Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Η αγανάκτηση αιτιολογείται, δεν δικαιολογείται όμως πάντα...

Τα πάντα έχουν μια εξήγηση, ακόμα κι όταν αυτή η εξήγηση δεν μας αρέσει ή δεν έχει γίνει άμεσα αντιληπτή από την ανθρώπινη νόηση. Όλα αιτιολογούνται, αλίμονο όμως, δεν δικαιολογούνται τα πάντα... 

Μπορεί κάποιος, για παράδειγμα, να γίνει ρατσιστής γιατί ένας αλλοδαπός του έκλεψε το σπίτι ή του σκότωσε το παιδί. Αν από αυτό, όμως, το περιστατικό περάσουμε στο "όλοι οι αλλοδαποί κλέβουν και δολοφονούν" έχουμε κάνει ένα άλμα λογικής που δεν περιποιεί τιμή στη λογική μας...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα δεν δικαιολογούνται τα πογκρόμ "αγανακτισμένων" ακροδεξιών στον Έβρο. Αν αποδεχθούμε ως κοινωνία το νόμο τής άγριας Δύσης, την αυτοδικία, την εκδίκηση ή τη συλλογική φυλετική ευθύνη τότε έχουμε παραδοθεί άνευ όρων στο φασισμό κι έχουμε δικαιώσει τον Χίτλερ. Κι αν αυτό μας ακούγεται λίγο κουλτουριάρικο, αναρωτιέμαι πόσο θα το ευχαριστιόμασταν αν κάποιος Γερμανός, για παράδειγμα, στο Ντίσελντορφ άρχιζε να σκοτώνει Έλληνες γιατί ένας Έλληνας του είχε κλέψει το σπίτι...

Με λίγα λόγια, η μισαλλοδοξία, πέρα από το ότι κονιορτοποιεί τη λογική κι αποκτηνώνει στηριζόμενη σε χυδαία ψέματα και μισές αλήθειες, είναι κι αντιπαραγωγική. Αν οι περισσότεροι εξετάσουμε το γενεαλογικό μας δέντρο δύσκολα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε 100% από κάπου. 

Ούτε μπορούμε την ίδια στιγμή να ορκιζόμαστε στην ελεύθερη αγορά και να στιγματίζουμε την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων. Σε όλα πρέπει να υπάρχουν όρια και ούτε μπορούν οι μουστάρδες ή τα μερίσματα να έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ανθρώπους... 

 
 

Φωτιά και τσεκούρι στον κιμά γαρίδας...

Τα έθνη τρέφονται από τους συμβολισμούς τους. Δεν είναι, συνεπώς, απαραιτήτως κακό να γιορτάζεις τα 200 χρόνια από την Επανάσταση που οδήγησε το έθνος σου στο να αποκτήσει την πρώτη κρατική του μορφή. Αναρωτιέμαι, όμως, αν τιμήθηκαν οι οπλαρχηγοί, οι πυρπολητές και οι υπόλοιποι ήρωες του 1821 με την Γ. Αγγελοπούλου, τον πρίγκιπα Κάρολο και τις βλαχομπαρόκ γιορτές που διοργανώθηκαν αυτές τις ημέρες. Κι ακόμα περισσότερο, αν εν μέσω της χειρότερης φάσης τής πανδημίας, όταν εκατοντάδες συνάνθρωποί μας μένουν εκτός ΜΕΘ κι όλοι μας έχουμε αποδεχθεί περιορισμό των ελευθεριών μας, μπορεί η εμβολιασμένη ηγεσία τού τόπου να στήνει χορούς και δεξιώσεις...

Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός χωρίς ταξική συνείδηση και με στρεβλή εθνική. Γι' αυτό και η θεμιτή ροπή μας προς το κάθε είδους πανηγύρι δεν εξισορροπείται από μια κριτική ματιά στα πράγματα με το πρίσμα τής κοινότητας κι όχι του ατόμου. Δεν θα με ενοχλούσαν, έστω με αυτό το άσχημο τάιμιγκ, οι γιορτές και οι παρελάσεις αν η σύνδεσή μας με την πατρίδα και τι αποτελεί καθήκον υπηρέτησης ή και υπεράσπισής της ήταν βαθύτερο από το μίσος για τον Τούρκο, τον Αλβανό, τον Γερμανό ή τον Αμερικανό. Τα εμβατήρια και τα πομπώδη λόγια θα μου ήταν πιο ευκολοχώνευτα αν συνδυάζονταν και με μια δόση αυτοκριτικής που θα μας βοηθούσε να κάνουμε άλματα μπροστά...

Η ανάγκη τής κυβέρνησης να κρύψει τις αμαρτίες της πίσω από το πέπλο τής εθνικής υπερηφάνειας και η ψυχαναγκαστική εμμονή τού πόπολου με τις ημερομηνίες μάς οδήγησαν στο να γιορτάζουμε την εθνική παλιγγενεσία με τον θάνατο να χορεύει γύρω μας. Τι θα παθαίναμε, δηλαδή, αν αναβάλλαμε τις εκδηλώσεις για τις αρχές τού καλοκαιριού, ώστε να συμμετάσχει κι ο λαός στο γλεντοκόπι τής εξουσίας; Ή, μήπως, ο λαός είναι εντελώς "irrelevant", που θα έλεγε κι ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου, στο πολιτικό θέατρο που αναζητά απεγνωσμένα ψήγματα λαϊκής νομιμοποίησης και καταφεύγει στον πατριωτισμό όχι πλέον ως τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, αλλά ως πρώτη κατοικία του;... 

 

 

Ουδείς ασυμβίβαστος, εκτός από τον Γλέζο...

Ο άνθρωπος που κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη δικαιούταν να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ το 2015 μετά από το συμβιβασμό τού τρίτου μνημονίου. Όντας ο ίδιος ασυμβίβαστος επί τόσες δεκαετίες είχε κάθε δικαίωμα να μην θέλει να σχετιστεί με οποιαδήποτε υπαναχώρηση. Σε αντίθεση, όμως, με πολλά πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, που από τότε θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα κάτι ανάμεσα σε Εφιάλτη και Ιούδα, ο Μανώλης Γλέζος είχε την έμφυτη και την επίκτητη λόγω εμπειρίας γενναιοδωρία να αντιληφθεί ότι ο τότε πρωθυπουργός, με τον οποίο άλλωστε διατήρησε πολύ καλή σχέση μέχρι το τέλος, μπορεί να έκανε λάθος, αλλά δεν πρόδωσε...

Όταν η πασιονάρια από τα Lidl Ζ. Κωνσταντοπούλου δεν επέτρεπε στον Γερμανό πρέσβη να καταθέσει στεφάνι στο Δίστομο ο Μανώλης Γλέζος ήταν εκεί για να απονείμει τη συγχώρεση που οι άκαπνοι αρνούνται. Συγχώρεση, όμως, με διαρκές το αίτημα για απονομή δικαιοσύνης, όπως συμβολοποιήθηκε στον αγώνα του για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Μολονότι ο ίδιος φυλακίστηκε κι εξορίστηκε επί χρόνια, δεν κράτησε κακία στους διώκτες του, τους άπλωσε χείρα φιλίας στο όνομα της εθνικής ομόνοιας, κρατώντας όμως πάντοτε το λάβαρο της επανάστασης απέναντι σε ό,τι μας εξαθλιώνει...

Ο Μανώλης Γλέζος διέσχισε σχεδόν ολόκληρο έναν αιώνα κατά τον οποίο η ανθρωπότητα απόδειξε ότι είναι ικανή για το καλύτερο, αλλά και για το χειρότερο. Λένε πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους κι αυτό ισχύει. Ο Μανώλης Γλέζος θα αντικαθίσταται κάθε ημέρα σε κάθε γωνιά τής οικουμένης από ανθρώπους που δεν αντέχουν την αδικία. Θα παραμείνει, όμως, ο αξέχαστος κι ασυμβίβαστος ήρωας που θα καλεί με το παράδειγμα της ζωής του στην ανυπακοή, που έχει ανάγκη το είδος μας για να μην εξαφανιστεί κάτω από το βάρος τής αυτοκαταστροφής του...

Υ.Γ. Είχα την τιμή να πάρω δύο συνεντεύξεις από τον Μανώλη Γλέζο. Και τις δύο φορές μου φέρθηκε με ζεστασιά- δεν θα ξεχάσω τα μαχητικά του λόγια και τη δυνατή του χειραψία-, αυτήν την θερμότητα του αγωνιστή που κι ο θάνατος ακόμα είναι ανίκανος να παγώσει.