Ας λάβει ο καθένας την ιστορική ευθύνη που του αναλογεί, ο Τσίπρας την έλαβε...

Αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, φοιτητές, υγειονομικοί βρίσκονται στους δρόμους εδώ και πολλές ημέρες. Δεν ισχυρίζομαι πως βρισκόμαστε ενώπιον μιας κοινωνικής επανάστασης ως προς την ποσότητα των ανθρώπων που διαμαρτύρονται με τον πιο δημόσιο τρόπο. Διαπιστώνω, ωστόσο, ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός τον οποίο εντέχνως υποθάλπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη της ημέρα στην εξουσία δεν είναι πλέον ανεκτός από την ίδια την κοινωνία. Πώς να πει, για παράδειγμα, ένας ελεύθερος επαγγελματίας σε έναν αγρότη πως έχει άδικο όταν κι εκείνος αισθάνεται την ίδια κυβερνητική εξαπάτηση;...

Η ΝΔ εμφανίζεται κυρίαρχη, μολονότι τα δημοσκοπικά της ποσοστά πέφτουν, γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής αντιπολίτευσης που να εισπράττει σε μορφή κύματος την υπαρκτή λαϊκή οργή. Κάποια στιγμή, σχεδόν νομοτελειακά, αυτό το κόμμα θα βρεθεί. Το ζητούμενο για τους προοδευτικούς πολίτες είναι αυτό το κόμμα να μην έχει ακροδεξιό πρόσημο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ωφέλιμο να αντικαταστήσουμε ένα κόμμα που μπερδεύει τον Ποινικό Κώδικα και τη δικαιοσύνη με τα ριάλιτι, την άγρια Δύση, την αυτοδικία, τα υπερπλήρη κελιά και το λαϊκισμό με ένα άλλο που όλα αυτά θα τα πολλαπλασιάσει...

Κανείς δεν σώζεται με το ζόρι. Παρομοίως, το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή είναι αναφαίρετο. Όταν, όμως, η κοινωνία βράζει κι εσύ ασχολείσαι με το να στήνεις νέους μηχανισμούς, να κάνεις εσωκομματική αντιπολίτευση για ερωτηματολόγια, να απονέμεις μόνο στον εαυτό σου το δικαίωμα να θέτει ζητήματα ή δεν αναγνωρίζεις στον πρόεδρο ούτε καν το δικαίωμα του πολιτικού αιφνιδιασμού τότε η κοινωνική σου γείωση ισούται του μηδενός. Η κοινωνία και η προοδευτική παράταξη θα προχωρήσουν μπροστά γιατί αυτό σημαίνουν κοινωνική δυναμική και πρόοδος... 

Τις επόμενες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να αποφανθεί αν μπορεί να είναι αυτός ο μηχανοδηγός τής κοινωνικής προόδου. Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, καλώντας άπαντες να λάβουν την ιστορική τους ευθύνη. Ας την λάβουν επιτέλους...    

    

 
 

Στη δημοκρατία δεν ταιριάζει η σιωπή...

Το Τρύπιο Ευρώ, ύστερα από αναφορά αγνώστου ή αγνώστων, κρίθηκε απαγορευμένο από το facebook γιατί το περιεχόμενό του προσβάλλει τους κανόνες δεοντολογίας τού συγκεκριμένου μέσου κοινωνικής δικτύωσης. Δεν ισχυρίζομαι πως όσα γράφονται σε αυτό τον ιστότοπο συνιστούν το απαύγασμα της απόλυτης αλήθειας και σοφίας ούτε αρνούμαι πως σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να παρεκτράπην σε χαρακτηρισμούς κι απόψεις. 

Μπορώ, ωστόσο, να σας διαβεβαιώσω ότι από το Δεκέμβριο του 2008, όταν και δημιουργήθηκε το Τρύπιο Ευρώ, μέχρι και σήμερα δεν έγραψα ποτέ τίποτα καθ' υπαγόρευση γιατί με εκβίασαν ή και με χρημάτισαν ακόμα για να το γράψω. Κι επιτρέψτε μου την οίηση να θεωρώ πως το περιεχόμενό του είναι πολύ πιο σοβαρό από την πολλή σαβούρα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο...

Δεν εισηγούμαι τη λογοκρισία στα πρωινάδικα, στα ριάλιτι σόου ή σε οποιοδήποτε άλλο σκουπίδι με τα οποία πλημμυρίζει ο δημόσιος χώρος. Σε μια δημοκρατία όλα τα λουλούδια πρέπει να μπορούν να ανθίζουν, ακόμα κι όταν είναι τσουκνίδες. 

Ούτε υποστηρίζω πως ο δημόσιος λόγος δεν μπορεί να γίνεται εμπρηστικός και υποκινητής ακόμα κι εγκλημάτων. Στη δημοκρατία, ωστόσο, δεν ταιριάζει η σιωπή κι οφείλει να είναι ανεκτική απέναντι και στις φωνές που τη μισούν και τα εργαλεία της να είναι διαθέσιμα ακόμα και σε αυτές. Σε διαφορετική περίπτωση, η αξιοποίηση όπλων τυραννικών καθεστώτων δεν αγιάζει τα μέσα αλλά υπονομεύει το σκοπό...

Και στα θέματα ελευθεροτυπίας δεν είναι απαραίτητη η κοινωνική ενσυναίσθηση ώστε να μπορεί να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε τις συνέπειες της παραβίασης του δικαιώματος της ελευθερίας τής έκφρασης. Σήμερα το θύμα ήμουν εγώ, χθες κάποιο άλλος, αύριο ένας τρίτος. Και είναι κρίμα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που χωρίς να το επιδιώκουν στις "ιδρυτικές πράξεις" τους έδωσαν φωνή στο μέσο πολίτη να εκφραστεί και για τα ζητήματα που αφορούν άμεσα τη ζωή του να κατρακυλούν στο επίπεδο ενός σοβιετικού γραφειοκράτη που με μια στάμπα απαγορεύει ή επιτρέπει αναλόγως με τα κέφια του. 

Αν το συνηθίσουμε, νομιμοποιώντας το με την ανοχή μας, τότε χάνουμε μια ακόμα ευκαιρία απεμπλοκής μας από τη μιντιακή εξάρτηση. Κι όσο κι αν πιστεύουμε ενδεχομένως το αντίθετο, ηττημένη δεν θα είναι η συκοφαντία αλλά η ιερή ιδιότητά μας του πολίτη...  

 

 
 

Η γκιλοτίνα κόβει περισσότερα εισιτήρια από την εκπαίδευση...

Ποιος διαφωνεί με την άποψη πως η εγκληματικότητα θα ήταν μικρότερη αν η αστυνομία ασχολείτο με το πραγματικό έγκλημα κι όχι με τη διάλυση καταλήψεων και συγκεντρώσεων ή τη φύλαξη του Μ. Φουρθιώτη και των πανεπιστημίων; Ή με το ότι οι αστυνομικοί πρέπει να εισάγονται στις σχολές τους μέσω πανελλήνιων εξετάσεων και να μην τους δίνονται στολές ύστερα από εκπαίδευση μερικών εβδομάδων, όπως συμβαίνει σήμερα με τους ειδικούς φρουρούς; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποσοτικό- έλλειψη προσωπικού- είναι και ποιοτικό, αφού το έλλειμμα γενικής εκπαίδευσης σε πολλούς αστυνομικούς φανερώνεται κι από την ετοιμότητα που δείχνουν στην κατάχρηση εξουσίας...

Όπως και με τη δικαιοσύνη έτσι και με την αστυνομία είναι δείγμα παρακμής ενός κράτους δικαίου όταν αναζητούνται ευθύνες για τις αποτυχίες τους και σε πολιτικά πρόσωπα. Κανονικά οι δικαστές και οι αστυνομικοί θα έπρεπε να κινούνται με βάση την αυτονομία τής ειδίκευσής τους. 

Να ελέγχονται, βεβαίως, και να κρίνονται από ανεξάρτητες Αρχές κι από τη δικαιοσύνη σε περίπτωση καταγγελίας για υπέρβαση εξουσίας και κάθε λογής παράβαση του νόμου, όχι όμως κι από τον αρμόδιο υπουργό, ο οποίος θα έπρεπε να επιτελεί έναν πιο θεσμικό ρόλο. Η ντε φάκτο άμεση εμπλοκή, ωστόσο, της εκτελεστικής εξουσίας στα της δικαστικής και της αστυνομικής την καθιστούν συνυπεύθυνη στις αποτυχίες τους κι αυτό το μάρμαρο πληρώνει τώρα η κυβέρνηση και με το έγκλημα στα Γλυκά Νερά...

Ο στραγγαλισμός τής μητέρας μπροστά στο παιδί της δεν είναι, αλίμονο, μια καθημερινή πραγματικότητα. Γι' αυτό και σοκάρει. Με το να ξεκινάμε, όμως, μια συζήτηση περί αυστηροποίησης ποινών, ακόμα κι επαναφοράς τής θανατικής ποινής, λόγω μερικών ακραίων εγκλημάτων βάζουμε για μια ακόμα φορά το κάρο μπροστά από το άλογο...

Αναγνωρίζω ότι η ηλεκτρική καρέκλα ή η γκιλοτίνα κόβουν περισσότερα εισιτήρια. Μόνο που είναι λύσεις εντυπωσιασμού προσαρμοσμένες σε ένα κοινό που διψά για θέαμα, όπως φαίνεται κι από τις τηλεθεάσεις των διάφορων ριάλιτι σόου. Εκπαίδευση, καταπολέμηση της φτώχειας και των κοινωνικών αποκλεισμών κι ανισοτήτων απαιτούν πολλή δουλειά και πολιτικό θάρρος για να υλοποιηθούν. 

Πολλώ δε μάλλον σε μια χώρα που δεν μπορεί ακόμα να εκφέρει το όνομα Βόρεια Μακεδονία ή να αξιοποιήσει τη φαρμακευτική κάνναβη δίχως λαϊκισμό και πολιτικαντισμούς. Με αυτά τα μυαλά η εγκληματικότητα θα συνεχίσει να ανθίζει ακόμα κι αν χτίσουμε ένα αστυνομικό φυλάκιο έξω από κάθε σπίτι... 

 

 

Στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά στο πληκτρολόγιό τους την Φουρέιρα...

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικώς βαριέμαι τους ανθρώπους που από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από τα ζητήματα ουσίας: τα προβλήματα της καθημερινότητας, την πολιτική, τη βαριά κουλτούρα...

 Όπως, βεβαίως, από την άλλη δεν έχω πολλά να πω με κάποιον που ασχολείται μόνο με τον Κάρολο, τη Eurovision και τα ριάλιτι. Η ισορροπία κρατιέται όταν βρίσκουμε χρόνο για τα πάντα, στο βαθμό φυσικά που τους αναλογούν, γιατί η υπερβολική σοβαρότητα είναι μάταιη όταν κάποια ημέρα θα είμαστε όλοι νεκροί και η υπερβολική χαλαρότητα είναι έγκλημα όταν θα πρέπει να παραδώσουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος ντόρος από τους θολοκουλτουριάρηδες για την επίσκεψη Καρόλου- Καμίλας, για την Ελένη Φουρέιρα ή για τα διάφορα "Games of Love". Αν θεωρούν πως όλα αυτά εμποδίζουν την ταξική επανάσταση, που ως ένα βαθμό πράγματι δεν εμπνέουν για τη δημιουργία ταξικών συνειδήσεων, ας αναλώνουν τις πάμπολλες αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην ανάλυση θεμάτων ουσίας αντί να σπαταλούν την, κατά τη γνώμη τους, ανυπέρβλητη φαιά ουσία τους σκαρώνοντας αστειάκια γυμνασιακού επιπέδου για τον πρίγκιπα και την Καμίλα του ή για το ποια είναι η εθνικότητα, τέλος πάντων, της εκπροσώπου τής Κύπρου στη Eurovision. Η πατρίδα δεν κινδυνεύει από το σήμα τού αετού στα δάχτυλα καλλονών τού πενταγράμμου, αλλά από τους επαγγελματίες πατριώτες που κυκλοφορούν με το ζωνάρι τους λυμένο για εθνικιστικούς καβγάδες κι από τους εύθικτους πραιτοριανούς της αριστεροσύνης που στο μυαλό τους έχουν συνεχώς τον Μαρξ, αλλά το πληκτρολόγιό τους απασχολεί μονοπωλιακά η ποπ κουλτούρα...