Κόμματα; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

Είμαστε όλοι μας κατά τής προσωπολατρίας και του μεσσιανισμού. Των άλλων γιατί για τη δική μας είμαστε ικανοί ακόμα και να φάμε άνθρωπο ζωντανό. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας δώσω παραδείγματα. Καταλαβαινόμαστε πολύ καλά σε μια κοινωνία που πρώτα αναζητά έναν αρχηγό τής φυλής, στη συνέχεια τον πλάθει στο φαντασιακό της όπως τον επιθυμεί κι αν τυχόν ο σχεδιασμός δεν ανταποκρίνεται με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και για όσους μας την υποδεικνύουν...

Συνομιλώντας εκ του σύνεγγυς με τους ανθρώπους στο Βόλο που αγωνίζονται κατά τής εγκατάστασης πλατφόρμας LNG σε έναν κλειστό κόλπο για να αποδείξουμε πόσο καλά παιδιά είμαστε στους Αμερικανούς συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως δεν χρειαζόμαστε τα κόμματα και, πολύ λιγότερο, τους αρχηγούς τους. Μπορούμε να ενωνόμαστε μια χαρά για έναν κοινό σκοπό χωρίς να έχουμε ανάγκη από μεσσίες, καρέκλες κι ατομικές φιλοδοξίες που καταστρέφουν τη δημοκρατία. Δεν χρειαζόμαστε Τζοκόντες να μας κοιτάνε από παντού σαν να βρισκόμαστε σε ένα πανοπτικό πείραμα...

Γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα αδυνατώ να συμμεριστώ την αντίληψη πως μόνο μέσα από την κομματική οργάνωση μπορείς να συνεισφέρεις στα κοινά. Φυσικά και δεν αποκλείεται, όπως και το ότι υπάρχουν και πολίτες που πράγματι συστρατεύονται προτάσσοντας το κοινωνικό από το ατομικό. Ας μην γελιόμαστε όμως, δεν είναι η πλειονότητα. Αντιθέτως, η ψυχαναλυτική επιστήμη θα είχε πολλά να κερδίσει από τη μελέτη ανθρώπων που προσπαθούν να καλύπτουν ατομικά κενά μέσα από συλλογικές ψυχώσεις, καθώς κι ομαδικές εμμονές που περνούν μέσα από ατομικές ματαιώσεις...

  

  

Ντρέπομαι...

Όταν ένα παιδί κάνει λάθη πώς το αντιμετωπίζεις; Παλιότερα ή το σάπιζες στο ξύλο ή το έβριζες ή το έδινες για υιοθεσία και θεωρούσες πως είχες το κεφάλι σου ήσυχο. Η σύγχρονη παιδαγωγική, ωστόσο, είναι λίγο διαφορετική. Κατανοεί πως ένα νήπιο δεν έχει ολοκληρώσει την πνευματική του ανάπτυξη και χρειάζεται συμβουλές και καθοδήγηση κι όχι τη βέργα, το μπινελίκωμα ή τον εξοστρακισμό...

Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι πολιτικό νήπιο. Κι ως πολιτικό νήπιο έχει κάνει και συνεχίζει να κάνει λάθη. Λάθος είναι, για παράδειγμα, και το τριήμερο γλέντι στην Κρήτη όταν ξέρεις πώς θα το διαχειριστούν εχθροί κι άσπονδοι φίλοι. Η αντιμετώπιση, όμως, που είχε από τους πολιτικούς του κηδεμόνες- τόσο τους αποστάτες όσο και την πέμπτη φάλαγγα- αυτόν το λιγότερο από χρόνο που είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν σε καμία περίπτωση παιδαγωγική ή συμβουλευτική, πολλώ δε μάλλον φιλική. Ήταν ίδια η αντιμετώπιση της κακιάς μητριάς. Ήταν και είναι χυδαία, ιδίως όταν προέρχεται από ανθρώπους που καμώνονται τους Αριστερούς...

Μπορεί, πράγματι, το πολιτικό κεφάλαιο Κασσελάκη να έχει τελειώσει και η ευρύτερη Αριστερά να χρειάζεται ένα άλλο πρόσωπο για να της ηγηθεί. Κάποιον που να μην έχει μεγαλώσει στο εξωτερικό, που να είναι μέλος κόμματος από την ημέρα που γεννήθηκε και να μην έχει εργαστεί πουθενά αλλού στη ζωή του, κάποιον που να δέχεται να είναι αχυράνθρωπος τελειωμένων μεσσίων ή της διαπλοκής, κάποιον που να μην είναι ομοφυλόφιλος αλλά ετεροφυλόφιλος με γυναίκα και πολλά παιδιά, κάποιον που να είναι νταής αλλά όταν βρίσκεται σε δεινή θέση να κάνει την κότα. Κάποιον, τέλος πάντων, που να είναι ίδιος κι απαράλλαχτος με το πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε τη χώρα και θα την ξαναχρεοκοπήσει...

Με ρωτάνε και με ξαναρωτάνε- κάποιοι με ειλικρινή απορία κι άλλοι με γνήσια κουτοπονηριά- γιατί στηρίζω τον Κασσελάκη, έναν άνθρωπο που δεν ήταν Αριστερός από την ημέρα που γεννήθηκε, που εργάστηκε για το μεγάλο κεφάλαιο, που συχνάζει στη Μύκονο και δεν μεγάλωσε στο Βόλο. Αν το σύστημα εξουσίας επέλεγε να τον στηρίξει δεν θα τον είχα στηρίξει ποτέ. Αν το σύστημα τον θεωρούσε βολικό δεν θα τον είχε γυρίσει ποτέ ανάποδα για να δούμε από πού έχει βγάλει και το τελευταίο του δολάριο. Σκεφτείτε απλώς πόσα πολλά ξέρουμε για τον Κασσελάκη, που εμφανίστηκε πέρυσι στο πολιτικό προσκήνιο, και πόσα λίγα για το πόθεν έσχες τής οικογένειας Μητσοτάκη που είναι στην πολιτική εδώ κι έναν αιώνα...

Μπορεί ο Κασσελάκης να παραιτηθεί, να καθαιρεθεί, να κρεμαστεί στην πλατεία Κουμουνδούρου. Η επόμενη ημέρα για την Αριστερά θα είναι μια αδιάκοπη ευτυχία; Ο Κασσελάκης έφερε τη δεξιά ηγεμονία ή αυτοί που δακρύζουν κροκοδείλια στο όνομα της Αριστεράς την ίδια ώρα που εξευτελίζουν την ουσία της, δηλαδή τη συντροφικότητα;...

Δεν ισχυρίζομαι πως ο θεός έφτιαξε τον Κασσελάκη, ύστερα έσπασε το καλούπι και, συνεπώς, δεν μπορεί να βρει καλύτερο η Αριστερά για ηγέτη της. Μπορεί και να βρει, μπορεί κι όχι. Θεωρώ, όμως, μέγιστη ατιμία τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στον Κασσελάκη το πολιτικό προσωπικό που είτε χρεοκόπησε τη χώρα είτε όταν άσκησε εξουσία δεν απέφυγε λάθη αριστερής καθοσιώσεως. Μέχρι πρότινος θεωρούσα την αποστασία πνευματική ιδιοκτησία τής δεξιάς και την καθαίρεση της σταλινικής Αριστεράς. Εδώ κι ένα χρόνο μαθαίνω νέα γράμματα. Κι όλα αυτά μου προκαλούν ντροπή. Κι αφού δεν ντρέπονται όσοι τα έκαναν και τα κάνουν επιτρέψτε μου να ντραπώ εγώ ως κάποιος που δηλώνει Αριστερός από τότε που θυμάται τον εαυτό του και δεν σιτίστηκε ποτέ από κανένα κόμμα...  

 

 

  

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει την επόμενη μάχη είτε πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικά διασπασμένος...

Φαντάζομαι πως όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να συμφωνήσουν πως για τη συντριβή (και) στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν ευθύνεται ο Στέφανος Κασσελάκης. Ούτε είναι υπεύθυνος για το ότι δεν έχει εκτοξευτεί το κόμμα στις δημοσκοπήσεις όταν οι μισοί στην Κουμουνδούρου βγάζουν χολή εναντίον του σε κάθε ευκαιρία. Αμφιβάλλω, μάλιστα, κατά πόσο η Ομπρέλα ψήφισε υποψήφιους υποστηριζόμενους από το ΣΥΡΙΖΑ...

Φυσικά κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα με τα αποτελέσματα της Κυριακής. Ούτε καν για τη Θεσσαλία και το Βόλο. Αυτά συμβαίνουν όταν η περιλάλητη κοινωνική σου γείωση καθυστερεί πάνω από δέκα χρόνια τώρα. 

Γι' αυτό και μπορούμε να κατηγορούμε όλη την ώρα τους πολίτες για τις επιλογές προσώπων ή για την αποχή τους. Την επόμενη φορά, ωστόσο, καλό είναι οι προοδευτικοί πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν κάτι καλύτερο από τη μετριότητα και το μη χείρον βέλτιστον...

Οι μάχες που χάνονται είναι οριστικά χαμένες όταν δεν μαθαίνεις από αυτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής δεν έχει διδαχθεί. Στη ζωή, όμως, κάθε φορά που ξημερώνει μια νέα ημέρα σου δίνεται και μια νέα ευκαιρία. 

Μπροστά μας έχουμε τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου. Για να πετύχει, ωστόσο, σε αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει είτε να δώσει τη μάχη πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικώς διασπασμένος. Σε καμία περίπτωση, πάντως, όπως είναι σήμερα σε πρόσωπα και νοοτροπίες... 

  

 
 

Για να γίνει ξανά η πόλη της καμόρα πόλη του Δελμούζου...

Από τα σχεδόν 45 χρόνια τής ζωής μου τα 26 τα έχω ζήσει στην Αθήνα και τα 19 στο Βόλο. Γι' αυτό και κάθε φορά που έρχονταν αυτοδιοικητικές εκλογές αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να έχω μεταφέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα στην Αθήνα. Κάθε φορά εκτός από φέτος όπου η θλιβερή επικαιρότητα έφερε την πόλη μου στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Φέτος, λοιπόν, θα ψηφίσω με όλη μου την καρδιά στο Βόλο με την ελπίδα να απαλλαγεί από τη μαφία που τον κυβερνά εδώ και δέκα χρόνια...

Θα συμβεί; Δεν θα έβαζα όλα μου τα λεφτά σε αυτό το ενδεχόμενο αφού το καθεστώς Μπέου δεν έχει και πολλές διαφορές από το καθεστώς Μητσοτάκη. Ελέγχει τους αρμούς τής εξουσίας σε σημείο που πολλοί να αποκαλούν το Βόλο Μπεούπολη. Πάνω στη λογική "άσπρος γάτος μαύρος γάτος" ο Μπέος έπιασε μερικά ποντίκια στην αρχή τής θητείας του- καθαριότητα, κυκλοφοριακό- κι από εκεί και πέρα έκανε ό,τι μπορούσε ώστε η πόλη τού Δελμούζου να ταυτιστεί με την πόλη τής καμόρα...

Η Αθήνα και οι περισσότερες περιφέρειες της χώρας, αν όχι όλες, θα βαφτούν κατά πάσα πιθανότητα "γαλάζιες" αυτή ή την επόμενη Κυριακή. Κι όμως, το γαλάζιο που ξοδεύουμε για να μην βλέπουμε τη σαπίλα θα μπορούσε να είναι πιο πολύχρωμο αν οι προοδευτικές δυνάμεις ενώνονταν και δεν έδιναν μεταξύ τους μάχη μέχρις εσχάτων. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο έστω στις ευρωεκλογές, αλλά η αυτοκαταστροφή τής προοδευτικής παράταξης μοιάζει να μην έχει πιάσει πάτο ακόμα... 

  
 

Ένας μεγάλος Μπέος, ένας μικρός Μητσοτάκης...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει ασκήσει σωματική βία σε πολίτες, δεν έχει χαρακτηρίσει σούργελο τον Αλκίνοο Ιωαννίδη ούτε βρίζει σαν νταλικέρης που έχει μείνει 24 ώρες ξάγρυπνος. Κατά τα άλλα δεν έχει και πολλές διαφορές με τον δήμαρχο Βόλου, τον οποίο στηρίζει επί χρόνια αλλά ντρέπεται κι ο ίδιος να το ομολογήσει. Ο πρωθυπουργός είναι ένας μεγάλος Μπέος κι ο Αχ. Μπέος ένας μικρός Μητσοτάκης. Το μαφιόζικο καθεστώς, ωστόσο, που τους στηρίζει και το στηρίζουν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά...

Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος πως ο Βόλος θα απαλλαγεί άμεσα από το σάπιο καθεστώς που τον κυβερνά εδώ κι εννέα χρόνια. Άλλωστε οι βολιώτες το επέλεξαν ήδη δύο φορές και μάλλον όχι υπό την επήρεια τσίπουρων. Κι αν ακόμα πέσει, πόσα λέει για εμάς το ότι το ρίξαμε μόνο όταν καταστραφήκαμε;...

Όσα μειωτικά έχουν γραφεί τις τελευταίες εβδομάδες για τη μεταπολιτική, με αφορμή τον Στέφανο Κασσελάκη, δεν γράφτηκαν ποτέ για τον Μπέο. Κι ας είναι εντελώς διαφορετικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ από τα αντίστοιχα του δημάρχου Βόλου. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά κανένας τους τιμητικός για την πατριαρχική, μισαλλόδοξη κοινωνία μας που ταυτίζει τη μαγκιά με το νταηλίκι και τη χυδαιότητα με προτιμητέα αυθεντικότητα... 

 

 

Μέχρι η αστυνομία Χρυσοχοΐδη να σκοτώσει τον πρώτο νοικοκυραίο...

Δεν έχει καμία, μα καμία σημασία αν ο Βασίλης Μάγγος πέθανε εξαιτίας κατάχρησης εξουσίας από μπάτσους βασιλικότερους του βασιλέως. Και μόνο ότι όργανα κρατικής καταστολής άσκησαν πάνω σε έναν νεαρό τόση βία πριν ένα μήνα περίπου θα έπρεπε να είχε κινητοποιήσει τον οποιονδήποτε δημοκρατικώς σκεπτόμενο υπουργό Προστασίας του Πολίτη. 

Ο Μ. Χρυσοχοΐδης δεν προσλήφθηκε, όμως, από την "αγία οικογένεια" για να είναι δημοκρατικός και συνταγματικός, ούτε καν για να είναι αποτελεσματικός. Πέρα από οικογενειακούς λόγους που είναι προσωπικοί και δεν υπεισέρχομαι σε αυτούς, προσλήφθηκε για να μην χάσει η ΝΔ τους ψηφοφόρους τής Χρυσής Αυγής που κληρονόμησε στις τελευταίες εκλογές. Τόσο απλά...

Αυτό που με τρομάζει, ωστόσο, περισσότερο είναι η απάθεια μιας κοινωνίας που εννοεί τον εαυτό της μόνο ως άτομο, το πολύ ως οικογένεια. Ο Βασίλης Μάγγος δεν ξυλοκοπήθηκε από την αστυνομία γιατί πήγε να ληστέψει ή να σκοτώσει, αλλά γιατί διαμαρτυρόταν- έστω κι αν μπορεί να ήταν με υπερβολικό και μη νόμιμο τρόπο- για ένα κοινωνικό ζήτημα, την καύση σκουπιδιών από τσιμεντοβιομηχανία στο Βόλο, όπου έχουν αυξηθεί οι καρκίνοι, κι εναντίον τής δημιουργίας εργοστασίου SRF. Λειτούργησε ως πολίτης σε μια κοινότητα νοικοκυραίων που πιστεύουν ότι τα κάνουν όλα σωστά γιατί ασχολούνται μόνο με την πάρτη τους κι όχι και το με το τι συμβαίνει γύρω τους...

Ο Βασίλης Μάγγος μπορεί να έριξε μπογιές και πέτρες στους μπάτσους. Κακώς; Κάκιστα θα σας πω, αφού το σύστημα δεν αλλάζει με αυτόν τον τρόπο. Η απάντηση, όμως, του συστήματος ήταν να τον σακατέψει στο ξύλο, έως και θανάτου ενδεχομένως... 

Ακόμα, εξάλλου, και οι νοικοκυραίοι θα σου πουν πως πηγαίνουμε κατά διαόλου. Τι κάνουν, όμως, γι' αυτό; Όταν δεν αποχαυνώνονται στον καναπέ τους μπροστά από μια τηλεόραση που λιβανίζει τον Κ. Μητσοτάκη από το πρωί μέχρι το βράδυ εκκλησιάζονται προσδοκώντας σε μια καλύτερη ζωή μετά θάνατον χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα στον άγιο Πέτρο πως όσο ζούσαν δεν έσπασαν καμιά τζαμαρία και δεν πέταξαν καμιά μολότοφ. 

Όταν, όμως, τα αστυνομικά όργανα αισθάνονται ασύδοτα, όπως κακή ώρα σήμερα, δυσκολεύονται να ξεχωρίζουν τους ταραξίες από τους φιλήσυχους, τους μπαχαλάκηδες από τα αρνάκια τού θεού. Το κλομπ στα χέρια τους μετατρέπεται σε μαγικό ραβδί που τους κάνει να αισθάνονται αυτοκράτορες των 800 ευρώ κι όποιον πάρει ο χάρος, είτε λέγεται Παντελής είτε κυρ Παντελής...

Ο Αλκίνοος είναι ο Βόλος όπως θα έπρεπε να είναι, ο Μπέος όπως πραγματικά είναι...

Για τον βουλιμικό δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος παρά μόνο ακόρεστη όρεξη για όλο και περισσότερο φαγοπότι. Ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα, και μέσω των μνημονίων αλλά όχι μόνο, πούλησε πολλές δημόσιες υποδομές κι αγαθά σε ιδιώτες. Μέχρι τώρα του είχε ξεφύγει το νερό, φαίνεται όμως πως με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη και δημάρχους όπως ο Αχ. Μπέος στο Βόλο κι αυτό οδεύει προς ιδιωτικοποίηση...

Ο βίος και πολιτεία Μπέου δεν προδικάζει πως ενδιαφέρεται και τόσο για να πίνουν καλό και φτηνό νερό οι Βολιώτες όσο για το ότι θέλει να θησαυρίσει ο ίδιος και κάποιοι κολλητοί του κι από αυτό. Ο "Τραμπ του Βόλου" είναι η φριχτή αποτύπωση στην καθημερινότητά μας του πού μπορεί να οδηγήσουν έναν τόπο η κομματική φαυλοκρατία κι ανικανότητα όταν συνδυαστούν με ένα λούμπεν προλεταριάτο.

Αν οι προηγούμενοι δήμαρχοι ήταν έστω ικανοποιητικοί ο Αχ. Μπέος δεν θα πατούσε ποτέ το πόδι του στο Βόλο. Ο συνδυασμός, όμως, της φαυλότητας και της μετριότητας με ένα πόπολο που γουστάρει να του μιλούν λιμανίσια, ανεξαρτήτως αν το δουλεύουν κατάμουτρα, έχει ως συνέπεια μια από τις μεγαλύτερες πόλεις τής χώρας να διοικείται από έναν τύπο όπως ο Μπέος. Κι ο νοών νοείτω για το τι τύπος είναι...

Οι βολιώτες που γιόρτασαν τα Χριστούγεννα ενθουσιασμένοι με την άφιξη διά θαλάσσης μιας ξεπεσμένης τραγουδιάρας της πίστας όπως η Δ. Βανδή είναι λογικό να χειροκροτούν τον δήμαρχό τους όταν εκείνος ειρωνεύεται με εκφράσεις πεζοδρομίου τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Και μπορεί ο Αλκίνοος να μην έχει σε όλα δίκιο όσον αφορά το νερό των Σταγιατών, αλλά προτιμώ χίλιες φορές να είναι εκείνος η εικόνα που βγάζει προς τα έξω ο Βόλος και το Πήλιο κι όχι ο σημερινός δήμαρχός του, που όπως κι ο πρωθυπουργός σε εθνικό επίπεδο έχει μπουκώσει με χρήμα τα στόματα των δημοσιογράφων τής πόλης για να τον δοξολογούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάθε ημέρα που είναι ακόμα δήμαρχος Βόλου ο Αχ. Μπέος κι όχι στη φυλακή είναι άλλη μια ημέρα ντροπής για την πόλη που μεγάλωσα...

Αν η αισθητική ήταν φράγκα, θα την είχαν και οι μητσοτάκηδες...

Οι δήμοι, οι περιφέρειες, το κράτος πρέπει να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, όχι μόνο γιατί η πλειονότητα των κατοίκων είναι χριστιανοί, αλλά και γιατί οι επιτυχημένοι στολισμοί κι εκδηλώσεις φέρνουν τουρισμό κι άρα χρήμα. Το τι θεωρείται, βεβαίως, επιτυχημένος εορτασμός εναπόκειται στην προσωπική αισθητική τού καθενός, η οποία όμως πρέπει και να αξιολογείται. Και φυσικά κάθε τοπικός άρχοντας οφείλει να αξιολογεί την οικονομική κατάσταση του δήμου ή της περιφέρειας που διοικεί κι αν αυτή δεν είναι ικανοποιητική για να δώσει στο πόπολο τόσο άρτο όσο και θεάματα, θα ήταν προτιμότερο να δώσει άρτο...

Η καλαισθησία, εξάλλου, δεν είναι ζήτημα μόνο χρημάτων, αλλά και γούστου, που δεν αγοράζεται αλλά προϋποθέτει και την ανάλογη παιδεία. Κι αν ακόμα, για παράδειγμα, δεν διαθέτεις τις λίρες για να στολίσεις την πόλη σου όπως το Λονδίνο μην την εξευτελίζεις καλώντας, όπως συνέβη στο Βόλο τού Αχ. Μπέου, ξεπεσμένες τραγουδιάρες σε γιορτές με αισθητική μπουζουκομάγαζου της δεκαετίας τού '90. Ή αν επιθυμείς να φαίνεσαι πρωτοπόρος, όπως ο Κ. Μπακογιάννης στην Αθήνα, ρώτα κι έναν τρίτο πέρα από τους κολλητούς σου μήπως και σε γλιτώσει από τη γελοιοποίηση...

Κανένα, πάντως, χριστουγεννιάτικο πυροτέχνημα ή φιλανθρωπία δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το χαλί τους άστεγους, τους ναρκομανείς, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους υπόλοιπους αναξιοπαθούντες κι ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες που κυκλοφορούν σε μία πόλη. Κι ούτε η χριστουγεννιάτικη γενναιοδωρία τού καθενός από εμάς είναι δυνατό να ξεπλύνει την αναλγησία μας τις υπόλοιπες ημέρες τού χρόνου. Είτε δείχνουμε ανθρωπιά 365 ημέρες το χρόνο απέναντι σε όλους ανεξαιρέτως- δίχως διάκριση θρησκεύματος, φύλου, φυλής, σεξουαλικού προσανατολισμού- είτε δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από υποκριτές που περιμένουμε να μας ανοίξουν τις πύλες τής βασιλείας των ουρανών χάρη σε φιλανθρωπικές αρπαχτές μας...

Οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον Μπέο...

Ο δήμαρχος δεν είναι μόνο για να μαζεύει σκουπίδια, να ασφαλτοστρώνει τους δρόμους, να κατασκευάζει κυκλικούς κόμβους ή να στήνει αγάλματα με την ίδια ευκολία με την οποία στήνει αγώνες. Βεβαίως και συμπεριλαμβάνονται κι αυτά στις υποχρεώσεις του, φυσικά και οι πολίτες δικαιολογούνται να τα θεωρούν αναγκαία, αλλά αν απαιτούσαμε μόνο τα στοιχειώδη από κάποιον που κατέχει ένα δημόσιο αξίωμα, τότε θα ήταν προτιμότερο οι δήμαρχοι να επιλέγονται μέσω ΑΣΕΠ κι εκείνος που διαθέτει τα περισσότερα τυπικά προσόντα να καταλαμβάνει την καρέκλα δίχως τη συμμετοχή τού λαού στην εκλογή του. Κι ο δήμαρχος, ωστόσο, οφείλει να παράγει πολιτική και οι πολιτικές έχουν ιδεολογικό πρόσημο, αφού δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους...

Από το αν ωφελεί πραγματικά τους πολλούς- όχι με έργα βιτρίνας μόνο στο κέντρο τής πόλης- κι όχι τους λίγους κι εκλεκτούς κολλητούς του, συμπεριλαμβανομένης της πάρτης του, κρίνεται και η χρησιμότητά του για το κοινωνικό σύνολο. Κι αν το να διατηρεί την πόλη του καθαρή θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ, το ίδιο ισχύει και με το να μην είναι μαφιόζος, να γνωρίζουν οι δημότες πόθεν προέκυψε η περιουσία του, να μην κρύβεται πίσω από παρένθετα πρόσωπα και να μην είναι μπλεγμένος γενικότερα σε άνομες διαδικασίες. Δεν κρίνεται, άλλωστε, πόσο επιτυχημένος είναι ένας δήμαρχος από το αν η ποδοσφαιρική ομάδα του προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία τού ελληνικού πρωταθλήματος...

Ο Βόλος δεν έγινε Μονακό τα πέντε χρόνια δημαρχίας τού Αχ. Μπέου και ούτε πρόκειται να γίνει από έναν άνθρωπο που σε μια κανονική χώρα θα σάπιζε εδώ και χρόνια στη φυλακή. Σε έναν κόσμο όπου πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας τσαρλατάνος όπως ο Ντ. Τραμπ δεν μου είναι δύσκολο να εξηγήσω γιατί γητεύει την ελληνική επαρχία ένας απατεώνας που "μιλά τη γλώσσα τού κοσμάκη" και κρύβει τις αμαρτίες του πίσω από την πατρίδα, την θρησκεία και την οικογένεια...

Ούτε θα ισχυριστώ πως η πόλη που γεννήθηκα αξίζει καλύτερα γιατί αν τα άξιζε τα καλύτερα οι κάτοικοί της δεν θα στοιχίζονταν πίσω από έναν τέτοιον άνθρωπο. Όσοι, όμως, αγαπάμε το Βόλο έχουμε την ελάχιστη υποχρέωση την Κυριακή να ψηφίσουμε οποιονδήποτε άλλον πέρα από τον νυν δήμαρχο, ο οποίος στηρίζεται κι από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ας είναι δεξιός, ας είναι σοσιαλδημοκράτης, ας είναι κομμουνιστής, οτιδήποτε άλλο είναι καλύτερο από το μαύρο τού φασισμού...

Μπέος, το βολιώτικο άγος...

Ο φασισμός χρειάζεται, κατά βάση, δύο συστατικά για να ευδοκιμήσει: πρόσφορο πολιτικό έδαφος, δηλαδή απαξίωση του τρέχοντος πολιτικού συστήματος, κι ένα λούμπεν προλεταριάτο το οποίο να είναι πρόθυμο να ακολουθήσει τον οποιονδήποτε αρκεί να του μιλήσει στη γλώσσα του, αυτήν του πεζοδρομίου, και να του προσφέρει άρτο και θεάματα. Όπως ο Χίτλερ δίχως την αποτυχία τής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, την ταπείνωση της Γερμανίας μετά από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την οικονομική εξαθλίωση των Γερμανών δεν θα είχε καμία ελπίδα να "φυτευτεί" καγκελάριος έτσι κι ο Αχ. Μπέος δεν θα γινόταν ποτέ δήμαρχος Βόλου αν οι προκάτοχοί του ήταν στοιχειωδώς επαρκείς. Γι' αυτό και οι τελευταίοι και το παρασιτικό σύστημα που εγκαθίδρυσαν στην πόλη έχουν ίσως τη σημαντικότερη ευθύνη για το ότι αυτή κυβερνάται σήμερα από έναν μαφιόζο χρυσαυγίτη...

Ο Αχ. Μπέος κυβερνά το Βόλο τέσσερα χρόνια, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω παρατηρήσει κάποια ουσιαστική αλλαγή που να τον κάνει να προσομοιάζει με το υπεσχημένο Μονακό. Ο ίδιος χαρακτηρίζει συνεχώς όσους τον αντιπολιτεύονται κοπρίτες και διοικεί υπό την προστασία τής αστυνομίας και μπράβων τής νύχτας την ίδια ώρα που διορίζει ακόμα και την μπέιμπι σίτερ των παιδιών του σε θέση ευθύνης κι ετοιμάζεται να γίνει ο πρώτος δήμαρχος στη χώρα που θα ιδιωτικοποιήσει το νερό με το επιχείρημα πως αυτοί που διοικούσαν την εταιρεία ύδρευσης παίρνουν παχυλούς μισθούς. Λες κι ο νόμος- όχι πως ο Αχιλλέας έχει γενικώς πολύ καλή σχέση μαζί του- του απαγορεύει να μειώνει τους μισθούς ή να μην διορίζει άσχετους αθλητικογράφους σε θέσεις διοίκησης. Δεν χρησιμοποιείς, άλλωστε, το μπαλτά για να διώξεις μια μύγα...

Στους ιθαγενείς οι κονκισταδόρες μοίραζαν καθρεφτάκια. Στους βολιώτες ο Αχ. Μπέος προσφέρει καθαριότητα, ανοιχτούς από παρκαρισμένα αυτοκίνητα δρόμους και σόου με την Ελ. Παπαρίζου και τον Σ. Ρουβά, ενώ στο μεταξύ κατάστρεψε τον Ολυμπιακό Βόλου, εξαγοράζει την προσωπολατρία μέσων ενημέρωσης και κλείνει το μάτι στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Αλίμονο αν όσοι εξακολουθούμε να θεωρούμε τις δημοκρατικές διαδικασίες δίχως τραμπουκισμούς, την αξιοκρατία, την ισηγορία και την ισοπολιτεία υπέρτερες αξίες τού να περνά η σκουπιδιάρα τρεις φορές την εβδομάδα από μία υποταχτούμε στη λογική Μπέου που θυμίζει το ψευδεπίγραφο "στη χούντα φάγαμε ψωμί και δεν είχαμε εγκληματικότητα". Δυστυχώς τις περισσότερες φορές στην πολιτική αναγκάζεσαι να επιλέγεις το μικρότερο κακό. Στην περίπτωση του Αχ. Μπέου αυτό το μικρότερο κακό είναι το οποιοσδήποτε άλλος εκτός από αυτόν τον απατεώνα με την κυριολεκτική, ποινική έννοια του όρου, ο οποίος με την παρουσία του προκαλεί την αποστροφή πολλών για την πόλη τού Βόλου... 





 

Μήπως πριν αποικίσουμε τη Σελήνη να σώσουμε τη Γη;...

Τον καιρό που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα τα περιβαλλοντικά ζητήματα απασχολούσαν πολύ περισσότερο τη δημόσια σφαίρα. Κόμματα όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν δυναμώσει, μαζί με το σχετικό ακτιβιστικό κίνημα, κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας υποσχόταν "πράσινη" ανάπτυξη πριν γελοιοποιήσει έννοιες και προοπτικές. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι προτεραιότητες άλλαξαν, αφού καλή είναι η μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, αλλά πώς να την σκέφτεσαι όταν το στομάχι γουργουρίζει; Μόνο που η καταστροφή τού περιβάλλοντος δεν περιμένει την οικονομική κρίση να κάνει τον κύκλο της, συνεχίζεται και με μεγαλύτερη ένταση μάλιστα στο όνομα της επιβίωσης στο εδώ και τώρα και της δίχως μέτρο ανάπτυξης...

Τι κι αν μεγαλοφυείς επιστήμονες όπως ο Στίβεν Χόκινγκ μας προειδοποιούν πως ο πλανήτης θα καταστραφεί αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα; Τι κι αν ανίατες ασθένειες όπως ο καρκίνος θεριεύουν; Τι κι αν τα περισσότερα από όσα καταναλώνουμε θα έπρεπε κανονικά να ντρεπόμαστε να τα δίνουμε ακόμα και στα ζώα; Συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μην τρέχει τίποτα και, μάλιστα, την επιβαρύνουμε ακόμα περισσότερο...

Δείτε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στο Βόλο, το οποίο έλαβε προσφάτως άδεια για την καύση 200.000 τόνων επικίνδυνων ρυπογόνων υλικών σαν να μην είχε προηγηθεί το "παράδειγμα" του Αλιβερίου, όπου οι θάνατοι από λευχαιμίες έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία χρόνια. Οι έλεγχοι, εξάλλου, γίνονται από υπαλλήλους τής εταιρείας κι όχι από κάποιον κρατικό ή τρίτο φορέα, με τους κατοίκους να επαφίενται στον "πατριωτισμό" τους για να μην αρχίσουν να ψοφάνε σαν τα κοτόπουλα...

Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή δεν είναι τόσο "σέξι" θέματα όπως η ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, οι ολλανδικές εκλογές, η Τουρκία, η Συρία ή το "Survivor", μόνο που είναι απείρως πιο απειλητικά για το ανθρώπινο είδος. Οι συνέπειές τους, άλλωστε, είναι ήδη ορατές ακόμα κι αν υποθέσουμε πως απέχουμε πολύ από την ανάγκη να μετοικήσουμε σε άλλον πλανήτη για να σώσουμε τα τομάρια μας. Αλίμονο, όμως, αν η στρατηγική μας για την επιβίωσή μας βασίζεται αποκλειστικώς στην αποίκηση άλλων πλανητών αντί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διαφυλάξουμε τη ζωή μας στη Γη...

Το ξέρω ότι θυμίζει έκθεση έκτης δημοτικού αν σας γράψω πως ο πλανήτης δεν μας ανήκει, αλλά τον έχουμε δανειστεί από τα παιδιά μας, μόνο που είναι απολύτως αληθινό, όπως τα περισσότερα άλλωστε που σκέφτονται και γράφουν τα παιδιά. Κι όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο γρηγορότερα θα πάψουμε να ψάχνουμε για λύσεις στον ουρανό όταν αυτές βρίσκονται μπροστά μας στο χώμα που πατάμε, στην θάλασσα που διασχίζουμε και στον αέρα που αναπνέουμε κι επιμένουμε να ασελγούμε πάνω τους...

Στα 38 μου είναι πολύ αργά να αρχίσω να σωπαίνω ενώπιον γυμνών βασιλιάδων...

Ο πραγματικός πυλώνας τής Δημοκρατίας δεν είναι οι τρεις εξουσίες της- νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική-, αλλά ο λαός, ο οποίος συνιστά άλλωστε και την πηγή τού πολιτεύματος. Αυτός είναι που νομιμοποιεί όλους τους υπόλοιπους κι ο οποίος έχει όχι απλώς δικαίωμα αλλά χρέος να υπερασπίζεται το Σύνταγμα και τους νόμους τής χώρας, αλλά κυρίως τα συμφέροντά του, που είναι και συμφέροντα της πλειοψηφίας. Σε αυτό το το πλαίσιο έχει ο καθένας μας ξεχωριστά την υποχρέωση να είναι πρώτα από όλα πολίτης και μετά οικογενειάρχης ή μεμονωμένο άτομο...

Γι' αυτό και δεν υπάρχει ούτε μία απόφαση της νομοθετικής, της εκτελεστικής ή της δικαστικής εξουσίας η οποία να μην μπορεί να αμφισβητηθεί από το λαό. Όλοι κρινόμαστε από όλους, ανεξαρτήτως της θεσμικής μας θέσης και ουδείς μπορεί να κρύβεται πίσω από τη βουλευτική του έδρα, την υπουργική του καρέκλα ή τη δικαστική του τήβεννο προκειμένου να αποφεύγει τη δημόσια κριτική, η οποία βεβαίως πρέπει να στηρίζεται σε επιχειρήματα κι όχι σε ύβρεις αλλά πρέπει να είναι ταυτοχρόνως πανταχού παρούσα...

Κάπως έτσι οφείλει να λειτουργεί και η σχέση δημοσιογράφου- της αποκαλούμενης δηλαδή τέταρτης εξουσίας- με τον πολίτη. Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως οι δημοσιογράφοι είναι οι καθαρότεροι άνθρωποι του κόσμου κι ότι κάθε τους δημοσίευμα στηρίζεται αποκλειστικώς και μόνο στην πραγματικότητα και στην εσωτερική τους ανάγκη να κοινωνήσουν την αλήθεια, όπως τουλάχιστον την καταλαβαίνουν. Από την άλλη, ωστόσο, οφείλουν κάποια στιγμή και οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν ότι η αποκάλυψη ενός σκανδάλου ή ο σχολιασμός μιας ερεβώδους κατάστασης δεν είναι δυνατό να γίνονται χωρίς και οι ίδιοι να "βρέξουν" λίγο τα ποδαράκια τους...

Ο δημοσιογράφος για να βγάλει το φίδι από την τρύπα έχει ανάγκη τής συνδρομής ενός αναγνωστικού κοινού που θα τον συνδράμει στο έργο του λέγοντάς του όσα ξέρει και, βεβαίως, αγοράζοντας το προϊόν τής δουλειάς του αντί να ασχολείται από το πρωί μέχρι το βράδυ με το λάιφσταϊλ, μουντζώνοντας, παραλλήλως, τα "λαμόγια" που κρύβουν την αλήθεια για την οποία όμως δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον. Ναι, να χαλαρώνουμε τη σκέψη μας ασχολούμενοι και με την Ελ. Μενεγάκη- ύπαγε οπίσω μου σοβαροφάνεια- όχι όμως και να είναι εκείνη και οι όμοιές της το αποκλειστικό μας "εξωσχολικό" ενδιαφέρον...

Φυσικά η ευθύνη των δημοσιογράφων για το μιντιακό σκηνικό που έχει διαμορφωθεί είναι η μεγαλύτερη. Όταν οι ίδιοι ανέχονται την περιθωριοποίηση του ρεπορτάζ και την επικράτηση των αγιογραφιών των πλούσιων κι όμορφων με τους οποίους συναγελάζονται σε κοκτέιλ πάρτι, όταν διστάζουν να εκστομίσουν ακόμα κι ένα δειλό όχι στα αφεντικά τους, όταν στο όνομα του να τα έχω καλά με όλους αδιαφορούν για την πεμπτουσία τού λειτουργήματός τους είναι φυσικό επόμενο να έρθει η συνολική απαξίωση όλων ανεξαιρέτως των επαγγελματιών τού χώρου. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να μην δημοσιεύεται ρεπορτάζ για τον Αχ. Μπέο με το γελοίο επιχείρημα πως δεν πρόκειται για πολιτικό πρόσωπο. Λες κι ο συγκεκριμένος δεν είναι ο έκπτωτος μόνο στα χαρτιά δήμαρχος Βόλου- δηλαδή κατ' εξοχήν πολιτικό πρόσωπο- κι ο άνθρωπος ο οποίος διοικεί με αμφιλεγόμενες μεθόδους έναν από τους μεγαλύτερους δήμους τής χώρας...

Αλίμονο αν τα ντοκουμέντα υποτάσσονται στο φόβο μιας δικαστικής δίωξης ή ακόμα και της φυσικής εξόντωσης. Σε μια τέτοια περίπτωση καλύτερα κάποιοι να πάρουν ένα καλάμι και μια πετονιά και να ψαρεύουν σαργούς έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο στην ηρεμία τής φύσης παρά να δηλώνουν εκδότες, διευθυντές, αρχισυντάκτες ή ρεπόρτερ μέσων ενημέρωσης. Τουλάχιστον δεν θα έχουν υποκύψει και στο αμάρτημα της εξαπάτησης πρώτα και κύρια του εαυτού τους. Όπως κι αν έχει, με συμπληρωμένα πλέον τα 38 μου χρόνια είναι πολύ αργά για να αρχίσω να σωπαίνω ενώπιον γυμνών βασιλιάδων που πιστεύουν ότι διατηρούν το αλάθητο του πάπα την ίδια ώρα που πνίγονται από τα ίδια τα ολέθρια λάθη τους κι ότι είναι ενδεδυμένοι των πολυτελέστερων αμφιέσεων γιατί οι αυλικοί τους ξέρουν μόνο να περπατούν σκυφτοί και να λένε αποκλειστικώς "μάλιστα κύριε" για να κρύβουν τη δική τους επαγγελματική ένδεια υποδυόμενοι τους βασιλικότερους του βασιλέως...
 

  

Ο Μπέος μοιάζει με ψιλικατζή μπροστά σε αυτούς που κανιβάλισαν τη δημοκρατία...

Ο επιχειρηματικός-ποδοσφαιρικός βίος και πολιτεία τού Αχ. Μπέου είναι γνωστός. Ο ίδιος είναι τόσο αθώος για τα στημένα ματς όσο κι ένα παιδί που έχει πιαστεί πασαλειμμένο με σοκολάτα. Βεβαίως, δεν είναι εκείνος ο αρχηγός τής εγκληματικής οργάνωσης που λυμαίνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλος είναι, αλλά ίσως οι δικαστές θεώρησαν πως δεν είναι σωστό να καταδικαστούν δύο χοντροί για την ίδια υπόθεση, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να θεωρηθούν ρατσιστές απέναντι σε όσους έχουν παραπανίσια κιλά...

Οπως κι αν έχει, ο δήμαρχος Βόλου δεν είναι αθώος τού αίματος, γι' αυτό και πρέπει να δικαστεί κι αν αποδειχθεί ένοχος να εκτίσει την ποινή που αναλογεί στα αδικήματά του. Μόνο που από όσο γνωρίζω δεν έχει ακόμα αλλάξει ένας βασικός κανόνας τού ποινικού μας δικαίου, σύμφωνα με τον οποίο όλοι είναι αθώοι μέχρι απόδειξης του εναντίου. Κι ο γράφων διατηρεί σοβαρές ενστάσεις για την προσωπικότητα και το στιλ τού Αχ. Μπέου. Εκλέχθηκε, ωστόσο, μαζικώς πριν ενάμισι χρόνο από τους πολίτες τού Βόλου και σήμερα παύεται από το αξίωμά του μόνο και μόνο γιατί έχει παραπεμφθεί σε δίκη-δεν έχει καταδικαστεί ούτε καν σε πρώτο βαθμό-για αδικήματα τα οποία δεν σχετίζονται με την άσκηση των δημαρχιακών του καθηκόντων. Μόνο εγώ διαπιστώνω κάποια έλλειψη σεβασμού προς τη δημοκρατία;...

Ο Αχ. Μπέος δεν είναι ο δήμαρχος των ονείρων μου, αλλά κατά την θητεία του έχει κάνει ορισμένες κινήσεις, από την καθαριότητα και την ύδρευση μέχρι τον έλεγχο της στάθμευσης και τον καλλωπισμό τού κέντρου τής πόλης, που δεν διαβάζονται ως επαναστατικές αλλά επειδή κανένας προκάτοχός του δεν είχε προχωρήσει σε αυτές (αντιθέτως συντηρούσαν κυκλώματα ημετέρων κι επέτειναν τη μιζέρια που η αποβιομηχανοποίηση προκάλεσε στην πόλη) αποδεικνύεται στην πράξη ότι είναι. Φυσικά και δεν ταυτίζομαι με το κλείσιμο του ματιού από την πλευρά τού δημάρχου στους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, ωστόσο όσοι τον αντιπολιτεύονται στο δήμο, τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά, φαίνεται πως δεν έχουν ακόμα κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους οι βολιώτες τούς γύρισαν την πλάτη στις τελευταίες δημοτικές εκλογές κι εξακολουθούν να πολιτεύονται λες κι ο Βόλος είναι το τσιφλίκι τους. Ε, λοιπόν, δεν είναι, γι' αυτό και οι κάτοικοί του εξωθήθηκαν στην ακραία επιλογή Μπέου, η οποία ωστόσο έχει αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματική και χρήσιμη για την καθημερινότητά τους από αυτή που τους είχαν δημιουργήσει τα λαμόγια τού "συνταγματικού τόξου"...

Πολύ αμφιβάλλω αν ο μπερλουσκονισμός στο Βόλο θα μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας μόνο και μόνο γιατί παύτηκε από το δημαρχιακό αξίωμα ο τοπικός εκπρόσωπός του. Η πόλη, ωστόσο, που μεγάλωσα, η πόλη μου, δεν αποτελεί τίποτα άλλο από μια μικρογραφία ενός φαινόμενου από το οποίο ταλαιπωρείται, για παράδειγμα, και η Γαλλία με το λεπενισμό: εκείνοι που υποτίθεται πως πολεμούν τη γελοιοποίηση της πολιτικής είναι εκείνοι που πρώτοι από όλους τη γελοιοποίησαν...

Με ποιό ηθικό ανάστημα μπορούν να χτυπήσουν τον Αχ. Μπέο οι αντιπολιτευόμενοί του, οι οποίοι από την ημέρα που βούτηξαν τα χέρια τους στο δημοτικό ταμείο δεν τα έβγαλαν ποτέ; Οι Φρ. Ολάντ και Ν. Σαρκοζί, οι οποίοι βύθισαν τη γαλλική κοινωνία στην ύφεση, πώς είναι δυνατό να σταθούν ως φάροι υπεράσπισης των μικρομεσαίων γάλλων; Εκείνοι που κυβέρνησαν την Ελλάδα κατά τη μεταπολίτευση και την οδήγησαν στα μνημόνια με τί περίσσευμα θράσους κουνούν το δάχτυλο στη σημερινή κυβέρνηση που προσπαθεί να μαζέψει τα δικά τους ασυμμάζευτα;...  



  

"Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει"...

Οι ζωές όλων των ανθρώπων που σκοτώθηκαν χθες στο Βόλο είναι ιερές. Στέκομαι, όμως, σ' εκείνη του 19χρονου φαντάρου Φώτη Ανδρικόπουλου γιατί αυτός ο νεαρός δεν διάλεξε να κάνει ένα επάγγελμα που προφανώς έχει τα ρίσκα του, αλλά του το επέβαλαν με το έτσι θέλω όταν θα μπορούσε να κάνει χίλια δυο άλλα πιο δημουργικά πράγματα στην ηλικία του. Το ότι, μάλιστα, σε δέκα ημέρες θα έπαιρνε άδεια απόλυσης κάνει το χαμό του ακόμα τραγικότερο, αλλά και τις ενοχές τής πολιτείας, η οποία προσπαθεί να τις καλύψει με τριήμερο πένθος, εντονότερες. Οταν ήμουν παιδί μεγάλωνα με δύο αστικούς μύθους: ο ένας ήταν πως το 2000 θα ερχόταν η δευτέρα παρουσία, γι' αυτό θα έπρεπε να είμαι φρόνιμος μήπως και προσβληθεί ο Χριστούλης και δεν μου ανοίξει τις πύλες τού παραδείσου. Κι ο δεύτερος ήταν πως από λεπτό σε λεπτό θα εισβάλουν οι τούρκοι, θα κάψουν τις πόλεις και τα χωριά μας, θα βιάσουν τις γυναίκες μας, θα απαγάγουν τα παιδιά μας και θα μας κάνουν όλους να βλέπουμε τουρκικά σίριαλ. Με την εξαίρεση του τελευταίου, για το οποίο δεν χρειάστηκε μάλιστα να χυθεί καθόλου αίμα αλλά απλώς να εφευρεθεί η ιδιωτική τηλεόραση, δεν έχω δει τίποτα από όλα τα υπόλοιπα να συμβαίνουν κι ας πλησιάζω επικίνδυνα τα 36 έτη. Αντιθέτως έχω δει πολλούς νέους να σκοτώνονται αυτοκτονώντας ή πέφτοντας θύματα... επιχειρησιακών αστοχιών.

Από πού κι ως πού πρέπει να χρησιμοποιούνται πραγματικά πυρά στις ασκήσεις, και μάλιστα όταν σε αυτές συμμετέχουν απλοί οπλίτες; Είναι δείγμα κατάπτωσης μια πολιτεία να μην ανατρέφει πολίτες, αλλά να εκπαιδεύει στρατιωτάκια που το μόνο που θα ξέρουν να κάνουν στη ζωή τους θα είναι να εκτελούν εντολές. Δεν διαφωνώ πως η πειθαρχία είναι αρετή, αν και είμαι πιο πολύ θιασώτης τής αυτοπειθαρχίας. Αρκεί να μην επιβάλλεται λοβοτομώντας την ελεύθερη σκέψη κι όχι σε βάρος τής φαντασίας, της ατομικής πρωτοβουλίας και προσωπικής ευθύνης. Οσοι, όμως, έχουμε υπηρετήσει στις ένοπλες δυνάμεις ξέρουμε πολύ καλά ότι ο στρατός είναι ένα μεγάλο σχολείο όχι γιατί σου μαθαίνουν οι καραβανάδες πράγματα που θα σου χρειαστούν στη συνέχεια του βίου σου, αλλά γιατί συνειδητοποιούν και οι περισσότερο άβγαλτοι πως σε αυτόν τον τόπο όσο πιο τεμπέλης, ρουφιάνος, ανίκανος και ηλίθιος είσαι τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να βγάζεις με άνεση τον επιούσιο και κάτι παραπάνω. Στην καλύτερη των περιπτώσεων αντιλαμβάνεσαι πώς είναι να κάνεις μια δουλειά που δεν αγαπάς και παραδειγματίζεσαι ώστε όταν απολυθείς από το στρατό να μη μπλέξεις με κάποιο επάγγελμα που θα δολοφονεί το πνεύμα σου με αντάλλαγμα πενταροδεκάρες...

Πρέπει η Ελλάδα να έχει στρατό; Πρέπει! Βρισκόμαστε σε μια περιοχή η οποία δεν έχει ησυχάσει ποτέ τους τελευταίους...δεκάδες αιώνες. Μακάρι να συνορεύαμε με μια φιλήσυχη χώρα όπως η Ελβετία κι όχι με ένα κράτος που είναι ένα βήμα από το να εφαρμόσει το νόμο τής σαρίας και οι ένοπλες δυνάμεις τού οποίου είναι πάντοτε με το όπλο παρά πόδα, έτοιμες για πραξικόπημα. Ο στρατός, όμως, πρέπει να είναι επαγγελματικός κι όλοι μα όλοι οι άνδρες στα 18 τους να περνούν από μία σοβαρή εκπαίδευση τριών μηνών στα σύνορα (κι όχι αυτό το κάμπινγκ που είναι σήμερα τα κέντρα εκπαίδευσης) και τίποτα παραπάνω, η οποία θα επαναλαμβάνεται για μερικές ημέρες ανά δεκαετία, μέχρι τέλος πάντων μια ηλικία στην οποία τα φάρμακα που κουβαλάς θα είναι βαρύτερα από το τυφέκιο που θα σου δίνουν! Αντί να υιοθετήσουμε, όμως, κάτι τέτοιο ή παρόμοιο δίνουμε αυξήσεις στους στρατιωτικούς, όταν όλοι οι υπόλοιποι υφίστανται αιματηρές περικοπές στις αποδοχές τους, για να το παίζουν νταήδες σε αμούστακα παλικαράκια τα οποία χρησιμοποιούν σαν υπηρέτες τους ώστε εκείνοι να χαλαρώνουν με τις ώρες στις διάφορες λέσχες και στα ΚΑΑΥ τους. Κι αν τύχει και σκοτωθεί και κανένα φανταράκι τί να κάνουμε; Ηταν θέλημα θεού, θα φορέσουμε μαύρα περιβραχιόνια για κάνα μήνα και ύστερα θα επιστρέψουμε εξαγνισμένοι στο αραλίκι μας και θα διαβεβαιώνουμε τις μάνες ότι τα σπλάχνα τους βρίσκονται σε καλά χέρια. Μέχρι, βεβαίως, να τις ανακοινώσουμε το χαμό τους για "ένα πουκάμισο αδειανό"...