Δεν γεννιούνται παλικάρια στης αγροτιάς τα παραμύθια...

Βρισκόμαστε λίγες ημέρες πριν τη 17η επέτειο της δολοφονίας τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, οπότε το να ισχυρίζεται κάποιος πως η κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία είναι ένα αριστερό παραμύθι μάλλον συνθλίβεται από την ιστορία. Δεν είναι, όμως, όλα τα δεξιά αφηγήματα αποκυήματα φαντασίας και προπαγανδιστικές πομφόλυγες... 

Το κράτος, που είναι και το μόνο που νομιμοποιείται να ασκεί βία σε μια δημοκρατία, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στην παραβίαση της νομιμότητας. Σε διαφορετική περίπτωση καλώς ήρθατε στη ζούγκλα...

Και στις τρέχουσες αγροτικές κινητοποιήσεις έχει ασκηθεί υπέρμετρη αστυνομική βία. Αλίμονο όμως, η κατάληψη εθνικών ή επαρχιακών οδών είναι λογικό να έχει συνέπειες. Ούτε μπορεί να δικαιολογείται από το ότι δεν έχουν καταβληθεί οι επιδοτήσεις και στους έντιμους αγροτοκτηνοτρόφους ή από το ότι είναι εθιμικό τους δικαίωμα. Υπάρχουν πολλές άλλες επαγγελματικές κατηγορίες που δεν δικαιούνται καν κοινοτικών επιδοτήσεων και οι οποίες διεκδικούν το δίκιο τους χωρίς παραδοσιακά νταηλίκια...

Λυπάμαι αλλά έχοντας μεγαλώσει στη Θεσσαλία δεν μπορώ να συμμεριστώ τις φαντασιώσεις ενός κολωνακιώτη για το τι εστί αγροτιά. Όπως και δεν είμαι σε θέση να εξωραΐζω τους στρατιωτικούς έχοντας υπηρετήσει τη στρατιωτική μου θητεία... 

Φυσικά και υπάρχουν αγρότες και κτηνοτρόφοι που ζουν από τη γη και τα ζωντανά τους αλλά η Λάρισα δεν έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κατοχή Πόρσε Καγιέν γιατί αυτές φυτρώνουν δίπλα στα βαμβάκια και στα σιτηρά. Ούτε είναι δυνατό να παράγουμε περισσότερους αξιωματικούς από πολύ μεγαλύτερες χώρες για να έχουμε συνταγματάρχες, για παράδειγμα, στην παραλαβή εγγράφων...

Ήδη σας ακούω να αναρωτιέστε αν με όσα γράφω παραπάνω ξεπλένω τον Κ. Μητσοτάκη, τον Ν. Δένδια, τη ΝΔ, τον Φραπέ, τον Χασάπη ή την Σεμερτζίδου. Όχι, σε καμία περίπτωση. Τα εγκλήματα του λευκού κολάρου είναι πολύ βαρύτερης ηθικής απαξίας από την κατάληψη μιας περιφερειακής οδού. 

Αν, όμως, η δικαιοσύνη κλείνει πολλές φορές τα μάτια μπροστά στα εγκλήματα των μεγαλόσχημων αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι υπόλοιποι δικαιούμαστε να υποπίπτουμε σε άλλα. Αυτή η νοοτροπία είναι πρωτοξάδελφη του λαϊκισμού κι έχουμε πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα  και για το ότι θεωρούμε όλους τους αγώνες δίκαιους, Ας μην ξαναπληρώσουμε...

 

 

  

Η απόλυτη κυριαρχία έφυγε για ένα μεγάλο περίπατο χωρίς επιστροφή...

Μέχρι το απόγευμα της Κυριακής ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Από το βράδυ τής Κυριακής ο πρωθυπουργός ναι μεν παραμένει κυρίαρχος, ωστόσο έχει καταγραφεί μια πρώτη σοβαρή ρωγμή. Η απώλεια της Θεσσαλίας, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης κι άλλων μεγάλων πόλεων, καθώς και η ήττα των χρισμένων υποψήφιων στις περισσότερες από τις υπόλοιπες περιφέρειες δεν συνιστά πανωλεθρία τής ΝΔ, αν μη τι άλλο όμως αποδεικνύει ότι ο Μητσοτάκης δεν είναι αήττητος...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, μήνυμα είναι η επικράτηση υποψήφιων οι οποίοι στηρίχθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω αν αυτό θα μετουσιωθεί σε συνεργασία στις ευρωεκλογές, σε κάτι όμως πρέπει να μετατραπεί ώστε τα δύο κόμματα να δείξουν πως κατανοούν τι τους είπαν οι πολίτες την Κυριακή: ενωθείτε για να γλιτώσουμε όσο το δυνατό συντομότερα από την πιο νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης...

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αφού τα πρόσωπα έχουν τη σημασία τους ανεξαρτήτως κομμάτων. Τα είχαν, όμως, και στον πρώτο γύρο όταν στη ΝΔ πανηγύριζαν και μυκτήριζαν την αντιπολίτευση. Ακόμα, πάντως, κι αν μιλάμε για πρόσωπα πώς να μην χαίρεσαι με τις ήττες Μπακογιάννη, Αγοραστού, Ζέρβα όταν, μάλιστα, είχαν απολάβει ακόμα και της χυδαίας στήριξης της κυβέρνησης, και με εκβιασμούς; Κάτι αλλάζει... 

 
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει την επόμενη μάχη είτε πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικά διασπασμένος...

Φαντάζομαι πως όλοι στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να συμφωνήσουν πως για τη συντριβή (και) στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν ευθύνεται ο Στέφανος Κασσελάκης. Ούτε είναι υπεύθυνος για το ότι δεν έχει εκτοξευτεί το κόμμα στις δημοσκοπήσεις όταν οι μισοί στην Κουμουνδούρου βγάζουν χολή εναντίον του σε κάθε ευκαιρία. Αμφιβάλλω, μάλιστα, κατά πόσο η Ομπρέλα ψήφισε υποψήφιους υποστηριζόμενους από το ΣΥΡΙΖΑ...

Φυσικά κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα με τα αποτελέσματα της Κυριακής. Ούτε καν για τη Θεσσαλία και το Βόλο. Αυτά συμβαίνουν όταν η περιλάλητη κοινωνική σου γείωση καθυστερεί πάνω από δέκα χρόνια τώρα. 

Γι' αυτό και μπορούμε να κατηγορούμε όλη την ώρα τους πολίτες για τις επιλογές προσώπων ή για την αποχή τους. Την επόμενη φορά, ωστόσο, καλό είναι οι προοδευτικοί πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν κάτι καλύτερο από τη μετριότητα και το μη χείρον βέλτιστον...

Οι μάχες που χάνονται είναι οριστικά χαμένες όταν δεν μαθαίνεις από αυτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής δεν έχει διδαχθεί. Στη ζωή, όμως, κάθε φορά που ξημερώνει μια νέα ημέρα σου δίνεται και μια νέα ευκαιρία. 

Μπροστά μας έχουμε τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου. Για να πετύχει, ωστόσο, σε αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει είτε να δώσει τη μάχη πραγματικά ενωμένος είτε λυτρωτικώς διασπασμένος. Σε καμία περίπτωση, πάντως, όπως είναι σήμερα σε πρόσωπα και νοοτροπίες... 

  

 
 

Περιμένοντας τους τράγους να μιλήσουν κούνα και κάνα κορμό...

Για τους νεκρούς στην πανδημία και στη Θεσσαλία φταίνε ο Κικίλιας και η κλιματική κρίση, όπως και για τις φωτιές. Για την ακρίβεια ο πόλεμος στην Ουκρανία και, φυσικά, για τις παρακολουθήσεις ο ανιψιός... 

Ποτέ, μα ποτέ αυτά τα δραματικά τέσσερα χρόνια δεν έφταιξε ο πρωθυπουργός τού επιτελικού κράτους, ο οποίος από την πρώτη ημέρα συγκέντρωσε όλη την εξουσία στο Μαξίμου. Τι θα γίνει, όμως, όταν ξεμείνει από αποδιοπομπαίους τράγους- ήδη αρχίζει να τους ανακυκλώνει, όπως με την περίπτωση Στυλιανίδη- ή όταν κάποιος από αυτούς τους αποδιοπομπαίους τράγους ανοίξει το στοματάκι του;...

Δεν περιμένω κάτι τέτοιο να συμβεί σύντομα. Ο Κ. Μητσοτάκης αναπαύεται ακόμα πάνω στις δάφνες τού 41% κι όσο η αξιωματική αντιπολίτευση δεν δείχνει σημάδια ζωής θα παραμένει κυρίαρχος του παιχνιδιού. Η συγκολλητική ουσία, άλλωστε, της δεξιάς δεν ήταν ποτέ η ιδεολογία, αλλά πάντα η εξουσία και η νομή της. Μόνο όταν οι βαρόνοι μυριστούν πως τη χάνουν θα πριονίσουν την καρέκλα τού Κυριάκου...

Δεν είμαστε ακόμα εκεί, αλλά θα βρεθούμε αργά ή γρήγορα. Κανείς δεν κυβερνά για πάντα, ούτε καν ο Βλ. Πούτιν ή ο Τ. Ερντογάν. Αλίμονο, ωστόσο, αν ο ΣΥΡΙΖΑ με τη νέα του ηγεσία δεν κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του ώστε να επισπεύσει τις εξελίξεις. Το σάπιο φρούτο θα μένει στο δέντρο όσο εσύ δεν κουνάς τον κορμό του...