Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Το να βάζεις όλους τους εργαζόμενους μιας εταιρείας στο ίδιο καζάνι είναι προφανώς άδικο, για να μην το χαρακτηρίσω φασιστικό: κάποιοι είναι λαμόγια, άλλοι μαχητές και οι περισσότεροι ωχαδερφιστές. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα μέσα ενημέρωσης, και δη στο ΔΟΛ, ή αποκλειστικώς στην Ελλάδα, αλλά έχω την εντύπωση πως ισχύει σε όλες τις εταιρείες τού κόσμου. Συγχωρήστε με, ωστόσο, αλλά δεν μπορώ να αισθανθώ θλίψη για το κλείσιμο του Συγκροτήματος μολονότι γνωρίζω ότι κυριολεκτικώς αύριο μεθαύριο είναι πιθανό να βρεθώ στην θέση των ανθρώπων που έχασαν τη δουλειά τους ύστερα από χρόνια.

Κι αυτό γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή όσοι δούλευαν στο ΔΟΛ, είτε γιατί το πίστευαν είτε γιατί ακολουθούσαν εντολές, βροντοφώναζαν "βάστα Σόιμπλε για να φύγει η αριστερή χολέρα" ή έκλειναν τα μάτια στην οφθαλμοφανέστατη διαπλοκή για να κρατήσουν την θεσούλα τους. Λυπάμαι, αλλά εκείνους που μετά από όσα έχουν υποφέρει και οι ίδιοι τους βλέπω να επιμένουν στη δουλοπρεπή λογική τού "σφάξε με αγά μου να αγιάσω" δεν μπορώ να τους αισθανθώ συνοδοιπόρους μου στην ταξική πάλη. Πόσω μάλλον όταν κάποιοι ανάμεσά τους εξακολουθούν να αφήνουν στο απυρόβλητο το αφεντικό τους, που από μια εξωχώρια εταιρεία του αν είχε τραβήξει λεφτά θα τους είχε εξοφλήσει τα δεδουλευμένα τους και με το παραπάνω...

Στον επιμερισμό τής ευθύνης τη μεγαλύτερη έχει πάντοτε ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης, τουλάχιστον αν αυτός ομνύει στον καπιταλισμό και ειρωνεύεται τον κομμουνισμό. Πώς αλλιώς, άλλωστε, μπορεί να έχει την αξίωση να καρπώνεται ο ίδιος τα υπερκέρδη αν δεν του καταλογίζεται και η ζημιά; Για το φαλιμέντο μιας εταιρείας, ωστόσο, φταίνε και οι εργαζόμενοι, και δεν αναφέρομαι μόνο ή κυρίως σε επαγγελματική ανικανότητα από την πλευρά τους.

Όταν περιμένεις να πιάσεις ψάρια- για παράδειγμα να πληρωθείς τους μισθούς που σου οφείλονται-, αλλά δεν θέλεις να βρέξεις και τα ποδαράκια σου τότε είσαι καταδικασμένος να παραμένεις υποχείριο του οποιουδήποτε αφεντικού. Ακόμα και για να κερδίσεις το Τζόκερ, το οποίο θεωρείται η πεμπτουσία τής τύχης, πρέπει να ντυθείς και να περπατήσεις ή να οδηγήσεις έστω έως το πλησιέστερο πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ. Πρέπει κάτι να κάνεις τέλος πάντων. Πώς, επομένως, περιμένεις να σου αποδοθεί δικαιοσύνη, τουλάχιστον σε αυτήν τη ζωή, αν δεν την διεκδικήσεις; Ξέρω πολλούς που πολέμησαν κι έχασαν, αλλά δεν γνωρίζω κανέναν που να κέρδισε με τα χέρια σταυρωμένα...

Μάθατε ΤΑ ΝΕΑ; Πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο...

Στα χρόνια των μνημονίων έχουν υπάρξει γραφίδες που τα έχουν υπερασπιστεί με όλη τους την καρδιά. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν το ίδιο με αυτό που το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε κατασυκοφάντησε έναν ολόκληρο λαό, χαρακτηρίζοντάς τον συλλήβδην τεμπέλη και καλοπερασάκια. Η ύβρις, ωστόσο, συνοδεύεται πάντοτε από τη νέμεση. Στη Γερμανία η καγκελάριος κι ο υπουργός των Οικονομικών της είναι σήμερα παγιδευμένοι από το λαϊκισμό που οι ίδιοι εξέθρεψαν, βλέποντας την ακροδεξιά να δρέπει τις δάφνες για τη μισαλλοδοξία που εκείνοι έσπειραν...

Στην Ελλάδα, πάλι, κλείνουν το ένα μετά από το άλλο μέσα ενημέρωσης που κατηγορούσαν από το πρωί μέχρι το βράδυ τον μέσο Έλληνα φτωχοδιάβολο που δεν έκοβε απόδειξη για κάθε καφέ που πουλούσε ή που περνούσε μερικά φανάρια με κόκκινο την ίδια ώρα που οι ιδιοκτήτες τους θησαύριζαν προσωπικώς από την προνομιακή τους σχέση με το δημόσιο ταμείο, από τα θαλασσοδάνεια κι από τους εκβιασμούς...

Κι έρχονται τώρα εκείνοι που ισχυρίζονταν πως αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε να ζητούν για την πάρτη τους εξαίρεση από μνημονιακές ρυθμίσεις για τις οποίες κάποτε πανηγύριζαν, στο όνομα, βεβαίως, της επιχειρηματικότητας. Ο πάμπλουτος Στ. Ψυχάρης, με τις "οφσόρ" εταιρείες, ζητά κατ' εξαίρεση να ξεπαγώσουν οι λογαριασμοί του και να πληρωθούν πρώτα οι εργαζόμενοί του το δώρο Χριστουγέννων και στη συνέχεια το Δημόσιο, οι πιστωτές του και οι τράπεζες. Αφού ο ραδιούργος εκδότης νοιάζεται τόσο για τους υπαλλήλους του γιατί δεν τραβά χρήματα από τις αμύθητες καταθέσεις του στο εξωτερικό για να τους πληρώσει κι απαιτεί από την κυβέρνηση να παραβιάσει το νόμο;...

Μήπως όλα αυτά δεν γίνονται για τους εργαζόμενους, οι οποίοι αποτελούν διαχρονικά το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, αλλά για να μην πάει φυλακή ο βαρόνος των μίντια με τη διαδικασία τού αυτόφωρου στην περίπτωση μη καταβολής τού δώρου; Μήπως, δηλαδή, και πάλι προτεραιότητα έχουν για τον ίδιο ο εαυτούλης του και τα συμφέροντά του;...

Μακάρι να ξανατυπωθούν τα "ΝΕΑ". Περιμένω πώς και πώς να διαβάσω το επόμενο πύρινο άρθρο τού Γ. Πρετεντέρη κατά τού λαϊκισμού, σε βάρος εκείνων που έζησαν πάνω από τις δυνάμεις τους και τώρα ζητούν διαγραφή χρεών, για το "pacta sunt servanda" και για όλα τα άλλα μνημονιακά κουραφέξαλα με τα οποία έχει ταΐσει τους θαυμαστές του όλα αυτά τα χρόνια. Αν οι νόμοι είναι νόμοι κι οφείλει ο λαός να τους τηρεί ακόμα κι αν είναι άδικοι, τότε φαντάζομαι Γιάννη πως αυτό ισχύει και για τον άνθρωπο που γλείφεις πατόκορφα επί δεκαετίες μήπως και γίνεις μια ημέρα χαλίφης στην θέση τού χαλίφη...

Οφείλεις να γνωρίζεις, ωστόσο, πως όποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό. Κι όταν η προπαγάνδα σου γυρίζει μπούμερανγκ δύσκολα μπορείς να προστατευτείς από το ίδιο σου το δηλητήριο. Πόσω μάλλον όταν εσύ και το Συγκρότημα που υπηρέτησες με γλοιώδικη αφοσίωση δεν διαθέτουν ούτε την ηθική νομιμοποίηση ούτε το λαϊκό έρεισμα για να αποφύγουν τις συνέπειες των αμαρτημάτων τους. Κάτι, δηλαδή, σαν τη ΝΔ του άθλιου Κούλη που τόσο ερωτεύτηκες στα γεράματα, εξέλιξη απολύτως φυσιολογική από τη στιγμή που μοιράζεστε την ίδια αγάπη για τη σαπίλα...