Στις γενοκτονίες δεν χασμουριέσαι, κραυγάζεις...

Είσαι αμέτοχος ευθύνης για τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος σου αν δεν μιλάς γι' αυτή κι ασχολείσαι με τη δουλειά σου; Μπορείς να ισχυρίζεσαι πως είσαι, για παράδειγμα, ένας απλός μουσικός, ποδοσφαιριστής ή ηθοποιός όταν σκοτώνονται κι εκτοπίζονται μαζικώς γυναικόπαιδα; Αν δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνο άτομα δεν είσαι υπεύθυνος. Αν, όμως, υπάρχει κοινωνία τότε η σιωπή σου δεν είναι χρυσός, είναι βρομερό θειάφι...

Το προνόμιο της δημοφιλίας εμπεριέχει και υποχρεώσεις. Όταν έχεις τη δυνατότητα ο λόγος σου να φτάνει σε περισσότερα αφτιά από το λόγο ενός μέσου ανθρώπου τότε είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις να έχει αντίκτυπο. Το "δεν ασχολούμαι με την πολιτική, είμαι ένας απλός οτιδήποτε" θα ήταν ανεκτό μόνο σε κοινωνίες χωρίς προβλήματα ζωής ή θανάτου. Όταν, όμως, διεξάγεται μια γενοκτονία δεν σωπαίνεις, δεν χασμουριέσαι, δεν αναζητάς δικαιολογίες. Μιλάς, κραυγάζεις για τα δίκια τής ανθρωπότητας...

Το 2024 δεν είναι 1942. Σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο να αποκρύβεις ολοκαυτώματα, ακόμα κι όταν οι θύτες τους διαθέτουν επικοινωνιακή υπεροπλία. Το ότι ένα πανηγυράκι όπως αυτό της Eurovision μετατράπηκε σε αντιγενοκτονική πλατφόρμα από μόνο του λέει πολλά. Όπως και το ότι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη πανεπιστήμια καταλαμβάνονται στο όνομα της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας. Το φως πάντα βρίσκει τρόπο να νικά το σκοτάδι... 

Χαλαρώστε, θα χαθείτε έτσι κι αλλιώς...

Το ότι εν έτει 2024 οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκοτώνονται για μερικά εκτάρια γης παραπάνω είναι ίσως και μια ένδειξη ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι τελικώς και τόσο άσχημη ιδέα. Αν η φυσική μας νοημοσύνη δεν μας έχει απομακρύνει και τόσο πολύ από τον άνθρωπο των σπηλαίων, ίσως να μας βοηθήσει να το πετύχουμε η τεχνητή. Μέχρι, πάντως, να συμβεί αυτό θα είμαστε τόσο ανόητοι ώστε αντί να επιδιώκουμε την ειρήνη θα αναζητάμε ποιος έριξε πρώτος την πέτρα για να δικαιολογούμε το ότι έχουμε χτίσει έναν ακόμα πλανήτη με τις πετριές μας...

Αν το ερώτημα που θέτουμε και για τη Μέση Ανατολή, που όντως θέτουμε, είναι ποιος έκανε την αρχή ώστε να δικαιώσουμε όσους ακολούθησαν δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη. Όπως, επίσης, αν καταδικάζουμε αποκλειστικώς τον αμερικανικό και βρετανικό ιμπεριαλισμό, αλλά όχι και τον ρωσικό ή τον κινεζικό και το αντίστροφο. Άκρη θα βγάλουμε μόνο αν αποφασίσουμε να βάλουμε ένα τέρμα στο οφθαλμός αντί οφθαλμού και καθίσουμε σε ένα τραπέζι και συζητήσουμε ήσυχα κι απλά...

Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς μια ημέρα θα είμαστε όλοι νεκροί, πόσο γελοίο είναι να σκοτωνόμαστε νωρίτερα για πράγματα που δεν θα μας χρησιμεύουν σε τίποτα όταν θα είμαστε τροφή για τα σκουλήκια; Κι αν οφείλουμε να παλεύουμε κάθε ώρα και λεπτό για να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο, έστω και για να κρατιόμαστε απασχολημένοι, πόσο φαιδρό είναι να αγωνιζόμαστε για εδάφη, τιμές και δόξες που είναι τόσο εφήμερες όσο η διάρκεια της ζωής μας; Γι' αυτό και θα πρότεινα σε όλη την οικουμένη να χαλαρώσει λίγο, ούτως ή άλλως από την απληστία μας η γη δεν θα κατοικείται κάποια στιγμή πολύ συντομότερα από όσο πιστεύουμε σήμερα...

 

 

Ζαγοραίος κοινοβουλευτισμός...

Η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών κι ευρωβουλευτών είναι δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες κι αθλητές. Ασχολείται η συντριπτική πλειονότητα τής κοινωνίας με αυτά τα επαγγέλματα; Μάλλον όχι, κι αυτή είναι μία ακόμα παθογένεια της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας: εκλέγεσαι μόνο αν είσαι προβεβλημένος. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι ο Θ. Ζαγοράκης κι ο κάθε Ζαγοράκης. Το πρόβλημα είναι συστημικό...

Στις ευρωεκλογές, μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη αφού από τον Έβρο ως την Κρήτη ψηφίζουμε το ίδιο ψηφοδέλτιο. Πώς, επομένως, ένας επιτυχημένος επαγγελματίας στην Αλεξανδρούπολη, για παράδειγμα, να ανταγωνιστεί έναν υποψήφιο με πανελλήνια αναγνωρισιμότητα λόγω της φύσης τού επαγγέλματός του που του εξασφαλίζει και μεγαλύτερη τηλεοπτική προβολή; Και γιατί να μπει στη διαδικασία να ξοδέψει χρήματα για να ενισχυθεί το κόμμα του αλλά στο τέλος να εκλεγεί κάποιος άλλος; Ο κομματικός πατριωτισμός από μόνος του δεν γεμίζει το τραπέζι...

Το πρόβλημα δεν θα λυνόταν ακόμα κι αν στις ευρωεκλογές ψηφίζαμε ανά περιφέρεια. Κι αυτό γιατί η δημοκρατική νομιμοποίηση εν έτει 2024 δεν μπορεί να περιορίζεται σε μία επιλογή προσώπων κατά βάση τής ανφάν γκατέ κάθε τέσσερα χρόνια. Αν το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό δεν προσαρμοστεί στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση θα το καταπιεί. Όχι μόνο, όμως, δεν προσαρμόζεται αλλά και ειρωνεύεται όσους το έχουν καταλάβει, όπως ακριβώς έκαναν οι ολιγάρχες στις τελευταίες ημέρες τής Πομπηίας...  

 

Ψεκάζει, σκουπίζει, τελειώνει τη δημοκρατία...

Η κουτοπονηριά με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την επιστολική ψήφο και στις βουλευτικές εκλογές συμβάλλει σε αυτό που υποτίθεται πως θέλει να καταπολεμήσει, στην εκλογική αποχή δηλαδή. Φυσικά και η διευκόλυνση να ψηφίζεις χωρίς να υποχρεώνεσαι να πηγαίνεις σε ένα εκλογικό τμήμα δεν είναι προς ψόγο. 

Ελπίζω, άλλωστε, σύντομα να υπάρξουν τα εχέγγυα ώστε όλοι μας να μπορούμε να ψηφίζουμε και ηλεκτρονικά. Στο 2024 ζούμε, αλλά κι επειδή ζούμε στο 2024 ο μικροκομματισμός δεν συγκινεί πλέον... 

Το προηγούμενο χρονικό διάστημα επιτεύχθηκε η συναίνεση των τριών μεγαλύτερων κομμάτων για την επιστολική ψήφο των κατοίκων εξωτερικού για τις ευρωεκλογές. Ανεξαρτήτως των επιμέρους ενστάσεων, αν μη τι άλλο είναι σημαντικό να επιτυγχάνονται διακομματικές συναινέσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα. 

Η κυβέρνηση, όμως, του σαράντα τακατό που έχει απέναντί της μια κατατεμαχισμένη αντιπολίτευση έχει κρίνει σκόπιμο να αξιοποιήσει την πολιτική συγκυρία ώστε να προχωρήσει είτε σε συνταγματικά πραξικοπήματα- βλ. παράκαμψη του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια- είτε για να ψεκάσει, να σκουπίσει και να τελειώσει με όλα τα δύσκολα νομοθετήματα. Λογικό, αλλά να μην περιμένει οι πολίτες να σπεύσουν στις κάλπες βλέποντας τέτοια μικροκομματικά παιχνίδια στις πλάτες τους...

Οι τεσσεράμισι μήνες που απομένουν μέχρι τις ευρωεκλογές θα είναι κίνδυνος- θάνατος για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Αν, μάλιστα, το αποτέλεσμά τους δεν δείξει κάποια δυναμική ανόδου τού ΣΥΡΙΖΑ, του μόνου προοδευτικού κόμματος που δεν είναι εκβιαζόμενο ή ελεγχόμενο από την ολιγαρχία, τότε αυτός ο κίνδυνος θα παραταθεί εξαιτίας μιας κυβέρνησης που δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να εξυπηρετεί την ελίτ και τον εαυτό της. Γι' αυτό και η ευθύνη τής ηγεσίας τού ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη, ακόμα μεγαλύτερη όμως η ευθύνη των πολιτών... 

 
 

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν φέρνουν τις ταξικές ανισότητες, τις επιβεβαιώνουν...

Οι ταξικές ανισότητες και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι υπαρκτές και τώρα που δεν έχουν ανοίξει ακόμα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι πλούσιοι γόνοι σπουδάζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου όπου κάνουν διεθνείς γνωριμίες ζωής. Σιγά, επομένως, μην φοιτήσουν σε κάποιο παράρτημα ξένου πανεπιστήμιου εν Ελλάδι. Αυτό, όπως και το κάθε ΙΕΚ Φούφουτος που θα βαφτιστεί ΑΕΙ, θα είναι για τη μικρομεσαία πλέμπα που εξαιτίας και της ελάχιστης βάσης εισαγωγής της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα οδηγηθεί στα ιδιωτικά πανεπιστήμια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία έχει ήδη εξισώσει τα επαγγελματικά δικαιώματα του απόφοιτου δημόσιου πανεπιστήμιου και του απόφοιτου του ΙΕΚ Φούφουτου...

Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση έδινε προτεραιότητα στη δημόσια παιδεία, από το νηπιαγωγείο ως το πανεπιστήμιο, η συζήτηση για την ιδιωτική εκπαίδευση θα ήταν άνευ σημασίας, ένα καπρίτσιο για λίγους. Το ότι, όμως, η δημόσια παιδεία είναι το διαχρονικό αποπαίδι τού κρατικού προϋπολογισμού ανοίγει το δρόμο στην ιδεολογικοποίηση μιας συζήτησης που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει πολλούς. Κι όταν μια κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στο ιδιωτικό πανεπιστήμιο από το δημόσιο στην ουσία δηλώνει τη δική της ανεπάρκεια να δώσει λύσεις, πέρα φυσικά από το ότι γεννά ζητήματα εξάρτησης από εκείνους που μια χαρά βολεύονται με την αναπαραγωγή των ταξικών ανισοτήτων...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν μοιρολατρικά ότι το 2024 θα είναι καλύτερο από το 2023 γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς οφείλουν να εργαστούν σκληρά, πολύ σκληρά για να το πετύχουν. Με αυτοκριτική, αλλά και με προτάσεις, με όραμα αλλά και με πρακτικές λύσεις θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε το πιο βαθύ σκοτάδι σε προοπτική αλλαγής. Κι αν όσοι αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν ενωθούμε, υποτασσόμενοι σε έναν ανούσιο εμφύλιο, θα απολογούμαστε στις γενιές που θα μας ακολουθήσουν για το ότι επιτρέψαμε την ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία να μετατραπεί και σε κοινωνική... 

Για να κλείσω, πάντως, πιο αισιόδοξα, εκτιμώ πως σε ένα χρόνο από τώρα η λογική θα έχει επικρατήσει του πείσματος. Για το καλό τής κοινωνικής πλειοψηφίας...    

Υ.Γ.: Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλες κι όλους, ραντεβού στις 4 Ιανουαρίου!