Η γυναίκα κι ο άνδρας είναι φύλα, όχι προσόντα...

Οι πανηγυρισμοί για το ότι η Κατερίνα Σακελλαροπούλου γίνεται η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδεικνύουν την κοινωνική μας υστέρηση (και) στο ζήτημα της ισότητας των φύλων. Το ότι είναι γυναίκα δεν είναι προσόν, αλλά φύλο κι επομένως θα ήταν ευγενικότερο και για την ίδια να στεκόμασταν στα πραγματικά προτερήματα της υποψηφιότητάς της παρά σε οτιδήποτε άλλο...

Ούτε, βεβαίως, είναι απαραίτητο να επιδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία το σεξισμό μας όταν, για παράδειγμα, συγκρίνουμε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου με την πιο όμορφη πρόεδρο της Κροατίας ή όταν λέμε πως δεν είναι ικανή να γίνει ΠτΔ γιατί δεν μπορεί να επισκεφθεί το Άγιο Όρος. Το Άγιο Όρος να αλλάξει, όχι η ισοπολιτεία...

Όλα αυτά δεν υποβαθμίζουν τη σπουδαιότητα της εκλογής Σακελλαροπούλου ούτε την ανάγκη συνέχισης των ποσοστώσεων υπέρ των γυναικών σε διάφορους τομείς. Δυστυχώς απαιτείται ακόμα η θεσμική/ νομοθετική ώθηση προκειμένου οι γυναίκες να έχουν, πέρα από την θεωρία, και στην πραγματικότητα ίσες ευκαιρίες με τους άνδρες. Το πρόβλημα, δηλαδή, έγκειται στο ότι ακριβώς θεωρούμε ως είδηση το 2020 την εκλογή γυναίκας στην Προεδρία της Δημοκρατίας...

Το ίδιο προβληματικό είναι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση στην εκπαίδευση, απαξιώνοντας εν τοις πράγμασι το δημόσιο υπέρ τού ιδιωτικού. Αυτό που δεν εννοεί ο νεοφιλελευθερισμός να καταλάβει είναι πως δεν εκκινούν όλοι- φυσικά και νομικά πρόσωπα- από το ίδιο σημείο ώστε να αξιολογούνται με τα ίδια κριτήρια και να συνδέεται με αυτόν τον τρόπο η χρηματοδότησή τους...

Ούτε είναι δυνατό να κλαίμε για τους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό ή για την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών τους από τα ιδιωτικά- χαμηλού επιπέδου, ως επί το πλείστον, εκπαιδευτήρια- και την ίδια ώρα να επιχαίρουμε για την κατάργηση δημόσιων σχολών και για την εξίσωση απολυτηρίων μη αναγνωρισμένων κολεγίων με αντίστοιχα αναγνωρισμένων πανεπιστημίων. Πολλώ δε μάλλον όταν το υπουργείο Παιδείας αρνείται να δημοσιοποιήσει την αλληλογραφία του με την Κομισιόν, την οποία, κατά τα άλλα, επικαλείται για να παρουσιαστεί ως σεβόμενο την ευρωπαϊκή νομοθεσία...

Βάση εισαγωγής στα δημόσια ΑΕΙ; Ναι, αλλά και στα ιδιωτικά ΙΕΚ...

Δεν ισχυρίζομαι πως είναι λογικώς αστήρικτο το επιχείρημα να μην μπαίνουν σε πανεπιστημιακές σχολές όσοι έχουν γράψει στις πανελλήνιες κάτω από τη βάση. Όπως η Υγεία έτσι και η Παιδεία πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους κι επομένως καθένας πρέπει να έχει το δικαίωμα να σπουδάσει αν το επιθυμεί ο ίδιος κι όχι αποκλειστικώς η οικογένειά του, ακόμα κι αν δεν είναι ξεφτέρι ή εργατικός. Από την άλλη, όμως, δείχνω κατανόηση και στο επιχείρημα πως αν η προσωπική ή οικογενειακή αυτογνωσία δεν είναι αναπτυγμένη δεν είναι κακό να θέτουν όρια η πολιτεία ή τα πανεπιστήμια και πως στο κάτω κάτω της γραφής χρειαζόμαστε και τεχνίτες κι όχι μόνο πτυχιούχους...

Η κυβερνητική υποκρισία, όμως, είναι ανυπόφορη και στο εκπαιδευτικό ζήτημα, το οποίο αντιμετωπίζει αποκλειστικώς με όρους αγοράς, δηλαδή με αγοραίους όρους. Ας επιστρέψει η βάση τού δέκα για την είσοδο σε δημόσιο πανεπιστήμιο, αν όμως στο υπουργείο Παιδείας θέλουν να είναι ακριβοδίκαιοι και να λειτουργούν με όρους ισοτιμίας θα πρέπει να θεσπίσουν παρόμοια κριτήρια και για το να εγγραφεί κάποιος σε ιδιωτικό ΙΕΚ, που για να το αναβαθμίσουμε το αποκαλούμε ευφημιστικώς κολέγιο. Λες και το ΙΕΚ Ξυνή, για παράδειγμα, είναι η Οξφόρδη. Σε διαφορετική περίπτωση η κυβέρνηση και σε αυτόν τον τομέα δεν κάνει κάτι διαφορετικό από το να πασάρει πελάτες στους ιδιώτες και να αναγνωρίζει ως ισότιμα με τα δημόσια ΑΕΙ ιδιωτικά μαγαζιά που τα πτυχία τους δεν αξίζουν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο έχουν γραφτεί...

Ο Κ. Μητσοτάκης υπόσχεται και πως με τις πολιτικές του θα αναστρέψει το brain drain, την ίδια ώρα που με τους δαμόκλειους όρους φοίτησης που σχεδιάζει, σπρώχνει περισσότερους νέους στο εξωτερικό. Αφήστε που τα εγχώρια ή ξένα κολέγια θέλουν και λεφτά, τα οποία πολύ δύσκολα μπορεί να συγκεντρώσει σήμερα ακόμα και μια μικρομεσαία οικογένεια...

Κι όσο για τους υποκριτές τής αριστείας, η οποία αποτελεί το φερετζέ τής διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων, να τους θυμίσω πως ο επιδραστικότερος φυσικός τού 20ού αιώνα Άλμπερτ Αϊνστάιν δεν ήταν και τόσο άριστος με τα δικά τους κριτήρια αφού είχε αποτύχει στις εξετάσεις τού Πολυτεχνείου Ζυρίχης και είχε κοπεί στη συνέχεια στα "πειράματα φυσικής". Η παιδεία, όμως, είναι κάτι πολύ βαθύτερο από τους στατιστικούς όρους με τους οποίους την αντιλαμβάνεται η νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή μας...