Γιατί λιποθυμάτε κύριοι;...

Πολλοί θεωρούν την έξοδο από τα μνημόνια το 2018- έστω με την αναπόφευκτη αυξημένη επιτροπεία που προβλέπεται για τους συστηματικούς παραβάτες των κανόνων τής Ευρωζώνης- ως αυτονόητη ύστερα από οκτώ χρόνια άγριας λιτότητας. Το ίδιο αυτονόητο θεωρούσαμε το ότι είχαμε απομακρυνθεί από την εποχή των αυτοκτονιών, της αναζήτησης φαγητού στα σκουπίδια ή των λιποθυμιών από ασιτία. Το ίδιο αυτονόητη θεωρήσαμε και τη ρύθμιση του χρέους από την προηγούμενη κυβέρνηση ή τα 37 δισ. ευρώ που άφησε στο κρατικό ταμείο όταν οι προηγούμενοι το είχαν καταληστέψει. Και τόσο αυτονόητο θεωρούν ορισμένοι σήμερα πως αυτοί που με τα λάθη, τους συμβιβασμούς, τις υποχωρήσεις τους δεν προσπάθησαν να εξυγιάνουν τη χώρα, αλλά λειτούργησαν ως μαφία, κόζα νόστρα κι όλα τα σχετικά...

Ο Κ. Μητσοτάκης απεχθάνεται το κοινωνικό κράτος από ιδεοληψία, θεωρεί τις ταξικές ανισότητες φυσικό φαινόμενο και τα επιδόματα στους πιο αδύναμους ως αφαίρεση εισοδημάτων από τη μεσαία τάξη. Αυτός, συνεπώς, ο άνθρωπος δεν δικαιούται να ρίχνει ούτε καν κροκοδείλιο δάκρυ για το κοριτσάκι που λιποθύμησε από ασιτία στη Ρόδο γιατί η μητέρα του δεν έχει λάβει ούτε ευρώ από το μη κράτος που οικοδομεί ο πρωθυπουργός ώστε οι κολλητοί του να ρημάξουν τον τόπο χρησιμοποιώντας εργαζόμενους- σκλάβους. Αυτοί που ακόμα μαγειρεύουν τη λίστα με τα 20 εκατ. ευρώ στα ΜΜΕ δεν δικαιούνται να υποστηρίζουν πως η συνομιλία Παππά- Μιωνή είναι ζήτημα δημοκρατίας. Είναι υπόλογοι στον ελληνικό λαό γιατί δεν έλαβαν τα απαραίτητα εμπροσθοβαρή μέτρα, νομιμοποίησαν την εργασιακή ζούγκλα και μετατρέπουν τους μικρομεσαίους είτε σε άνεργους είτε σε ευγνώμονες που θα εργάζονται εκ περιτροπής για λιγότερα χρήματα, ασφάλιση και υγειονομική περίθαλψη...

Η κυβερνητική επιλογή τής σκανδαλολογίας σε συνδυασμό με τις δυσοίωνες εκτιμήσεις για την οικονομία προμηνύουν πρόωρες εκλογές. Ο Κ. Μητσοτάκης γνωρίζει ότι είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης- φούσκα που κάτω από το περιτύλιγμά της δεν υπάρχει τίποτα καλό για το λαό. Γι' αυτό και θα επιχειρήσει να υφαρπάξει σύντομα την ψήφο του στήνοντας κι ένα σκηνικό κοινωνικού αυτοματισμού με τους πρόσφυγες στις πλατείες, επενδύοντας στο ρατσισμό και στον εθνικισμό που μας αποτρέπουν να αντιληφθούμε ότι ακόμα κι αν δεν αγαπάμε τον πλησίον μας αυτός ο πλησίον τονώνει την οικονομία- δείτε τι συμβαίνει σήμερα με τα άδεια από εργατικά χέρια χωράφια- και η προστασία των δικαιωμάτων του προστατεύει και τα δικαιώματα των Ελλήνων. Αιτών άσυλο είναι, για παράδειγμα, κίνδυνος για τη δημόσια υγεία μόνο αν δεν έχει πρόσβαση στο ΕΣΥ και ευεπίφορος στην παραβατικότητα μόνο αν δεν έχει εισόδημα... 



  

"Βαράτε αλύπητα, κατάλαβαν ότι δεν είμαστε άριστοι"...

Το έχουμε δει σε πολλές ταινίες: όταν απατεώνες θέλουν να επιτύχουν τον όποιο στόχο τους στήνουν έναν καβγά για να αποπροσανατολίσουν όποιους μπορεί να τους παρεμποδίσουν. Το ίδιο πράττει κι αυτή η κυβέρνηση απατεώνων κι αρίστων χωρίς πτυχία η οποία προσφέρει στο πόπολο άγριο ξύλο καταληψιών και μη για να του αποκρύψει ότι η τσέπη του δεν θα φουσκώσει το 2020. Μάλλον θα αδειάσει προς τέρψη των λίγων κι εκλεκτών...

Σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, που δεν είναι ούτε νέο ούτε φιλελεύθερο και ξεπλένει απλώς την απληστία τού μεγάλου κεφαλαίου, οι φοροελαφρύνσεις και λοιπά κίνητρα στους ισχυρούς ωφελούν μακροπρόθεσμα- στην αιώνια ζωή ίσως;- και τους μικρομεσαίους. Αρκεί οι τελευταίοι να κάνουν υπομονή και να αποδέχονται με σκυφτό το κεφάλι τη λιτότητα. Όπου, όμως, εφαρμόστηκε αυτό το σχέδιο- κακή ώρα και στην Ελλάδα των μνημονίων- άφησε πίσω του χαλάσματα...

Για όλα αυτά και πολύ περισσότερα όσο οι άριστοι θα αποδεικνύεται ότι είναι ψεύτες χωρίς πτυχία και η μεσαία τάξη θα θυσιάζεται για να ικανοποιούνται οι φίλοι τού Κ. Μητσοτάκη όλο και θα αυξάνεται η αστυνομική αυθαιρεσία. Τα ξεγυμνώματα, οι κουκούλες, οι εισβολές χωρίς εισαγγελική παραγγελία, οι παράνομες παρακολουθήσεις κι όλο το ρεπερτόριο απολυταρχικών καθεστώτων θα ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας για να μας τα κλείνει. Το μεγαλύτερο δυστύχημα, όμως, είναι η εθελοτυφλία μας. Μέχρι, βεβαίως, οι προστάτες να χτυπήσουν και τη δική μας πόρτα την ώρα που θα βλέπουμε GNTM, αλλά δεν θα έχει μείνει κανένας για να διαμαρτυρηθεί για λογαριασμό μας...

Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...

Ο φασίστας μπορεί να γίνει δημοκράτης, όπως κι ο δημοκράτης φασίστας...

Μπορούν οι άνθρωποι να αλλάξουν; Είναι δυνατό, για παράδειγμα, ένας φασίστας να γίνει δημοκράτης, σύμφωνα και με τη δήλωση Παρασκευόπουλου που άναψε τα αίματα; Ναι, όπως άλλωστε κι ένας δημοκράτης ή, τέλος πάντων, κάποιος που παριστάνει τον δημοκράτη να γίνει φασίστας. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αλλάξουν, αυτή η ζωή θα ήταν ανυπόφορη. Θα γεννιόμασταν όλοι με ορισμένα κουσούρια τα οποία θα έπρεπε να κουβαλάμε για το υπόλοιπο του βίου μας σαν να ήταν ο βράχος τού Σίσυφου. Τα πραγματικά ερωτήματα που ο καθένας μας οφείλει να θέτει στον εαυτό του είναι, πρώτον, αν έχει συνειδητοποιήσει τις ατέλειές του και, δεύτερον, αν έχει την θέληση να τις καταπνίξει. Η αυτογνωσία είναι το ήμισυ του παντός, αλλά δυστυχώς αυτή απουσιάζει από πολλούς που βαυκαλίζονται τους δημοκράτες και τους Αριστερούς...

Τις προάλλες, για παράδειγμα, κόπηκε εκπομπή στην ertopen- ο ραδιοφωνικός σταθμός τής ΠΟΣΠΕΡΤ- γιατί ο παραγωγός διέπραξε το ολέθριο ατόπημα να καλέσει σε αυτή τον Θ. Τζήμερο. Είμαι ο τελευταίος που θα μιλήσει με καλά λόγια γι' αυτόν τον ακροδεξιό νεοφιλελεύθερο ούτε θα θεωρούσα σκόπιμο να φιλοξενήσω κάποιον που εκφράζει ένα απειροελάχιστο κομμάτι τού εκλογικού σώματος. Μόνο που έχει κι εκείνος κάθε δικαίωμα να εκφράζει τις ιδεοληψίες του, ακόμα και μέσω ενός αριστερού μέσου ενημέρωσης, το οποίο άλλωστε θα έπρεπε να δίνει το καλό παράδειγμα ως προς την ελευθεροτυπία. Φασισμός δεν είναι μόνο τα λόγια και οι πράξεις των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, του Αδ. Γεωργιάδη, του Μ. Βορίδη ή κάποιων τραγοπαπάδων τύπου Σεραφείμ, Ανθιμου ή Αμβρόσιου, αλλά κι όλων εκείνων που απαγορεύουν στο φασισμό να εκφράζεται ελεύθερα, απαντώντας δηλαδή στη μισαλλοδοξία με το ίδιο νόμισμα, με μια εκδικητική μανία που στο τέλος τούς αφήνει όλους τυφλούς...

Οι φασίστες, επομένως, μπορούν να γίνουν δημοκράτες, αρκεί οι δημοκράτες να δίνουν το καλό παράδειγμα και να μην συμπεριφέρονται ως δημοκράτορες. Όχι πως αυτά δεν είναι απαραίτητα, αλλά ο φασισμός δεν θα νικηθεί στα ποινικά δικαστήρια ούτε αν εκλείψουν οι παράγοντες που τον υποθάλπουν, όπως η λιτότητα κι ο ιμπεριαλισμός. Θα τσακιστεί μόνο στο φως τής ημέρας, όταν κάτω από τον ήλιο τού μεσημεριού θα έχει ξεδιπλώσει όλες τις παθογένειές του σε κοινή θέα, ώστε ο μέσος πολίτης, ακόμα κι ο πιο λούμπεν, να είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αυτό που του πλασάρεται ως άδολο κι επαναστατικό δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια από τις πιο επιτυχημένες κομπίνες όλων των εποχών και παγκοσμίως, της οποίας μάλιστα έχουν πέσει κατά καιρούς θύματα κι ευφυείς άνθρωποι σε κατάσταση απελπισίας. Δεν θα εκλείψει, ωστόσο, ο φασισμός αν απέναντί του στήνουμε εξίσου φασιστικά οδοφράγματα στο όνομα μιας ιδεολογικής καθαρότητας η οποία στην ουσία εκθέτει τον κομπλεξισμό μας κι αποκαλύπτει το ναρκισσισμό μας...

Σόιμπλε θα λέμε και θα κλαίμε...

Ούτε οι ίδιοι οι Βρετανοί γνωρίζουν τι θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα της ερχόμενης Πέμπτης για την παραμονή τους ή όχι στην ΕΕ, οπότε κάθε πρόβλεψη, αν λάβουμε μάλιστα υπόψη και το ιστορικό ανατροπών στο Νησί, είναι παρακινδυνευμένη. Αν ήμουν, πάντως, Βρετανός θα ψήφιζα "Brimain" κι όχι "Brexit" γιατί ναι μεν οι Βρετανοί ζουν ακόμα με το μύθο τού αποικιοκρατικού τους παρελθόντος, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πως χρειάζονται την Ε.Ε.-για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα τους- περισσότερο ενδεχομένως από όσο τους έχει ανάγκη η, λέμε τώρα, Ενωμένη Ευρώπη. Φυσικά κι αυτή η Ε.Ε. δεν είναι των ονείρων κανενός ευρωπαϊκού λαού, από την άλλη ωστόσο η επιλογή τού απομονωτισμού σε έναν κόσμο που μπορείς πλέον να ταξιδέψεις από τη μία "άκρη" του στην άλλη σε λιγότερο από 24 ώρες είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφική. Πόσω μάλλον όταν και η βρετανική οικονομία δεν είναι τόσο αυτάρκης όσο θέλει να δείχνει πως είναι...

Όπως κι αν έχει, ο βρετανικός λαός πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να επιλέξει, δίχως προπαγανδιστικές ακρότητες σαν αυτές που ζήσαμε εμείς στο περσινό δημοψήφισμα. Το "Brexit", το οποίο θα απελευθερώσει αποσχιστικές τάσεις σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, θα ωφελήσει βραχυπρόθεσμα τη χώρα μας, η οποία θα απαλλαγεί για τα καλά από το ρόλο τού "κακού". Με τα φώτα στραμμένα στη Γηραιά Αλβιώνα και την αντιμετώπιση των συνεπειών τής εξόδου της θα είναι πολύ πιο εύκολο να πείσουμε, για παράδειγμα, για λιγότερη λιτότητα, ψαλίδισμα του δημόσιου χρέους ή μείωση των στόχων για πρωτογενή πλεονάσματα και συνεπακόλουθη απόσυρση του "κόφτη". Φάνηκε, άλλωστε, κι από το χρονικό σημείο τού κλεισίματος της πρώτης αξιολόγησης για να μην συμπέσει με το βρετανικό δημοψήφισμα...

Η λογική, όμως, του "από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι αν καεί" πέρα από έλλειψη αλληλεγγύης-η οποία δεν δίνεται με όρους ανταποδοτικότητας, για να μην με ρωτάτε τι έκαναν οι Βρετανοί για εμάς- αποδεικνύει πόσο κοντόφθαλμοι είναι όσοι διακατέχονται από αυτή. Κι αυτό όχι μόνο γιατί τρώμε κι εμείς από αυτήν την "πίτα"-βλ., για παράδειγμα, πόσοι Έλληνες σπουδάζουν ή εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία ή τις προς τα εκεί εξαγωγές μας-, αλλά και γιατί το "Brexit" θα ανοίξει για τα καλά την πόρτα για την επιστροφή τής Ευρώπης σε πολύ σκοτεινότερες εποχές της: θα εκλυθούν παντού μέχρι πρότινος περιθωριακές ακροδεξιές δυνάμεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τα ανθρώπινα δικαιώματα κι ελευθερίες, ιδίως ως προς τη διαχείριση του προσφυγικού. Ο σημερινός γερμανικός ολοκληρωτισμός τού δίδυμου Μέρκελ-Σόιμπλε θα μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά σε μια Ευρώπη την οποία θα κυβερνούν Τζόνσον, Φάρατζ, Λε Πεν, Γκρίλο και λοιπές φασιστικές δυνάμεις, στις οποίες αν προστεθεί κι ο Ντ. Τραμπ τότε γαία πυρί μιχθήτω...

Ο τερματισμός τής λιτότητας τον οποίο υπόσχονται οι διάφοροι λαϊκιστές- ο οποίος κι αυτός είναι αμφίβολο αν υλοποιηθεί, αφού τα παραδείγματα άλλων χωρών έχουν αποδείξει ότι ο απομονωτισμός φέρνει φτώχεια και πείνα- είναι το τυράκι στη φάκα τού σκοταδισμού και της μισαλλοδοξίας, δεινά που είναι απείρως χειρότερα ακόμα κι από την οικονομική εξαθλίωση. Ένας άνθρωπος με γεμάτες τσέπες που μισεί, ωστόσο, όσους δεν του μοιάζουν συνιστά το υλικό από το οποίο τρέφεται ο κάθε είδους τζιχαντισμός. Αλήθεια, αυτό το μέλλον οραματιζόμαστε για τις επόμενες γενιές, μια Ευρώπη-φρούριο δηλαδή που ακόμα και στην περίπτωση που θα τρώει με χρυσά κουτάλια θα φοβάται και τη σκιά της; Είμαι πολέμιος του συνδυασμού προτεσταντική ηθικής-νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας των διάφορων Σόιμπλε που έφεραν την Ευρώπη στο έλεος των ακραίων. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως ανοίγουμε το Κουτί της Πανδώρας για κάτι πολύ χειρότερο...  
  

Οι νεοφιλελέδες επικρίνουν την κυβέρνηση γιατί δεν φέρνει το σοσιαλισμό μια ώρα αρχύτερα στη χώρα...

Στο μεταρρυθμιστικό πακέτο που έστειλε ο Γιάνης Βαρουφάκης περιλαμβάνονται τα δύο τρίτα του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Το ένα τρίτο έχει μείνει, προς το παρόν τουλάχιστον, απέξω όχι γιατί η κυβέρνηση δεν έχει τη βούληση να εφαρμόσει μέτρα όπως η δημιουργία μερικών εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, αλλά γιατί σε μία διαπραγμάτευση είναι αδύνατο να τα κερδίσεις όλα. Πιθανόν στην πορεία των νέων συζητήσεων να μην γίνουν αποδεκτά όλα τα μέτρα που προτείνει ο έλληνας υπουργός Οικονομικών.Μήπως, όμως, πρέπει να περιμένουμε πρώτα να δούμε το τελικό αποτέλεσμα πριν βιαστούμε να ρίξουμε όλη μας τη χολή σε βάρος μιας ομάδας ανθρώπων που δεν κυβερνούν ούτε ένα μήνα, όταν μάλιστα σε όσους βρίσκονται τώρα στην αντιπολίτευση δείξαμε υπομονή σαράντα χρόνων; Αντιλαμβάνομαι ότι ύστερα από πέντε έτη άγριας λιτότητας όλοι είμαστε ανυπόμονοι να βιώσουμε δραστικές αλλαγές στη ζωή μας. Κι αυτές θα συμβούν αν γίνει αποδεκτό το σχέδιο Βαρουφάκη κι αν στη συνέχεια, που είναι και το σημαντικότερο, υλοποιηθεί. Σε αυτό περιλαμβάνονται όλα τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, όπως για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, τα "κόκκινα" δάνεια και τους πλειστηριασμούς, καθώς και δράσεις για την καταπολέμηση της φοροφυγής και της διαφθοράς. Ηδη, για παράδειγμα, έχουν "παγώσει" ύποπτες καταθέσεις μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ κι ετοιμάζεται νομοσχέδιο το οποίο βάζει τα δύο πόδια των καναλαρχών σε ένα παπούτσι. Κι όλα αυτά ενώ δίνεται στην κυβέρνηση ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελάχιστων μηνών για να δώσει σαφή δείγματα γραφής...

Οι αντιδράσεις που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότερες τουλάχιστον, είναι καλοπροαίρετες. Οπως, βεβαίως, και των ψηφοφόρων που απαιτούν να εφαρρμόζεται το 100% των προεκλογικών δεσμεύσεων του κόμματος στο οποίο έχουν δείξει την εμπιστοσύνη τους. Προς τί, όμως, το άγχος και η αγωνία όσων δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ή, πολλώ δε μάλλον, εκείνων που τον πολέμησαν ανηλεώς πριν τις εκλογές κι εξακολουθούν να τον πολεμούν για το αν η σημερινή κυβέρνηση θα εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμά της; Τόσο πολύ βιάζονται να έρθουν ο σοσιαλισμός, η κοινωνική δικαιοσύη και η εθνική ανεξαρτησία σε αυτήν τη χώρα που δεν μπορούν να κρατηθούν ούτε λεπτό; Κι αν είναι τόσο ασυγκράτητοι στη μεταρρυθμιστική τους ορμή γιατί δεν την επέδειξαν επί δεκαετίες, όταν στήριζαν με πάθος κυβερνήσεις που μας οδήγησαν στην καταστροφή; Φυσικά το ερώτημα είναι ρητορικό: τυχόν επιτυχία τού ΣΥΡΙΖΑ γκρεμίζει και το τελευταίο προπύργιο της υποκρισίας τής ελίτ και των ανθρώπων που την υπηρέτησαν, καθώς και κάθε εθελόδουλου που πιστεύει σε μονόδρομους τυφλής υπακοής...

Αν το κατεστημένο δώσει έστω και το ελάχιστο χρονικό περιθώριο στην Αριστερά να εφαρμόσει τις ιδέες της κι αν, παρελπίδα γι' αυτούς, η Αριστερά πετύχει, ξέρουν πολύ καλά ότι οι ημέρες τους έχουν τελειώσει για τα καλά. Κι αυτό προσπαθούν να σαμποτάρουν με κάθε τρόπο, κυρίως μέσω μιντιακών διαύλων που λειτουργούν παράνομα εδώ και δεκαετίες. Αλίμονο, ο ελληνικός λαός δεν οφείλει τυφλή προσήλωση στη νέα του κυβέρνηση. Πρέπει, αντιθέτως, να είναι επικριτικός μαζί της ώστε να μην παρεκκλίνει της πορείας της. Είναι άδικο, ωστόσο, να βρίζουμε ανθρώπους που προσπαθούν και δεν διακατέχονται από τη δουλοπρέπεια των προκατόχων τους, όπως αναγνωρίζεται άλλωστε κι από τους ευρωπαίους αντιπάλους τους. Οπως κι αν έχει, πάντως, συμφωνώ ότι το αποτέλεσμα μετράει κι από αυτό κρινόμαστε άπαντες...

Η πρώτη νίκη ήρθε, αναμένω σημαντικότερες...

Απόψε κερδήθηκε η πρώτη μάχη. Κυρίως ηττήθηκε ο παραλογισμός μιας πενταετίας, σύμφωνα με τον οποίο δεν υπήρχε άλλος δρόμος πέρα από την απόλυτη υποταγή στην τρόικα κι ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα έφερνε την καταστροφή. Με λίγα λόγια, από απόψε η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα, είναι δύο κόμματα που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Η τρόικα μας τελείωσε και δεν θα ξαναδούμε την ταπεινωτική εικόνα μεσαίων ξένων αξιωματούχων να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και στο Μέγαρο Μαξίμου για να δίνουν διαταγές στους υπουργούς και στον πρωθυπουργό τής χώρας. Τέλειωσε και το μνημόνιο, το οποίο αντικαθίσταται από μία σειρά μεταρρυθμιστικών προτάσεων της κυβέρνησης σε κρίσιμους τομείς, όπως η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και τα μέτρα κατά τής ανθρωπιστικής κρίσης, για τις οποίες μάλιστα, και είναι προς τιμή της, ζητά και τη συνδρομή τής αντιπολίτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να περιμένουμε την εξειδίκευση αυτών των προτάσεων μέχρι τη Δευτέρα και, κυρίως, να δούμε να εγκρίνονται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Είναι, όμως, πολύ σπουδαίο ότι η κυβέρνηση έχει μεταφέρει την ατζέντα τής συζήτησης από τις άκριτες ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά και τα μέτρα λιτότητας, όπως η μείωση των συντάξεων, η αύξηση συντελεστών ΦΠΑ κα τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα, στα οποία είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση Σαχλαμαρά, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος εδώ και δεκαετίες προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης...

Είναι αλήθεια ότι το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για την άμεση εφαρμογή μέτρων αντιμετώπισης ανθρωπιστικής κρίσης τα οποία, όπως έχει προκύψει από τη διαπραγμάτευση, δεν πρόκειται να εφαρμοστούν όλα μέσα στις επόμενες 100 ημέρες. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε προεκλογικώς για διαγραφή κι όχι για "έξυπνη απομείωση" του δημόσιου χρέους, η οποία στην ουσία θα βαρύνει, εφόσον επιτευχθεί, τις επόμενες γενιές Ελλήνων. Είναι, όμως, λογικό σε μία διαπραγμάτευση να μην τα κερδίζεις όλα, όπως είναι επίσης λογικό το επιχείρημα Βαρουφάκη πως η κυβέρνηση δεν εκλέχθηκε για να εφαρμόσει το σύνολο του προγράμματός της μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες αλλά σε τέσσερα χρόνια. Είναι, επομένως, αναγκαίο βραχυπρόθεσμα να ψηφιστούν τα νομοσχέδια, για παράδειγμα, που αφορούν τα "κόκκινα" δάνεια και τη ρύθμιση των χρεών και μακροπρόθεσμα τόσο να εφαρμοστεί το σύνολο του προγράμματος της Αριστεράς όσο, κυρίως, να διαγραφεί μέρος τού δημόσιου χρέους και να εφαρμοστεί ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα πάψουμε ποτέ να είμαστε εγκλωβισμένοι από την έγκριση των δανειστών μας στην άσκηση εθνικών πολιτικών...  

Με την αίρεση ότι θα γίνουν αποδεκτά τα μέτρα που θα προτείνει η κυβέρνηση τη Δευτέρα και τα οποία δεν θα περιλαμβάνουν άγρια λιτότητα αλλά κοινωνική δικαιοσύνη, ξεκινά ένα πολύ κρίσιμο όσο και δημιουργικό, θέλω να νομίζω, τετράμηνο, το οποίο και θα κρίνει και το κατά πόσο ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί θα μπορέσουν να εφαρμόσουν στην πράξη τη δική τους φιλοσοφία διακυβέρνησης και στη συνέχεια, μέσω του κοινωνικού συμβολαίου. Προφανώς ζητήματα όπως η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και η δυναμική ανόρθωση της πραγματικής οικονομίας δεν πρόκειται να επιλυθούν μέχρι το τέλος Ιουνίου. Είναι, όμως, σημαντικό να τεθούν οι βάσεις ώστε και να επιβεβαιωθεί η κυβερνητική βούληση για ριζικές ανατροπές προς όφελος των πολλών, αλλά κι έτσι ώστε οι καλές προθέσεις να γίνουν πράξη. Οπως κι αν έχει, ο πρωθυπουργός κι ο υπουργός Οικονομικών απόδειξαν ότι μπορείς να κερδίζεις μόνο όταν κατεβαίνεις στη μάχη για τη νίκη κι όχι για να χάνεις με μικρό σκορ. Περιμένω σημαντικότερες νίκες για να μπορώ να γράφω με περισσότερη σιγουριά για το μέλλον. Αναγνωρίζω, όμως, ότι αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να τις πετύχει και με την καρδιά αλλά και με το μυαλό. Επιτρέψτε μου, επομένως, ένα μικρό χαμόγελο, όσο πρόωρο κι αν είναι αυτό...   

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε, τώρα μαλιστα που είμαστε τόσο κοντά στη μεγάλη νίκη των λαών...

Κατανοώ τη δυσφορία τής Ανγκ. Μέρκελ και του Β. Σόιμπλε. Δεν πολυασχολήθηκαν με την Ελλάδα κατά την προεκλογική περίοδο πιστεύοντας ότι και η κυβέρνηση της Αριστεράς θα ακολουθούσε το μοντέλο Σαχλαμαρά, θα έκανε την κωλοτούμπα της και θα συναινούσε στη διαιώνιση της λιτότητας. Αυτό, όμως, δεν έγινε και ούτε προβλέπω να γίνεται για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για κάτι τέτοιο. Συνομιλώντας και με πολίτες στη χθεσινή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, την οποία πάντως ανέμενα μεγαλύτερη κι ας ήταν το κρύο τσουχτερό, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο ότι ο φόβος τής απόλυτης ρήξης με τη Γερμανία ταρακουνά πια μόνο τους ολιγάρχες αυτής της χώρας. Τους ίδιους που βρίσκονται χωμένοι σε κάθε λίστα φοροδιαφυγής που κυκλοφορεί ανά τον πλανήτη και τα ονόματα των οποίων προστατεύονται από εκείνη τη μερίδα τού Τύπου που δεν έχει πρόβλημα να "σεντράρει" ένα χαμηλόβαθμο δημόσιο υπάλληλο (και καλά κάνει) στην περίπτωση που υπεξαιρέσει 5.000 ευρώ από τον κρατικό κορβανά, αλλά που την πιάνουν οι ευαισθησίες της και τα "προσωπικά δεδομένα" όταν είναι να μιλήσει για τις απατεωνιές μερικών εκατοντάδων ή λίγων χιλιάδων οικογενειών που λυμαίνονται επί δεκαετίες αυτόν τον τόπο. Ο αρμόδιος υπουργός για την καταπολέμηση της διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδη το είπε, πάντως, ξεκάθαρα: περί τους 3.500 έλληνες ευθύνονται για φοροδιαφυγή επτάμισι δισεκατομμυρίων ευρώ...

Χαίρομαι αφάνταστα όχι μόνο για το ότι η κυβέρνηση επιμένει στο τέλος τής λιτότητας, αλλά και για τον πόλεμο σε βάρος των ολιγαρχών, όπως για παράδειγμα των τραπεζιτών. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες ακούγονται πλέον κι από κυβερνητικά χείλη αλήθειες που αποκρύφτηκαν δολερώς τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Ανάμεσά τους και η αλήθεια ότι το 92% του "μεγαλύτερου δανείου τής ιστορίας", όπως καμάρωνε ο ρεζίλης των Παπανδρέου, δεν κατευθύνθηκε στην πλειονότητα του ελληνικού λαού, στην πληρωμή μισθών και συντάξεων ή στην κοινωνική πρόνοια, σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, αλλά στην εξόφληση παλαιότερων δανείων και στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Την ίδια ώρα εφαρμόστηκαν πολιτικές μαζικής φτωχοποίησης που απότρεπαν οποιαδήποτε ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, ώστε να εξέλθουμε του φαύλου κύκλου, από τις οποίες εξαιρέθηκε το κρατικοδίαιτο μεγάλο κεφάλαιο ή, τέλος πάντων, αφέθηκε να πληρώσει πολύ λιγότερα όχι μόνο σε σχέση με τον πραγματικό του πλούτο αλλά και με τις ευθύνες που κουβαλά διαχρονικά για την οικονομική καταστροφή τής Ελλάδας...

Παραλλήλως, διασώθηκαν τράπεζες που τα χρόνια τής επίπλαστης ευμάρειας δάνειζαν το ελληνικό Δημόσιο με τοκογλυφικά επιτόκια, όταν οι ίδιες δανείζονταν φτηνά από το ευρωσύστημα, λειτούργησαν όπως οι έμποροι ηρωίνης όταν δανειοδοτούσαν μικρομεσαία νοικοκυριά με υπέρογκα ποσά προωθώντας ακόμα και διακοποδάνεια ή εορτοδάνεια, ενώ σύναψαν πλειάδα θαλασσοδανείων με επιχειρηματίες κι εταιρείες με τους οποίους συνδέονταν με σχέση άμεσης ή έμμεσης εξάρτησης. Πρόκειται για τα ίδια θαλασσοδάνεια με τα οποία συντηρήθηκαν ακόμα και κόμματα ή μιντιακοί οργανισμοί που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχουν "βαρέσει" χρεοκοπία εδώ και πολύ καιρό...

Με τί θράσος ζητούν, επομένως, ορισμένοι από την κυβέρνηση να συνεχίσει να πορεύεται σε ένα δρόμο γεμάτο νάρκες για τους πολλούς; Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί και στις προγραμματικές δηλώσεις τους έχουν αναπτύξει ένα, σε γενικές γραμμές, λογικό και δίκαιο σχέδιο εξόδου από την κρίση, το οποίο μάλιστα δεν αρνείται, ανάμεσα σε άλλα, ακόμα και την πληρωμή μέρους τού δημόσιου χρέους το οποίο κι αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πολύ εύκολα επαχθές. Περιμένω, επομένως, στο Eurogroup της ερχόμενης Δευτέρας τη Γερμανία να επιδείξει τη σύνεση και τη διάθεση για κοινωνική δικαιοσύνη την οποία δεν έχει επιδείξει μέχρι σήμερα. Ας μην καρτερά η Ανγκ. Μέρκελ και οι ξένοι και ντόπιοι υποτακτικοί της πως θα λυγίσουμε...

Οπως είπε κι ο πρωθυπουργός στη Βουλή, εδώ που έχουμε φτάσει δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Η μικρή Ελλάδα έχει ξυπνήσει από το λήθαργό της την Ευρώπη κ όλη τη Γη κι αυτό που απομένει είναι όλοι οι λαοί να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους, να στοιχηθούν στο πλευρό τής ελληνικής κυβέρνησης και να απαιτήσουν δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου. Οι μέχρι χθες "γραφικοί" χαρακτηρίζονται πλέον ακόμα κι από την επικεφαλής του ΔΝΤ άνθρωποι "ευφυείς και με σχέδιο". Οπως θα έλεγε κι ο Μαχάτμα Γκάντι, "πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, ύστερα σε πολεμούν και στο τέλος τους νικάς". Ε, λοιπόν, τώρα βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο...

 

Αν υπάρχει παράδεισος, πολύ θα ήθελα να μοιάζει με την Ελλάδα των τελευταίων δύο εβδομάδων...

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες έχουμε ζήσει πρωτόγνωρες καταστάσεις: μεταξύ άλλων "καινών δαιμονίων" ο πρωθυπουργός τής χώρας δεσμεύεται ότι θα πρωτοτυπήσει και θα τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, ο υπουργός Οικονομικών χαρακτηρίζει σαθρή την τρόικα δίπλα σε έναν εκπρόσωπό της και μιλά για ναζισμό και το σκάνδαλο της Siemens ενώπιον του γερμανού ομολόγου του, ενώ σε μεγάλες ελληνικές πόλεις λαοθάλασσες συγκεντρώνονται προκειμένου να υποστηρίξουν κι όχι να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση και η παγκόσμια ατζέντα μετατοπίζεται από τη λιτότητα στην ανάπτυξη με ανθρώπινο πρόσωπο. Αν υπάρχει παράδεισος, πολύ θα ήθελα να μοιάζει με την Ελλάδα των τελευταίων δύο εβδομάδων, ακόμα κι αν δεν αξιωθώ να πατήσω ποτέ το πόδι μου σε αυτόν. Αναγνωρίζω ότι μπορεί να είναι απλώς ένα όνειρο που δεν θα διαρκέσει πολύ. Ενδεχομένως σήμερα, αύριο μεθαύριο ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί να κάνουν κωλοτούμπα και να βάλουν την υπογραφή τους σε νέα μνημόνια με διαφορετική ονομασία. Για πρώτη, όμως, φορά έχουμε μια κυβέρνηση με σχέδιο για λαϊκή κυριαρχία κι εθνική ανεξαρτησία, το οποίο ήδη υλοποιεί και σε καθημερινή βάση έχουμε τοποθετήσεις που μας ξανακάνουν υπερήφανους που είμαστε έλληνες. Κι αυτό αναγνωρίζεται από τον ελληνικό λαό, ο οποίος με όλο και μεγαλύτερη προσμονή αναρωτιέται "ρε λες;", όπως ακριβώς και το καλοκαίρι τού 2004 ύστερα από κάθε επιτυχία τής εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Πορτογαλίας...

Ο Β. Σόιμπλε βρέθηκε σε τόσο δυσχερή θέση ώστε αναγκάστηκε να δηλώσει πως το σκάνδαλο της Siemens είναι ελληνικό ζήτημα, σαν η πολυεθνική εταιρεία να μην έχει καμιά σχέση με τη Γερμανία και την κυβέρνησή της, η οποία έσπευσε να την "ξεπλύνει" και να μην εκδώσει στην Ελλάδα τον Μ. Χριστοφοράκο. Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών έκανε πως δεν άκουσε και την τοποθέτηση Βαρουφάκη για την επώαση του ναζιστικού φιδιού στη χώρα μας και την αναφορά του στη Δημοκρατία τής Βαϊμάρης. Γενικώς, η Γερμανία μέσα στην αλαζονική υποκρισία της εξακολουθεί να παριστάνει την αρσακειάδα όταν οι επιχειρήσεις της αποτελούν το μεγαλύτερο διαφθορέα τής Ευρώπης κι όταν η οικονομική της πολιτική έχει τα ίδια κίνητρα με τα οποία ξεκίνησε ο Χίτλερ να λεκιάζει με αίμα τον 20ό αιώνα. Η γερμανική κυβέρνηση μιλά, και καλά κάνει, για την ανάγκη μεγαλύτερης συνεισφοράς των ελλήνων πλούσιων στην εθνική προσπάθεια. Την ίδια ώρα, όμως, το χάσμα πλούσιων-μικρομεσαίων ολοένα και γιγαντώνεται στην ίδια τη γερμανική επικράτεια, από τη στιγμή που ο γερμανικός λαός ναι μεν αμείβεται καλύτερα από πολλούς άλλους λαούς στην Ευρώπη αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει απολαύσει το γερμανικό θαύμα στον ίδιο βαθμό που το έχουν απολαύσει οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες. Κι αν μη τί άλλο μια ζωή κατά τη διάρκεια της οποίας δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ χωρίς να σηκώνεις κεφάλι με αντάλλαγμα να πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά σου με ένα πολυτελές αυτοκίνητο και να κοιμάσαι σε ένα άνετο σπίτι δεν μπορεί να είναι το όνειρο κι όλων των υπόλοιπων ευρωπαίων. Πόσω μάλλον όταν αυτό γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί με το έτσι θέλω...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν είναι Χίτλερ. Δεν εκτιμώ πως η δική της Τελική Λύση περιλαμβάνει τη συγκέντρωση όλων των λαών τής νότιας Ευρώπης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και την εξόντωσή τους σε θαλάμους αερίων. Ούτε θεωρώ πως έχει σκοπό να εισβάλει με τα στρατεύματά της σε οποιαδήποτε άλλη χώρα τού πλανήτη. Η καγκελάριος, εξάλλου, ανήκει στην κατ' εξοχήν γερμανική γενιά που μεγάλωσε με το στίγμα τού ναζισμού, το οποίο έχει περάσει ως κόμπλεξ και στις επόμενες. Οταν, όμως, ισχυρίζεται πως δεν επιθυμεί μια γερμανική Ευρώπη προφανώς κοροϊδεύει μόνο τον εαυτό της. Η ίδια δεν θα ησυχάσει αν δεν κινεζοποιήσει την ευρωπαϊκή οικονομία και τις εργασιακές σχέσεις που τη διέπουν και, κυρίως, αν δεν μεταλαμπαδεύσει την προτεσταντική της ηθική, η οποία έχει οδηγήσει σε μαζικές ανθρωποθυσίες τους προηγούμενους αιώνες, και στους υπόλοιπους ευρωπαίους. Προφανώς και κάθε λαός έχει προτερήματα για τα οποία δικαίως αισθάνεται υπερήφανος. Και είναι, επίσης, θεμιτό να θέλει να διδάσκει το "know how" και στους υπόλοιπους. Η γερμανική μεθοδικότητα, οργανωτικότητα κι ακρίβεια είναι αρετές που πρέπει να περάσουν, για παράδειγμα, και στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Είναι αρρωστημένη, ωστόσο, η αντίληψη που επικρατεί στη γερμανική ελίτ, την οποία με τη σειρά της έχει προπαγανδίσει στο γερμανικό λαό, πως η ίδια η Γερμανία δεν έχει να διδαχθεί τίποτα κι από κανέναν γιατί τα ξέρει όλα. Ούτε είναι ντροπή να αναγνωρίζει κάθε τόσο πως κάνει και λάθη, όπως συνέβη με τα μνημονιακά μέτρα που επέβαλε στα "PIGS"...

Η λιτότητα δεν απότυχε μόνο στην Ελλάδα, όπως πιστεύουν οι ευρωλιγούρηδες που ντρέπονται για την εθνικότητά τους, αλλά οπουδήποτε κι αν εφαρμόστηκε. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μοναδικά επιτυχημένα παραδείγματα εξόδου από κρίση είναι αυτά που δεν ακολούθησαν την καλβινιστική δημοσιονομική πειθαρχία. Ρωτήστε από τις ΗΠΑ έως την Ισλανδία κι από την Αργεντινή έως την Τουρκία και θα σας το επιβεβαιώσουν. Όλα αυτά σημαίνουν, επομένως, ότι η κυβέρνηση της μικρής Ελλάδας των δέκα εκατομμυρίων ψυχών μπορεί και να έχει δίκιο όταν λέει στην αντίστοιχη της μεγάλης Γερμανίας των 80.000.000 κατοίκων πως το οικονομικό της μοντέλο απότυχε να φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη απλούστατα γιατί δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος του. Γι' αυτό, άλλωστε, και η κυβέρνηση Τσίπρα ξεσηκώνει τα πλήθη όχι μόνο στη χώρα μας αλλά ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία, όπου η πλειονότητα δεν θέλει πλέον η Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, έχει ήδη υπογράψει το πιστοποιητικό πολιτικού θανάτου του...