Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...
Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων;
Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου