"Βαράτε αλύπητα, κατάλαβαν ότι δεν είμαστε άριστοι"...

Το έχουμε δει σε πολλές ταινίες: όταν απατεώνες θέλουν να επιτύχουν τον όποιο στόχο τους στήνουν έναν καβγά για να αποπροσανατολίσουν όποιους μπορεί να τους παρεμποδίσουν. Το ίδιο πράττει κι αυτή η κυβέρνηση απατεώνων κι αρίστων χωρίς πτυχία η οποία προσφέρει στο πόπολο άγριο ξύλο καταληψιών και μη για να του αποκρύψει ότι η τσέπη του δεν θα φουσκώσει το 2020. Μάλλον θα αδειάσει προς τέρψη των λίγων κι εκλεκτών...

Σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, που δεν είναι ούτε νέο ούτε φιλελεύθερο και ξεπλένει απλώς την απληστία τού μεγάλου κεφαλαίου, οι φοροελαφρύνσεις και λοιπά κίνητρα στους ισχυρούς ωφελούν μακροπρόθεσμα- στην αιώνια ζωή ίσως;- και τους μικρομεσαίους. Αρκεί οι τελευταίοι να κάνουν υπομονή και να αποδέχονται με σκυφτό το κεφάλι τη λιτότητα. Όπου, όμως, εφαρμόστηκε αυτό το σχέδιο- κακή ώρα και στην Ελλάδα των μνημονίων- άφησε πίσω του χαλάσματα...

Για όλα αυτά και πολύ περισσότερα όσο οι άριστοι θα αποδεικνύεται ότι είναι ψεύτες χωρίς πτυχία και η μεσαία τάξη θα θυσιάζεται για να ικανοποιούνται οι φίλοι τού Κ. Μητσοτάκη όλο και θα αυξάνεται η αστυνομική αυθαιρεσία. Τα ξεγυμνώματα, οι κουκούλες, οι εισβολές χωρίς εισαγγελική παραγγελία, οι παράνομες παρακολουθήσεις κι όλο το ρεπερτόριο απολυταρχικών καθεστώτων θα ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας για να μας τα κλείνει. Το μεγαλύτερο δυστύχημα, όμως, είναι η εθελοτυφλία μας. Μέχρι, βεβαίως, οι προστάτες να χτυπήσουν και τη δική μας πόρτα την ώρα που θα βλέπουμε GNTM, αλλά δεν θα έχει μείνει κανένας για να διαμαρτυρηθεί για λογαριασμό μας...

Ρουσφέτια η φαμίλια Μητσοτάκη; Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα...

Ένα από τα μυστικά τής επιτυχίας τής οικογένειας Μητσοτάκη είναι- πέρα από τον άγνωστο πώς αποκτήθηκε από πολιτικούς πλούτο της- η ρουσφετολογική σχέση εξάρτησης που έχει δημιουργήσει εδώ και χρόνια με χιλιάδες ψηφοφόρους. Ούτε ο ίδιος ο Κων. Μητσοτάκης θυμόταν, για παράδειγμα, πόσα βαφτιστήρια είχε. Κι όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του φιλελευθερισμού και του αντικρατισμού που πάντοτε ήταν οι σημαίες ευκαιρίας μιας διεφθαρμένης φαμίλιας...

Πρέπει, συνεπώς, κάποιος να εθελοτυφλεί για να εκπλήσσεται από τις ρουσφετολογικές επιλογές ακόμα και υπερήλικων κομματόσκυλων για τις θέσεις των διευθυντών νοσοκομείων. Ιδίως όταν έχει προηγηθεί ένας νόμος για το επιτελικό κράτος που αυξάνει τον αριθμό των μετακλητών και μη, μαζί με τους μισθούς τους, ενώ αρκείται σε ένα απλό πτυχίο λυκείου για τους, κατά τα άλλα, άριστους. Η υποκρισία αναδεικνύεται σε νούμερο ένα χαρακτηριστικό αυτής της διακυβέρνησης και στο ζήτημα της αξιοκρατίας...

Τον επόμενο μήνα, εξάλλου, θα ψηφιστεί ένας προϋπολογισμός που βάζει ταφόπλακα στις προσδοκίες τής μεσαίας τάξης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κι αυτό γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ελάχιστων έτσι κι αλλιώς φοροελαφρύνσεων αφορά τους έχοντες και κατέχοντες, που δεν επανεπενδύουν στην πραγματική οικονομία, αλλά μετατρέπουν τα κέρδη τους σε εξωχώριες εταιρείες. Κάτι μου λέει, αν συνυπολογίσουμε και το προσφυγικό, πως η φθορά Μητσοτάκη και συνεπακόλουθα οι εκλογές βρίσκονται πολύ πιο κοντά από όσο πιστεύουμε σήμερα και η δεξιά παρένθεση θα γίνεται προϊόντος τού χρόνου πολύ πιο ρεαλιστική προοπτική από ό,τι ήταν η αριστερή το 2015...

Ρώτα τους Έλληνες αν θέλουν κοινωνικό κράτος και ύστερα μίλα για ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς...

Ο Κ. Μητσοτάκης επανάλαβε και στις προγραμματικές δηλώσεις πως η νίκη του στις εκλογές σηματοδοτεί και την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων- αυταρχικών αντιλήψεών του. Δεν αμφισβητώ πως ένα κομμάτι τού εκλογικού σώματος τον ψήφισε για την υποκριτική στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών, για την ψεύτικη υπόσχεσή του για άμεσες φοροελαφρύνσεις ή για το ότι θα διέταζε τις επενδύσεις στη χώρα να πληθύνουν. Υπάρχουν, βεβαίως, και οι πιο μερακλήδες, οι οποίοι γουστάρουν να πληρώνουν ιδιώτες για την ασφάλισή τους, να εργάζονται επτά ημέρες την εβδομάδα χωρίς να τηρούνται οι στοιχειώδεις κανόνες τής εργατικής νομοθεσίας και να παρακολουθεί τη ζωή τους ένας μπάτσος σε κάθε γωνία...

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τον προσωρινό πρωθυπουργό και τους λάτρεις του, αλλά η ψήφος των πολιτών στις 7 Ιουλίου ήταν κατά βάση ψήφος απογοήτευσης για το ΣΥΡΙΖΑ και για το ότι πέρασε κάτω από τον υψηλό πήχη που είχε θέσει τον Ιανουάριο του 2015 παρά στήριξης στο θολό πρόγραμμα Μητσοτάκη, το οποίο άλλωστε ο ίδιος συστηματικώς απόκρυβε. Ακόμα και σήμερα, για παράδειγμα, δεν γνωρίζουμε αν και πώς θα αντικαταστήσει η νυν κυβέρνηση το νόμο Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό, τον οποίο τόσο είχε αποδοκιμάσει ως αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα αυτά τα ξέρει κι ο Κ. Μητσοτάκης, γι' αυτό και ντρέπεται να ξεδιπλώσει στον ελληνικό λαό την πεμπτουσία τού προγράμματός του πέρα από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τα οποία κι αυτά αποτυγχάνουν να σκάσουν, όπως η ενοποίηση του Αρχαιολογικού Μουσείου και του ΕΜΠ που δεν ήξερε (;) καν ότι απαγορεύεται από το κληροδότημα Τοσίτσα...  

Αν ρωτήσεις τους Έλληνες αν επιθυμούν λιγότερο Δημόσιο και λιγότερους φόρους έτσι γενικώς κι αορίστως, ενδεχομένως οι περισσότεροι να σου απαντήσουν καταφατικά. Αν, όμως, τους ρωτήσεις αν θέλουν δωρεάν υγεία και παιδεία, κοινωνικό κράτος, φυσικά μονοπώλια, όπως οι κολόνες τής ΔΕΗ και το νερό, να παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο και οι μισθοί να μην μειωθούν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δύσκολα η πλειοψηφία να μην απαντήσει θετικώς, όσο ΣΚΑΙ κι αν παρακολουθεί μέσα στην ημέρα. Η ιδεολογική ηγεμονία, επομένως, Μητσοτάκη είναι τόσο θολή όσο και οι προγραμματικές δηλώσεις που διάβασε στη Βουλή...    

Αστυνομικό κράτος για να κοιμούνται ήσυχοι οι ενήλικες με πάνες...

Οι φονταμενταλιστές τού αστυνομικού κράτους ισχυρίζονται πως δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια. Σε έναν κόσμο, όμως, που μπορεί να βγεις από το σπίτι σου, το οποίο φυλάνε δέκα αστυνομικοί, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κρατώντας πιστόλι, αλλά να σου πέσει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να σε αφήσει στον τόπο η ασφάλεια δεν είναι παρά μια ουτοπία...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να καταργήσουμε την αστυνομία ή να μην λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προσωπικής και οικογενειακής προστασίας. Ο φόβος, άλλωστε, μας προστατεύει από πολλά δεινά. Όταν, όμως, ο φόβος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας γιατί αυτοί που μας εξουσιάζουν μας προτιμούν ψοφοδεείς από ελεύθερους, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Όπως κι αν έχει, αν δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια, δεν υφίσταται κι ασφάλεια δίχως ελευθερία και υπεράσπιση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι αδύναμοι θα γίνονταν πλήρη υποχείρια των ισχυρών σε μια κοινωνία όπου το αντάλλαγμα που θα έδινες για να μην μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι σου ή στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή θα ήταν να επέτρεπες στην εξουσία να σε κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Σε τι θα διέφερε, ωστόσο, κάτι τέτοιο από τα σταλινικά κράτη όπου είχες πολύ καλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και παιδείας, αλλά αν έλεγες κακή κουβέντα γι' αυτά δεν έβλεπες ποτέ ξανά το φως τής ημέρας;...

Οι πρώτες κυβερνητικές κωλοτούμπες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων και τις φοροελαφρύνσεις οδηγούν τον Κ. Μητσοτάκη σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι ημικαταργημένο, αφού με ένα τηλεφώνημα του πρύτανη μπορεί και σήμερα να επέμβει η αστυνομία και για πλημμελήματα. Για τα κακουργήματα έτσι κι αλλιώς μπορεί να κινηθεί και τώρα αυτεπαγγέλτως...

Σε τι ενοχλεί, ωστόσο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι απόψεων, πρακτική που ακολουθείται από πολλές αναπτυγμένες χώρες, ώστε να πρέπει οι καθηγητές και οι φοιτητές να ζουν με το φόβο τής έγκλησης, για παράδειγμα, για τα αδικήματα της εξύβρισης ή της δυσφήμησης; Θα υπάρχουν αστυνομικοί περίπολοι ακόμα και μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες προκειμένου οι νέοι μας να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και οι μπάτσοι να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει;

Και τι διαφορά θα έχει αν η παραβατικότητα μεταφερθεί ένα τετράγωνο πιο πέρα, αν δεν επιλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα; Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για όσους, και δεν είναι λίγοι, υποφέρουν από μανιχαϊσμό, έχουν επιλέξει να περάσουν κι όλη την ενήλικη ζωή τους φορώντας πάνες και θέλουν να μεταδίδουν την ψυχασθένεια του τρόμου και στους γύρω τους ώστε να μην αισθάνονται μόνοι μέσα στις αυτοκαταστροφικές τους ανασφάλειες...