Οι "μεταρρυθμιστές" έχουν χρέη και πληρώνουν με φιλιά...

Το κεντρικό αφήγημα με το οποίο επιβλήθηκαν στην ελληνική κοινωνία τα μνημόνια ήταν πως οι Έλληνες έζησαν για πολύ καιρό πάνω από τις δυνάμεις τους και γι' αυτό έπρεπε να τιμωρηθούν. Ήταν η μισή αλήθεια πάνω στην οποία βασίστηκαν πολιτικές οι οποίες δεν είχαν καμία σχέση με την κοινωνική δικαιοσύνη. Πέρασαν σχεδόν εφτά χρόνια μνημονίων κι ένα πόρισμα εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για τα θαλασσοδάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ για να επιβεβαιωθεί και η άλλη μισή αλήθεια, η πλέον οδυνηρή για το σύστημα εξουσίας που κατέρρευσε τον Ιανουάριο του 2015: πως, δηλαδή, κόμματα, ΜΜΕ και τράπεζες έζησαν και πλούτισαν κι αυτά πάνω από τις δυνάμεις τους και η ευθύνη τους είναι πολύ μεγαλύτερη αφού το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, τα "Νέα" και το "Πρώτο Θέμα", η Alpha Bank και η Πειραιώς δεν είχαν την ίδια πρόσβαση στη λήψη αποφάσεων με τον Μήτσο από την Κοκκινιά που δανείστηκε πάνω από τις δυνάμεις του για να αγοράσει ένα σπίτι για την οικογένειά του...

Ναι, υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που είναι ανίκανοι ή δίχως αντικείμενο εργασίας. Ο ικανός και χρήσιμος δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει τα ρέστα από το κράτος που πληρώνει αχρείαστους τεμπέληδες. Όχι, όμως, κι ο άθλιος Κούλης, το κόμμα τού οποίου χρωστά 220.000.000 ευρώ, τα οποία θα πληρώσει μετά από εκατοντάδες χρόνια εκτός αν για την αξιωματική αντιπολίτευση γίνει αποδεκτό αυτό που η ίδια αποτάσσεται για το έθνος, το "κούρεμα" δηλαδή του χρέους της...

Κι ο ίδιος ο πρόεδρός της συμφώνησε σε διακανονισμό για δάνειό του για τον "Κήρυκα Χανίων" μόνο όταν έγινε γνωστό στο πανελλήνιο ότι επί 11 χρόνια δεν είχε πληρώσει ούτε ευρώ και, μάλιστα, με το διακανονισμό θα πληρώνει πενταροδεκάρες μέχρι την τελευταία δόση των 649.000 ευρώ την οποία ευελπιστεί να μην πληρώσει γιατί τότε προσδοκά πως θα είναι πρωθυπουργός, όπως και τα βεβαιωμένα 554.000 ευρώ για κατασκευή κτιρίου που δεν κατασκευάστηκε ποτέ ...

Παρόμοια, φυσικά, ισχύουν και για το ΠΑΣΟΚ και για τους Αναστασιάδηδες, τους Ψυχάρηδες κι όλους τους άλλους εκδότες που με θαλασσοδάνεια έφτιαξαν αμύθητες περιουσίες κι όταν η χώρα κατέρρευσε έδειχναν με το δάχτυλο τον ηλεκτρολόγο που δεν έκοβε αποδείξεις ως τον μεγάλο ένοχο. Βεβαίως και φταίει ο ηλεκτρολόγος, μόνο που ο ίδιος δεν εισέπραξε ποτέ 200.000.000 ευρώ δανεικά κι αγύριστα από τις τράπεζες όπως το ΠΑΣΟΚ ούτε έχτισε βίλα στο Πόρτο Χέλι όπως ο Στ. Ψυχάρης...

Με ποιο ηθικό παράστημα θα μπορέσει τώρα ο μόνιμος υβριστής τής Αριστεράς Θ. Πάγκαλος να επαναλάβει το "μαζί τα φάγαμε" όταν πλέον και οι αριθμοί τον γελοιοποιούν; Κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σκελετούς στη ντουλάπα του- λέγε με Καλογρίτσα- μόνο που την ηθική νομιμοποίηση για να τους βγάλουν στο φως τής ημέρας δεν τη διαθέτουν εκείνοι που οι δικοί τους σκελετοί καλύπτουν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα...

 

Ο ΔΟΛ δεν είναι παρθένα που "ατιμάζει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πόρνη που θέλει να αλλάξει νταβατζή...

Μέχρι πριν μερικές ώρες τα κόμματα της διαπλοκής και τα μιντιακά τους φερέφωνα αγωνιούσαν δήθεν για την τύχη των εργαζόμενων στο ΔΟΛ κι όχι "βεβαίως" για να διασώσουν το προπύργιο της διαπλοκής. Όλα άλλαξαν όταν ο Στ. Ψυχάρης ανάθεσε στον Βασίλη Μουλόπουλο την προσπάθεια διάσωσης του Συγκροτήματος στο οποίο εργάστηκε επί τρεις δεκαετίες. Μόνο που ο τελευταίος δεν καλύπτει τις προδιαγραφές τού πεπτωκότος συστήματος, αφού είναι συριζαίος...

Σύμφωνα με τη δική τους λογική τα "ΝΕΑ" και το "ΒΗΜΑ" έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν δημοσιεύουν άρθρα και ρεπορτάζ κατά του ΣΥΡΙΖΑ. "Σε διαφορετική περίπτωση ας κλείσουν κι ας πάρουν μαζί τους στον τάφο 400 εργαζόμενους", φαίνεται πως είναι το σκεπτικό όσων διαχρονικά χρησιμοποιούν την εργατική τάξη ως ασπίδα των ΔΟΛίων συμφερόντων τους...

Ας υποθέσουμε πως οι εξελίξεις στο ΔΟΛ είναι αποτέλεσμα "χυδαίου εκβιασμού" από την κυβέρνηση, όπως δήλωσε ο Β. Βενιζέλος. Φυσικά και κατακρίνω κάτι τέτοιο- αν και σε όποια έκταση ισχύει- πόσω μάλλον όταν προέρχεται από ένα κόμμα που πολιτεύτηκε έχοντας ως σημαία του το ηθικό πλεονέκτημα και τη μάχη κατά τού τριγώνου τής διαπλοκής...

Επίσης, έχουν κάθε δικαίωμα οι αντιπολιτευόμενοι να στηλιτεύουν τέτοιου είδους πρακτικές. Μόνο που κι ο γράφων δικαιούται να επισημαίνει την υποκρισία να μέμφονται κυβερνητικές παρεμβάσεις στον Τύπο εκείνοι που κρατήθηκαν στην εξουσία επί 40 χρόνια χάρη ακριβώς σε αυτές. Τι θέλω να πω σε απλά ελληνικά; Πως ο ΔΟΛ δεν είναι μια παρθένα που ενδεχομένως να "ατιμάσει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια πόρνη που "απλώς" θέλει να αλλάξει νταβατζή...

Οι εφημερίδες είναι έτσι κι αλλιώς "πεθαμένη" ιστορία στην Ελλάδα κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση, στις προσφορές στις οποίες έθισαν το κοινό τους ή στην οικονομική κρίση. Είναι αλήθεια ότι και σε χώρες όπου οι κάτοικοί τους παραδοσιακά διαβάζουν, τα έντυπα έχουν καταγράψει σημαντική πτώση και μπορεί μια ημέρα να "πεθάνουν" κι εκεί. Μόνο που έχει σημασία και πώς φεύγει κάπως από τη ζωή, με αξιοπρέπεια δηλαδή ή ατιμασμένος...

Στη δική μας περίπτωση ο έντυπος Τύπος "πεθαίνει" από την περιφρόνηση του αναγνωστικού κοινού, των ανθρώπων δηλαδή που θέλουν ακόμα και σήμερα που τα ηλεκτρονικά "γκάτζετ" βρίσκονται στο απόγειο της δόξας τους να πιάνουν στα χέρια τους χαρτί, αλλά αναγκάζονται να αγγίζουν πατσαβούρες. Ανάμεσα σε αυτούς κι ο γράφων, ο οποίος μεγάλωσε μυρίζοντας σαν ναρκομανής το μελάνι των εφημερίδων και τώρα, μολονότι κι επαγγελματικώς υποχρεωμένος να το πράττει, δεν βρίσκει το λόγο να σπαταλήσει ούτε ένα λεπτό τού ευρώ για να αγοράσει κάποιο έντυπο που όχι μόνο δεν θα έχει κάτι καινούριο να του πει, αλλά που θα του πασάρει την προπαγάνδα τού επιχειρηματία και του κόμματος το οποίο στηρίζει...

Οι εφημερίδες, δυστυχώς, έχουν "πεθάνει" και πολύ φοβάμαι πως το αίμα τους βρίσκεται και στα δικά μου χέρια στο πλαίσιο συμβιβασμών που επιβάλλει η αντίληψη ότι τα τείχη πέφτουν από μέσα κι όχι απέξω. Γι' αυτό και για το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί ζητώ συγγνώμη πρώτα από όλα από εκείνους τους ελάχιστους που διαχρονικά δεν θεώρησαν τη δημοσιογραφία σκαλοπάτι για κάποιου άλλου είδους καριέρα ή για τον πλουτισμό τους αλλά την αντιμετώπισαν ως αυτό που θα έπρεπε όντως να είναι, λειτούργημα δηλαδή που οφείλεις να του αφιερωθείς εφ' όρου ζωής με το πάθος που του αξίζει...  

Μάθατε ΤΑ ΝΕΑ; Πεθαίνουν από το ίδιο τους το δηλητήριο...

Στα χρόνια των μνημονίων έχουν υπάρξει γραφίδες που τα έχουν υπερασπιστεί με όλη τους την καρδιά. Το βασικό τους επιχείρημα ήταν το ίδιο με αυτό που το δίδυμο Μέρκελ- Σόιμπλε κατασυκοφάντησε έναν ολόκληρο λαό, χαρακτηρίζοντάς τον συλλήβδην τεμπέλη και καλοπερασάκια. Η ύβρις, ωστόσο, συνοδεύεται πάντοτε από τη νέμεση. Στη Γερμανία η καγκελάριος κι ο υπουργός των Οικονομικών της είναι σήμερα παγιδευμένοι από το λαϊκισμό που οι ίδιοι εξέθρεψαν, βλέποντας την ακροδεξιά να δρέπει τις δάφνες για τη μισαλλοδοξία που εκείνοι έσπειραν...

Στην Ελλάδα, πάλι, κλείνουν το ένα μετά από το άλλο μέσα ενημέρωσης που κατηγορούσαν από το πρωί μέχρι το βράδυ τον μέσο Έλληνα φτωχοδιάβολο που δεν έκοβε απόδειξη για κάθε καφέ που πουλούσε ή που περνούσε μερικά φανάρια με κόκκινο την ίδια ώρα που οι ιδιοκτήτες τους θησαύριζαν προσωπικώς από την προνομιακή τους σχέση με το δημόσιο ταμείο, από τα θαλασσοδάνεια κι από τους εκβιασμούς...

Κι έρχονται τώρα εκείνοι που ισχυρίζονταν πως αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε να ζητούν για την πάρτη τους εξαίρεση από μνημονιακές ρυθμίσεις για τις οποίες κάποτε πανηγύριζαν, στο όνομα, βεβαίως, της επιχειρηματικότητας. Ο πάμπλουτος Στ. Ψυχάρης, με τις "οφσόρ" εταιρείες, ζητά κατ' εξαίρεση να ξεπαγώσουν οι λογαριασμοί του και να πληρωθούν πρώτα οι εργαζόμενοί του το δώρο Χριστουγέννων και στη συνέχεια το Δημόσιο, οι πιστωτές του και οι τράπεζες. Αφού ο ραδιούργος εκδότης νοιάζεται τόσο για τους υπαλλήλους του γιατί δεν τραβά χρήματα από τις αμύθητες καταθέσεις του στο εξωτερικό για να τους πληρώσει κι απαιτεί από την κυβέρνηση να παραβιάσει το νόμο;...

Μήπως όλα αυτά δεν γίνονται για τους εργαζόμενους, οι οποίοι αποτελούν διαχρονικά το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, αλλά για να μην πάει φυλακή ο βαρόνος των μίντια με τη διαδικασία τού αυτόφωρου στην περίπτωση μη καταβολής τού δώρου; Μήπως, δηλαδή, και πάλι προτεραιότητα έχουν για τον ίδιο ο εαυτούλης του και τα συμφέροντά του;...

Μακάρι να ξανατυπωθούν τα "ΝΕΑ". Περιμένω πώς και πώς να διαβάσω το επόμενο πύρινο άρθρο τού Γ. Πρετεντέρη κατά τού λαϊκισμού, σε βάρος εκείνων που έζησαν πάνω από τις δυνάμεις τους και τώρα ζητούν διαγραφή χρεών, για το "pacta sunt servanda" και για όλα τα άλλα μνημονιακά κουραφέξαλα με τα οποία έχει ταΐσει τους θαυμαστές του όλα αυτά τα χρόνια. Αν οι νόμοι είναι νόμοι κι οφείλει ο λαός να τους τηρεί ακόμα κι αν είναι άδικοι, τότε φαντάζομαι Γιάννη πως αυτό ισχύει και για τον άνθρωπο που γλείφεις πατόκορφα επί δεκαετίες μήπως και γίνεις μια ημέρα χαλίφης στην θέση τού χαλίφη...

Οφείλεις να γνωρίζεις, ωστόσο, πως όποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό. Κι όταν η προπαγάνδα σου γυρίζει μπούμερανγκ δύσκολα μπορείς να προστατευτείς από το ίδιο σου το δηλητήριο. Πόσω μάλλον όταν εσύ και το Συγκρότημα που υπηρέτησες με γλοιώδικη αφοσίωση δεν διαθέτουν ούτε την ηθική νομιμοποίηση ούτε το λαϊκό έρεισμα για να αποφύγουν τις συνέπειες των αμαρτημάτων τους. Κάτι, δηλαδή, σαν τη ΝΔ του άθλιου Κούλη που τόσο ερωτεύτηκες στα γεράματα, εξέλιξη απολύτως φυσιολογική από τη στιγμή που μοιράζεστε την ίδια αγάπη για τη σαπίλα...    

 

Να σωθεί το MEGA, μην μου ζητήσετε όμως να ανακεφαλαιοποιήσω τράπεζα στο τέλος τού χρόνου...

Θα ήταν συγκινητικός, αν δεν ήταν υποκριτικός ο θρήνος ορισμένων για τους εργαζόμενους του MEGA. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν οι πάμπλουτοι εργοδότες τού "Μεγάλου Καναλιού" απόλυαν και μείωναν μισθούς; Και γιατί επιτίθενται στην κυβέρνηση όταν οι τράπεζες είναι αυτές που βάζουν λουκέτο στο σταθμό, μολονότι και οι ίδιες έχουν τεράστια ευθύνη για τα θαλασσοδάνεια με τα οποία τον ψευτοκρατούσαν στη ζωή; Από πού κι ως πού, δηλαδή, μια διαπλεκόμενη σχέση αγάπης μεγαλοκαναλαρχών- μεγαλοεργολάβων και τραπεζιτών η οποία καταλήγει στα δικαστήρια συνιστά απόπειρα φίμωσης του Τύπου από την Αριστερά; Τι θέλουν, δηλαδή, οι διαπλεκόμενοι; Ο ελληνικός λαός να πληρώσει με νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τις δικές τους αμαρτίες, σαν να μην έχει πληρώσει ήδη αρκετά εκείνους που έστηναν το ένα ρεπορτάζ μετά από τον άλλο για τον φτωχοδιάβολο πλανόδιο πωλητή που δεν κόβει αποδείξεις, αλλά που δεν είπαν ποτέ κουβέντα για τα δισεκατομμύρια ευρώ που διοχετεύτηκαν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ένα βαρέλι δίχως πάτο;...

Προφανώς δεν βάζω στο ίδιο καζάνι τις τρέμηδες και τους πρετεντέρηδες με την πλειονότητα των εργαζόμενων στο MEGA- πόσω μάλλον εκείνους που δεν έχουν δημοσιογραφική ιδιότητα. Η Όλγα κι ο Γιάννης, άλλωστε, έχουν ταϊστεί από την ελίτ που με τόσο πάθος υπηρέτησαν στη ζωή τους και θα συνεχίζουν να σιτίζονται από αυτή τόσο πολύ που θα μπορούν να ζουν και τα παιδιά των παιδιών τους από τα έτοιμα. Ούτε επιχαίρω γιατί ενδεχομένως να κλείσει ένα μέσο που δεν εξυπηρετούσε την ενημέρωση αλλά εξέφραζε πλήρως τα συμφέροντα ενός παρακμιακού κατεστημένου. Στην πραγματική ελευθεροτυπία βεβαίως και κρίνονται οι προθέσεις, ποτέ όμως προληπτικώς, πάντοτε αφού έχει προηγηθεί η ανεμπόδιστη δημοσίευση. Η κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει, ωστόσο, να κρατά μια πολύ αυστηρή ζυγαριά, μέσω αυτής να σταθμίζει συμφέροντα και να προκρίνει εκείνα των πολλών...

Το MEGA- όπως φυσικά κι άλλα μίντια- έχει εισπράξει άμεσα ή έμμεσα (κάτω από το τραπέζι, δηλαδή, για να είμαστε ξηγημένοι) χρήματα από τις τράπεζες και τον κρατικό κορβανά (βλ., για παράδειγμα, κρατική διαφήμιση), ακόμα κι εν μέσω μνημονίων, τα οποία δεν θα είχε εισπράξει ποτέ μια καινοτόμα, π.χ., επιχείρηση η οποία, γιατί όχι, θα μπορούσε να είναι η ελληνική απάντηση στη Google ή στο facebook, η οποία θα δημιουργούσε πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας και η οποία θα έφερνε πολύ περισσότερα έσοδα στο κρατικό ταμείο. Κάπως έτσι λειτουργούσε η διαπλοκή, για την οποία τόσο πολύ τα διάφορα παπαγαλάκια έχουν ειρωνευτεί τον Αλέξη Τσίπρα. Ποιος, όμως, θα κλάψει για τους δυνητικώς χιλιάδες εργαζόμενους τέτοιου είδους υγιών επιχειρήσεων, νέων κατά βάση στην ηλικία, οι οποίοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό για να μπορούν κάποιοι να προπαγανδίζουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας;...

Μακάρι οι βαρδινογιάννηδες, οι μπόμπολες, οι ψυχάρηδες ή οποιοσδήποτε άλλος επίδοξος επενδυτής να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, να αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο του σταθμού, να αποπληρώνει τα δάνειά του και να εξοφλεί τους υπαλλήλους του. Πόσα ακόμα λουκέτα μπορεί, άλλωστε, να αντέξει αυτή η δύσμοιρη χώρα; Αλίμονο όμως αν στο τέλος τού χρόνου ή στις αρχές τού επόμενου ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να πληρώσει νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μόνο και μόνο για να μην χάσουμε από την οθόνη μας τα πιπεράτα σχόλια του Γ. Πρετεντέρη ή το εκατομμυριοστό μπότοξ της Ολ. Τρέμη. Όποιος ζει από το ξίφος οφείλει να γνωρίζει ότι μπορεί να πεθάνει κι από αυτό. Ομοίως, όποιος έζησε χάρη στη διαπλοκή- ανεξαρτήτως αν ο ίδιος ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης- πρέπει πια να έχει καταλάβει ότι τα πάντα, μα τα πάντα σε αυτήν τη ζωή έχουν ημερομηνία λήξης...

 

Ο Ψυχάρης παρασύρει τον Κούλη σε έναν πόλεμο που είναι πολύ βρόμικος για να κερδίσει...

Θέλω να νομίζω, για το καλό τής δημοκρατίας μας, πως ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι τόσο αφελής όσο εμφανίζεται να είναι στην υπόθεση Παπαγγελόπουλου. Ο Κούλης έχει στη διάθεσή του πολύ πιο προνομιακά πεδία για να φανεί ο καταλληλότερος πρωθυπουργός από αυτά της διαπλοκής και της διαφθοράς. Γι' αυτό, εξάλλου, κι ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύεται την εμμονή τής ΝΔ στο πρόσωπο του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης για να τη στριμώξει, μέσω της σχετικής συζήτησης στη Βουλή, εκεί που την πονά περισσότερο. Αλήθεια, πιστεύει ο πολιτικός ο οποίος δεν έχει δώσει καμιά απάντηση μέχρι τώρα για τις λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, για την οικογενειακή σχέση του με τον Στ. Παπασταύρου η για τη Siemens πως αυτή η ατζέντα τον βολεύει; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο αντίπαλός σου είναι βρόμικος, για να παίξεις το χαρτί τού ηθικού πλεονεκτήματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση να είσαι εσύ καθαρός.Και ξέρουμε πολύ καλά Κούλη μου πως αν σε γυρίσουμε ανάποδα δεν θα σταματήσουν να πέφτουν στο χώμα σκάνδαλα και σκανδαλάκια σου, όσο κι αν η δικαιοσύνη βαφτίζει, για παράδειγμα, τις μίζες Χριστοφοράκου δωρεές για να μην πληγεί η καριέρα σου...

Ο Κυριάκος δεν είναι αφελής, εγκλωβισμένος είναι από εκείνους που τον εκβιάζουν στο εσωτερικό τού κόμματός του κι από τη διαπλοκή που ψυχορραγεί και η οποία πετά στον ανεμιστήρα ό,τι βρίσκει μπροστά της μήπως και διασωθεί. Αυτός ο πόλεμος είναι του Στ. Ψυχάρη, ο οποίος είναι λογικό να μην αγαπά το βιαστή του, κι όχι του προέδρου τής ΝΔ, μόνο που ο τελευταίος τον έχει υιοθετήσει είτε γιατί έτσι πιστεύει ότι δίνει τα καλύτερα διαπιστευτήρια σε αυτούς που θεωρεί πως πρέπει να τους τα δώσει είτε επειδή τους είναι υποχρεωμένος από τη στιγμή που δίχως αυτούς πιθανότατα δεν θα είχε εκλεγεί ποτέ στην θέση που βρίσκεται σήμερα είτε γιατί ισχύουν και τα δύο...

Η αξιωματική αντιπολίτευση, ιδίως η πολύ ισχυρή καραμανλική της πτέρυγα, αισθάνεται ωστόσο αμηχανία μπροστά στο κυνήγι μαγισσών που έχει στηθεί σε βάρος ενός δικού της παιδιού, όπως είναι ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος. Ο άνθρωπος δεν είναι συριζαίος, αλλά φόλα καραμανλικός. Πώς, επομένως, να βγουν να τον σταυρώσουν οι περισσότεροι στη Συγγρού, ιδίως όταν και οι πέτρες γνωρίζουν ότι η υπόθεση με τις καταγγελίες της νεοδημοκράτισσας εισαγγελέως Τσατάνη μπάζει από παντού; Γι' αυτό, άλλωστε, και το ρόλο τού Ιαβέρη ανάλαβε ο Μ. Βορίδης σε αυτόν τον αχταρμά νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών που αποτελεί την ηγετική ομάδα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα...

Η αμηχανία των υγιών νεοδημοκρατών, άλλωστε, γίνεται ακόμα μεγαλύτερη από τη στιγμή που ηγετική θέση στη σταυροφορία σε βάρος Παπαγγελόπουλου έχουν αναλάβει "μπουμπούκια" όπως ο Β. Βενιζέλος κι ο Ανδρ. Βγενόπουλος. Γιατί, άραγε, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει τόσες δημόσιες παρεμβάσεις γύρω από το τεχνητό θέμα που έχει προκύψει; Τόσο πολύ νοιάζεται για την προστασία τής διάκρισης των εξουσιών ώστε δεν θέλει καμία παρέμβαση της εκτελεστικής πάνω στη δικαστική εξουσία; Είναι τόσο άγιος ή, μήπως, είναι τόσο αμαρτωλός γι' αυτό και δεν επιθυμεί να ολοκληρώσει το έργο του αυτός που δεν καταχώνιασε, για παράδειγμα, τη λίστα Λαγκάρντ σε κάποιο συρτάρι τού γραφείου του αλλά παρέχει κάθε συνδρομή στις αρμόδιες αρχές ώστε να τη διερευνήσουν σε βάθος; Και ποια είναι η σύνδεση Βενιζέλου-Βγενόπουλου; Μήπως είναι εκ Λιβάνου ορμώμενη κι αρχίζει από Σα και τελειώνει σε φα;...

Δυστυχώς η υπογεννητικότητα συρρικνώνει όλο και περισσότερο τον ελληνικό πληθυσμό, δυσκολεύοντας παραλλήλως όσους θέλουν να κρύβουν πίσω από την ανωνυμία τις πομπές τους. Πόσο θα ήθελε τώρα ο Βαγγέλης να ήταν Κινέζος και να χανόταν μέσα στο πλήθος; Μόνο που κι ο ίδιος δεν φροντίζει να αυτοπροστατεύεται, θαμπωμένος όπως είναι ακόμα από την ψευδαίσθηση του ανύπαρκτου μεγαλείου του. Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα το να επιμένουν Κούλης-Βενιζέλος να παλέψουν μέχρις εσχάτων στο γήπεδο της ηθικής ακεραιότητας είναι σαν ο Ολυμπιακός να επιμένει να αγωνιστεί στο Καμπ Νου κόντρα στη Μπαρτσελόνα. Είναι, το λιγότερο, αυτοκαταστροφικό, αν και κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενο για τη στριμωγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς...

Το αντικομμουνιστικό σύνδρομο πίσω από το μίσος των δεξιών για τον Τσίπρα...

Ξέρετε ποιος είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στην πολιτική Ιστορία τής χώρας; Το ότι αρκετοί αντίπαλοί του όχι απλώς τον αντιπαθούν αλλά τον μισούν. Μίσος ενδεχομένως να αισθάνονται για τον πρωθυπουργό ακόμα και οι πρώην σύντροφοί του, οι οποίοι ολημερίς κι ολοβραδύς τον αποκαλούν ψεύτη και προδότη. Είναι βιαστικό να αξιολογήσεις τον Αλέξη Τσίπρα από τον ένα μόλις χρόνο στην πρωθυπουργία τής χώρας. Για να αλλάξεις την Ελλάδα προς το καλύτερο χρειάζεσαι χρόνια, δεν αρκούν μήνες. Αυτό, βεβαίως, ισχύει και για να την αλλάξεις προς το χειρότερο, γι' αυτό και δεν πείθουν εκείνοι που ισχυρίζονται πως η χώρα μας μέσα σε ένα χρόνο καταστράφηκε όσο δεν είχε καταστραφεί τα προηγούμενα 70 και οι οποίοι, με αυτόν τον τρόπο, αποδεικνύουν ότι τα δεξιά μετεμφυλιακά αντικομμουνιστικά σύνδρομα έχουν επιβιώσει ακόμα και στις ημέρες μας. Ο Τσίπρας, ωστόσο, δικαιούται να κριθεί στο τέλος τής τετραετίας: αν μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019 μας έχει βγάλει από τα μνημόνια κι έχει βελτιώσει την ποιότητα ζωής των περισσότερων Ελλήνων, μαζί με την υλοποίηση πρωτόγνωρων για την Ψωροκώσταινα μεταρρυθμίσεων, τότε θα δικαιούται την επανεκλογή του. Αν όχι, ας ψάξουμε για τον επόμενο, έστω κι αν αυτήν τη στιγμή δεν βλέπω καταλληλότερο στο πολιτικό σκηνικό...

Η χώρα διέρχεται αυτήν την περίοδο ίσως τη δυσκολότερη στιγμή της στη μεταδικτατορική περίοδο, αφού καλείται να αντιμετωπίσει μια διπλή κρίση τεραστίων διαστάσεων, την οικονομική και το Προσφυγικό. Οποιοσδήποτε άλλος στην θέση τού σημερινού πρωθυπουργού θα απέφευγε ακόμα και τις δηλώσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, έδωσε τηλεοπτική συνέντευξη παρουσία και με ερωτήματα κοινού, απαντώντας σε όλα. Μπορεί οι αποκρίσεις του να έπεισαν ή να μην έπεισαν, αλλά βρέθηκε εκεί και τις έδωσε όταν προκάτοχοί του δεν εμφανίζονταν καν στη Βουλή, της οποίας το θεσμικό ρόλο ο ίδιος χάρη στη συχνή παρουσία του σε αυτή έχει αναβαπτίσει. Ο Αλέξης Τσίπρας, επίσης, έχει ζητήσει τη σύγκληση Υπουργικού Συμβουλίου ή Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο. Θα μου πείτε πως το κάνει για επικοινωνιακούς λόγους ή γιατί αναζητά συνενόχους. Μπορείτε να μου πείτε χίλια πράγματα από αυτά που δεν θα λέγατε ποτέ σε προηγούμενους πρωθυπουργούς που κυβερνούσαν με το αποφασίζομεν και διατάσσομεν και οι οποίοι δεν έδιναν δεκάρα τσακιστή για τη δημοκρατία. Η ουσία, όμως, παραμένει: οι δημοκρατικοί θεσμοί τής εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας λειτουργούν και η δικαιοσύνη αφήνεται απερίσπαστη να κάνει το έργο της. Κι αυτό από μόνο του είναι κατάκτηση...

Θα μου πείτε, επίσης, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανοίξει μέτωπο με όλους τους διαπλεκόμενους, κι αυτό είναι αλήθεια. Κάποιοι, μάλιστα, από αυτούς φρόντισαν να συνθηκολογήσουν πριν υποστούν βαρύτερες συνέπειες. Αν πάντως, ορισμένοι πιστεύουν ότι στο χώρο των ΜΜΕ, για παράδειγμα, έχει συγκροτηθεί ένα ισχυρό κι ενωμένο συριζαίικο μέτωπο, το οποίο, για παράδειγμα, θα μπορούσε να σχηματίσει το MEGA της Αριστεράς μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί ότι καμιά κυβέρνηση στο παρελθόν δεν είχε απέναντί της τόσα πολλά μέσα ενημέρωσης. Κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί τόσοι πολλοί την θεωρούν κακή-μια χαρά θα την θεωρούσε, για παράδειγμα, ο Στ. Ψυχάρης και η γάτα του αν του έσβηνε όλα τα θαλασσοδάνεια-, αλλά γιατί δεν είναι σε θέση να ασκούν πάνω της την επιρροή που ασκούσαν στις προηγούμενες. Είχαν συνηθίσει να υπαγορεύουν νόμους και να ξεγλιστρούν από την τσιμπίδα τού νόμου και τώρα κάθε τρεις και λίγο περνούν το κατώφλι τού εισαγγελέα. Είναι δύσκολη η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα, αλλά κάποιοι θα τη συνηθίσουν θέλουν δεν θέλουν. Η φυλακή, άλλωστε, πλάθει χαρακτήρες...

 

  

Τζάμπα πήρε το Οσκαρ το Spotlight, στο Χόλιγουντ δεν είχαν μάθει ακόμα για τον Ψυχάρη...

Το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κέρδισε το «Spotlight», ένας χαμηλότονος κινηματογραφικός ύμνος στην πραγματική δημοσιογραφία, που δεν είναι άλλη από το μαχητικό ρεπορτάζ το οποίο δεν σταματά μέχρι να στριμώξει την κορυφή τού παγόβουνου. Στο Ελλαδιστάν αυτό το Σαββατοκύριακο ο Στ. Ψυχάρης προσπάθησε να μας πείσει πως δεν είναι ο αδίστακτος διαπλεκόμενος εκδότης που εκβιάζει για να του σβηστούν θαλασσοδάνεια, για παράδειγμα, αλλά ένας έντιμος κι ενάρετος δημοσιογράφος που μολονότι του προτείνει κάτι τέτοιο ένας πρόεδρος κόμματος εκείνος προτάσσει τα ακέραια στήθη του κι όχι μόνο αρνείται την προσφορά-μαζί με το να πάρει όλο το Mega- αλλά και τον καταγγέλλει στα μάτια τής κοινής γνώμης. Τί σημασία έχει αν αυτό γίνεται δύο ολόκληρα χρόνια μετά τις διαβόητες συναντήσεις κι αφού σε βάρος τού ιδιοκτήτη τού ΔΟΛ έχει ασκηθεί και ποινική δίωξη και είναι, πλέον, φανερό στο σύστημα της διαπλοκής πως τα ψωμιά της είναι μετρημένα; Ή, μήπως, έχει σημασία;…

Την ίδια ώρα, στο συνέδριο του Ποταμιού παρέλασαν πολιτικά φαντάσματα, τα οποία γι’ άλλη μια φορά όχι μόνο δεν βρήκαν να πουν μια συγγνώμη για τα τερατώδη σφάλματά τους αλλά χρησιμοποίησαν κι απαξιωτικές εκφράσεις για εκείνους που προσπαθούν σήμερα να μαζέψουν τα δικά τους σπασμένα. Η ελίτ έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως μόνο μια μικτή διαπλεκόμενων, μια Diaploki United, μπορεί να αντιμετωπίσει την κυβέρνηση της Αριστεράς. Γι’ αυτό και οι διάφοροι Μητσοτάκηδες, Θεοδωράκηδες, Σημήτιδες και Παπανδρέου, προκειμένου να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στο μεγάλο κεφάλαιο, πλειοδοτούν σε δηλώσεις μίσους για τον Αλέξη Τσίπρα κι εναντίον της ειρηνικής επανάστασης που σημειώθηκε σε αυτόν τον τόπο στις 25 Ιανουαρίου 2015. Ο δις εκλεγμένος πρωθυπουργός τής χώρας πρέπει να ανατραπεί για να συνεχίζουν, για παράδειγμα, οι καναλάρχες να εισπράττουν το ένα θαλασσοδάνειο μετά από το άλλο και να έχουν ασφαλισμένες τις καταθέσεις τους σε ελβετικούς λογαριασμούς, που τώρα οι τρισκατάρατοι Αριστεροί ερευνούν εξονυχιστικά μέσω λιστών Μπόργιανς, Λαγκάρντ κλπ…

Κι αν ο Στ. Ψυχάρης αποτελεί τον εμβληματικό μιντιάρχη-εκβιαστή, μπορούν στη ΝΔ να μας εξηγήσουν τί τρέχει με τον «Ψυχάρη των φτωχών», Τ. Μαυρίκο; Η σχετική ανακοίνωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης περισσότερο με μπέρδεψε παρά με βοήθησε να αντιληφθώ τί συμβαίνει: αφού στο μεγαλύτερο μέρος της μας μιλά για τη ζημιά που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα, όπως τα capital control (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή), στη συνέχεια μας πληροφορεί πως το τιμολόγιο προς τον κατηγορούμενο εκδότη δεν εξοφλήθηκε. Με λίγα λόγια, στη Συγγρού και χρησιμοποιούν εκβιαστές και δεν τους πληρώνουν. Μιλάμε για απίστευτο ηθικό πλεονέκτημα!

Είναι πλέον καιρός να αντιληφθούν στη ΝΔ πως αν θέλουν να ξαναγίνουν εξουσία οφείλουν να καταστρώσουν ένα εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας και να το θέσουν στην κρίση τού ελληνικού λαού. Με το να παριστάνουν τους αντάρτες σε εφαρμοστικά νομοσχέδια ενός μνημονίου που κι εκείνοι ψήφισαν ή με το να κουνούν οι βρόμικοι το δάχτυλο της ηθικής δεν θα κατορθώσουν πολλά. Το Συγκρότημα, άλλωστε, δεν είναι παρά μια σκιά τού ένδοξου παρελθόντος του. Αφήστε που είναι ευλογία γι’ αυτό το ότι οι γάτες των Ιμαλαΐων, όπως αυτή που άκουσε τη συνομιλία Τσίπρα-Ψυχάρη, δεν μιλάνε…  

    

Με αντιπάλους όπως ο Κυριάκος...Σαμαράς πώς να μην αποχωρήσει ο Τσίπρας από την πολιτική σκηνή μετά από δεκαετίες;

Του το αναγνωρίζουν, ή θα όφειλαν να του το αναγνωρίζουν τουλάχιστον, και οι εχθροί του: κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν έχει μιλήσει στο Κοινοβούλιο τόσο πολύ όσο ο Αλέξης Τσίπρας, όχι μόνο αναλογικώς-σε ένα μόλις χρόνο διακυβέρνησης- αλλά και συνολικώς. Από την άλλη, η ΝΔ, που με αρχηγό τον Αντ. Σαχλαμαρά σνόμπαρε εκ συστήματος τη Βουλή, προχώρησε σε ένα νέο "κατόρθωμα" την Τετάρτη. Ο αρχηγός της δεν εμφανίστηκε καν για να ακούσει και για να απαντήσει σε όσα θα έλεγε ο πρόεδρος της κυβέρνησης σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων. Υπό μια έννοια, ωστόσο, αυτό είναι λογικό γιατί ο Κούλης γνωρίζει ότι δεν έχει θέσεις ούτε για το ασφαλιστικό ούτε για το αγροτικό ούτε για το προσφυγικό, θέσεις τουλάχιστον που να μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους δανειστές και, κυρίως, να έχουν πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η έκδηλη αμηχανία του,όμως, πηγάζει από το ότι ο ίδιος κι ο άνθρωπος χάρη στον οποίο δεν θα ήταν σήμερα πρόεδρος της ΝΔ, δηλαδή ο Αντ. Σαχλαμαράς, έχουν πολλούς σκελετούς-σκάνδαλα στη ντουλάπα τους. Στην ουσία οι δυο τους σιγοτραγουδούν "κράτα με να σε κρατώ να μην πέσουμε στο γκρεμό"...

Τί να απαντούσε, άλλωστε, ο Κούλης για το email Μπόργιανς σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας είχε προσφερθεί να συνδράμει τις ελληνικές αρχές και με στοιχεία από CD που αφορούσαν φοροφυγάδες-φοροαποφεύγοντες στη UBS Ελβετίας αλλά εκείνες το αρνήθηκαν επί σαμαροβενιζέλων; Μέσα σε λίγους μήνες έχουν ήδη περάσει από το δημόσιο ταμείο κι έχουν πληρώσει πρόστιμα εκατομμυρίων αρκετοί μεγαλοσχήμονες- βλ. Μπόμπολα, Ψυχάρη-Παπασταύρου- όταν επί χρόνια γελούσαν οι ίδιοι και μόνο στο άκουσμα πως θα ελεγχθούν από τη δικαιοσύνη. Γι' αυτό κι ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, έχει λυσσάξει να χαρακτηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση προσωρινή και να πιέζει τον Κούλη να τη ρίξει με κάθε μέσο, όπως είχε συνδράμει το Συγκρότημα πριν πέντε δεκαετίες την Αποστασία: γιατί κάθε ημέρα που παραμένει πρωθυπουργός τής χώρας ο Αλέξης Τσίπρας μπήγεται άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της διαπλοκής...

Κι αν βρισκόμαστε πολύ κοντά στα γεγονότα για να αντιληφθούμε τις θεσμικές, αν μη τί άλλο, τομές στις οποίες έχει προχωρήσει αυτή η κυβέρνηση-όπως, για παράδειγμα, ο διεθνής διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ή το νομοσχέδιο για τη δημόσια διοίκηση που έγινε νόμος τού κράτους-, ο ιστορικός τού μέλλοντος θα βρει να γράψει περισσότερα καλά από όσα θα παραδέχονταν ποτέ φυλλάδες όπως τα "ΝΕΑ" ή το "Πρώτο Θέμα". Για να μην μιλήσω για τα μίντια στην κατοχή ή υπό τον πλάγιο έλεγχο του κυκλώματος εκβιαστών που όταν αποκαλυφθούν όλες οι πτυχές του θα μοιάζει με παρωνυχίδα η περίπτωση των τριών συλληφθέντων...

Όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει κι αυτό συμβαίνει και με τον νυν πρωθυπουργό, ο οποίος αποδεικνύεται ανθεκτικότερος από όσο θα τον ήθελαν η επιχειρηματική, τραπεζική, πολιτική και μιντιακή ελίτ αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί όσο κι αν λένε τα αντίθετα οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα ακόμα πιο στημένα παπαγαλάκια των δελτίων ειδήσεων, ο ελληνικός λαός έχει βαθιά συναίσθηση πως με καμιά άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν δεν ήταν ο ίδιος τόσο συμμέτοχος της εξουσίας. Πόσα χρόνια, για παράδειγμα, είχαμε να δούμε πρωθυπουργό να κάνει δημοψήφισμα, να συζητά επί ώρες με επαγγελματικές ομάδες που διαμαρτύρονται ή μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, όπως αυτό που θέτει το κουαρτέτο, να έχει ως προτεραιότητα την ανακούφιση των πολλών και την επιβάρυνση των λίγων;...

Είναι αλήθεια ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του είναι ακόμα άγουροι στη διαχείριση της εξουσίας. Συνέβησαν, ωστόσο, τόσο πολλά μέσα στο 2015 που θα μπορούσε να σταθεί ο παραλληλισμός τού Αλέξη Τσίπρα με κάποιο έφηβο ο οποίος χάνει και τους δύο γονείς του κι αναγκάζεται να ενηλικιωθεί πριν της ώρας του. Ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός πολέμου, με όλη την πίεση αλλά κι όλη τη δόξα που είναι δυνατό να απολαύσει ένας πρωθυπουργός πολέμου στην περίπτωση που τα καταφέρει να νικήσει. Αν, επομένως, με ρωτήσετε πότε θα αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή τού τόπου, θα σας απαντήσω "μετά από μερικές δεκαετίες", μαζί με τα περαστικά μου στους διαπλεκόμενους...



   

Ο Ψυχάρης που εξέφραζε "τας ευγνωμόνους ευχαριστίας του" στον Παπαδόπουλο αποκαλεί τον Τσίπρα δικτάτορα, τί δεν καταλαβαίνεις;...

Δεν με συγκινούν οι άνθρωποι που είναι αγαπητοί σε όλους. Για να συμβαίνει αυτό είτε οι ίδιοι είναι άχρωμοι, άοσμοι κι άγευστοι είτε αγύρτες. Γι' αυτό κι έχει μεγάλη σημασία, μεγαλύτερη ίσως κι από το ποιοί είναι φίλοι του, να βλέπουμε ποιοί είναι οι εχθροί ενός προσώπου, ενός πολιτικού ιδιαιτέρως. Ποιοί αντιπολιτεύονται, για παράδειγμα, με μανία τον Αλέξη Τσίπρα; Ο Στ. Ψυχάρης, ο Θ. Αναστασιάδης κι ο Γ. Αλαφούζος, οι οποίοι επιχειρούν, προκαλώντας πολλά γέλια, να πείσουν την κοινή γνώμη πως ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός στην ιστορία τής ιδιωτικής τηλεόρασης για την παραχώρηση τηλεοπτικών αδειών αποτελεί ένα πραξικόπημα κατά τής ελευθεροτυπίας! Δεν αποκλείω σε κάποιο από τα επόμενα πρωτοσέλιδά τους τα "ΝΕΑ", το "Βήμα", το "Πρώτο Θέμα" ή η "Καθημερινή" να ντύσουν τον Αλέξη Τσίπρα με τη στολή τού δικτάτορα Παπαδόπουλου για να μας πείσουν πως το κλείσιμο καναλιών που επιβίωσαν μέχρι τώρα χάρη στη διαπλοκή επιχειρηματικής-πολιτικής και τραπεζικής εξουσίας ισοδυναμεί με τη χειρότερη μορφή λογοκρισίας...

Είναι τέτοια η ένδεια επιχειρημάτων τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και των μιντιακών της φερέφωνων-ή, μήπως, συμβαίνει το αντίστροφο;- ώστε αναγκάζονται ξανά και ξανά να μιλούν για σκοινί στο σπίτι τού κρεμασμένου. Εκαναν σημαία τους, για παράδειγμα, τους διορισμούς μετακλητών υπαλλήλων τα κόμματα που άλωσαν τον κρατικό μηχανισμό στα χρόνια τής μεταπολίτευσης και οι οποίοι βυσματούχοι τους δεν έφυγαν βεβαίως με την αποχώρηση του υπουργού που τους διόρισε αλλά εξακολουθούμε να πληρώνουμε τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Τώρα θεωρούν πως βρήκαν πρόσφορο έδαφος να αντιπολιτεύονται εκείνοι που κατάστησαν την ΕΡΤ κομματικό μαγαζάκι τους και οι οποίοι φρόντιζαν-οι περισσότεροι τουλάχιστον- να μην ενοχλούν τους ολιγάρχες-καναλάρχες, σε μια αγαστή συνεργασία η οποία διακόπηκε με την ψήφο τού ελληνικού λαού στις 25 Ιανουαρίου 2015.

Εκείνοι που πριν πέντε δεκαετίες στήριζαν την αποστασία σε βάρος τού Γ. Παπανδρέου, οδηγώντας το λαό να καίει τις πουλημένες φυλλάδες τους στην πλατεία Συντάγματος, αυτοί που υμνολογούσαν τη χούντα των συνταγματαρχών, οι ίδιοι που αγιοποίησαν πρωθυπουργούς που μας έφεραν στη μνημονιακή καταστροφή έχουν το θράσος να κουνούν το δάχτυλο της δημοκρατίας και της ελευθεροτυπίας. Λιγο πριν, πάντως, ή και λίγο μετά από το πέρασμά τους από τους οικονομικούς εισαγγελείς για να δικαιολογήσουν αδικαιολόγητα πλούτη και το κρατικό ταμείο για να καταβάλουν τα πρόστιμα που αναλογούν στη λαμογιά τους. Τυχαίο;...

Οσο περνά ο καιρός τόσο αυξάνονται οι ομοιότητες με τη Χιλή τού Σαλβαδόρ Αγιέντε. Και τότε ο σοσιαλιστής πρόεδρος αποπειράθηκε να εφαρμόσει ένα αναδιανεμητικό πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε ένα εχθρικότατο περιβάλλον, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι Αμερικανοί, για παράδειγμα, κατασχούσαν εμπορεύματα με πρώτες ύλες με προορισμό την Ευρώπη με αιτιολογία την αποπληρωμή παλαιότερων δανειών και οι ντόπιοι ολιγάρχες συνωμοτούσαν με το στρατό και, φυσικά, με την Ουάσιγκτον για την ανατροπή τού λαοπρόβλητου ηγέτη. Οι οικονομικές δυσκολίες δεν έλειπαν κι από εκείνη τη Χιλή, μόνο που οι πολίτες έβλεπαν έναν πρόεδρο που πολεμούσε θεούς και δαίμονες για να τους προστατεύσει.

Θυμίζω τα τελευταία λόγια τού Αγιέντε: "Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία. Είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταιη, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, τη δειλία και την προδοσία". Αλήθεια, τέσσερις δεκαετίες μετά θα επιτρέψουμε στους απόγονους των δοσίλογων της κατοχής, στους διαχρονικούς μας νταβατζήδες και στα νεοφυή βλαστάρια τους να ανατρέψουν μια ειρηνική επανάσταση που ο λαός επιδοκίμασε τέσσερις φορές με την ψήφο του από το 2014;...    

"Παλιά κινεζική παροιμία": Αν δεν σκοτώσεις τη διαπλοκή, η διαπλοκή θα σε σκοτώσει...

Οποιος θέλει να απαντήσει καλοπροαίρετα στο ερώτημα αν η κυβέρνηση έχει κάνει κωλοτούμπα, και με αυτό δεν εννοώ υποχωρήσεις που είναι αναπόφευκτες σε μια διαπραγμάτευση, δεν έχει παρά να σκεφτεί τα ακόλουθα ερωτήματα. Ερώτημα πρώτο: είναι η στάση τής γερμανικής κυβέρνησης φιλική απέναντι στην Αθήνα, ειδικώς στο βαθμό που ήταν με τους σαμαροβενιζέλους; Ερώτημα δεύτερο: τα διαπλεκόμενα συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή, αποθεώνουν τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς του; Είμαι, μάλιστα, διατεθειμένος να σας βοηθήσω να απαντήσετε δίνοντάς σας μερικές βοήθειες. Οσον αφορά το πρώτο ερώτημα, σας παραπέμπω σε δηλώσεις Μέρκελ-Σόιμπλε-Σουλτς και δημοσιεύματα εφημερίδων όπως η "Bild", που όταν δεν απαιτούν την απόλυση Βαρουφάκη ζητούν από το ΣΥΡΙΖΑ να αποπέμψει τους ΑΝΕΛΛ και να σχηματίσει κυβέρνηση με το Ποτάμι. Ναι, με το ίδιο Ποτάμι που έχει πάει τη διαπλοκή πολιτικών-μεγαλοεπιχειρηματιών-τραπεζιτών σε άλλο επίπεδο καταθέτοντας σχεδόν αποκλειστικώς κοινοβουλευτικές ερωτήσεις για τα συμφέροντα των εθνικών μας νταβατζήδων...

Κι αναφορικώς με το δεύτερο ερώτημα σας παραπέμπω στο...ρεπορτάζ τού "Βήματος" για τον Γιώργο Κατρούγκαλο, με το οποίο στην ουσία θεωρεί ανήθικο να είναι κάποιος δικηγόρος και να έχει επαγγελματική δραστηριότητα πριν γίνει υπουργός. Η "ναυαρχίδα", ωστόσο, του ψυχαρέικου δείχνει την πυγμή της μόνο όταν πολιτικοί υπερασπίζονται μισθωτούς που χάνουν τη δουλειά τους. Για τον Μ. Βορίδη, ο οποίος είναι συνήγορος των απατεώνων τής Energa και της Hellas Power που έφαγαν τα λεφτά τού κοσμάκη και τώρα διοργανώνουν το ένα πάρτι οργίων μετά από το άλλο σε κοσμικά μέρη, ο "αξιότιμος" Στ. Ψυχάρης δεν έβγαλε ούτε κιχ. Για την ακρίβεια, όπως έχει αποδειχθεί από emails που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, πίεζε ώστε οι ένοχοι να πέσουν στα μαλακά...

Δεν θέλω να σταθώ πολύ περισσότερο στην υπόθεση Κατρούγκαλου, η οποία μυρίζει στήσιμο από χιλιόμετρα μακριά. Ο "δαιμόνιος" ρεπόρτερ Β. Χιώτης είναι καλός στο να γλείφει τα αφεντικά του στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ, όχι όμως και στο να κάνει έρευνα. Σε διαφορετική περίπτωση θα ήξερε, για παράδειγμα, ότι ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης εκλέχθηκε ευρωβουλευτής το Μάιο κι όχι βουλευτής στις 25 Ιανουαρίου. Τα τρία τέταρτα της Βουλής είναι, άλλωστε, δικηγόροι. Θα έπρεπε, δηλαδή, πριν την εκλογή τους να μην αναλαμβάνουν καμία υπόθεση με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα υπουργοποιηθούν και θα βγάλουν από εκεί λεφτά; Αφήστε που ο Γιώργος Κατρούγκαλος είχε δηλώσει εγκαίρως πως όσοι επαναπροσληφθούν στο Δημόσιο δεν θα λάβουν αποζημίωση απόλυσης. Επομένως, θα λάμβανε μίζα 12% επί του τίποτα... Το θέμα, βεβαίως, δεν είναι ο Γιώργος Κατρούγκαλος αλλά να χτυπηθεί το σύνολο της κυβέρνησης σε αυτό που υπερτερεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τομέα σε σύγκριση με την αντιπολίτευση, στην ηθική ακεραιότητα δηλαδή. Η διαπλοκή, με ψέματα και προβοκάτσιες, επιχειρεί να πείσει τον ελληνικό λαό πως κι όλοι οι συριζαίοι και οι ανελίτες είναι σάπιοι, οπότε είναι προτιμότερο να εμπιστευτεί ξανά την πασοκονεοδημοκρατία, η οποία γνωρίζει καλύτερα τη "δουλειά"...

Η ελίτ τελεί σε κατάσταση απελπισίας με αυτούς τους "γραφικούς" που επιμένουν να ταξιδεύουν στην οικονομική θέση ώστε να χρησιμοποιείται το πρωθυπουργικό σκάφος για πολίτες σε ανάγκη και να κάνουν πράξη τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και να μην υπογράψουν ένα τρίτο μνημόνιο καταβαράθρωσης της συντριπτικής πλειονότητας των ελλήνων. Γι' αυτό και παίζει πλέον παραβιάζοντας οποιοδήποτε κανόνα δεοντολογίας, δίνοντας την ύστατη μάχη διατήρησης των προνομίων της. Η κυβέρνηση, ωστόσο, οφείλει επιτέλους να περάσει στη δυναμική αντεπίθεση, ανακοινώνοντας σήμερα κιόλας το διαγωνισμό για την άδεια χρήσης των τηλεοπτικών συχνοτήτων και τον αυστηρό έλεγχο των θαλασσοδανείων που δόθηκαν και σε μέσα ενημέρωσης την τελευταία δεκαετία. Αν το Μαξίμου δεν σκοτώσει τη διαπλοκή τώρα που διαθέτει τόσο τη λαϊκή υποστήριξη όσο και τη διαχειριστική αγνότητα για να το πράξει, δεν θα τη σκοτώσει ποτέ. Αντιθέτως, στην περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας επιλέξει την αμυντική στάση θα βρεθεί πολύ σύντομα πολιτικώς νεκρός γιατί οι διαπλεκόμενοι δεν πρόκειται να αφήσουν για πολύ καιρό ακόμα στην εξουσία ανθρώπους που διαπραγματεύονται και λαμβάνουν αποφάσεις με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη κι όχι τα συμφέροντα των ολιγαρχών. Και για μια τέτοια εξέλιξη ευθύνη δεν θα φέρει μόνο ο θύτης που ασέλγησε πάνω στη δημοκρατία, αλλά και το θύμα που δεν τον πολέμησε όσο θα όφειλε...  
 

Γεμίσαμε από "Charlie" στα λόγια και Le Pen στην ψυχή...

Η ζωή μάς επιφυλάσσει εκπλήξεις, τις οποίες βεβαίως θα μπορούσαμε να είχαμε προβλέψει αν αναλογιζόμασταν το ρόλο που παίζει το ατομικό συμφέρον στις ανθρώπινες επιλογές. Ποιός θα το περίμενε, για παράδειγμα, ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς θα συμμετείχε σε πορεία κατά τής μισαλλοδοξίας; Ή ποιός θα ανάμενε πως ο ΔΟΛ θα έκανε στροφή 180 μοιρών και η "ναυαρχίδα" του, το "Βήμα", θα κυκλοφορούσε χθες Κυριακή με πρωτοσέλιδο για την "ευκαιρία τής Αριστεράς" και με εκτίμηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές με πάνω από 5% διαφορά; Τί έγινε; Ο πρωθυπουργός μας συνειδητοποίησε στα 63 του πως έκανε λάθος όλα αυτά τα χρόνια που ήταν εθνικιστής, ρατσιστής και μισαλλόδοξος και είπε να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες και να δει τον κόσμο πιο ανοιχτόμυαλα; Κι ο Στ. Ψυχάρης αποφάσισε στα βαθιά του γεράματα πως για μια φορά θα πρέπει να αφεθεί ο λαός να ψηφίσει ελεύθερα αυτό που επιθυμεί, χωρίς τρομοκράτηση και ποδηγέτηση, και πως η κοινωνική δικαιοσύνη έχει μεγαλύτερη αξία από τον προσωπικό πλουτισμό μέσα από την παροχή επικοινωνιακών εξυπηρετήσεων στην ελίτ αυτής της χώρας;...

Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Αυτό που βλέπουμε είναι μια απέλπιδα προσπάθεια του Αντ. Σαχλαμαρά να γαντζωθεί στην εξουσία και των διαπλεκόμενων να σαγηνεύσουν αυτούς που έρχονται για να την καταλάβουν. Είναι όλοι τους πολύ γέρικα σκυλιά στην ψυχή για να μάθουν νέα κόλπα, γι' αυτό και χρησιμοποιούν όσα γνωρίζουν επί δεκαετίες για να πιάσουν στασίδι και στη νέα τάξη πραγμάτων. Ο πρωθυπουργός που το μόνο που κατάλαβε από τις δολοφονίες στη Γαλλία είναι πως πρέπει να φτιάξουμε νέους φράχτες τύπου Εβρου, όταν ακριβώς αυτοί οι φράχτες, τα γκέτο κι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι που οδήγησαν στη σφαγή, δεν είχε κανένα δικαίωμα να συμμετάσχει στη "Σιωπηλή Πορεία" του Παρισιού. Αυτός που εξακολουθεί να αποκαλεί "λαθραίους" και "παράνομους" άλλους ανθρώπους μόνο και μόνο γιατί επιθυμούν μια καλύτερη ζωή από αυτή που τους επιφύλαξαν οι ιμπεριαλιστές της Δύσης είναι ντροπή να παρευρίσκεται σε μια εκδήλωση τιμής με συνθήματα περί ελευθερίας, ισότητας κι αδελφοσύνης. Κι αν οι ευρωπαίοι ηγέτες πιστεύουν ότι με μέτρα όπως οι προληπτικές κρατήσεις θα επιλύσουν το πρόβλημα της τρομοκρατίας δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να χώνουν βαθιά το κεφάλι τους στο χώμα για να μην βλέπουν τις συνέπειες των κοντόφθαλμων πολιτικών τους. Κινεζοποιούν την Ευρώπη με άγρια, νεοφιλελεύθερη λιτότητα σε βάρος των πολλών και υπέρ των λίγων και ύστερα αναρωτιούνται γιατί οι πολίτες τους δεν είναι ευτυχισμένοι και "προσφέρουν" σφαίρες ο ένας στον άλλο αντί για λουλούδια. Το αίσθημα της ασφάλειας, όμως, προϋποθέτει ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ίσες ευκαιρίες και πάντως δεν κατακτιέται με περισσότερα μέτρα αστυνόμευσης και καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον είναι τυφλωμένος από το δικό του, ατομικό τζιχαντισμό...

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα απαντήσει σε όλα αυτά η κυβερνώσα Αριστερά. Θα διατηρήσει, για παράδειγμα, θα επεκτείνει ή θα καταργήσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών; Θα υποκύψει στο φλερτ των διαπλεκόμενων μιντιαρχών; Θα το διαπιστώσουμε από τις 26 Ιανουαρίου κατά πόσο οι ηχηρές προεκλογικές της εξαγγελίες περί σύγκρουσης με το κατεστημένο και υλοποίησης φιλολαϊκών πολιτικών θα γίνουν πράξη, Τις έχουμε ακούσει και στο παρελθόν από άλλους, γι' αυτό ας με συγχωρήσει ο σύντροφος Αλέξης αν πάω στην κάλπη κρατώντας μικρό καλάθι. Αυτό, ωστόσο, που σίγουρα δεν είναι αριστερό είναι να ασκείς κριτική σε μια γυναίκα πολιτικό αναρτώντας γυμνές της φωτογραφίσεις. Η Αντζ. Γκερέκου ή η Ν. Δούνια είναι πολύ πιθανό να μην διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα για να αντιπροσωπεύουν ψηφοφόρους στο Κοινοβούλιο, όπως για παράδειγμα και η Κ. Στανίση. Αυτό, ωστόσο, δεν συμβαίνει γιατί είναι όμορφες ή γιατί έχουν πει σκυλοτράγουδα. Κι αν μη τί άλλο μαρτυρά κομπλεξισμό από την πλευρά των επικριτών τους να τις επιτίθενται με αυτόν τον τρόπο όταν θα μπορούσαν τουλάχιστον να περιμένουν λίγο και να σχολιάσουν τα λεγόμενά τους. Η ομορφιά δεν είναι ελάττωμα. Αντιθέτως, είναι χάρισμα πολύ πιο αντικειμενικώς αποδεκτό σε σύγκριση με την ευπροσηγορία την οποία διαθέτουν πολλοί βουλευτές μας λόγω και του δικηγορικού τους επαγγέλματος. Και στο κάτω κάτω της γραφής αν είναι να διαλέξω ανάμεσα σε μια όμορφη και σε έναν ψεύτη και κλέφτη, νομίζω πως η επιλογή είναι αυτονόητη...

Οπως, βεβαίως, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι στη Βουλή αυτό που έχουμε περισσότερη ανάγκη δεν είναι από την παρουσία καλλονών ή δεινών ρητόρων αλλά από ανθρώπους που πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν για το κοινό καλό. Αλλά μάλλον ζητώ πολλά, κρίνοντας από την (μη) ποιότητα αρκετών από αυτούς που είναι υποψήφιοι και σε αυτές τις εκλογές. Ορισμένοι, μάλιστα, αποδεικνύονται αριβίστες ολκής, όπως ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θ. Φορτσάκης, ο οποίος απογοήτευσε με την επιλογή του να εξαργυρώσει τόσο γρήγορα τις καλές υπηρεσίες που παρείχε στην κυβέρνηση με μια εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ., χάνοντας με αυτόν τον τρόπο το ηθικό πλεονέκτημα που όντως διέθετε απέναντι στην αριστερίστικη επαναστατική γυμναστική η οποία συντείνει στην απαξίωση των ΑΕΙ και ΤΕΙ και δεν την ανακόπτει...   




 

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα και προσβλήθηκαν και οι δύο...

Σχεδόν ο μόνος τρόπος για να γραφτούν αλήθειες στον ελληνικό Τύπο είναι να αποφασίσουν οι διαπλεκόμενοι αφέντες του να βγάλουν ο ένας τα μάτια τού άλλου. Διαφορετικώς δεν διαβάζουμε τίποτα άλλο πέρα από τις αγαθοεργίες τους συνοδεία ακίνδυνων ειδήσεων. Γι' αυτό και θα μου συγχωρήσετε τα γέλια όταν ακούω τον Β. Μαρινάκη και τον Δ. Μελισσανίδη να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για γκανγκστερικές μεθόδους. Κι ελπίζω να μου συγχωρήσετε, επίσης, τη δυσπιστία απέναντι στην "αριστερή" στροφή τού ΔΟΛ, ο οποίος μόλις ο υιός Ψυχάρης εγκατάλειψε τη Ν.Δ. θυμήθηκε πως η σημερινή δεξιά θυμίζει περισσότερο την προδικτατορική παρά τη μετριοπαθή μεταπολιτευτική εκδοχή της. Εχω μάθει, άλλωστε, εδώ και πολύ καιρό να μη δίνω τόση σημασία στο τί λέει κάποιος, αλλά ποιός το λέει. Αυτό με βοηθά, μεταξύ άλλων, να ζυγίζω το μέγεθος της υποκρισίας του και να μην παίρνω στα σοβαρά τους κλέφτες που φωνάζουν για τις κλεψιές των άλλων ή τους απατεώνες που κράζουν τις απατεωνιές των υπόλοιπων "συναδέλφων" τους...

Αν εξαιρέσουμε μερικές εκατοντάδες αργυρώνητων φανατικών οπαδών, ποιός πιστεύει ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο και, κατ' επέκταση, η εγχώρια δημόσια ζωή δεν κυβερνάται από τη μαφία; Οι ίδιοι άνθρωποι που διοργανώνουν συλλαλητήρια κατά τής αριστερίστικης τρομοκρατίας κάθε τόσο δίνουν εντολές σε "φουσκωτούς" τους να δέρνουν όποιον έχει το θράσος να τους ασκήσει την παραμικρή κριτική, όσο δικαιολογημένη κι αν αυτή είναι. Ανθρωποι που είναι αναμεμειγμένοι σε λαθρεμπόριο ηρωίνης και πετρελαίου, μεταξύ άλλων παράνομων ή ημιπαράνομων δραστηριοτήτων τους, κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας "διδάσκοντας ήθος", πουλώντας φιλανθρωπία και διοικώντας στα φανερά ομάδες και δήμους και στα κρυφά κυβερνήσεις χάρη στα εκατομμύρια αφορολόγητα ευρώ τα οποία τσεπώνουν και για τα οποία δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μπροστά τους ο Ντον Κορλεόνε μοιάζει με χίπι πασιφιστή κι όμως αντί να σαπίζουν σήμερα στη φυλακή παριστάνουν τους δημόσιους κατήγορους της διαφθοράς...των άλλων βεβαίως, τους κήνσορες της ηθικής και τους υπερασπιστές τής ιδιωτικής πρωτοβουλίας με την οποία συγχέουν τη νομιμοποίηση της λαμογιάς τους...

Το πρόβλημα γίνεται ορατό μέσω των προσώπων. Είναι, ωστόσο, συστημικό, συστημικότατο. Ο καπιταλισμός επιβιώνει γιατί θωπεύει τα χυδαιότερα των ενστίκτων μας, γιατί ηρωοποιεί τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα, επειδή δημιουργεί με επιτυχία την ψευδαίσθηση πως μια ημέρα κι εμείς μπορούμε να γίνουμε μαρινάκηδες ή μελισσανίδηδες αρκεί να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στις δυνατότητές του και σε πολλές ακόμα πομφόλυγες. Σε καμιά χολιγουντιανή ταινία και σε κανένα καπιταλιστικό εγχειρίδιο δεν θα δείτε ή δεν θα διαβάσετε πως αν θέλετε να γίνετε πλούσιοι πρέπει, στις πλείστες των περιπτώσεων, να πατήσετε επί πτωμάτων. Το ίδιο πράγμα θα το δείτε μεταφρασμένο ως αποφασιστικότητα, ισχυρή θέληση, πίστη ή ελπίδα...

Η απληστία ταυτίζεται με τη φιλοδοξία, η βουλιμία με την αυτοβελτίωση, η αλαζονεία με την αυτοπεποίθηση. Στα αρχίδια μας η κοινωνική δικαιοσύνη αν μπορούμε να είμαστε εμείς καβάλα στο άλογο και να διατάζουμε το πόπολο. Γι' αυτό κι ο σοσιαλισμός, κι όχι βεβαίως ο γραφειοκρατικός σταλινισμός ο οποίος δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτα από τον κεφαλαιοκρατία, παραμένει ακόμα άπιαστο όνειρο. Και θα παραμένει όσο ιδεώδες μας θα είναι να γίνουμε εκατομμυριούχοι με κάθε κόστος αντί να οργανώσουμε μια πολιτεία όπου τα αγαθά θα μοιράζονται ανάλογα με την εργατικότητα και τις ικανότητες του καθενός από εμάς κι όχι από τη διάθεσή του να ξεπουλήσει τα πάντα στο όνομα της ατομικής του καταξίωσης...