Οι υποκριτές υποκρίνονται για τα πάντα, είναι η φύση τους...

Όποιος έχει διαβάσει την ιστορία τής CIA γνωρίζει ότι οι αποτυχίες της στην επιβολή πολιτικών ή στην πρόγνωση γεγονότων είναι περισσότερες από τις επιτυχίες της. Σε σχέση με την Ελλάδα, μάλιστα, όλοι ξέρουμε πλέον ότι το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αμερικανοκίνητες. Φυσικά και είχαν την ανοχή τού αμερικανικού κατεστημένου αλλά δεν σχεδιάστηκαν στο Λάνγκλεϊ...

Καμία αντίρρηση, ο Ντ. Τραμπ επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα και στο Ιράν. Όπως οι προκάτοχοί του ήθελαν τον έλεγχο της Ουκρανίας ή την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Ανατολικού Συνασπισμού. Οι χιλιάδες άνθρωποι, όμως, που σκοτώθηκαν σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις, οι πολιτικοί κρατούμενοι ή οι πολιτικοί εξόριστοι δεν είναι προϊόντα τής τεχνητής νοημοσύνης. Είναι όντα με σάρκα κι αίμα που ζητούν ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, όλα αυτά τα δικαιώματα τα οποία στη Δύση θεωρούνται, στα Συντάγματα και στους νόμους της τουλάχιστον, δεδομένα...

Γιατί, συνεπώς, η ελληνική Αριστερά περιόρισε τα δάκρυά της για τον Ν. Μαδούρο, την ώρα μάλιστα που ακόμα και η αντιπρόεδρός του φαίνεται πως τα έχει βρει με τον πλανητάρχη; Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι βαθιά χωμένη στις ιδεοληψίες και στα στερεότυπά της, σύμφωνα με τα οποία οι Αμερικανοί έχουν πάντα άδικο κι όσοι είναι εναντίον τους έχουν πάντα δίκιο. 

Γιατί η ελληνική Αριστερά προσαρμόζει τα γεγονότα στα κουτάκια της. Γιατί η ελληνική Αριστερά είναι ένα συνονθύλευμα υποκριτών που έχουν εφαρμόσει πολύ πρόσφατα τις πιο δεξιές πολιτικές κι έχουν συνεργαστεί με τους πιο δεξιούς και τώρα παριστάνουν τις άμωμες αρσακειάδες. Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος τους σιχάθηκε... 

Υπάρχει λόγος που δεν κυβέρνησε τη χώρα ο Λεωνίδας Κύρκος για δέκα χρόνια...

Ο Σ. Φάμελλος επί ένα χρόνο έκανε, χονδρικώς μιλώντας, δύο ομιλίες την εβδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής. Όταν παύθηκε από πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μάς ενημέρωσε πως διαφωνούσε με την πολιτική Κασσελάκη. 

Έχω κι έχουμε, συνεπώς, δικαίωμα να αναρωτιόμαστε: επί ένα χρόνο διάβαζε ως καλός ηθοποιός κείμενα που δεν τον εξέφραζαν ή έλεγε τις προσωπικές του απόψεις, εκτός πλαισίου συλλογικών αποφάσεων; Για να έχουμε όλοι μας το μέτρο τής υποκρισίας καθενός και του ποιοι αγωνίζονται για τις καρέκλες και ποιοι για τις ιδέες τους...

Έχετε αναλογιστεί γιατί ο Ανδρ. Παπανδρέου έκλεψε όλο το χαρτί τής Αριστεράς μολονότι στα πέτρινα χρόνια δεν βρισκόταν ούτε στις φυλακές ούτε στα ξερονήσια αλλά στις ΗΠΑ; Όχι μόνο γιατί ήταν λαοπλάνος, γιατί κι εκείνοι που παρουσίαζαν τη Σοβιετική Ένωση ως επί γης παράδεισο της εργατικής τάξης δεν ήταν κάτι καλύτερο. 

Ούτε γιατί ήταν εγνωσμένης αξίας πανεπιστημιακός καθηγητής και γιος πρωθυπουργού. Πήρε όλο το χαρτί γιατί διέθετε προσωπικότητα. Φυσικά στο όριο και πέρα από αυτό του ναρκισσισμού, αλλά δεν ξέρω κανέναν ηγέτη πουθενά στον κόσμο που να έχει αγαπηθεί από το λαό κι αυτό να έχει συμβεί γιατί είναι "ευπρεπής, πολιτισμένος και συναινετικός". Αλλιώς θα είχε κυβερνήσει τη χώρα ο Λεωνίδας Κύρκος για δέκα χρόνια...

Δεν γνωρίζω αν ο Κασσελάκης κυβερνήσει τη χώρα, εφόσον βεβαίως αποφύγει πρώτα την απέλαση από την Όλγα. Δεν έχω έρθει από το μέλλον. Οι υπόλοιποι συνδιεκδικητές, ωστόσο, της προεδρίας τού ΣΥΡΙΖΑ θα τον επιστρέψουν με μια σχετική βεβαιότητα στο 3%, ιδίως με τον τρόπο που διάλεξαν να δώσουν αυτή τη μάχη... 

Η  τεχνοκρατική επάρκεια αποκτιέται, το χάρισμα όμως να επικοινωνείς με το λαό είτε το έχεις είτε δεν το έχεις, ανεξαρτήτως αν μεγάλωσες στα σαλόνια ή στα αλώνια. Γι' αυτό και μην ποντάρετε όλα σας τα λεφτά στο ΠΑΣΟΚ, αφού κανείς από τους διεκδικητές τής δικής του προεδρίας δεν έχει την ικανότητα να ενθουσιάσει τα πλήθη. Υπάρχει, άλλωστε, κάτι πολύ χειρότερο από το να είσαι εγωπαθής. Να είσαι αδιάφορος...  

Σκέψεις ενός απαίσιου, άχρηστου, ανεπρόκοπου και γρουσούζη...

Όταν ο Ρ. Ρέιγκαν αποκάλεσε τη Σοβιετική Ένωση αυτοκρατορία τού κακού δεν πρόσθεσε κάτι νέο στην παγκόσμια πολιτική ιστορία. Ανέκαθεν οι αντίπαλοι προσέδιδαν δαιμονικά χαρακτηριστικά ο ένας στον άλλο προκειμένου οι ίδιοι να φαίνονται ανώτεροι. Υπό αυτή την έννοια όταν ο Αδ. Γεωργιάδης αποκαλεί συλλήβδην τους Αριστερούς "απαίσιους, άχρηστους, ανεπρόκοπους και γρουσούζηδες" δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αποδεικνύει ότι ο φασισμός από περιθωριακός και στη συνέχεια ανεκτός έχει μετατραπεί σε κυρίαρχο πολιτικό λόγο...

Το έχω ξαναγράψει, το γράφω και τώρα: αυτή η εκλογική μάχη θα είναι η πιο βρόμικη των τελευταίων χρόνων γιατί θα είναι και η πιο αμφίρροπη. Δεν περιμένω, συνεπώς, να συγκρουστούν προγράμματα, αλλά να γίνουν μάχες χωρίς γάντια, με προσωπικές αναφορές και σκανδαλώδεις απολήξεις. Όποιος περιμένει να γίνει σοφότερος για την υγεία, την παιδεία, την οικονομία ή το κράτος δικαίου θα είναι μάλλον ανώφελο να ανοίξει την τηλεοπτική του συσκευή...

Από την άλλη, ωστόσο, ας αναλογιστούμε αν κι εμείς οι ψηφοφόροι, που ξημεροβραδιαζόμαστε παρακολουθώντας "Survivor", επιθυμούμε πραγματικά να αποφευχθούν οι λασπομαχίες ούτως ώστε να μάθουμε περισσότερα για τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία ή τις τράπεζες. Αν δεν γουστάραμε τον απόπατο δεν θα τον τιμούσαμε με υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Κι αν ειλικρινώς προτιμούσαμε τη σοβαρότητα πολιτικοί όπως ο Αδ. Γεωργιάδης θα δούλευαν στο τσίρκο κι όχι σε υπουργικό γραφείο... 

Αν απαγορευτούν τα λόμπι ο Κυριάκος δεν θα ξέρει ποιος θα του γράφει ν/σ και Προεδρικά Διατάγματα...

Η Εύα Καϊλή μπορεί να προέρχεται από τη Μεγάλη τού ΠΑΣΟΚ Σχολή, που έβγαλε έναν Άκη, έναν Γιάννο ή έναν Τσουκάτο, αλλά μάλλον έμεινε σε εκείνη τη "χρυσή" για τις μίζες εποχή, όταν οι δουλειές γίνονταν με σακούλες και τα κέρδη κρύβονταν κάτω από στρώματα. Γι' αυτό και πιάστηκε με την γίδα και τα ευρώπουλα στην πλάτη. Αν, όμως, είχε προλάβει να μεταπηδήσει στη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, όπως διακαώς επιθυμούσε, ίσως και να είχε γλιτώσει τη μπουζού χριστουγεννιάτικα...

Δεν νομίζω πως στο Μαξίμου ξαφνιάστηκαν με το ότι μία ευρωβουλεύτρια συνελήφθη δωροδοκούμενη. Δεν τους ξαφνιάζει η διαφθορά, την υπηρετούν άλλωστε σε καθημερινή βάση, ακόμα και στις γιορτές και στις σχόλες. Το ότι διάλεξαν αυτές τις ημέρες για να περάσουν και το Προεδρικό Διάταγμα εξομοίωσης των καλλιτεχνικών σχολών με τα απολυτήρια λυκείου ώστε να μπορέσουν να μπουν στην αγορά τα αγαπημένα τους κολέγια είναι τόσο Μητσοτάκης που μάλλον το έχει κατοχυρώσει κι ως δίπλωμα ευρεσιτεχνίας...

Αν η Καϊλή υπηρετούσε το Κατάρ, ο Μητσοτάκης έχει περισσότερους αφεντάδες. Αυτούς, για παράδειγμα, τα υπερκέρδη των οποίων προστατεύει με νύχια και με δόντια στην ενέργεια και στα σούπερ μάρκετ. Την ίδια ώρα που η προοδευτική κυβέρνηση της Ισπανίας καταργεί το ΦΠΑ για βασικά τρόφιμα, η δική μας ακροκεντρώα μοιράζει σοβιετικά κουπόνια χωρίς το επίπεδο εκπαίδευσης και υγείας τής Σοβιετικής Ένωσης, αν και με παρεμφερές σύστημα κατασκοπείας των υπηκόων της. Μας αντιμετωπίζουν σαν επαίτες που πρέπει να τους ευγνωμονούμε για τα κόκαλα που μας πετάνε. Μάλλον ήρθε η δική μας ώρα να τους πετάξουμε στον αγύριστο. Και πολύ άργησε...   

 

Αν δεν γνωρίζαμε για τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, αυτά θα μας μοίραζε...

Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην έχει υποκύψει στον πειρασμό να δώσει προεκλογικά δωράκια. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο έκανε το 2019, μεταθέτοντας τη 13η σύνταξη από τα Χριστούγεννα στο Πάσχα για να προλάβει τις κάλπες. Ομοίως, δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην έδωσε ένα έστω επιδοματάκι. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, δεν μοιράζει διάφορα pass- στην επικοινωνία παίρνει άριστα- γιατί πίστεψε ξαφνικά στη Σοβιετική Ένωση. Αν δεν γνωρίζαμε για τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, αυτά θα μας μοίραζε...

Η αισχροκέρδεια δεν πατάσσεται με ένα νόμο κι ένα άρθρο ούτε, όμως, όταν συγκαλύπτεται. Τα διυλιστήρια, για παράδειγμα, καταγράφουν υπερκέρδη τρία δισ, ευρώ και η κυβέρνηση θα τους πάρει πίσω μόνο τα 650 εκατ. για να τα μοιράσει στο πόπολο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις ενεργειακές εταιρείες και τα σούπερ μάρκετ, την ίδια ώρα που δεν μειώνονται έμμεσοι φόροι για να μην ωφεληθούν δήθεν όσοι έχουν Καγιέν... 

Αντί να χτυπήσουν την αισχροκέρδεια στην πηγή της, στην ουσία την επιδοτούν μέσω της ανακύκλωσης χρημάτων που θα καταλήξουν πάλι στους ολιγάρχες. Σατανικός ο σχεδιασμός των θεοσεβούμενων ελλαδέμπορων...

Πώς θα σας φαινόταν αν ερχόταν κάποιος στο σπίτι σας, σας έκλεβε 5.000 ευρώ και ύστερα από μερικές ημέρες εμφανιζόταν στην πόρτα σας ως καλός σαμαρείτης που δεν έχει καμία σχέση με το έγκλημα και σας επέστρεφε χίλια με τον όρο να τα αφήνατε στην οικία σας ώστε να μπορέσει να τα ξανακλέψει; Αυτόν τον άνθρωπο θα τον θεωρούσατε ευεργέτη και θα του κάνατε τεμενάδες ή, το λιγότερο, θρασύ; Ε, λοιπόν, σας έχω νέα. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο πρωθυπουργός τής χώρας και σας θεωρεί μαλάκες... 

   
 

Ο πήχης τους είναι να μην μαζεύουν τα πτώματά μας με τις καρότσες...

Σύμφωνα με τον Μπουμπούκο, από τη μία ο Μαρσέλο ήρθε στον Ολυμπιακό γιατί ο Κ. Μητσοτάκης έχει φτιάξει μια οικονομία "κούκλα"- όπως έλεγε ο Αδ. Γεωργιάδης και για τη χούντα- από την άλλη, όμως, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για ένα χειμώνα τόσο βαρύ όσο του 1942. Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο; Συμβιβάζονται αν το κυβερνητικό αφήγημα είναι " να τρομάξουμε το πόπολο όσο μπορούμε ώστε όταν δεν θα πεθαίνουν σαν τα μυρμήγκια στους δρόμους από την πείνα να αισθάνονται ευτυχισμένοι που είναι ζωντανοί και τους κυβερνάμε"...

Τα μνημονιακά χρόνια ήταν δύσκολα, πολύ δύσκολα, αλλά θα ήταν υπερβολή να τα συγκρίναμε απευθείας με τα κατοχικά. Υπενθυμίζω, μάλιστα, πως όταν αυτό γινόταν οι μνημονιακοί εξανίσταντο και μιλούσαν για λαϊκισμό. 

Ομοίως, καταπώς φαίνεται, κι αυτός ο χειμώνας θα είναι δύσκολος, αφού η Ευρώπη έχει επιλέξει την ομαδική αυτοκτονία. Το να είσαι, όμως, υπουργός και να τον συγκρίνεις με αντίστοιχους της δεκαετίας τού '40 μοιάζει περισσότερο με μετάθεση ευθύνης...

Η Ελλάδα έχει πληρώσει την πανδημία και την ακρίβεια πιο πολύ από την πλειονότητα των κρατών- μελών τής ΕΕ. Δεν έτυχε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε γιατί άλλες ήταν οι προτεραιότητές της κι όχι το συμφέρον των πολλών... 

Όταν ο πρωθυπουργός περνούσε τον καιρό του κρυφακούγοντας τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Θανάση Κουκάκη και ποιος ξέρει πόσους άλλους, οι κυβερνήσεις τής Ιβηρικής εξασφάλιζαν εξαιρέσεις για τους λαούς τους. Και τώρα μας ζητάνε από το Μαξίμου να τους ευγνωμονούμε γιατί η βενζίνη έπεσε κάτω από τα δύο ευρώ ή γιατί θα μας δώσουν κουπόνι για το σούπερ μάρκετ εκείνοι που, κατά τα άλλα, μισούν τη Σοβιετική Ένωση... 

 

 

Ο Γ' Παγκόσμιος είναι η αδιάβαστη πλευρά της Ιστορίας...

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κι ο συνεχιζόμενος πόλεμος συνιστούν την επιτομή τού ιμπεριαλισμού, όποια γυαλιά κι αν επιλέξει να φορέσει κανείς. Το αν τα ίδια έκαναν στο παρελθόν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι, που τα έκαναν και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα τα κάνουν, δεν δικαιολογεί τον πουτινικό ιμπεριαλισμό. Ούτε, φυσικά, το αυταρχικό καθεστώς τής Μόσχας, το οποίο εξουσιάζει τη Ρωσία όπως την εξουσίαζαν οι τσάροι κι ο Στάλιν, με ελάχιστο σεβασμό δηλαδή ακόμα και για την ανθρώπινη ζωή...

Η Δύση, ωστόσο, έχει πολύ καιρό να βρεθεί στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας για να επικαλείται τώρα αυτό το επιχείρημα και να φτωχοποιεί τους λαούς της με τις κυρώσεις της σε βάρος τής Ρωσίας την ίδια ώρα που κάνει μπίζνες με άλλα απολυταρχικά καθεστώτα για να αναπληρώνει τα ενεργειακά της κενά. Πίστεψε όταν ο Μ. Γκορμπατσόφ, ο οποίος παράλαβε κράτος και παράδωσε πολλά κράτη, έβαλε το λιθαράκι του στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ότι είχε φτάσει το τέλος τής Ιστορίας. Συμπεριφέρθηκε στη Ρωσία με αλαζονεία και τώρα η Ρωσία της το ανταποδίδει. Μόνο που για μια ακόμα φορά τα γεωπολιτικά παιχνιδάκια δεν τα πληρώνουν τα βουβάλια, αλλά τα βατράχια...

Όχι, δεν πρέπει να αφήσουμε τους Ουκρανούς μόνους τους. Όπως δεν θα έπρεπε να είχαμε αφήσει και τους Αφγανούς, τους Ιρακινούς, τους Τσερόκι ή τους Αζτέκους. Δεν είναι, όμως, ο Γ' Παγκόσμιος πόλεμος ο καλύτερος τρόπος για να τους βοηθήσουμε. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο δεν βρίσκεται στη σωστή, αλλά στην αδιάβαστη πλευρά τής Ιστορίας... 

   

 

Τρικυμία στα σταλινικά κρανία...

Η Ανανεωτική Αριστερά γίνεται κάποιες φορές οπορτουνιστική, υποκύπτοντας σε ψευδαισθήσεις είτε από αφέλεια είτε από σκοπιμότητα. Σε αντίθεση, όμως, με τη σταλινική Αριστερά δεν προσαρμόζει την πραγματικότητα στο δόγμα, αλλά τις ιδέες της στις εξελίξεις. Δεν εξηγεί, δηλαδή, την Ιστορία με τον ίδιο πάντοτε ανελαστικό τρόπο, αναζητώντας μια δικαίωση που δεν βρίσκει πάτημα στα γεγονότα και στη λογική...

Το ΚΚΕ ισχυρίζεται πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν μας προσφέρουν την ασφάλεια που μας υπόσχονται, όπως και οι διάφορες αμυντικές συμφωνίες που κάνουμε. Έχει δίκιο. Η Ουκρανία, όμως, ούτε μέλος τού ΝΑΤΟ είναι ούτε της ΕΕ κι ωστόσο δεν αισθάνεται ιδιαιτέρως ασφαλής αυτές τις ημέρες. Το ίδιο και η Κύπρος το 1974. Χωρίς, συνεπώς, να υπερπροβάλλουμε τα πλεονεκτήματα του να ανήκουμε σε διεθνείς συμμαχικούς μηχανισμούς δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στο ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα είναι πολύ πιο ευάλωτη αν μείνει μόνη της. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και κατά την περίοδο των μνημονίων...

Στον Περισσό, εξάλλου, προσπαθούν να μας πείσουν πως όχι μόνο οι λαοί τής Σοβιετικής Ένωσης, αλλά παντού στον πλανήτη ζούσαν ειρηνικά κι ευτυχισμένα μέχρι που διαλύθηκε ο μαρξισμός- λενινισμός κι από τότε η γη μας έχει μετατραπεί σε μια πυριτιδαποθήκη. Λες και η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν και η ίδια μια ιμπεριαλιστική δύναμη με σφαίρες επιρροής, με εισβολές- Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Αφγανιστάν- και με πολέμους δι' αντιπροσώπων ("proxy wars"), όπως στην Κορέα, στο Βιετνάμ ή στην Αφρική. Δυστυχώς, σύντροφοι, ο ιμπεριαλισμός δεν ευδοκιμεί μόνο στον καπιταλισμό, αλλά ευδοκίμησε και στον ψευδοκομμουνισμό, που αμαύρωσε την έφοδο στον ουρανό...

 

Το λυκόφως των ζόμπι δεν είναι Αυγή μιας νέας εποχής...

Είναι υποχρεωμένα τα περίπου 60.000 μέλη να αγοράζουν την εφημερίδα τού κόμματος, ακόμα κι αν αυτή η εφημερίδα δεν έχει να τα προσφέρει κάτι το συνταρακτικό; Ούτε στη Σοβιετική Ένωση θα έριχναν την ευθύνη στο προλεταριάτο γιατί δεν συντηρεί οικονομικώς την "Πράβντα" αφού δεν την αγοράζει από το περίπτερο ή, έστω, μέσω συνδρομής. Το ότι, συνεπώς, η "Αυγή" πουλά 600 φύλλα εδώ και χρόνια, αλλά όσοι απασχολούνται σε αυτή έχουν την απαίτηση να εξακολουθήσουν να τους συντηρούν τα μέλη και οι φορολογούμενοι μέσω της κρατικής επιδότησης με ξεπερνά...

Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαταλά, με την κυριολεξία τής λέξης, πάνω από το 70% της κρατικής του επιδότησης για να συντηρεί μια εφημερίδα κι ένα ραδιοφωνικό σταθμό, το "Κόκκινο", που για διάφορους λόγους δεν τα διαβάζει και δεν τα ακούει σχεδόν κανείς. Αν υποθέσουμε πως ο λόγος που ένα κόμμα το 2022 αισθάνεται υποχρεωμένο να διαθέτει δική του εφημερίδα και σταθμό, ιδίως με την κατάσταση που είναι διαμορφωμένη στο ελληνικό μιντιακό τοπίο που συνεχίζει να αντιμετωπίζει το ΣΥΡΙΖΑ ως "κομμουνιστικό κίνδυνο", είναι να βγαίνει η φωνή του προς τα έξω κι αυτή να έχει ανταπόκριση προφανώς και δεν εξυπηρετείται κάτι τέτοιο ούτε από την "Αυγή" ούτε από το "Κόκκινο". Κι όσο για το θρήνο και τον οδυρμό που προκαλεί το πιθανό κλείσιμο μιας ιστορικής εφημερίδας, αυτή μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μέσω της ιστοσελίδας της, να στοιχίζει πολύ λιγότερα και να είναι περισσότερο παρεμβατική με την κατάλληλη διεύθυνση που δεν θα θεωρεί το μάρκετινγκ όργανο του καπιταλιστικού σατανά...

Τα χρήματα της κρατικής επιδότησης θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα, να διασωθούν θέσεις εργασίας και να δημιουργηθούν νέες αν ρίχνονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με αυτά, άλλωστε, ασχολούνται κυρίως οι νέοι που αποτελούν και ισχυρό εκλογικό ακροατήριο για το ΣΥΡΙΖΑ. Με το να συντηρούν στη ζωή ζόμπι για λόγους ιστορικότητας χάνουν, πέρα από χρήμα, χρόνο κι ενέργεια που μπορεί να επενδυθεί σε πολύ πιο σύγχρονες αγορές από αυτή των εφημερίδων, που έτσι κι αλλιώς και σε γενικότερο πλαίσιο δεν έχει πολλά ψωμιά ακόμα...   

 
 

Καπιταλισμός, η εξευγενισμένη εκδοχή τού σταλινισμού...

Το να κατηγορείς εμμέσως πλην σαφώς τον κομμουνισμό για το φασισμό και το Β' Παγκόσμιο πόλεμο- όταν ο ναζισμός θέριεψε μέσα από τις αποτυχίες των καπιταλιστικών κρατών και του κατευνασμού τής Συμφωνίας του Μονάχου και το Συμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότοφ υπογράφηκε για να προετοιμαστεί καλύτερα η Σοβιετική Ένωση στη γερμανική εισβολή- συνιστά ιστορικό αναθεωρητισμό τού αισχίστου είδους. Είτε αρέσει είτε όχι στην Ευρώπη που κλείνει σήμερα τα σύνορά της στους ικέτες τής Γης, η νίκη επί του Χίτλερ στηρίχθηκε πάνω στα δεκάδες εκατομμύρια των νεκρών κομμουνιστών στη Σοβιετική Ένωση, στην Ελλάδα, στη Γιουγκοσλαβία κι αλλού. Οι τότε καπιταλιστές ήταν απασχολημένοι με το να εξοπλίζουν και να θησαυρίζουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ντροπής για το ανθρώπινο είδος...

Το σύγχρονο ξέπλυμα, ωστόσο, του ναζισμού δεν μπορεί να αθωώνει το σύγχρονο ξέπλυμα κι από το ΚΚΕ, για παράδειγμα, του λενινισμού- σταλινισμού που αμαύρωσε για πάντα τη μαρξιστική θεώρηση του κομμουνισμού. Αν η αστική δημοκρατία ακολουθούσε τις μεθόδους τού "πατερούλη", ο Δ. Κουτσούμπας δεν θα είχε προλάβει να βγάλει παρά μόνο μία ομιλία σε βάρος της. Στη συνέχεια θα είχε οδηγηθεί στη Σιβηρία για καταναγκαστικά έργα "επανεκπαίδευσης" ή, αν ήταν πιο "επιεικής" μαζί του, θα τον ειχε εκτελέσει ύστερα από μία σύντομη δίκη- παρωδία...

Αλίμονο, όμως, ο καπιταλισμός τής εποχής μας είναι ένας πιο εξευγενισμένος σταλινισμός, όπως ενδεχομένως θα ήταν κι ο ίδιος ο σταλινισμός στον καιρό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τι είναι οι πόλεμοι για τα συμφέροντα της ελίτ με τους δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς κι εκτοπισμένους παρά μία γενική α λα Στάλιν εκκαθάριση πληθυσμών;...

Δεν είναι οι προσφυγικές- μεταναστευτικές ροές προκειμένου οι ιμπεριαλιστές να γίνονται ακόμα πλουσιότεροι μια απομίμηση των λιμών που επέφεραν οι βίαιες κολεκτιβοποιήσεις; Ή πόσα μπορούν να πιάσουν οι παλιάς κοπής χαφιέδες τής KGB, της Στάζι ή της Σεκουριτάτε μπροστά στα σύγχρονα εργαλεία παρακολούθησης των καπιταλιστών; Μήπως και στον καπιταλισμό, εξάλλου, δεν υπάρχουν νομενκλατούρες και οι λίγοι, που ελέγχουν τα ΜΜΕ, δεν αποφασίζουν για τους πολλούς;...

Κάθε φορά, επομένως, που οι νικητές τού Ψυχρού Πολέμου θα μετατοπίζουν τις πλάκες τής Ιστορίας για να προσαρμόζονται στο αντιλαϊκό αφήγημά τους θα ήταν χρήσιμο να μνημονεύουν ποιοι είναι οι εμπνευστές των δικών τους μεθόδων καταστολής τής λαϊκής αντίδρασης. Και τότε θα διαπίστωναν ότι δεν διαφέρουν και σε πολλά από τα τέρατα που καταδικάζουν...  

 

Μην το ψάχνετε, ο Σόρος φταίει, είμαι σίγουρος...

Σε σειρά ευρωπαϊκών χωρών έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια να μένουν ακυβέρνητες επί μήνες ολόκληρους, αλλά η δημόσια διοίκηση να λειτουργεί σαν όλα να ήταν όπως πρέπει. Στην Ελλάδα, πάλι, αρκεί να προκηρυχθούν εκλογές για να παγώνουν σχεδόν όλα στο Δημόσιο. Το πολιτικό μας σύστημα, με τη συνεπικουρία διαφόρων μορφών επιχειρηματικών συμφερόντων, συντηρεί ένα μοντέλο διαπλοκής των υποτίθεται διακριτών εξουσιών- νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής, μιντιακής- σε τέτοιο βαθμό ώστε τίποτα να μην συμβαίνει που να μην δημιουργεί την αίσθηση στον μέσο πολίτη πως από πίσω κρύβεται μια συνωμοσία, κατά προτίμηση των Εβραίων γενικότερα ή του Τ. Σόρος ειδικότερα...

Δίνει εντολές η κυβέρνηση, εν μέσω θύελλας για την τραγωδία στην Ανατολική Αττική, για την καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης των μελών τής "17Ν" προκειμένου να θωπεύσει το αναρχικό της ακροατήριο; Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο μάλλον πιστεύουν ότι οι αναρχικοί είναι περισσότεροι κι από τους δημόσιους υπάλληλους σε αυτήν τη χώρα κι από στιγμή σε στιγμή θα εκκινήσουν από την πλατεία Εξαρχείων για να καταλάβουν κάθε γωνιά της. Γι' αυτό και η κυβέρνηση των "αναρχοάπλυτων" τους χρειάζεται στο πλευρό της...

Δεν αμφιβάλλω πως με κυβέρνηση της Αριστεράς η δικαστική εξουσία αισθάνεται πιο απελευθερωμένη στο να εφαρμόζει τη νομοθεσία και για τους αντάρτες πόλεων κρατούμενους. Πουθενά, άλλωστε, δεν αναφέρεται πως θα πρέπει πρώτα να μετανοήσουν για τα εγκλήματά τους για να πάρουν άδειες ή να μεταχθούν σε άλλες φυλακές.

Όποιος ονειρεύεται τέτοιου είδους σωφρονιστικό σύστημα ας αναζητήσει χρονοκάψουλα κι ας μεταφερθεί στη χιτλερική Γερμανία ή στη σταλινική Σοβιετική Ένωση. Οι δημοκρατίες που εκδικούνται απλώς στρώνουν το έδαφος για την άνθιση των εχθρών τους... 





  

Μπολσεβίκοι, ήρωες και τέρατα...

Όταν ο Χ. Κίσιντζερ είχε ζητήσει τη γνώμη τού Τσου Εν Λάι για τη Γαλλική Επανάσταση εκείνος του είχε απαντήσει πως ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να κρίνουμε, μολονότι είχαν περάσει σχεδόν δύο αιώνες. Φαντάζεστε, επομένως, ποια θα ήταν η απάντηση του Κινέζου πολιτικού για την Οκτωβριανή Επανάσταση, από την οποία έχουν περάσει "μόλις" 100 χρόνια!

Αλίμονο, όμως, αν περιμένουμε τους αιώνες να μας δώσουν τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε εδώ και τώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ιστορία θα είχε παραλύσει ή θα είχε φτάσει το τέλος της, όπως θα βόλευε πολλούς. Μόνο που η Ιστορία συνεχώς εξελίσσεται, ενσωματώνοντας σε κάθε νέα σελίδα τις πλούσιες εμπειρίες της, τόσες που που ούτε όλοι οι άνθρωποι μαζί μιας γενιάς δεν είναι δυνατό να κατανοήσουν, πόσω μάλλον να ελέγξουν...

Η προφανής και καθ' όλα δικαιολογημένη αποτίμηση για την Οκτωβριανή Επανάσταση είναι πως απέτυχε: η Σοβιετική Ένωση και οι δορυφόροι της γκρεμίστηκαν με πάταγο, θύματα όχι τόσο της καπιταλιστικής περικύκλωσής τους, αλλά της δικής τους έλλειψης βούλησης να περάσουν από τη δικτατορία τού προλεταριάτου στον κομμουνισμό...

 Ο αυταρχισμός τής απόλυτης μονοκομματικής εξουσίας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις συμπυκνωνόταν σε έναν και μόνο άνθρωπο- με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Στάλιν- , που παρέπεμπε στα πιο τυραννικά καπιταλιστικά καθεστώτα, η ανελευθερία, η καταπίεση έως και τη φυσική εξόντωση εκατομμυρίων αντιφρονούντων, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία άλλη ιδεολογία δεν κακοποιήθηκε τόσο πολύ στον 20ό αιώνα όσο η μαρξιστική. Κι όμως, το προλεταριάτο τόσο στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ όσο και στη Δύση χρωστά πολύ περισσότερα στους Μπολσεβίκους από αυτά που μπορεί να κατανοήσει σε μια πρώτη ανάγνωση των ιστορικών βιβλίων. Αρκεί και μόνο να αναλογιστεί τι συμβαίνει με τα δικαιώματά του τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μετά δηλαδή από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού...

Δεν υπάρχει εργατική κατάκτηση- και δεν ήταν λίγες αυτές- τα τελευταία 100 χρόνια η οποία να μην ανάγεται στα Σοβιέτ και στο φόβο εξάπλωσής τους ανά τον κόσμο. Λαμβάνοντας σοβαρώς υπόψη τον ιστορικό ακροβατισμό που επιχειρώ, δεν θα υπήρχε Ρούζβελτ και "Νιου Ντιλ" αν δεν υπήρχε Λένιν ούτε κοινωνικό κράτος και σκανδιναβικό μοντέλο δίχως το σοβιετικό πρότυπο. Κι αν ακόμα σήμερα υπάρχουν απολογητές τού σταλινισμού- βλ. ΚΚΕ- οι περισσότεροι Αριστεροί ναι μεν είμαστε διατεθειμένοι να μάθουμε από τα λάθη τού παρελθόντος και να αναγνωρίσουμε ότι ο αποτελεσματικότερος τρόπος μετάβασης στον κομμουνισμό είναι μέσω της δημοκρατίας- στην άμεση μορφή της κατά τη γνώμη μου-, δεν παραγνωρίζουμε ωστόσο την παρακαταθήκη τής Οκτωβριανής Επανάστασης, που γέννησε τέρατα, αλλά και ήρωες...

 Ας τη δούμε, άλλωστε, κι ως μια υπενθύμιση πως όπου υπάρχει αδικία δημιουργείται και η αναγκαιότητα της επανάστασης. Κι όπου υπάρχει επανάσταση απαιτείται η πνευματική εγρήγορση κατανόησης ότι μόνο το δικαίωμα στην αμφισβήτηση και η προστασία του με κάθε μέσο θα μας απαλλάξει από την υποχρέωση της αντεπανάστασης όταν οι επαναστάτες θα αρχίσουν να θυμίζουν πολύ τους τυράννους που αντικατάστησαν. Αλίμονό μας αν ποτέ πιστέψουμε στην επανάσταση που θα δώσει τέλος σε όλες τις επαναστάσεις, θα έχουμε σκάψει μόνοι μας το λάκκο μας... 



  

Να διοργανώσουμε συνέδριο και για την ταύτιση ναζισμού με καπιταλισμό...

Ο Φίλιπ Κερ γράφει σε ένα βιβλίο του πως γαλλική Ιστορία είναι η εκδοχή περασμένων γεγονότων για τα οποία οι Γάλλοι έχουν αποφασίσει να συμφωνήσουν. Αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο τους Γάλλους, αλλά και πολλούς ακόμα λαούς, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού, που είναι "καταδικασμένοι" να ξαναζήσουν συμφορές γιατί απλούστατα δεν κάθισαν ποτέ στα σοβαρά να συζητήσουν γι' αυτές που ήδη βίωσαν...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό να ακμάζουν ο ιστορικός δογματισμός από τη μία πλευρά κι ο ιστορικός αναθεωρητισμός από την άλλη.Ο στόχος όλων, πάντως, είναι κοινός, ανεξαρτήτως της οπτικής γωνίας από την οποία αντικρίζουν τα πράγματα: η δικαίωση της δικής τους κοσμοαντίληψης είτε με την ηρωοποίηση της δικής τους θέσης είτε με τη δαιμονοποίηση της αντίθετης...

Η θεωρία τού κομμουνισμού με την αντίστοιχη του ναζισμού απέχουν τόσο όσο η Αθήνα από το Πεκίνο. Ο μεν πρώτος μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη ανάμεσα σε ισότιμους πολίτες ο δε δεύτερος για φυλετική υπεροχή. Κατανοώ, επομένως, την αδυναμία των μουτζαχεντίν τού νεοφιλελευθερισμού να στηρίξουν με γερά επιχειρήματα την ιδεοληψία τους, η οποία τους οδηγεί στην ανάγκη απαξίωσης του ιδεολογικού αντιπάλου, αλίμονο όμως αν ασπαστούμε την θεωρία των δύο άκρων προκειμένου να αθωώσουμε εκείνους που θεωρούν πως οι κοινωνίες των ανθρώπων πρέπει να ορίζονται από το νόμο τής ζούγκλας με τον οποίο ο ισχυρότερος έχει το δικαίωμα να επιβληθεί στον πιο αδύναμο με κάθε τρόπο και μέσο...

Όσοι, συνεπώς, διοργανώνουν συνέδρια ταύτισης του ναζισμού με τον κομμουνισμό και οι θιασώτες τους θα πρόσφεραν καλύτερες υπηρεσίες στην ιστορική αλήθεια αν αντί για τον όρο "κομμουνισμός" μιλούσαν για σταλινισμό σε διάφορες εκδοχές του, τον οποίο κι ο γράφων δεν έχει θέμα να ταυτίσει με το ναζισμό. Όπως, άλλωστε, ο γράφων ταυτίζει με το ναζισμό κι εκείνες τις αποχρώσεις τού καπιταλισμού, όπως τις αποικιοκρατικές ή νεοαποικιοκρατικές, οι οποίες διαχωρίζουν τους ανθρώπους αναλόγως του χρώματος του δέρματός τους, της καταγωγής τους ή του ιδεολογικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού τους. Η Νότια Αφρική τού απαρτχάιντ, για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία τού νόμου τής σαρία, η Βραζιλία της πραξικοπηματικώ τω τρόπω ανατροπής προέδρου ή ακόμα και οι ΗΠΑ της θανατικής ποινής και της εν ψυχρώ εκτέλεσης μαύρων από αστυνομικά όργανα δεν ήταν ή είναι κομμουνιστικές χώρες, έτσι δεν είναι;...

Δεν συγκαταλέγομαι σε εκείνους που μετριάζουν τα εγκλήματα του υπαρκτού σοσιαλισμού μιλώντας για τη μηδενική ανεργία στις χώρες όπου επικράτησε ή για το ότι όλοι είχαν μια στέγη κι ένα πιάτο φαγητό, τα οποία όντως ίσχυαν. Ακόμα κι αν το κλουβί που σε έχουν κλειδωμένο είναι χρυσό αυτό δεν κάνει τη ζωή μέσα σε αυτό πιο υποφερτή. Η καταπάτηση στοιχειωδών ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων μέσα σε ένα περιβάλλον αμοιβαίας καχυποψίας και φόβου κάτω από το μακρύ χέρι τού Κόμματος παραπέμπει σε ολοκληρωτισμό κι όχι σε αταξικές κοινωνίες όπου ο καθένας ανταμείβεται με βάση το μόχθο του...

Όσοι, ωστόσο, ταυτίζουν τη μαρξιστική θεωρία με τη φασιστική υποβαθμίζουν ακόμα και τα επιτεύγματα εντός τού καπιταλιστικού συστήματος, όπως το κοινωνικό κράτος δικαίου των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, τα οποία βεβαίως και δεν θα είχαν υπάρξει αν οι κατατρεγμένοι πολίτες στη Δύση δεν αλληθώριζαν με ελπίδα προς το Μόσκοβο. Ούτε πρέπει, εξάλλου, να λησμονούμε ποτέ πως αν η Σοβιετική Ένωση δεν θυσίαζε εκατομμύρια από τα παιδιά της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι αρκετά πιθανό ο Χίτλερ να μην είχε αυτοκτονήσει τον Απρίλιο του 1945, αλλά να κυβερνούσε τον κόσμο μέχρι τα βαθιά του γεράματα...

Welcome to the Soviet Union of the United States of America...

Δεν έχουν περάσει πάνω από δέκα ημέρες που ο Ντ. Τραμπ έχει αναλάβει την προεδρία των ΗΠΑ και ήδη έχει προξενήσει τόσο κακό στην ανθρωπότητα όσο κανένας άλλος ηγέτης μέχρι τώρα, ούτε καν διαχρονικά σύμβολα μοχθηρότητας όπως ο Χίτλερ, ο Στάλιν κι ο Τζ. Μπους ο Νεώτερος: καταργεί το "Obamacare", ξεκινά την κατασκευή τείχους στα σύνορα με το Μεξικό, υμνολογεί τα βασανιστήρια τύπου εικονικού πνιγμού κι απαγορεύει την είσοδο στη χώρα πολιτών ορισμένων κρατών, ακόμα και προσφύγων, συνδέοντας την καταγωγή τους με έγκλημα...

Είναι προφανές ότι άρχισε ο πόλεμος υπέρ ενός αυτιστικού όσο κι αναχρονιστικού απομονωτισμού, που στο πέρασμά του μπορεί να εκθεμελιώσει εκείνα ακριβώς τα προτερήματα της Δύσης που της έδωσαν το ηθικό πλεονέκτημα και τη νίκη απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Θυμηθείτε πως και οι δικτάτορες του σιδηρού παραπετάσματος για "λόγους ασφαλείας" έχτιζαν τείχη και περιόριζαν ατομικές ελευθερίες...

Δεν αμφιβάλλω πως αν κόψεις το χέρι ενός κλέφτη αυτός πιθανότατα δεν θα ξανακλέψει, ακόμα και για λόγους πρακτικής δυσκολίας αν θέλετε. Είναι, επίσης, το πιθανότερο σενάριο αυτός που θα βασανιστεί να δώσει και τη μάνα του και τον πατέρα του για να αποφύγει το μαρτύριο. Αυτά τα παραδείγματα, επίσης, είναι λογικό να λειτουργούν αποτρεπτικώς σε όποιον επιχειρήσει να μιμηθεί έναν κλέφτη ή έναν τρομοκράτη κι έτσι να σωθούν πολύ περισσότερες ζωές από αυτές που ακρωτηριάστηκαν ή βασανίστηκαν.

Μόνο που ένα κράτος το οποίο εξομοιώνει τη συμπεριφορά του με εκείνη ενός ληστή ή ενός τρομοκράτη χάνει αυτομάτως το ηθικό του πλεονέκτημα απέναντί τους, μετατρέπεται στο τέρας το οποίο υποτίθεται πως κυνηγά, απαξιώνει τη δημοκρατία και την ελευθερία στο όνομα της αυτοδικίας και μιας αποτελεσματικότητας που δεν εξανθρωπίζει, αλλά αποκτηνώνει, δημιουργώντας στο τέλος πολύ περισσότερους εχθρούς των αποκαλούμενων αξιών τού διαφωτισμού από αυτούς που υποτίθεται πως αφανίζει...

Επανέρχεται ακόμα πιο ανησυχητικά το ερώτημα που προέκυψε αβίαστα μετά από την 11η Σεπτεμβρίου: πόση από την ελευθερία μας είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε προκειμένου να αισθανόμαστε- ανεξαρτήτως αν είμαστε πράγματι ή όχι- ασφαλείς; Ο καλύτερος τρόπος για να προστατευτούμε, για παράδειγμα, από μια διάρρηξη της οικίας μας είναι να είμαστε όλη ημέρα σε αυτή, να τοποθετήσουμε συναγερμό, να πάρουμε σκύλο- φύλακα και να βάλουμε ηλεκτροφόρα καλώδια παντού. Κάτι παρόμοιο, άλλωστε, ονειρεύεται κι ο Ντ. Τραμπ για τις ΗΠΑ. Είναι, όμως, αυτή ζωή που αξίζει να κάνει ο οποιοσδήποτε;...

Ύστερα από πάνω από 15 χρόνια, εξάλλου, από τους Δίδυμους Πύργους κι από τόσους και τόσους πολέμους κατά τής τρομοκρατίας πόσο πιο ασφαλείς αισθάνονται οι Αμερικανοί και οι Δυτικοευρωπαίοι, οι Τούρκοι ή οι Αυστραλοί; Πολύ λιγότερο, αν κρίνουμε από τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που λαμβάνονται για κάθε δημόσια εκδήλωση, από τις τρομοκρατικές εστίες που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και, φυσικά, από τις τις τρομοκρατικές ενέργειες δίχως προηγούμενο στην Ευρώπη και στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού. Με λίγα λόγια, ο φασισμός- γιατί περί αυτού πρόκειται- Τραμπ, των τραμποειδών ηγετών και των ακολούθων τους δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικός αλλά κι άκρως αναποτελεσματικός, οπότε συνολικώς καταδικαστέος...