Δεν είναι όλοι οι κομμουνιστές ναζί...

Υπάρχει αριστερός φασισμός; Φυσικά και υπάρχει. Για να μην πάτε μακριά, όσοι έζησαν μεταπολεμικώς στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και στο ανατολικό μπλοκ μπορούν να σας το επιβεβαιώσουν. Όταν η αντίληψή σου είναι πως οι ιδέες σου συνιστούν την απόλυτη αλήθεια, όσο ουμανιστικές κι αν είναι, και πάνω σε αυτήν την ψευδαίσθηση δικαιολογείς κάθε είδους αντιμετώπιση συνανθρώπων σου ως υπανθρώπων τότε δεν διαφέρεις σε τίποτα, στην πραγματικότητα, από εκείνους που έχτισαν τα Άουσβιτς και τα Νταχάου. Δεν εξισώνω τον κομμουνισμό με το ναζισμό, εξισώνω όμως όσους δολοφονούν ή βασανίζουν ή φυλακίζουν με την πεποίθηση ότι είναι οι αποκλειστικοί κλειδοκράτορες της αλήθειας...

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όποιον επιθυμεί να του ανήκει. Δεν έχει επινοηθεί ακόμα η μονάδα μέτρησης ούτε το εργαλείο καταμέτρησης της αγάπης τού καθενός μας για την ελευθερία, τη δημοκρατία ή το σοσιαλισμό. Προφανώς δεν το έχουν επινοήσει και οι αριστεροί τής ανευθυνότητας, οι οποίοι συγχέουν τη δειλία τους να πέσουν στη φωτιά και να πάρουν αποφάσεις με ιδεολογική καθαρότητα κι εντιμότητα... 

Όσοι προπηλακίζουν ή γενικότερα βιαιοπραγούν στο όνομα εμπνευσμένων ιστορικών στιγμών βαυκαλιζόμενοι τους μοναδικούς τίμιους και καθαρούς δεν διαφέρουν στη φιλοσοφία τους από εκείνους που κατέστρεφαν τα καταστήματα Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία. Όλοι τους κινητροδοτούνται από το μίσος και το μίσος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρείται ανθρωπιστικό...

Το να έχει, εξάλλου, κανείς σήμερα τις ίδιες ιδέες που είχε και πριν 48 χρόνια δεν τον κάνει εξ ορισμού αξιοθαύμαστο. Αν έχεις μετακινηθεί γιατί οι πειρασμοί ήταν πολλοί και η σάρκα σου αδύναμη, τότε να σου κάνουμε κριτική. 

Αν, όμως, το έχεις πράξει για να μην καταλήξεις μουσείο τού εαυτού σου, που θα έλεγε κι ο Μπρεχτ, ή γιατί δεν αντιλαμβάνεσαι τη ζωή σαν ένα βάλτο τότε κανένας αμούστακος ψευδοεπαναστάτης δεν έχει το δικαίωμα να σε κρίνει, ακόμα και με τη δικαιολογημένη αυστηρότητα της νεότητας. Στον εαυτό μας, άλλωστε, απολογούμαστε όλοι μας κι όσοι θέλουν να παριστάνουν τους δικαστές ας σπουδάσουν νομικά και ύστερα ας δώσουν τις εξετάσεις εισαγωγής στο δικαστικό σώμα. Οι υπόλοιποι ας απευθυνθούν σε κάποιον ψυχίατρο μήπως και τους βοηθήσει... 

 

Καπιταλισμός, η εξευγενισμένη εκδοχή τού σταλινισμού...

Το να κατηγορείς εμμέσως πλην σαφώς τον κομμουνισμό για το φασισμό και το Β' Παγκόσμιο πόλεμο- όταν ο ναζισμός θέριεψε μέσα από τις αποτυχίες των καπιταλιστικών κρατών και του κατευνασμού τής Συμφωνίας του Μονάχου και το Συμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότοφ υπογράφηκε για να προετοιμαστεί καλύτερα η Σοβιετική Ένωση στη γερμανική εισβολή- συνιστά ιστορικό αναθεωρητισμό τού αισχίστου είδους. Είτε αρέσει είτε όχι στην Ευρώπη που κλείνει σήμερα τα σύνορά της στους ικέτες τής Γης, η νίκη επί του Χίτλερ στηρίχθηκε πάνω στα δεκάδες εκατομμύρια των νεκρών κομμουνιστών στη Σοβιετική Ένωση, στην Ελλάδα, στη Γιουγκοσλαβία κι αλλού. Οι τότε καπιταλιστές ήταν απασχολημένοι με το να εξοπλίζουν και να θησαυρίζουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ντροπής για το ανθρώπινο είδος...

Το σύγχρονο ξέπλυμα, ωστόσο, του ναζισμού δεν μπορεί να αθωώνει το σύγχρονο ξέπλυμα κι από το ΚΚΕ, για παράδειγμα, του λενινισμού- σταλινισμού που αμαύρωσε για πάντα τη μαρξιστική θεώρηση του κομμουνισμού. Αν η αστική δημοκρατία ακολουθούσε τις μεθόδους τού "πατερούλη", ο Δ. Κουτσούμπας δεν θα είχε προλάβει να βγάλει παρά μόνο μία ομιλία σε βάρος της. Στη συνέχεια θα είχε οδηγηθεί στη Σιβηρία για καταναγκαστικά έργα "επανεκπαίδευσης" ή, αν ήταν πιο "επιεικής" μαζί του, θα τον ειχε εκτελέσει ύστερα από μία σύντομη δίκη- παρωδία...

Αλίμονο, όμως, ο καπιταλισμός τής εποχής μας είναι ένας πιο εξευγενισμένος σταλινισμός, όπως ενδεχομένως θα ήταν κι ο ίδιος ο σταλινισμός στον καιρό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι είναι οι πόλεμοι για τα συμφέροντα της ελίτ με τους δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς κι εκτοπισμένους παρά μία γενική α λα Στάλιν εκκαθάριση πληθυσμών;...

Δεν είναι οι προσφυγικές- μεταναστευτικές ροές προκειμένου οι ιμπεριαλιστές να γίνονται ακόμα πλουσιότεροι μια απομίμηση των λιμών που επέφεραν οι βίαιες κολεκτιβοποιήσεις; Ή πόσα μπορούν να πιάσουν οι παλιάς κοπής χαφιέδες τής KGB, της Στάζι ή της Σεκουριτάτε μπροστά στα σύγχρονα εργαλεία παρακολούθησης των καπιταλιστών; Μήπως και στον καπιταλισμό, εξάλλου, δεν υπάρχουν νομενκλατούρες και οι λίγοι, που ελέγχουν τα ΜΜΕ, δεν αποφασίζουν για τους πολλούς;...

Κάθε φορά, επομένως, που οι νικητές τού Ψυχρού Πολέμου θα μετατοπίζουν τις πλάκες τής Ιστορίας για να προσαρμόζονται στο αντιλαϊκό αφήγημά τους θα ήταν χρήσιμο να μνημονεύουν ποιοι είναι οι εμπνευστές των δικών τους μεθόδων καταστολής τής λαϊκής αντίδρασης. Και τότε θα διαπίστωναν ότι δεν διαφέρουν και σε πολλά από τα τέρατα που καταδικάζουν...  

 

Ο σταλινισμός τού ΚΚΕ αρχίζει και γίνεται επικίνδυνος...

Συνιστά μέγιστη ιστορική ανορθογραφία η ταύτιση του φασισμού και του ναζισμού με τον κομμουνισμό ή το σοσιαλισμό. Ο φασισμός κι ο ναζισμός ακόμα κι όταν υπόσχονταν την καλυτέρευση της ζωής των λιγότερο προνομιούχων το περιόριζαν στους γηγενείς και στους φυλετικά καθαρούς κι όχι σε όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής ή οποιουδήποτε άλλου κοινωνικού χαρακτηριστικού...

Ο φασισμός, ωστόσο, κι ο ναζισμός έχουν πολλά κοινά στοιχεία με το σταλινισμό, αυτήν την κομμουνιστική παρεκτροπή που μετατράπηκε σε κανόνα και κηλίδωσε το όραμα για μια κοινωνία ισότητας. Δυστυχώς το ΚΚΕ, τόσο στη ρητορική όσο και στην πρακτική του, επέλεξε εδώ και πολλά χρόνια να ακολουθήσει το δρόμο τού "πατερούλη" και στο όνομα μιας θολής κι α λα καρτ ιδεολογικής καθαρότητας ναι μεν να μην εκτοπίζει ή να θανατώνει αντιφρονούντες, αλλά είτε να κλείνεται στο καβούκι του είτε να τραμπουκίζει όσους δεν συμμερίζονται το ευαγγέλιο του Περισσού...

Πιστό στην παράλογη λογική πως μόνο αυτό δικαιούται να εκπροσωπεί την εργατική τάξη το ΚΚΕ μέσω τού συνδικαλιστικού του παρακλαδιού, του ΠΑΜΕ, επιτέθηκε στην πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Κατερίνης- και με σεξιστικούς χαρακτηρισμούς-, καθώς και σε συνέδρους, στέλνοντας μάλιστα έναν εξ αυτών στο νοσοκομείο. Μπορεί οι εργατοπατέρες- θύματα αυτής της επίθεσης να μην υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων και να είναι οι μεγαλύτεροι απατεώνες- δεν τους γνωρίζω, κάνω το συνήγορο του διαβόλου-, αλλά καλώς ή κακώς αυτοί έχουν εκλεγεί κι όχι οι επαγγελματίες επαναστάτες τού ΠΑΜΕ, για τους οποίους η δημοκρατία έχει την ίδια αξία που είχε στα χρόνια τού Στάλιν και των υπόλοιπων τυράννων με φιλολαϊκό προσωπείο...

Είναι δικαίωμά τους στο ΚΚΕ να πιστεύουν ότι βρισκόμαστε ακόμα στο 19ο αιώνα και στη βιομηχανική κοινωνία ή ότι τα καθεστώτα τού υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσαν εξαιτίας μιας διεθνούς συνωμοσίας- μολονότι, για παράδειγμα, η CIA δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε στη Σοβιετική Ένωση ακόμα και μερικούς μήνες πριν την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου- κι όχι γιατί ήταν απολυταρχικά και μοίραζαν τα πλούτη απολύτως καπιταλιστικά, τα πολλά για τους λίγους και τα λίγα για τους πολλούς. Αν, ωστόσο, έχουν αποφασίσει να χρησιμοποιούν και χρυσαυγίτικες μεθόδους για να στέλνουν τα μηνύματά τους, τότε να μην θεωρήσουν αντικομμουνιστική υστερία την κατάταξή τους στις εγκληματικές συμμορίες κι όχι στα πολιτικά κόμματα. Δεν βρίσκονται τώρα σε αυτό το σημείο, αλλά οι ενδείξεις είναι ανησυχητικές...

Φλώροι με τσεκούρια...

Το να κατηγορείς το νόμο Παρασκευόπουλου για την αποφυλάκιση Φλώρου, που επιτρέπει σε κάποιον την αποφυλάκισή του με ποσοστό αναπηρίας 67%, είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως ο αστυνομικός είναι μπουζούκι γιατί είναι και τα δύο όργανα. Συνιστά στοιχειώδη ανθρωπισμό το να βγει από τη φυλακή έχοντας εκτίσει μέρος τής ποινής του κάποιος με τόσο μεγάλο ποσοστό αναπηρίας. Το ζητούμενο στην περίπτωση Φλώρου είναι να αναζητηθούν εκείνοι που του παρείχαν χαρτιά για να δικαιολογήσει τέτοιο ποσοστό αναπηρίας, να δικαστούν κι αν είναι ένοχοι δωροληψίας να καταδικαστούν, ακόμα κι αν είναι συνήγοροί του...

Στην θεωρία, εξάλλου, δεν είναι ούτε καν ηθικό ατόπημα για έναν δικηγόρο να υπερασπιστεί ακόμα και τον απεχθέστερο των εγκληματιών. Όλοι δικαιούνται υπεράσπισης, ακόμα κι αν είναι παιδόφιλοι, βιαστές ή δολοφόνοι. Όταν, όμως, ο δικηγόρος είναι και πολιτικό πρόσωπο, όπως στην περίπτωση του Μ. Βορίδη ο οποίος υπερασπίζεται τον Φλώρο, τότε τα ερωτηματικά είναι πολλά και δικαιολογημένα. Ιδίως όταν ο συγκεκριμένος ακροδεξιός βουλευτής μιλά επανειλημμένως για ελαττωματικές ιδέες τής Αριστεράς και θεσμική αντιμετώπισή της για να μην ξαναέρθει στην εξουσία, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει στο μισαλλόδοξο κεφάλι του...

Ο Μ. Βορίδης και κάθε άλλο ακροδεξιό κατακάθι θα είχε δίκιο να δηλώνει πως δεν είναι απαραίτητο να απολογείται για πράξεις, όπως οι βόλτες με τσεκούρια στα Εξάρχεια, ή δηλώσεις του προ τριακονταετίας, μόνο όμως αν τις είχε αποκηρύξει. Όταν, ωστόσο, εξακολουθεί να πολιτεύεται με τις ίδιες ιδεοληψίες, τότε είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο να τις υπενθυμίζουμε ξανά και ξανά. Ιδίως όταν οι φορείς τους μασκαρεύουν το ρατσισμό και τον αντικομμουνισμό τους φορώντας το μανδύα τού φιλελεύθερου. Ας πάνε ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης και οι υπόλοιποι ακροδεξιοί με φερετζέ να μιλήσουν για τις απόψεις τους για την ομοφυλοφιλία, για παράδειγμα, ή για την θρησκεία σε οποιονδήποτε σοβαρό Ευρωπαίο φιλελεύθερο κι αν εκείνος δεν τον παραπέμψει να εγγραφεί σε κάποιο νεοναζιστικό κόμμα μάλλον θα πρόκειται για θαύμα...

Μπολσεβίκοι, ήρωες και τέρατα...

Όταν ο Χ. Κίσιντζερ είχε ζητήσει τη γνώμη τού Τσου Εν Λάι για τη Γαλλική Επανάσταση εκείνος του είχε απαντήσει πως ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να κρίνουμε, μολονότι είχαν περάσει σχεδόν δύο αιώνες. Φαντάζεστε, επομένως, ποια θα ήταν η απάντηση του Κινέζου πολιτικού για την Οκτωβριανή Επανάσταση, από την οποία έχουν περάσει "μόλις" 100 χρόνια!

Αλίμονο, όμως, αν περιμένουμε τους αιώνες να μας δώσουν τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε εδώ και τώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ιστορία θα είχε παραλύσει ή θα είχε φτάσει το τέλος της, όπως θα βόλευε πολλούς. Μόνο που η Ιστορία συνεχώς εξελίσσεται, ενσωματώνοντας σε κάθε νέα σελίδα τις πλούσιες εμπειρίες της, τόσες που που ούτε όλοι οι άνθρωποι μαζί μιας γενιάς δεν είναι δυνατό να κατανοήσουν, πόσω μάλλον να ελέγξουν...

Η προφανής και καθ' όλα δικαιολογημένη αποτίμηση για την Οκτωβριανή Επανάσταση είναι πως απέτυχε: η Σοβιετική Ένωση και οι δορυφόροι της γκρεμίστηκαν με πάταγο, θύματα όχι τόσο της καπιταλιστικής περικύκλωσής τους, αλλά της δικής τους έλλειψης βούλησης να περάσουν από τη δικτατορία τού προλεταριάτου στον κομμουνισμό...

 Ο αυταρχισμός τής απόλυτης μονοκομματικής εξουσίας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις συμπυκνωνόταν σε έναν και μόνο άνθρωπο- με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Στάλιν- , που παρέπεμπε στα πιο τυραννικά καπιταλιστικά καθεστώτα, η ανελευθερία, η καταπίεση έως και τη φυσική εξόντωση εκατομμυρίων αντιφρονούντων, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία άλλη ιδεολογία δεν κακοποιήθηκε τόσο πολύ στον 20ό αιώνα όσο η μαρξιστική. Κι όμως, το προλεταριάτο τόσο στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ όσο και στη Δύση χρωστά πολύ περισσότερα στους Μπολσεβίκους από αυτά που μπορεί να κατανοήσει σε μια πρώτη ανάγνωση των ιστορικών βιβλίων. Αρκεί και μόνο να αναλογιστεί τι συμβαίνει με τα δικαιώματά του τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μετά δηλαδή από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού...

Δεν υπάρχει εργατική κατάκτηση- και δεν ήταν λίγες αυτές- τα τελευταία 100 χρόνια η οποία να μην ανάγεται στα Σοβιέτ και στο φόβο εξάπλωσής τους ανά τον κόσμο. Λαμβάνοντας σοβαρώς υπόψη τον ιστορικό ακροβατισμό που επιχειρώ, δεν θα υπήρχε Ρούζβελτ και "Νιου Ντιλ" αν δεν υπήρχε Λένιν ούτε κοινωνικό κράτος και σκανδιναβικό μοντέλο δίχως το σοβιετικό πρότυπο. Κι αν ακόμα σήμερα υπάρχουν απολογητές τού σταλινισμού- βλ. ΚΚΕ- οι περισσότεροι Αριστεροί ναι μεν είμαστε διατεθειμένοι να μάθουμε από τα λάθη τού παρελθόντος και να αναγνωρίσουμε ότι ο αποτελεσματικότερος τρόπος μετάβασης στον κομμουνισμό είναι μέσω της δημοκρατίας- στην άμεση μορφή της κατά τη γνώμη μου-, δεν παραγνωρίζουμε ωστόσο την παρακαταθήκη τής Οκτωβριανής Επανάστασης, που γέννησε τέρατα, αλλά και ήρωες...

 Ας τη δούμε, άλλωστε, κι ως μια υπενθύμιση πως όπου υπάρχει αδικία δημιουργείται και η αναγκαιότητα της επανάστασης. Κι όπου υπάρχει επανάσταση απαιτείται η πνευματική εγρήγορση κατανόησης ότι μόνο το δικαίωμα στην αμφισβήτηση και η προστασία του με κάθε μέσο θα μας απαλλάξει από την υποχρέωση της αντεπανάστασης όταν οι επαναστάτες θα αρχίσουν να θυμίζουν πολύ τους τυράννους που αντικατάστησαν. Αλίμονό μας αν ποτέ πιστέψουμε στην επανάσταση που θα δώσει τέλος σε όλες τις επαναστάσεις, θα έχουμε σκάψει μόνοι μας το λάκκο μας... 



  

Οι χριστιανοί τον θεό, το ΚΚΕ τον Στάλιν...

Τώρα που με τα χίλια ζόρια ξεκαθαρίσαμε ότι ο κομμουνισμός δεν ταυτίζεται με το ναζισμό ήρθε η ώρα να διευκρινίσουμε και κάτι ακόμα: ο κομμουνισμός δεν ταυτίζεται ούτε με το σταλινισμό, ο οποίος από την πλευρά του μπορεί πολύ εύκολα να ταυτιστεί με το ναζισμό. Γι' αυτό και προκαλεί ανατριχίλα η ζέση με την οποία το ΚΚΕ εξακολουθεί εν έτει 2017 να υπερασπίζεται τα ανυπεράσπιστα για δικτατορικά καθεστώτα που αμαύρωσαν το μαρξισμό, στο όνομα του οποίου σκότωσαν, βασάνισαν, εξόρισαν και γελοιοποίησαν ανθρώπινες ζωές. Κανένα από αυτά τα αμαρτήματα, εξάλλου, δεν εξωραΐζεται με τη μηδενική ανεργία ή το πολύ καλό επίπεδο υγείας κι εκπαίδευσης που απολάμβαναν οι πολίτες στις σοβιετίες και τα οποία κάνουν σημαία στο Κόμμα για να ωραιοποιούν απολυταρχίες...

Στο ξεκίνημα της κρίσης το ΚΚΕ διέθετε πολύ περισσότερα εφόδια στη διάθεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τότε δεν ήταν καν ενιαίο κόμμα, για να απορροφήσει το αντιμνημονιακό ρεύμα: είχε μεγαλύτερη ιστορία, κομματική βάση, καλύτερη δομή και διείσδυση στον ελληνικό λαό, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σε αντίθεση, ωστόσο, με την Κουμουνδούρου, η οποία από ένα σημείο και μετά επέλεξε να αρπάξει την ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει τη χώρα, ο Περισσός προτίμησε να θωρακίσει την εκλογική του πελατεία, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής και προτιμώντας να μην κυνηγήσει την εξουσία: όχι από σεμνότητα, αλλά από αδιαφορία να λυτρώσει το πόπολο μπροστά στο ενδεχόμενο να αποτύχει και να απωλέσει τα πάγια έσοδά του. Γι' αυτό και με αφήνει αδιάφορο η αντιπολιτευτική του ρητορική απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση, όσο δίκιο κι αν έχει σε αρκετά σημεία, γιατί από την καρέκλα μας μπορούμε να είμαστε οι καλύτεροι κριτές των χορευτών, αλλά θέλει θάρρος για να μπεις στο χορό και να σε κρίνουν όπως στο "Dancing with the stars"...

Η υποταγή τού ΣΥΡΙΖΑ στο νεοφιλελευθερισμό προσφέρει άλλη μια ευκαιρία στο ΚΚΕ να βγει μπροστά και να καρπωθεί την από αριστερά προερχόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Πολύ φοβάμαι όμως, δίχως να σαρκάζω, πως το Κόμμα ετοιμάζεται να δώσει ξανά τη δυνατότητα στους ιστορικούς να προσθέσουν ένα ακόμα κολοσσιαίο λάθος στρατηγικής- τακτικής στα πολλά τού ομολογουμένως ένδοξου παρελθόντος του...

Αντί να εκσυγχρονίσει την επιχειρηματολογία του δίχως να εγκαταλείψει τη μαρξιστική- λενινιστική του προσέγγιση επιμένει να αγωνίζεται για την υπεράσπιση των γκουλάγκ, των λιμών, των δολοφονιών, της καταπάτησης βασικών ελευθεριών τα οποία στοίχειωσαν τις ζωές εκατομμυρίων στο πρώην Σιδηρούν Παραπέτασμα κι όπου αλλού χώρες κυβερνήθηκαν με πρότυπο τις σφαγές τού Στάλιν. Το ΚΚΕ καμαρώνει για την ιδεολογική του συνέπεια, ενώ θα έπρεπε να ντρέπεται για το ότι είναι το μοναδικό ίσως κόμμα στον κόσμο που δεν έχει μετανιώσει ούτε για μία πράξη του, λες κι αυτές προήλθαν από θεούς κι όχι από ανθρώπους...

Ανδρέα δεν ζεις, ένας Μητσοτάκης τους οδηγεί...

Μόλις οκτώ κράτη- μέλη τής ΕΕ συμμετείχαν στο περιβόητο συνέδριο εξομοίωσης κομμουνισμού- ναζισμού των Εσθονών- ξέπλυμα στην ουσία τού φασισμού. Τι μένει στο τέλος από όλη αυτήν την ιστορία στην Ελλάδα; Ανάμεσα σε άλλα, η επισημοποίηση της μετατόπισης της ΝΔ από το φιλελεύθερο κέντρο στον ακροδεξιό, νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό- αντικομμουνισμό και, βεβαίως, η αυτογελοιοποίηση ορισμένων πρωτοκλασάτων κι όχι μόνο τού ΠΑΣΟΚ...

Οι τελευταίοι, μάλιστα, στην ασίγαστη πρεμούρα τους να γίνουν παρακολούθημα του άθλιου Κούλη δείχνουν όχι μόνο να λησμονούν ότι το "Σοσιαλιστικό" περιλαμβάνεται στην ονομασία τού κόμματός τους, αλλά και τα ίδια τους τα παλαιότερα λεγόμενα, όταν πλασάρονταν ως Αριστεροί και καυτηρίαζαν την εξομοίωση των κομμουνιστών με τους ναζί. Έτσι δεν είναι, για παράδειγμα, Β. Βενιζέλε κι Ανδρ. Λοβέρδε, που καταντήσατε όψιμοι εραστές των αδωνοβορίδηδων;..

Τι είναι, αλήθεια, αυτή η δήθεν νέα, ενιαία κεντροαριστερά που θα εκλέξει κι αρχηγό τον Οκτώβριο και ποιους θέλει να εκπροσωπήσει; Βρίσκω θεμιτό να μην επιθυμεί να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ, όπως παλιότερα δεν ήθελε η ανανεωτική Αριστερά να συνεργαστεί με το ισχυρό ΠΑΣΟΚ. Συνιστά στοιχειώδη κανόνα επιβίωσης να μην σε θεωρούν δεδομένο. Από πού κι ως πού, όμως, στοιχειοθετείται η δυνατότητα συνεργασίας με τη μητσοτακική ΝΔ;...

Γιατί είναι χειρότερη η σημερινή κυβέρνηση- με την οποία υποτίθεται πως υπάρχει και μια ιδεολογική συγγένεια- σε σχέση με την αξιωματική αντιπολίτευση ώστε να δικαιολογείται από ορισμένους στη Χαριλάου Τρικούπη ο τόσο μεγάλος ζήλος για την ανατροπή της ώστε να έρθει να μας σώσει η "Αγία Οικογένεια", κάνοντας τα κόκαλα του Ανδρέα να τρίζουν; Μήπως εν τέλει η ιδεολογία δεν έχει καμία σημασία παρά μόνο η εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων, που καθόλου δεν ταυτίζονται με αυτά της πλειοψηφίας;...

Φυσικά και δεν είναι ο σταλινισμός ο μεγάλος εχθρός τής νέας κεντροαριστεράς ή, έστω, ενός κομματιού της, για να μην είμαι άδικος. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, όσο και το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρ. Παπανδρέου συμφωνούν ότι ο σοσιαλισμός είτε θα είναι δημοκρατικός είτε δεν θα έχει μέλλον. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ τού αρχιερέα τής διαπλοκής βρίσκει πολύ περισσότερες ομοιότητες με τον θατσερισμό από αυτές που θα τολμούσε να ομολογήσει δημοσίως...

Αν, μάλιστα, η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία συνδυαστεί με τη διαπλοκή και τη διαφθορά στις συνειδήσεις που αυτή επιφέρει τότε έχετε μπροστά σας ξεκάθαρους τους λόγους για τους οποίους ορισμένοι σπεύδουν ακόμα και να αυτοαναιρούνται δημοσίως, διαπράττοντας ιστορική ύβρι μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί σε ένα σύστημα εξουσίας που έχει προ πολλού πεθάνει. Θα έλεγα "άξιος ο μισθός τους", αν η υποκρισία τους δεν ήταν τόσο ολοφάνερη καθιστώντας την προπαγάνδα τους άσφαιρη...

Να διοργανώσουμε συνέδριο και για την ταύτιση ναζισμού με καπιταλισμό...

Ο Φίλιπ Κερ γράφει σε ένα βιβλίο του πως γαλλική Ιστορία είναι η εκδοχή περασμένων γεγονότων για τα οποία οι Γάλλοι έχουν αποφασίσει να συμφωνήσουν. Αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο τους Γάλλους, αλλά και πολλούς ακόμα λαούς, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, που είναι "καταδικασμένοι" να ξαναζήσουν συμφορές γιατί απλούστατα δεν κάθισαν ποτέ στα σοβαρά να συζητήσουν γι' αυτές που ήδη βίωσαν...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό να ακμάζουν ο ιστορικός δογματισμός από τη μία πλευρά κι ο ιστορικός αναθεωρητισμός από την άλλη.Ο στόχος όλων, πάντως, είναι κοινός, ανεξαρτήτως της οπτικής γωνίας από την οποία αντικρίζουν τα πράγματα: η δικαίωση της δικής τους κοσμοαντίληψης είτε με την ηρωοποίηση της δικής τους θέσης είτε με τη δαιμονοποίηση της αντίθετης...

Η θεωρία τού κομμουνισμού με την αντίστοιχη του ναζισμού απέχουν τόσο όσο η Αθήνα από το Πεκίνο. Ο μεν πρώτος μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη ανάμεσα σε ισότιμους πολίτες ο δε δεύτερος για φυλετική υπεροχή. Κατανοώ, επομένως, την αδυναμία των μουτζαχεντίν τού νεοφιλελευθερισμού να στηρίξουν με γερά επιχειρήματα την ιδεοληψία τους, η οποία τους οδηγεί στην ανάγκη απαξίωσης του ιδεολογικού αντιπάλου, αλίμονο όμως αν ασπαστούμε την θεωρία των δύο άκρων προκειμένου να αθωώσουμε εκείνους που θεωρούν πως οι κοινωνίες των ανθρώπων πρέπει να ορίζονται από το νόμο τής ζούγκλας με τον οποίο ο ισχυρότερος έχει το δικαίωμα να επιβληθεί στον πιο αδύναμο με κάθε τρόπο και μέσο...

Όσοι, συνεπώς, διοργανώνουν συνέδρια ταύτισης του ναζισμού με τον κομμουνισμό και οι θιασώτες τους θα πρόσφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην ιστορική αλήθεια αν αντί για τον όρο "κομμουνισμός" μιλούσαν για σταλινισμό σε διάφορες εκδοχές του, τον οποίο κι ο γράφων δεν έχει θέμα να ταυτίσει με το ναζισμό. Όπως, άλλωστε, ο γράφων ταυτίζει με το ναζισμό κι εκείνες τις αποχρώσεις τού καπιταλισμού, όπως τις αποικιοκρατικές ή νεοαποικιοκρατικές, οι οποίες διαχωρίζουν τους ανθρώπους αναλόγως του χρώματος του δέρματός τους, της καταγωγής τους ή του ιδεολογικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού τους. Η Νότια Αφρική τού απαρτχάιντ, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία τού νόμου τής σαρία, η Βραζιλία της πραξικοπηματικώ τω τρόπω ανατροπής προέδρου ή ακόμα και οι ΗΠΑ της θανατικής ποινής και της εν ψυχρώ εκτέλεσης μαύρων από αστυνομικά όργανα δεν ήταν ή είναι κομμουνιστικές χώρες, έτσι δεν είναι;...

Δεν συγκαταλέγομαι σε εκείνους που μετριάζουν τα εγκλήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού μιλώντας για τη μηδενική ανεργία στις χώρες όπου επικράτησε ή για το ότι όλοι είχαν μια στέγη κι ένα πιάτο φαγητό, τα οποία όντως ίσχυαν. Ακόμα κι αν το κλουβί που σε έχουν κλειδωμένο είναι χρυσό αυτό δεν κάνει τη ζωή μέσα σε αυτό πιο υποφερτή. Η καταπάτηση στοιχειωδών ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων μέσα σε ένα περιβάλλον αμοιβαίας καχυποψίας και φόβου κάτω από το μακρύ χέρι τού Κόμματος παραπέμπει σε ολοκληρωτισμό κι όχι σε αταξικές κοινωνίες όπου ο καθένας ανταμείβεται με βάση το μόχθο του...

Όσοι, ωστόσο, ταυτίζουν τη μαρξιστική θεωρία με τη φασιστική υποβαθμίζουν ακόμα και τα επιτεύγματα εντός τού καπιταλιστικού συστήματος, όπως το κοινωνικό κράτος δικαίου των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, τα οποία βεβαίως και δεν θα είχαν υπάρξει αν οι κατατρεγμένοι πολίτες στη Δύση δεν αλληθώριζαν με ελπίδα προς το Μόσκοβο. Ούτε πρέπει, εξάλλου, να λησμονούμε ποτέ πως αν η Σοβιετική Ένωση δεν θυσίαζε εκατομμύρια από τα παιδιά της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι αρκετά πιθανό ο Χίτλερ να μην είχε αυτοκτονήσει τον Απρίλιο του 1945, αλλά να κυβερνούσε τον κόσμο μέχρι τα βαθιά του γεράματα...

Τίμα τον Μπελογιάννη με την θυσία σου Αλέξη, τα λόγια και τα γαρύφαλλα φτηνά...

Καλά κάνει και τιμά σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας τον Νίκο Μπελογιάννη λίγο πριν συμπληρωθούν 65 χρόνια από την εκτέλεση του "Ανθρώπου με το Γαρύφαλλο" και των συντρόφων του. Είναι, άλλωστε, μια ευκαιρία για τον πρωθυπουργό να θυμηθεί πως είναι Αριστερός, αν όχι και για να το θυμίσει στο εκλογικό του ακροατήριο...

Μόνο που τους νεκρούς μας δεν του τιμάμε μόνο με φιέστες και, κυρίως, όχι μόνο με τέτοιες. Αν οφείλουμε να κρατάμε κάτι ζωντανό στη μνήμη μας από τη ζωή ξεχωριστών ανθρώπων, αυτό είναι το παράδειγμά τους. Κι ο Νίκος Μπελογιάννης, σε αντίθεση με πολλούς από τους συντρόφους του που πρόδωσαν τον κομμουνισμό με το βίο και την πολιτεία τους, θυσιάζοντας τη ζωή του έδωσε το πιο τρανό από όλα, υπενθυμίζοντάς μας πως και η ίδια η ζωή μας δεν έχει και τόση σημασία μπροστά σε ανώτερα ιδανικά...

Δεν απαιτώ από τον Αλέξη Τσίπρα, από τους υπουργούς και τους βουλευτές του να στηθούν κυριολεκτικώς απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα για να πεθάνουν τραγουδώντας τη "Διεθνή". Κάτι τέτοιο θα έστελνε, βεβαίως, ένα ηχηρότατο μήνυμα αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά κατανοώ ότι και η ανδρεία στην εποχή μας μπορεί να θεωρηθεί ομοφοβία από τους κήνσορες της πολιτικής ορθότητας. Ζητώ, ωστόσο, από τον πρωθυπουργό και τους συντρόφους του να μην κάνουν το μοιραίο σφάλμα να μετατρέψουν μια τακτική οπισθοχώρηση, όπως ήταν το τρίτο μνημόνιο, σε στρατηγική ήττα, όπως θα είναι η υπογραφή στην ουσία ενός τέταρτου μνημονίου...

Φυσικά είναι δικαίωμά τους να πράξουν και το τελευταίο, έστω κι αν δεν έχουν λαϊκή εντολή γι' αυτό, αφού η θητεία τους λήγει το φθινόπωρο του 2019. Μόνο που σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα να σκυλεύουν τη μνήμη τού Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του για να μετατρέπουν τον αγώνα για μια καλύτερη Ελλάδα σε μουσειακή καρτ ποστάλ προς πώληση σε αφελείς Αριστερούς ιθαγενείς...

Ο Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν διαχειρίσιμο και πολύ εξυπηρετικό πλασιέ τού νεοφιλελευθερισμού. Κι αυτό γιατί αν βλέπουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έναν Αριστερό πρωθυπουργό να ρητορεύει σοσιαλιστικά και να στέλνει παρόμοιου ύφους επιστολές, αλλά στην πράξη να υλοποιεί την ατζέντα τής Σχολής τού Σικάγου, τότε απαξιώνεται στη συνείδηση των περισσότερων η αναγκαιότητα για κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία γίνεται όλο κι επιτακτικότερη. Πόση σημασία θα έχει, για παράδειγμα, στη ζωή τού μέσου Έλληνα η συμπερίληψη στη νέα Διακήρυξη της Ρώμης του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου αν αύριο μεθαύριο απελευθερωθούν πλήρως οι ομαδικές απολύσεις και δεν επιστρέψουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις;...

Τακτική οπισθοχώρηση που επαναλαμβάνεται δεν είναι παρά στρατηγική ήττα κι αν μπορεί να συγχωρηθεί την πρώτη φορά, δεύτερη δεν έχει. Φαντάζεστε τον Νίκο Μπελογιάννη να βγαίνει από το δικαστήριο και να δηλώνει "πάλεψα 17 ώρες με τους στρατοδίκες μου, δεν τους έπεισα όμως, αλλά για να μείνω ζωντανός και να συνεχίσω τη μάχη υπέγραψα ό,τι μου δώσανε να υπογράψω"; Θα θεωρούσαμε το συμβιβασμό του ανθρώπινο, αλλά από τους ηγέτες η Ιστορία ζητά το κάτι παραπάνω για να μπει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί τους...

Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Το να βάζεις όλους τους εργαζόμενους μιας εταιρείας στο ίδιο καζάνι είναι προφανώς άδικο, για να μην το χαρακτηρίσω φασιστικό: κάποιοι είναι λαμόγια, άλλοι μαχητές και οι περισσότεροι ωχαδερφιστές. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα μέσα ενημέρωσης, και δη στο ΔΟΛ, ή αποκλειστικώς στην Ελλάδα, αλλά έχω την εντύπωση πως ισχύει σε όλες τις εταιρείες τού κόσμου. Συγχωρήστε με, ωστόσο, αλλά δεν μπορώ να αισθανθώ θλίψη για το κλείσιμο του Συγκροτήματος μολονότι γνωρίζω ότι κυριολεκτικώς αύριο μεθαύριο είναι πιθανό να βρεθώ στην θέση των ανθρώπων που έχασαν τη δουλειά τους ύστερα από χρόνια.

Κι αυτό γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή όσοι δούλευαν στο ΔΟΛ, είτε γιατί το πίστευαν είτε γιατί ακολουθούσαν εντολές, βροντοφώναζαν "βάστα Σόιμπλε για να φύγει η αριστερή χολέρα" ή έκλειναν τα μάτια στην οφθαλμοφανέστατη διαπλοκή για να κρατήσουν την θεσούλα τους. Λυπάμαι, αλλά εκείνους που μετά από όσα έχουν υποφέρει και οι ίδιοι τους βλέπω να επιμένουν στη δουλοπρεπή λογική τού "σφάξε με αγά μου να αγιάσω" δεν μπορώ να τους αισθανθώ συνοδοιπόρους μου στην ταξική πάλη. Πόσω μάλλον όταν κάποιοι ανάμεσά τους εξακολουθούν να αφήνουν στο απυρόβλητο το αφεντικό τους, που από μια εξωχώρια εταιρεία του αν είχε τραβήξει λεφτά θα τους είχε εξοφλήσει τα δεδουλευμένα τους και με το παραπάνω...

Στον επιμερισμό τής ευθύνης τη μεγαλύτερη έχει πάντοτε ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης, τουλάχιστον αν αυτός ομνύει στον καπιταλισμό και ειρωνεύεται τον κομμουνισμό. Πώς αλλιώς, άλλωστε, μπορεί να έχει την αξίωση να καρπώνεται ο ίδιος τα υπερκέρδη αν δεν του καταλογίζεται και η ζημιά; Για το φαλιμέντο μιας εταιρείας, ωστόσο, φταίνε και οι εργαζόμενοι, και δεν αναφέρομαι μόνο ή κυρίως σε επαγγελματική ανικανότητα από την πλευρά τους.

Όταν περιμένεις να πιάσεις ψάρια- για παράδειγμα να πληρωθείς τους μισθούς που σου οφείλονται-, αλλά δεν θέλεις να βρέξεις και τα ποδαράκια σου τότε είσαι καταδικασμένος να παραμένεις υποχείριο του οποιουδήποτε αφεντικού. Ακόμα και για να κερδίσεις το Τζόκερ, το οποίο θεωρείται η πεμπτουσία τής τύχης, πρέπει να ντυθείς και να περπατήσεις ή να οδηγήσεις έστω έως το πλησιέστερο πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ. Πρέπει κάτι να κάνεις τέλος πάντων. Πώς, επομένως, περιμένεις να σου αποδοθεί δικαιοσύνη, τουλάχιστον σε αυτήν τη ζωή, αν δεν την διεκδικήσεις; Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά δεν γνωρίζω κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Πόρνες και φτώχεια μόνο στην Κούβα είδα στη ζωή μου...

Διασκεδάζω με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι νεοφιλελεύθεροι και οι συνοδοιπόροι τους- παραπλανηθέντες ή μη- για να πείσουν ότι ο Φιντέλ Κάστρο ήταν δικτάτορας. Από τα πιο "πετυχημένα" είναι ότι στην Κούβα υπάρχουν πόρνες και φτωχοί. Πραγματικά ανήκουστο για το δυτικό πολιτισμό μας! Ποιος είδε ποτέ πόρνες ή φτωχούς στην Ελλάδα, στην υπόλοιπη Ευρώπη ή στις ΗΠΑ; Για να μην πάω μακριά, μην παρασύρεστε από τις γυναίκες που κάνουν πιάτσα στη Συγγρού και στην Καβάλας ή από τους άστεγους που κοιμούνται στα πεζοδρόμια της Σταδίου ή της Πανεπιστημίου. Δεν το κάνουν από ανάγκη, αφού ο καπιταλισμός τούς παρέχει όλα τα εφόδια για να είναι ευτυχισμένοι. Το κάνουν γιατί είναι τεμπέληδες ή από προσωπικό βίτσιο, ίσως γιατί δεν αντέχουν τόση καπιταλιστική ευτυχία και θέλουν κάπως να μετριάσουν τη χαρά τους. Ούτε, βεβαίως, στα καπιταλιστικά καθεστώτα ενδημούν η γενικότερη εξαθλίωση, η ανεργία, η εργασία- δουλεία ή η διαφθορά. Το μόνο μέρος που γνώρισε όλα αυτά τα δεινά η ανθρωπότητα είναι στην Κούβα...

Όσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια κι όσοι δεν επαναστάτησαν στη ζωή τους ούτε γιατί ο σερβιτόρος τούς έφερε λουκάνικο ενώ είχαν παραγγείλει κοτόπουλο λένε, ανάμεσα σε άλλα, πως ο Φιντέλ ήταν μια στιγμή επαναστάτης και 50 χρόνια τύραννος. Λες και το να ρίξεις μια αμερικανοκίνητη- μαφιόζικη δικτατορία με 80 άνδρες είναι περίπατος στο πάρκο ή το να αντιστέκεσαι σε μια υπερδύναμη που βρίσκεται τόσο κοντά σου, σου έχει επιβάλει εμπάργκο, έχει επιχειρήσει να σε ανατρέψει και να σε δολοφονήσει τουλάχιστον 630 φορές είναι στιγμιαίο κι όχι διαχρονικό κατόρθωμα. Επαναλαμβάνω ότι η κομμουνιστική Κούβα δεν είναι άμωμη, όπως άλλωστε κι ο Φιντέλ. Ποιου η ζωή, ωστόσο, είναι τέλεια κάτω από το μεγεθυντικό φακό; Και πώς είναι δυνατό να απαξιώνεις ένα καθεστώς τού οποίου τα ελαττώματα η καπιταλιστική Δύση τα παρουσιάζει σε υπερπολλαπλάσιο βαθμό;...

Αν δεν υπήρχε, άλλωστε, το Χόλιγουντ να μας πλασάρει ένα αμερικανικό όνειρο που ζουν λίγοι, πολύ αμφιβάλλω κατά πόσο οι ΗΠΑ θα ήταν τόσο αξιοθαύμαστες. Ευτυχώς που ιδίως τα τελευταία χρόνια τόσο ο αμερικανικός κινηματογράφος όσο και η αμερικανική τηλεόραση έχουν αποφασίσει να παραμερίσουν την εξωραϊσμένη εικόνα και μας έχουν παρουσιάσει την Αμερική όπως πραγματικά είναι, μια βαθιά διχασμένη κοινωνία που κινητροδοτείται από το πάθος για χρήμα κι εξουσία, βρόμικη δηλαδή. Ίσως από τα μεγαλύτερα λάθη τού Φιντέλ να ήταν πως δεν χρησιμοποίησε εξελιγμένες τεχνικές προπαγάνδας παρά περιορίστηκε στο ούτως ή άλλως διόλου ευκαταφρόνητο προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πείσει ευκολότερα τον πλανήτη ότι ένα καθεστώς που επιβιώνει από απόπειρες ανατροπής του, από εμπάργκο ή την κατάρρευση του βασικότερου χρηματοδότη του, δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης, μάλλον διαθέτει στερεότερα θεμέλια από αυτά που παρουσιάζουν οι αντίπαλοί του. Ο κουβανικός κι όχι μόνο λαός αγαπά τον Φιντέλ γιατί ο Φιντέλ τον αγάπησε. Πού να τα εξηγείς, ωστόσο, όλα αυτά στους θατσερικούς υπέρμαχους του "δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα"; Ας τους να δουν άλλη μια χαζή αμερικανική ταινία γυρισμένη σε κάποιο πλούσιο προάστιο, μακριά από τα γκέτο όπου ο καπιταλισμός αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο...