Μαμά, μαμά, ο Αλέξης δεν με παίζει...

Αν δεν διαφωνούσαν για τον τρόπο εγγραφής των μελών θα διαφωνούσαν για το πόσο πρέπει να κοστίζει ο καφές στο κυλικείο τής Κουμουνδούρου. Κι αν δεν διαφωνούσαν για τον καφέ θα διαφωνούσαν για τον ο ΠΑΟΚ ή ο ΠΑΟ είναι καλύτερη ομάδα. 

Δεν ξέρω, πάντως, ποιες είναι οι ιδεολογικές διαφορές τού Ευκλ. Τσακαλώτου και του Π. Σκουρλέτη με τον Αλέξη Τσίπρα. Νομίζω πως ούτε και οι ίδιοι τις γνωρίζουν... 

Η αντιπαράθεση, συνεπώς, της Ομπρέλας με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ιδεολογική, έχει χαρακτηριστικά προσωπικής βεντέτας και γι' αυτό αφορά μερικές χιλιάδες μέλη τού κόμματος, αλλά όχι την κοινωνία. Φυσικά σε ένα δημοκρατικό κόμμα, και δη της Αριστεράς, η ενός ανδρός αρχή ή, πολύ περισσότερο, η προσωπολατρία ή η αυθεντία τής προεδρικής άποψης πρέπει να θεωρούνται ανεπίτρεπτες. Από του σημείου, όμως, αυτού έως την απαίτηση συνδιοίκησης από μια αντιπολίτευση που με το ζόρι μετρά ένα 25% στο εσωκοκομματικό τοπίο και είναι πολύ πιο μειοψηφική ανάμεσα στο σύνολο των ψηφοφόρων τού ΣΥΡΙΖΑ η απόσταση είναι χαοτική...

Βρίσκουν, όμως, και τα κάνουν αφού ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με μια κομματική γενναιοδωρία που δείχνει, από την άλλη, ηγετική αδυναμία κι όχι συντροφική διάθεση. Οι ηγέτες ακούνε, συζητούν, αποφασίζουν και λογοδοτούν, πρωτίστως όμως στην κοινωνία που τους δίνει κρατικά αξιώματα κι όχι στους κομματικούς σφουγγοκωλάριους που περνούν τη ζωή τους με μπυρίτσες, σουβλάκια και πολιτική καβλάντα στις τοπικές οργανώσεις... 

Όσοι έχουν ιδέες και θέλουν να παράξουν πολιτική είναι απαραίτητοι σε ένα αριστερό κόμμα, ακόμα κι αν οι ιδέες τους είναι μειοψηφικές. Όσοι, ωστόσο, δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για να διατηρήσουν τις ταμπέλες τους θα ήταν πολύ πιο έντιμο να αποχωρήσουν, όπως το έκανε η Αριστερή Πλατφόρμα το 2015 ή η Ανανεωτική Πτέρυγα το 2010. Αλλιώς δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να εξευτελίζουν την Αριστερά αυτοεξευτελιζόμενοι οι ίδιοι... 

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μακροημερεύσει μόνο αν διασπαστεί...

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πραγματοποιηθεί όσο πιο άμεσα είναι δυνατό, πριν η σχιζοφρένεια γίνει ανίατη. Η ενότητα ενός κόμματος δεν μπορεί να θεωρείται αυτοσκοπός όταν είναι πλέον ολοφάνερο ότι οι δύο βασικοί πυλώνες του έχουν εντελώς διαφορετική άποψη για το μέλλον τού τόπου. Για την Αριστερή Πλατφόρμα και τους συνοδοιπόρους της η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι "Plan Β" αλλά "Plan A". Αδυνατώ, επομένως, να ασπαστώ το επιχείρημα της ομάδας Λαφαζάνη πως αυτή έχει μείνει πιστή στις προγραμματικές δεσμεύσεις τού ΣΥΡΙΖΑ όταν σε αυτές αποκλειόταν η αλλαγή νομίσματος...

Πράγματι, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε υποσχεθεί κατάργηση των μνημονίων, όπως όμως επίσης και τον ευρωπαϊκό δρόμο τής χώρας. Να υπενθυμίσω ότι, προσώρας τουλάχιστον, δεν έχει υπογράψει τρίτο μνημόνιο και καλό θα είναι να περιμένουμε την κατάληξη της διαπραγμάτευσης, η οποία μπορεί να κρύβει εκπλήξεις. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, πως ο Αλέξης Τσίπρας υπογράφει το τρίτο μνημόνιο κάτω από την πίεση μιας ασύντακτης χρεοκοπίας και του κινδύνου επιστροφής στο εθνικό νόμισμα δίχως ένα σχέδιο διαχείρισής της που να μην περιλαμβάνει την οικονομική γενοκτονία. Δεν θα το έχει πράξει, όμως, δίχως να έχει πολεμήσει για μια καλύτερη λύση ούτε γιατί ασπάστηκε στα σαράντα του τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία...

Συμφωνώ με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη πως η συζήτηση για τη δραχμή πρέπει να πάψει να είναι απαγορευμένη. Ούτε χθες, ωστόσο, τον άκουσα να μου αναλύει το σχέδιό του-ένα όποιο σχέδιο τέλος πάντων- προκειμένου να εγκαταλείψουμε το ευρώ χωρίς οι συνέπειες να είναι σοβαρότερες από αυτές των μνημονίων για το λαό. Είναι πράγματι εθνικώς αναγκαίο υπό το φως τού ήλιου και υπό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας να καταρτιστεί ένα Σχέδιο Β', και μάλιστα με τη συμμετοχή όλων των κοινοβουλευτικών τουλάχιστον κομμάτων τα οποία δεν ασπάζονται το νεοναζισμό...

Το έχω γράψει χίλιες φορές και το ξαναγράφω όσο αυτονόητο κι αν είναι: αντί να διεξάγουμε εισαγγελικές έρευνες για όποια εναλλακτικά σχέδια συζητήθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα, τα οποία αλίμονο αν δεν είχαν συζητηθεί με τη Γερμανία να επιθυμεί πλέον κι ανοιχτά το Grexit, ας αναδιανείμουμε τις δυνάμεις μας στο να μην μας βρει το ανεπιθύμητο κακό απροετοίμαστους. Κι αλίμονο αν επιτρέψουμε σε τσιράκια των ξένων τοκογλύφων, όπως η γ.γ. Δημοσίων Εσόδων Κ. Σαββαΐδου, να παίζουν και το ρόλο των ντετέκτιβ για λογαριασμό των θεσμών αντί να είναι τα ίδια υπόλογα για δοσιλογισμό...

Διαβάζεται αντιφατικό, αλλά η μακροημέρευση της κυβέρνησης της Αριστεράς περνά μέσα από τη διάσπασή της. Μόνο όταν ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι θα αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τέτοια δυναμική μονιμότητας ώστε να αποτελέσει οριστικώς παρελθόν το σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις: δεν εννοώ πως πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΠΑΣΟΚ ή Ποτάμι, αλλά πως οφείλουμε να αποτρέψουμε τη μεταμόρφωσή του σε ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μ-Λ ΚΚΕ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα τής εξωπραγματικής-εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Οσο έχουμε ακόμα δημοκρατία ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η παρέα του είναι ελεύθεροι να σχηματίσουν το δικό τους κόμμα τής δραχμής και να ζητήσουν την ψήφο τού ελληνικού λαού στις επερχόμενες εκλογές. Είναι σαφώς πιο έντιμο από το να στηρίζουν μη στηρίζοντας τη σημερινή κυβέρνηση...

Κι από την άλλη, όσοι μείνουν στο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένοι να ξεπεράσουν τις παιδικές ασθένειες του κυβερνητισμού και να φτιάξουν ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα το οποίο θα συνδυάζει το ριζοσπαστισμό με τη ρεαλιστική κι αποτελεσματική διαχείριση της καθημερινότητας. Και να έχουν υπόψη πως είναι ευκταία η σύγκρουση με τη διαπλοκή και τη διαφθορά αλλά μακροπρόθεσμα η μάχη θα κριθεί στο κατά πόσο θα έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής τής συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών. Ακόμα, δηλαδή, κι αν καταλήξουν όλοι οι ολιγάρχες στη φυλακή αυτό δεν θα μπορέσει να ισοσταθμίσει μια σοβαρή απώλεια εισοδημάτων για τους μικρομεσαίους. Για όλα αυτά απαιτείται, πέρα από ένα σχέδιο τελευταίας καταφυγής σε παράλληλο νόμισμα ή στη δραχμή, κι ένα πλάνο μέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης που θα ανακουφίζουν τις μνημονιακές πολιτικές. Κανένας, άλλωστε, δεν θα μπορεί να επιβραβεύει εσαεί οράματα κι αγώνες με τις τσέπες και το στομάχι του άδειο....    

  

   

Κάντε έρωτα με τους θεσμούς, αλλά κάντε και πόλεμο γιατί μόνο έτσι θα νικήσουμε...

Αν ρωτήσεις έναν μέσο έλληνα αν αισθάνεται ευρωπαϊστής θα σου απαντήσει "βεβαιότατα". Αν, πάλι, ζητήσεις τη γνώμη του για τους γάμους ομοφυλόφιλων πιθανότατα θα αποκριθεί "δεν είμαι ρατσιστής, αλλά είμαι εναντίον γιατί δίνουν το κακό παράδειγμα". Πάνω σε αυτόν το φαινομενικό εσωτερικό διχασμό- από τη μια ο αρχοντοχωριατισμός κι από την άλλη ο μικροαστισμός-, ο οποίος δεν είναι τίποτα άλλο από τις δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος, βασίζεται κι ο νέος εθνικός διχασμός: πάση θυσία ευρώ ή ρήξη; Το πρώτο λάθος, βεβαίως, είναι πως το ένα δεν αναιρεί απαραιτήτως το άλλο. Την ώρα, άλλωστε, που γράφονται αυτές οι γραμμές αχνοφαίνεται συμφωνία ακόμα και στα δύσκολα ζητήματα χωρίς να κάμπτονται οι κυβερνητικές κόκκινες γραμμές...

Το δεύτερο λάθος είναι πως κάποιοι στο ΣΥΡΙΖΑ έχουν προλάβει να γοητευτούν μέσα σε τέσσερις μήνες τόσο πολύ από τον κυβερνητισμό ώστε να τον προβάλλουν κι ως ουσιαστικό επιχείρημα έναντι εκείνων που δεν λησμονούν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Είναι άλλο πράγμα ο έντιμος συμβιβασμός, ο οποίος είναι θεμιτός εφόσον ανήκουμε, θέλουμε δεν θέλουμε, στην ευρωπαϊκή οικογένεια, και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό η άποψη πως τώρα που πιάσαμε τις καρέκλες δεν σηκωνόμαστε ακόμα κι αν αυτό σημάνει ένα τρίτο μνημόνιο...

Θέλω να νομίζω πως είναι μειονότητα εκείνοι στην Κουμουνδούρου, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργεία που είναι διατεθειμένοι να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα προκειμένου να μην απολέσουν τα νεοαποκτηθέντα οφίτσιά τους. Το σκεπτικό "ας δεχθούμε τώρα μια οποιαδήποτε συμφωνία και σε βάθος τετραετίας θα γυρίσουμε το παιχνίδι" είναι απλώς πρόφαση εν αμαρτίαις. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτύχει τώρα που είναι πολιτικώς καβάλα στο άλογο μια συμφωνία που να χαλαρώνει τη λιτότητα και να προσφέρει αναπτυξιακή προοπτική για τους μικρομεσαίους, δεν θα το καταφέρει ποτέ. Γι' αυτό τις επόμενες ακριβώς ημέρες διακυβεύονται τα επόμενα τουλάχιστον πέντε χρόνια, όπως με το μνημόνιο Παπανδρέου χάσαμε τα πέντε προηγούμενα...

Εφόσον, επομένως, είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε τη χώρα πρέπει να κουβαλούμε στη φαρέτρα μας τη ρήξη και να μην εμφανιστούμε άοπλοι στον τελευταίο και πιο ουσιαστικό γύρο τής διαπραγμάτευσης. Σε αυτό το πλαίσιο η Αριστερή Πλατφόρμα και οι λοιποί διαφωνούντες στο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελούν ανάχωμα αλλά ίσως το όπλο που θα κρίνει και την αναμέτρηση με την Ανγκ. Μέρκελ και τον Β. Σόιμπλε, έστω κι αν η νίκη δεν θα είναι ο θρίαμβος που προσδοκούσαμε...

Προφανώς κι όλα θα ήταν ευκολότερα αν ο λαός ήταν διατεθειμένος να κατεβεί στους δρόμους για να στηρίξει έναν έντιμο συμβιβασμό. Οσο, όμως, κι αν γι' αυτήν την απάθεια ευθύνεται φυσικά και η νοοτροπία τού κέρδους δίχως κόπο και θυσίες, όπως αποδεικνύει και η δημοσκοπική αντίφαση περί σκισίματος των μνημονίων με παράλληλη φετιχοποίηση του ευρώ, μεγάλη είναι και η ευθύνη της κυβέρνησης. Κι αυτό γιατί όλους αυτούς τους μήνες δεν φρόντιζε να ενημερώνει με κάθε λεπτομέρεια για τις τρελές απαιτήσεις των δανειστών. Την ίδια ώρα που οι πιστωτές βομβάρδιζαν και βομβαρδίζουν τα διεθνή κι εγχωρια μέσα ενημέρωσης με προβοκάτσιες σε βάρος τής ελληνικής πλευράς, η Αθήνα περιορίζεται σε αμυντικό ρόλο προκειμένου να μην φανεί πως οι προθέσεις της δεν είναι αγαθές. Δεν ισχυρίζομαι πως θα έπρεπε να αντιπαραβάλουμε τσαμπουκά, αλλά είναι επικίνδυνο να πιστεύεις ότι οι λύκοι σέβονται συμφωνίες κυρίων...

Αν η κυβέρνηση είχε σπεύσει να πληροφορεί την ελληνική κοινή γνώμη σε κάθε φάση τής διαπραγμάτευσης για τα "θέλω" τού Βερολίνου και του ΔΝΤ, πιθανότατα θα ήταν πολύ περισσότεροι σήμερα οι έλληνες που θα στήριζαν την επιλογή τής ρήξης και οι οποίοι θα ήταν διατεθειμένοι να ξημεροβραδιάζονται έξω από τη γερμανική πρεσβεία μέχρι την τελική δικαίωση. Ούτε τώρα, πάντως, είναι αργά για να στηθεί ένα λαϊκό δημοψήφισμα δίχως κάλπη στους δρόμους και στις πλατείες όλης τής χώρας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα άλλωστε, όπως είναι αυτό στο γάμο για ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι στην Ιρλανδία κι οπουδήποτε αλλού ή της οικονομικής αξιοπρέπειας, δεν θα έπρεπε καν να τίθενται σε δημοψήφισμα αλλά να θεωρούνται αυτονόητα...