Η δίκαιη φορολόγηση των πλουσιότερων Ελλήνων είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται κάποια διεθνής συμφωνία ίσης φορολόγησης των πάντων είναι προφανές ότι μπορούν να εκβιάζουν πως θα μεταφέρουν αλλού περιουσία κι επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που κάποιος "τολμήσει" να βάλει χέρι στα αμύθητα όσο κι άδικα υπερκέρδη τους. Γι' αυτό κι οποιαδήποτε παρόμοια εξαγγελία από οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη ώστε να μην θεωρείται λαϊκιστική. Ακόμα κι αν υπάρχει η βούληση χρειάζεται και η δυνατότητα η δίκαιη φορολόγηση να μην καταλήξει στο τέλος σε βάρος των συνήθων υποζυγίων...
Αλίμονο όμως, είναι διαφορετικό το κομματικό αλλά και μιντιακό μας σύστημα να παραδέχεται τις δυσκολίες φορολόγησης του μεγάλου πλούτου κι άλλο όχι μόνο να μην το προσπαθεί αλλά και να το διακωμωδεί, όπως συμβαίνει τώρα, την ώρα που ο λαός πληρώνει τα ματωμένα υπερπλεονάσματα. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά πως ο καθένας μας συμβάλλει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Όποιος αδιαφορεί (και) για τη συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή είναι σαφές ποιους υπηρετεί. Πάντως όχι την ισότητα...
Σε αυτό το πλαίσιο, το να ειρωνεύονται τα δεξιά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ΝΔ, την πρόταση της ΕΛΑΣ για 1% φορολόγηση του μεγάλου πλούτου- έστω κι αν το υπόσχεται με βάση ένα περιουσιολόγιο που ναι μεν η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε αλλά δεν είχε το σθένος να το εφαρμόσει- έχει κάποια βάση. Η δεξιά δεν έχει κρύψει ποιων τα συμφέροντα προτεραιοποιεί. Το να το κάνουν, όμως, κι αριστερά κόμματα, την ίδια στιγμή μάλιστα που σαρκάζουν το κόμμα Τσίπρα για το ότι αποδέχεται το δημοσιονομικό χώρο Μητσοτάκη, αποκαλύπτει ένα και μόνο πράγμα: κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό παρά μόνο για τις ψήφους του...
