Το κυριάκειο δράμα: να θες να γίνεις πρωθυπουργός όταν δεν είσαι καν αρχηγός τού κόμματός σου...

Αν δεν ήταν τόσο αντιπαθητικός, θα ήταν για λύπηση. Ο αρχηγός Κούλης προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι είναι ο καταλληλότερος πρωθυπουργός όταν δεν ελέγχει καν τον ίδιο του το κόμμα. Μέσα σε μια εβδομάδα είχαμε τουλάχιστον δύο ενδείξεις πως τη ΝΔ εξακολουθεί να διοικεί ο Αντ. Σαχλαμαράς. Η πρώτη αφορούσε τη μη υπερψήφιση  τελικώς του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων από την αξιωματική αντιπολίτευση μολονότι ο τύποις πρόεδρός της δεν είχε αντίρρηση. Κι αυτό μετά από σχετική παρέμβαση Σαχλαμαρά, που ζήτησε την καταψήφισή του. Η δεύτερη σχετίζεται με το Σχέδιο "Αριστερή Παρένθεση ΙΙ" που, όπως αποκάλυψε ο Δ. Σταμάτης- το δεξί χέρι Σαμαρά-, θέλει πρωθυπουργό τον Κούλη την άνοιξη του 2017. Ούτε καν από τον Στ. Παπασταύρου μπορεί να αποστασιοποιηθεί ο φερόμενος ως αρχηγός τής ΝΔ για να μην στενοχωρήσει τον άνθρωπο στον οποίο οφείλει τη σημερινή του θέση και τη σχετική ηρεμία στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα...

Ας υποθέσουμε, ωστόσο, πως ο Κ. Μητσοτάκης κατορθώσει κάποια στιγμή να υπερσκελίσει τον Αντ. Σαχλαμαρά και τα ακροδεξιά βαρίδια τύπου Βορίδη, που κατορθώνουν να πείθουν εκείνον, έναν ακραιφνή νεοφιλελεύθερο, πως οι ιδιωτικοποιήσεις συνιστούν απώλεια εθνικής κυριαρχίας- σαν να μην υπήρξε ποτέ το ΤΑΙΠΕΔ ή λες και η αξιοποίηση κι όχι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας σε βάθος 100 χρόνων είναι επαχθέστερη από το άρον άρον ξεπούλημά της μέσα σε λίγους μήνες. Ας υποθέσουμε, επίσης, πως θα γίνει πρωθυπουργός, κάτι που δεν πιστεύουν ούτε στη ΝΔ αφού γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τον καθένα ότι η δήθεν λαϊκή αποδοχή τού αρχηγού τους είναι η μητσοτάκειος αυταπάτη κι αποτέλεσμα "wishful thinking" της διαπλοκής, που τον στηρίζει με όλες τις ασθμαίνουσες δυνάμεις της...

Τι διαφορετικό θα έκανε από τον Αλέξη Τσίπρα; Θα ταυτιζόταν με τον Β. Σόιμπλε, θεωρώντας το χρέος βιώσιμο, θα επέβαλλε οριζόντια μέτρα μειώσεων στους μισθούς και στις συντάξεις- όπως έκαναν οι κυβερνήσεις που υπηρέτησε- και φυσικά θα κατακρεουργούσε τους φτωχούς, για τους οποίους την Κυριακή στη Βουλή ισχυρίστηκε πως διακατέχονται από κοινωνικό φθόνο για τους πλουσιότερους. Πάλι καλά που παραδέχθηκε ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα 4,5%, στα οποία είχαν συμφωνήσει ΝΔ- ΠΑΣΟΚ και τα οποία θα έφερναν διπλάσια μέτρα από αυτά που έφερε στη στη Βουλή η σημερινή κυβέρνηση, είναι ουτοπικά...

Ο αρχηγός Κούλης μού θυμίζει τον παράφρονα Αμερικανό στρατηγό που υποδύθηκε ο Πίτερ Σέλερς στο "SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα", ο οποίος παρορμητικά ύψωνε το χέρι του σε ναζιστικό χαιρετισμό για να το κατεβάζει αμέσως ο ίδιος μην τυχόν και προδοθεί. Δεν μου κάνει εντύπωση, πάντως, η επιχειρηματολογία πως οι φτωχοί φταίνε για τη φτώχεια τους: την έχουμε ακούσει κι από άλλα "αστέρια" τού νεοφιλελευθερισμού όπως η εξαδέλφη του Αντ. Λυμπεράκη του Ποταμιού (;), ο Θ. Τζήμερος η η Μιρ. Ξαφά. Η ευθύνη των φτωχών, ωστόσο, συμπυκνώνεται στο ότι δεν επαναστατούν κόντρα στην κοινωνική αδικία, μολονότι κινούνται σε ένα σύστημα που δεν επιτρέπει την ταξική τους αφύπνιση.

Γιατί αν το έκαναν δεν θα ανέχονταν να τους λοιδορεί ένας τύπος που ο ίδιος και η οικογένειά του είναι χωμένοι στα οικονομικά σκάνδαλα εδώ και δεκαετίες και οι οποίοι έχουν πλουτίσει χάρη στην προνομιακή σχέση που είχαν κι έχουν (και) με το δημόσιο ταμείο. Ας επιστρέψει ο αρχηγός Κούλης τα χρήματα που έχουν μπει στην τσέπη του γιατί ήταν και είναι το κανισάκι τής ελίτ και μετά ας έρθει για να μετρήσουμε ποιος είναι πλουσιότερος και ποιος φθονεί ποιον όταν εκείνος θα αντικρίζει τον έξω κόσμο πίσω από τα κάγκελα της φυλακής μαζί με τον Μ. Χριστοφοράκο της Siemens...

Με αντιπάλους όπως ο Κυριάκος...Σαμαράς πώς να μην αποχωρήσει ο Τσίπρας από την πολιτική σκηνή μετά από δεκαετίες;

Του το αναγνωρίζουν, ή θα όφειλαν να του το αναγνωρίζουν τουλάχιστον, και οι εχθροί του: κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν έχει μιλήσει στο Κοινοβούλιο τόσο πολύ όσο ο Αλέξης Τσίπρας, όχι μόνο αναλογικώς-σε ένα μόλις χρόνο διακυβέρνησης- αλλά και συνολικώς. Από την άλλη, η ΝΔ, που με αρχηγό τον Αντ. Σαχλαμαρά σνόμπαρε εκ συστήματος τη Βουλή, προχώρησε σε ένα νέο "κατόρθωμα" την Τετάρτη. Ο αρχηγός της δεν εμφανίστηκε καν για να ακούσει και για να απαντήσει σε όσα θα έλεγε ο πρόεδρος της κυβέρνησης σε μια σειρά σημαντικών ζητημάτων. Υπό μια έννοια, ωστόσο, αυτό είναι λογικό γιατί ο Κούλης γνωρίζει ότι δεν έχει θέσεις ούτε για το ασφαλιστικό ούτε για το αγροτικό ούτε για το προσφυγικό, θέσεις τουλάχιστον που να μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους δανειστές και, κυρίως, να έχουν πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η έκδηλη αμηχανία του,όμως, πηγάζει από το ότι ο ίδιος κι ο άνθρωπος χάρη στον οποίο δεν θα ήταν σήμερα πρόεδρος της ΝΔ, δηλαδή ο Αντ. Σαχλαμαράς, έχουν πολλούς σκελετούς-σκάνδαλα στη ντουλάπα τους. Στην ουσία οι δυο τους σιγοτραγουδούν "κράτα με να σε κρατώ να μην πέσουμε στο γκρεμό"...

Τί να απαντούσε, άλλωστε, ο Κούλης για το email Μπόργιανς σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας είχε προσφερθεί να συνδράμει τις ελληνικές αρχές και με στοιχεία από CD που αφορούσαν φοροφυγάδες-φοροαποφεύγοντες στη UBS Ελβετίας αλλά εκείνες το αρνήθηκαν επί σαμαροβενιζέλων; Μέσα σε λίγους μήνες έχουν ήδη περάσει από το δημόσιο ταμείο κι έχουν πληρώσει πρόστιμα εκατομμυρίων αρκετοί μεγαλοσχήμονες- βλ. Μπόμπολα, Ψυχάρη-Παπασταύρου- όταν επί χρόνια γελούσαν οι ίδιοι και μόνο στο άκουσμα πως θα ελεγχθούν από τη δικαιοσύνη. Γι' αυτό κι ο ΔΟΛ, για παράδειγμα, έχει λυσσάξει να χαρακτηρίζει τη σημερινή κυβέρνηση προσωρινή και να πιέζει τον Κούλη να τη ρίξει με κάθε μέσο, όπως είχε συνδράμει το Συγκρότημα πριν πέντε δεκαετίες την Αποστασία: γιατί κάθε ημέρα που παραμένει πρωθυπουργός τής χώρας ο Αλέξης Τσίπρας μπήγεται άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της διαπλοκής...

Κι αν βρισκόμαστε πολύ κοντά στα γεγονότα για να αντιληφθούμε τις θεσμικές, αν μη τί άλλο, τομές στις οποίες έχει προχωρήσει αυτή η κυβέρνηση-όπως, για παράδειγμα, ο διεθνής διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες ή το νομοσχέδιο για τη δημόσια διοίκηση που έγινε νόμος τού κράτους-, ο ιστορικός τού μέλλοντος θα βρει να γράψει περισσότερα καλά από όσα θα παραδέχονταν ποτέ φυλλάδες όπως τα "ΝΕΑ" ή το "Πρώτο Θέμα". Για να μην μιλήσω για τα μίντια στην κατοχή ή υπό τον πλάγιο έλεγχο του κυκλώματος εκβιαστών που όταν αποκαλυφθούν όλες οι πτυχές του θα μοιάζει με παρωνυχίδα η περίπτωση των τριών συλληφθέντων...

Όποιου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει κι αυτό συμβαίνει και με τον νυν πρωθυπουργό, ο οποίος αποδεικνύεται ανθεκτικότερος από όσο θα τον ήθελαν η επιχειρηματική, τραπεζική, πολιτική και μιντιακή ελίτ αυτής της χώρας. Κι αυτό γιατί όσο κι αν λένε τα αντίθετα οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα ακόμα πιο στημένα παπαγαλάκια των δελτίων ειδήσεων, ο ελληνικός λαός έχει βαθιά συναίσθηση πως με καμιά άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν δεν ήταν ο ίδιος τόσο συμμέτοχος της εξουσίας. Πόσα χρόνια, για παράδειγμα, είχαμε να δούμε πρωθυπουργό να κάνει δημοψήφισμα, να συζητά επί ώρες με επαγγελματικές ομάδες που διαμαρτύρονται ή μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, όπως αυτό που θέτει το κουαρτέτο, να έχει ως προτεραιότητα την ανακούφιση των πολλών και την επιβάρυνση των λίγων;...

Είναι αλήθεια ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του είναι ακόμα άγουροι στη διαχείριση της εξουσίας. Συνέβησαν, ωστόσο, τόσο πολλά μέσα στο 2015 που θα μπορούσε να σταθεί ο παραλληλισμός τού Αλέξη Τσίπρα με κάποιο έφηβο ο οποίος χάνει και τους δύο γονείς του κι αναγκάζεται να ενηλικιωθεί πριν της ώρας του. Ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός πολέμου, με όλη την πίεση αλλά κι όλη τη δόξα που είναι δυνατό να απολαύσει ένας πρωθυπουργός πολέμου στην περίπτωση που τα καταφέρει να νικήσει. Αν, επομένως, με ρωτήσετε πότε θα αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή τού τόπου, θα σας απαντήσω "μετά από μερικές δεκαετίες", μαζί με τα περαστικά μου στους διαπλεκόμενους...