Μήπως πριν αποικίσουμε τη Σελήνη να σώσουμε τη Γη;...

Τον καιρό που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα τα περιβαλλοντικά ζητήματα απασχολούσαν πολύ περισσότερο τη δημόσια σφαίρα. Κόμματα όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαν δυναμώσει, μαζί με το σχετικό ακτιβιστικό κίνημα, κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας υποσχόταν "πράσινη" ανάπτυξη πριν γελοιοποιήσει έννοιες και προοπτικές. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι προτεραιότητες άλλαξαν, αφού καλή είναι η μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, αλλά πώς να την σκέφτεσαι όταν το στομάχι γουργουρίζει; Μόνο που η καταστροφή τού περιβάλλοντος δεν περιμένει την οικονομική κρίση να κάνει τον κύκλο της, συνεχίζεται και με μεγαλύτερη ένταση μάλιστα στο όνομα της επιβίωσης στο εδώ και τώρα και της δίχως μέτρο ανάπτυξης...

Τι κι αν μεγαλοφυείς επιστήμονες όπως ο Στίβεν Χόκινγκ μας προειδοποιούν πως ο πλανήτης θα καταστραφεί αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα; Τι κι αν ανίατες ασθένειες όπως ο καρκίνος θεριεύουν; Τι κι αν τα περισσότερα από όσα καταναλώνουμε θα έπρεπε κανονικά να ντρεπόμαστε να τα δίνουμε ακόμα και στα ζώα; Συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μην τρέχει τίποτα και, μάλιστα, την επιβαρύνουμε ακόμα περισσότερο...

Δείτε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στο Βόλο, το οποίο έλαβε προσφάτως άδεια για την καύση 200.000 τόνων επικίνδυνων ρυπογόνων υλικών σαν να μην είχε προηγηθεί το "παράδειγμα" του Αλιβερίου, όπου οι θάνατοι από λευχαιμίες έχουν εκτοξευτεί τα τελευταία χρόνια. Οι έλεγχοι, εξάλλου, γίνονται από υπαλλήλους τής εταιρείας κι όχι από κάποιον κρατικό ή τρίτο φορέα, με τους κατοίκους να επαφίενται στον "πατριωτισμό" τους για να μην αρχίσουν να ψοφάνε σαν τα κοτόπουλα...

Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή δεν είναι τόσο "σέξι" θέματα όπως η ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, οι ολλανδικές εκλογές, η Τουρκία, η Συρία ή το "Survivor", μόνο που είναι απείρως πιο απειλητικά για το ανθρώπινο είδος. Οι συνέπειές τους, άλλωστε, είναι ήδη ορατές ακόμα κι αν υποθέσουμε πως απέχουμε πολύ από την ανάγκη να μετοικήσουμε σε άλλον πλανήτη για να σώσουμε τα τομάρια μας. Αλίμονο, όμως, αν η στρατηγική μας για την επιβίωσή μας βασίζεται αποκλειστικώς στην αποίκηση άλλων πλανητών αντί να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διαφυλάξουμε τη ζωή μας στη Γη...

Το ξέρω ότι θυμίζει έκθεση έκτης δημοτικού αν σας γράψω πως ο πλανήτης δεν μας ανήκει, αλλά τον έχουμε δανειστεί από τα παιδιά μας, μόνο που είναι απολύτως αληθινό, όπως τα περισσότερα άλλωστε που σκέφτονται και γράφουν τα παιδιά. Κι όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο γρηγορότερα θα πάψουμε να ψάχνουμε για λύσεις στον ουρανό όταν αυτές βρίσκονται μπροστά μας στο χώμα που πατάμε, στην θάλασσα που διασχίζουμε και στον αέρα που αναπνέουμε κι επιμένουμε να ασελγούμε πάνω τους...

Τα άδεια πιάτα δεν γεμίζουν με συνταγματικές αναθεωρήσεις...

"Δικαιώματα, διαφάνεια, δικαιοσύνη", υπόσχεται ο Αλέξης Τσίπρας μέσω της Συνταγματικής Αναθεώρησης. Ταυτοχρόνως, στην "Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων", κατεύθυνση που θεωρείτο προσβλητικό και να συζητείται πριν μερικά χρόνια, κατάληξαν οι ηγέτες των τεσσάρων μεγαλύτερων κρατών της, οι οποίοι μάλιστα, με την εξαίρεση του Μ. Ραχόι και ύστερα από χίλια κύματα στην Ισπανία, έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης...

Είναι τρόπον τινά θεσμικώς απαραίτητο οι πολιτικοί να προσφέρουν οράματα στους λαούς τους, ανεξαρτήτως αν κάποιος συμφωνεί με αυτά ή όχι. Απαραίτητη, ωστόσο, προϋπόθεση προκειμένου αυτά να ορθοποδήσουν είναι οι δημοκρατίες να έχουν εξασφαλίσει πρώτα τα απολύτως απαραίτητα στους πολίτες τους: τροφή, στέγη, κάτι παραπάνω από αξιοπρεπή διαβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο όταν όλα αυτά θα έχουν κατοχυρωθεί θα μπορέσει ο οποιοσδήποτε λαός να καταπιαστεί σοβαρώς με τα "σπουδαία και τρανά"...

Η β' αξιολόγηση είναι πολύ πιθανό να ολοκληρωθεί στις 20 Μαρτίου. Οι όροι ολοκλήρωσής της, όμως, είναι αυτοί που θα κρίνουν το αν η Ελλάδα μπορεί μέχρι το τέλος τού έτους να επανέλθει σε μια κανονικότητα ή αν θα συνεχίσει να κυνηγά δίχως νόημα την ουρά της. Είναι, δηλαδή, το μείγμα των μέτρων που θα αποφασιστούν αυτό που θα καθορίσει το κατά πόσο δεν θα χρειαστεί να καταφύγουμε σε ένα τέταρτο μνημόνιο, το οποίο θα σημάνει την ολοκληρωτική κατάρρευση του σημερινού πολιτικού συστήματος και την αντικατάστασή του από ένα σύστημα που κρατά τις ρίζες και τα πρότυπά του σε μορφές ολοκληρωτισμού, φασισμού και μισαλλοδοξίας που στιγμάτισαν ολόκληρες γενιές. Αν αυτήν τη στιγμή ο λαός είναι μουδιασμένος, σε τυχόν επικράτηση του χειρότερου σεναρίου ως προς την ασκούμενη οικονομική πολιτική πολύ φοβάμαι πως η αντίδρασή του δεν θα είναι μια ταξικά συνειδητή επανάσταση, αλλά το χάος που ακολουθεί μια φυσική καταστροφή...

Δεν είμαι, ωστόσο, απαισιόδοξος. Αντιθέτως, εκτιμώ πως μέχρι το τέλος τού 2017 η εισοδηματική και, κυρίως, η ψυχολογική κατάσταση του μέσου Έλληνα θα έχει βελτιωθεί σημαντικά. Κι αυτό γιατί όσο καλά προετοιμασμένοι κι αν είναι οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί σε οικονομικό επίπεδο για να διαχειριστούν μια ρήξη με την Ελλάδα, οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι αυτοί που μας δίνουν το πάνω χέρι...

Με την ανάσα τού Μ. Σουλτς στο σβέρκο τους, αν όχι και στα μάτια τους, η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε δεν διαθέτουν πλέον την άνεση της κωλυσιεργίας που διέθεταν το 2015. Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι όσο πλησιάζουμε στις γερμανικές εκλογές τού Σεπτεμβρίου με το ελληνικό πρόγραμμα σε αβεβαιότητα τόσο δυσκολότερη καθίσταται η επανεκλογή τους. Κι όσο κι αν υποτίθεται πως ομνύουν στον πόλεμο κατά τού λαϊκισμού οι δυο τους αποτελούν το εμβληματικότερο δίδυμο λαϊκιστών σε όλη την Ευρώπη. Βεβαίως όλα αυτά έχουν και μια πολύ σοβαρή προϋπόθεση: η ελληνική πλευρά να μην φοβηθεί να κάνει ακόμα και το βήμα παραπάνω που δεν έκανε πριν δύο χρόνια αν το τελικό μείγμα που της τεθεί στο τραπέζι γέρνει ξανά προς τη λιτότητα...

 

   

Για τους Τούρκους αξιωματικούς μιλούσαν για εθνική αξιοπρέπεια αυτοί που το βράδυ χειροκροτούσαν τον Σόιμπλε...

Όλοι μαζί πανηγυρίσαμε την απόφαση του Αρείου Πάγου για μη έκδοση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών στην πατρίδα τους, όπου είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι το καθεστώς Ερντογάν τους περίμενε, στην καλύτερη για τους ίδιους περίπτωση, για να τους βασανίσει. Συμφωνήσαμε ότι σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου η προστασία κεφαλαιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ζωής, δεν μπορεί να μπαίνει στη ζυγαριά με τον κίνδυνο, για παράδειγμα, η γείτονας να μας στείλει χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες ή ακόμα και να προκαλέσει θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο...

Ελπίζω, τουλάχιστον, αυτό να το θυμόμαστε κι αν προκύψει κάτι από τα παραπάνω και να μην αρχίσουμε να μιλάμε πάλι για την ανίκανη κυβέρνηση που δεν προστατεύει τα σύνορα της χώρας ή που θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. Οφείλουμε, δηλαδή, να έχουμε υπόψη ότι οι γενναίες πολιτικές ή δικαστικές αποφάσεις προϋποθέτουν κι ένα λαό πρόθυμο να τις υπερασπίζεται με κάθε θυσία κι όχι να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ, επικροτώντας την απόφασή του να μην βγούμε από το ευρώ το Σεπτέμβριο του 2015, αλλά μετά να τον κατηγορεί για κωλοτούμπες...

Έχω πολλές απορίες και θέλω να μοιραστώ μία από αυτές μαζί σας: πώς είναι δυνατό κάποιος που χειροκροτεί την απόφαση του Αρείου Πάγου να ζητά ταυτοχρόνως άρον άρον ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου, έστω από το 2019; Πώς μπορεί, δηλαδή, με λίγα λόγια κάποιος να επικροτεί από τη μία το ότι η Ελλάδα δεν είναι αποικία αλλά δημοκρατία, γι' αυτό και δεν πρέπει να υποκύπτει στην πίεση της Τουρκίας, κι από την άλλη να μην έχει κανένα πρόβλημα να μας συμπεριφέρονται οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ σαν αποικία με το να απαιτούν να νομοθετήσουμε από τώρα για την περίπτωση που σε δύο χρόνια δεν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι που έχουν τεθεί. Οι ίδιοι που λοιδορούν από το πρωί μέχρι το βράδυ την προσπάθεια της κυβέρνησης να ανακτήσει τη λαϊκή κι εθνική αξιοπρέπεια το 2015 είναι εκείνοι που ήταν έτοιμοι να την πυροβολήσουν στην περίπτωση που εκδίδονταν οι Τούρκοι αξιωματικοί, μολονότι η μη έκδοσή τους ενέχει το σοβαρό κίνδυνο αντιποίνων από ένα κράτος που μετατρέπεται με γοργά βήματα σε δικτατορία...

Όλα αυτά, ωστόσο, αποδεικνύουν το φαρισαϊσμό εκείνης της μερίδας τής κοινής γνώμης η οποία δεν πρόκειται να δεχθεί ποτέ το δικαίωμα στην Αριστερά να κυβερνά, Ίσως να πρόκειται για κατάλοιπο της μετεμφυλιακής Ελλάδας, το οποίο έχει περάσει από γενιά σε γενιά, ένα βαθύ σύμπλεγμα που και οι καλύτεροι ψυχοθεραπευτές τού κόσμου αδυνατούν ενδεχομένως να λύσουν. Δείτε, για παράδειγμα, τις ειρωνείες για την περίπτωση τοποθέτησης του Γιώργου Κιμούλη ως επικεφαλής του Ιδρύματος "Σταύρος Νιάρχος". Λες και είναι κάποιος άσχετος με την τέχνη ή λες και μόνο δεξιοί μπορούν να καταλαμβάνουν τέτοιες θέσεις. Τόλμησε ποτέ η Αριστερά να ειρωνευτεί την τοποθέτηση, για παράδειγμα, σε διευθυντικές θέσεις στην ΕΡΤ του Δημήτρη Χορν ή του Μάνου Χατζιδάκι με την κατηγορία πως ήταν προσωπικοί φίλοι τού Κ. Καραμανλή;...

Ο Γιώργος Κιμούλης, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, δεν είναι προσωπικός φίλος τού Αλέξη Τσίπρα, αλλά ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες τής χώρας. Γιατί πρέπει αυτό να τον αποκλείει από την κατάληψη δημόσιου αξιώματος, για το οποίο μόνο το μέλλον θα μας πει αν ήταν άξιος να το κατέχει ή όχι; Το τόνισα, ωστόσο, και παραπάνω: είναι αυτά τα καταραμένα μετεμφυλιακά σύνδρομα και τα κόμπλεξ που συντηρούν με τη χυδαία προπαγάνδα τους σαπισμένες, καταρρέουσες εξουσίες...