Φλώροι με τσεκούρια...

Το να κατηγορείς το νόμο Παρασκευόπουλου για την αποφυλάκιση Φλώρου, που επιτρέπει σε κάποιον την αποφυλάκισή του με ποσοστό αναπηρίας 67%, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως ο αστυνομικός είναι μπουζούκι γιατί είναι και τα δύο όργανα. Συνιστά στοιχειώδη ανθρωπισμό το να βγει από τη φυλακή έχοντας εκτίσει μέρος τής ποινής του κάποιος με τόσο μεγάλο ποσοστό αναπηρίας. Το ζητούμενο στην περίπτωση Φλώρου είναι να αναζητηθούν εκείνοι που του παρείχαν χαρτιά για να δικαιολογήσει τέτοιο ποσοστό αναπηρίας, να δικαστούν κι αν είναι ένοχοι δωροληψίας να καταδικαστούν, ακόμα κι αν είναι συνήγοροί του...

Στην θεωρία, εξάλλου, δεν είναι ούτε καν ηθικό ατόπημα για έναν δικηγόρο να υπερασπιστεί ακόμα και τον απεχθέστερο των εγκληματιών. Όλοι δικαιούνται υπεράσπισης, ακόμα κι αν είναι παιδόφιλοι, βιαστές ή δολοφόνοι. Όταν, όμως, ο δικηγόρος είναι και πολιτικό πρόσωπο, όπως στην περίπτωση του Μ. Βορίδη ο οποίος υπερασπίζεται τον Φλώρο, τότε τα ερωτηματικά είναι πολλά και δικαιολογημένα. Ιδίως όταν ο συγκεκριμένος ακροδεξιός βουλευτής μιλά επανειλημμένως για ελαττωματικές ιδέες τής Αριστεράς και θεσμική αντιμετώπισή της για να μην ξαναέρθει στην εξουσία, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει στο μισαλλόδοξο κεφάλι του...

Ο Μ. Βορίδης και κάθε άλλο ακροδεξιό κατακάθι θα είχε δίκιο να δηλώνει πως δεν είναι απαραίτητο να απολογείται για πράξεις, όπως οι βόλτες με τσεκούρια στα Εξάρχεια, ή δηλώσεις του προ τριακονταετίας, μόνο όμως αν τις είχε αποκηρύξει. Όταν, ωστόσο, εξακολουθεί να πολιτεύεται με τις ίδιες ιδεοληψίες, τότε είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο να τις υπενθυμίζουμε ξανά και ξανά. Ιδίως όταν οι φορείς τους μασκαρεύουν το ρατσισμό και τον αντικομμουνισμό τους φορώντας το μανδύα τού φιλελεύθερου. Ας πάνε ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης και οι υπόλοιποι ακροδεξιοί με φερετζέ να μιλήσουν για τις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία, για παράδειγμα, ή για την θρησκεία σε οποιονδήποτε σοβαρό Ευρωπαίο φιλελεύθερο κι αν εκείνος δεν τον παραπέμψει να εγγραφεί σε κάποιο νεοναζιστικό κόμμα μάλλον θα πρόκειται για θαύμα...

Να κόβουμε και το χέρι σε όποιον οδηγεί και μιλά στο κινητό για να δούμε πόσοι θα μείνουν με δύο...

Υπάρχει ακόμα πιο αποτελεσματικός τρόπος να μην ξαναεγκληματήσει κανείς από το να τον ρίξουμε σε ένα μπουντρούμι και να πετάξουμε τα κλειδιά: να τον ψήσουμε στην ηλεκτρική καρέκλα ή, για τους πιο μερακλήδες, να του πάρουμε το κεφαλάκι στη γκιλοτίνα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουμε ότι δεν πρόκειται να ξαναβλάψει την κοινωνία και στέλνουμε ταυτοχρόνως ένα ηχηρό μήνυμα στην κοινωνία πως αυτή θα είναι η κατάληξη όσων παραβιάζουν το νόμο...

Γιατί, εξάλλου, να νομοθετήσουμε αυτές τις ποινές μόνο για τα αποκαλούμενα βαριά αδικήματα και να μην τα επεκτείνουμε και στα πιο ελαφριά, αν σκοπός είναι η τιμωρία κι ο παραδειγματισμός; Φωτιά και τσεκούρι, επομένως, σε όποιον κλέψει ακόμα και μια σοκολάτα από το σούπερ μάρκετ. Αρκετά πια με τις ιδεοληψίες τής Αριστεράς περί ατομικών δικαιωμάτων, ελευθεριών και τα λοιπά φληναφήματα...

Όχι, δεν κάνατε λάθος. Δεν μπήκατε από παραδρομή σε χρυσαυγίτικο ιστότοπο, απλώς επιτρέψτε μου να τρολάρω όλους εκείνους που με αφορμή τους ληστές τού Παλαιού Φαλήρου που είχαν αποφυλακιστεί με το νόμο Παρασκευόπουλου ξαμολήθηκαν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μας πείσουν ότι οι εγκληματίες γεννιούνται και δεν γίνονται κι άρα όταν τους συλλαμβάνουμε δεν πρέπει να ξαναβλέπουν το φως τής ημέρας. Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστώ πως το σημερινό τρόπον τινά σωφρονιστικό σύστημα λειτουργεί αποτελεσματικώς. Κάθε άλλο, αφού στην ουσία του παραμένει τιμωρητικό κι αντί να σωφρονίζει, μετατρέπει σε εγκληματίες ακόμα κι εκείνους οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν είχαν εγκληματήσει πριν μπουν στη φυλακή...

Δεν υπάρχει, ωστόσο, ούτε ένας άνθρωπος, όσο ειδεχθές κι αν είναι το έγκλημα που έχει διαπράξει, ο οποίος να μην δικαιούται να ζήσει έστω κι ένα 24ωρο ελεγχόμενης έστω ελευθερίας. Αν συμβιβαστούμε με το αντίθετο, τότε έχουμε αυτοχριστεί αναμάρτητοι υποκριτές που δεν αντιλαμβάνονται ότι η απόσταση από τη φιλήσυχη έως την εγκληματική ζωή δεν είναι διόλου τεράστια...

Ποιος από εμάς μπορεί να ισχυριστεί δίχως να αισχύνεται πως δεν έχει παραβιάσει ούτε ένα νόμο, μία φορολογική διάταξη ή ένα άρθρο τού Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας; Κι αν μου πείτε πως το να σταθμεύεις παρανόμως δεν είναι το ίδιο με το να δολοφονείς, να ασελγείς σε έναν ανήλικο ή να κλέβεις, τότε θα σας απαντήσω πως όποιος αλλάζει τον πήχη τού ηθικού του κώδικα "α λα καρτ" κι αναλόγως πώς τον συμφέρει δεν έχει κανένα δικαίωμα να υψώνει το δάχτυλο της κριτικής στον συμπολίτη του.  Ούτε υπάρχει διαφορά ουσιαστική στο να σκοτώσεις έναν άνθρωπο από το να τον σκοτώσεις, να τον τεμαχίσεις και να τον ρίξεις στον κάδο απορριμμάτων. Και στις δύο περιπτώσεις δολοφόνος είσαι...

Η διαβάθμιση των εγκλημάτων στον Ποινικό Κώδικα είναι απαραίτητη για την ανάλογη επιβολή ποινών, είναι ωστόσο προφάσεις εν αμαρτίαις για όσους βλέπουν την τήρηση της νομιμότητας κατά τα καλά και συμφέροντα. Αν, επομένως, κάποιος επιθυμεί την επαναφορά τής θανατικής ποινής, θα πρέπει να είναι, για παράδειγμα, πρόθυμος και να του κόψουν το χέρι για παραδειγματισμό την επόμενη φορά που έστω κατά λάθος περάσει με κόκκινο ένα φανάρι ή οδηγεί κι απαντήσει σε μια κλήση στο κινητό του τηλέφωνο. Αλλιώς ας αφήσει τα μαθήματα ηθικής για τα ιεροδιδασκαλεία...
 

Ο φασίστας μπορεί να γίνει δημοκράτης, όπως κι ο δημοκράτης φασίστας...

Μπορούν οι άνθρωποι να αλλάξουν; Είναι δυνατό, για παράδειγμα, ένας φασίστας να γίνει δημοκράτης, σύμφωνα και με τη δήλωση Παρασκευόπουλου που άναψε τα αίματα; Ναι, όπως άλλωστε κι ένας δημοκράτης ή, τέλος πάντων, κάποιος που παριστάνει τον δημοκράτη να γίνει φασίστας. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αλλάξουν, αυτή η ζωή θα ήταν ανυπόφορη. Θα γεννιόμασταν όλοι με ορισμένα κουσούρια τα οποία θα έπρεπε να κουβαλάμε για το υπόλοιπο του βίου μας σαν να ήταν ο βράχος τού Σίσυφου. Τα πραγματικά ερωτήματα που ο καθένας μας οφείλει να θέτει στον εαυτό του είναι, πρώτον, αν έχει συνειδητοποιήσει τις ατέλειές του και, δεύτερον, αν έχει την θέληση να τις καταπνίξει. Η αυτογνωσία είναι το ήμισυ του παντός, αλλά δυστυχώς αυτή απουσιάζει από πολλούς που βαυκαλίζονται τους δημοκράτες και τους Αριστερούς...

Τις προάλλες, για παράδειγμα, κόπηκε εκπομπή στην ertopen- ο ραδιοφωνικός σταθμός τής ΠΟΣΠΕΡΤ- γιατί ο παραγωγός διέπραξε το ολέθριο ατόπημα να καλέσει σε αυτή τον Θ. Τζήμερο. Είμαι ο τελευταίος που θα μιλήσει με καλά λόγια γι' αυτόν τον ακροδεξιό νεοφιλελεύθερο ούτε θα θεωρούσα σκόπιμο να φιλοξενήσω κάποιον που εκφράζει ένα απειροελάχιστο κομμάτι τού εκλογικού σώματος. Μόνο που έχει κι εκείνος κάθε δικαίωμα να εκφράζει τις ιδεοληψίες του, ακόμα και μέσω ενός αριστερού μέσου ενημέρωσης, το οποίο άλλωστε θα έπρεπε να δίνει το καλό παράδειγμα ως προς την ελευθεροτυπία. Φασισμός δεν είναι μόνο τα λόγια και οι πράξεις των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, του Αδ. Γεωργιάδη, του Μ. Βορίδη ή κάποιων τραγοπαπάδων τύπου Σεραφείμ, Ανθιμου ή Αμβρόσιου, αλλά κι όλων εκείνων που απαγορεύουν στο φασισμό να εκφράζεται ελεύθερα, απαντώντας δηλαδή στη μισαλλοδοξία με το ίδιο νόμισμα, με μια εκδικητική μανία που στο τέλος τούς αφήνει όλους τυφλούς...

Οι φασίστες, επομένως, μπορούν να γίνουν δημοκράτες, αρκεί οι δημοκράτες να δίνουν το καλό παράδειγμα και να μην συμπεριφέρονται ως δημοκράτορες. Όχι πως αυτά δεν είναι απαραίτητα, αλλά ο φασισμός δεν θα νικηθεί στα ποινικά δικαστήρια ούτε αν εκλείψουν οι παράγοντες που τον υποθάλπουν, όπως η λιτότητα κι ο ιμπεριαλισμός. Θα τσακιστεί μόνο στο φως τής ημέρας, όταν κάτω από τον ήλιο τού μεσημεριού θα έχει ξεδιπλώσει όλες τις παθογένειές του σε κοινή θέα, ώστε ο μέσος πολίτης, ακόμα κι ο πιο λούμπεν, να είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αυτό που του πλασάρεται ως άδολο κι επαναστατικό δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια από τις πιο επιτυχημένες κομπίνες όλων των εποχών και παγκοσμίως, της οποίας μάλιστα έχουν πέσει κατά καιρούς θύματα κι ευφυείς άνθρωποι σε κατάσταση απελπισίας. Δεν θα εκλείψει, ωστόσο, ο φασισμός αν απέναντί του στήνουμε εξίσου φασιστικά οδοφράγματα στο όνομα μιας ιδεολογικής καθαρότητας η οποία στην ουσία εκθέτει τον κομπλεξισμό μας κι αποκαλύπτει το ναρκισσισμό μας...

Οποιος θέλει δημόσιες εκτελέσεις κι όχι Δικαιοσύνη ας εγγραφεί στον ISIS...

Οταν επιβάλλεται μια ποινή θα πρέπει να λαμβάνονται δύο σοβαροί παράγοντες υπόψη. Ο πρώτος αφορά τη βαρύτητα του αδικήματος σε συνδυασμό με το ιστορικό και την προσωπικότητα του θύτη κι ο δεύτερος τη μη εξόντωσή του, αλλά την τιμωρία και το σωφρονισμό του. Το τελευταίο σημαίνει πως σε μια δημοκρατική κοινωνία με τον ελάχιστο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να επιτρέπονται ούτε η θανατική ποινή αλλά ούτε και τα ισόβια, ανεξαρτήτως του απεχθούς τού αδικήματος ή του δράστη του. Αλίμονο αν η πολιτεία συμπεριφέρεται κι αυτή ως εγκληματίας. Κι αν αύριο μεθαύριο ο εγκληματίας επιστρέψει στην κοινωνία και ξαναεγκληματήσει, γι' αυτό είναι μεγάλη η ευθύνη και του σωφρονιστικού μας συστήματος το οποίο συνήθως όχι μόνο δεν θεραπεύει ανθρώπινες αδυναμίες αλλά τις γιγαντώνει...

Ο νόμος Παρασκευόπουλου για την αποφυλάκιση όσων αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή αναπηρία άνω του 67% είναι νομικό διαμάντι, μία από τις νομοθετικές πρωτοβουλίες αυτής της κυβέρνησης για τις οποίες θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανη. Να συμφωνήσω πως ενδεχομένως χρειάζονταν περισσότερες διευκρινίσεις και κατευθυντήριες γραμμές προς τα συμβούλια των φυλακών για το τί συνιστά σοβαρό πρόβλημα υγείας ώστε να αποφευγόταν, για παράδειγμα, η αποφυλάκιση Παπαγεωργόπουλου (οι δολοφόνοι τού εστιάτορα στην Υδρα, παρά τη σχετική νοικοκυρίστικη παραφιλολογία, δεν αποφυλακίστηκαν ελέω του νόμου Παρασκευόπουλου). Από εκεί και πέρα οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη πως ο νόμος τιμωρεί τον εγκληματία για το αδίκημα που έχει διαπράξει, όχι γι' αυτό που ενδεχομένως να διαπράξει στο μέλλον, όπως συνέβαινε για παράδειγμα στην ταινία "Minority Report" με τον Τομ Κρουζ, η οποία αφορούσε ένα δυστοπικό μέλλον...

Κι εναπόκειται, βεβαίως, στην κρίση των συμβουλίων των φυλακών να αποφασίζουν αν κάποιος είναι πολύ πιθανό να αδικοπραγήσει και στο μέλλον ή όχι. Σε διαφορετική περίπτωση, και για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, θα μπορούσαμε να συνταγματοποιούσαμε το φασισμό και να εκτελούσαμε, για παράδειγμα, δημοσίως και για παραδειγματισμό όλους τους δολοφόνους, βιαστές, παιδόφιλους, κλέφτες ή και μετανάστες/πρόσφυγες ώστε ο τρόμος κι όχι η κοινωνική συνείδηση να αποτρέπουν το έγκλημα. Οποιος θέλει τέτοιες κοινωνίες, ας μετοικήσει στη Σαουδική Αραβία ή ας εγγραφεί στο Ισλαμικό Κράτος. Δεν θα του επιτρέψω, ωστόσο, να μετατρέψει την πατρίδα μου σε αποικία μίσους...

Οποιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι γεννιούνται εγκληματίες κι ότι άπαξ δολοφόνος για πάντα δολοφόνος έχει πολύ χαμηλή εκτίμηση για το ανθρώπινο είδος. Ολοι μας είναι πιθανό άλλωστε, γι' άλλους περισσότερο και γι' άλλους λιγότερο, να εγκληματήσουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Πριν, επομένως, πάρουμε την πέτρα τού αναμάρτητου κι αρχίσουμε να λιθοβολούμε καλό είναι πρώτα να πιέσουμε προς τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων των πολιτών και στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης, στοιχεία που θα λειτουργήσουν αποτρεπτικώς, καθώς και στο σωφρονισμό εκείνων που παραβίασαν ήδη τις κοινωνικές νόρμες...

Κανένας δεν ξυπνά ένα πρωί και λέει από μόνος του "ωραία ημέρα, ας πάω να σκοτώσω κάποιον". Είτε το κάνει για τα λεφτά είτε από φθόνο είτε από κάποια άλλη ψυχοπαθολογική ασθένεια η λύση δεν είναι τον κλείσουμε σε ένα μπουντρούμι και να πετάξουμε τα κλειδιά. Η Δικαιοσύνη τιμωρεί, δεν εκδικείται και η φυλακή οφείλει να σωφρονίζει κι όχι να σκοτώνει. Φτάσαμε στο 2015, κι όμως ακόμα δυστυχώς όλα αυτά δεν θεωρούνται δεδομένες κατακτήσεις αλλά ζητούμενα στην κομψευόμενη Ψωροκώσταινα...