Οι πλούσιοι κι όσοι σιτίζονται από πλούσιους μόνο για επιδόματα θα σας μιλάνε...

Το πραγματικό νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα δεν είναι το Ιράν. Ούτε, φυσικά, η Γροιλανδία ή όποιο άλλο κράτος θέλει να ελέγξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είναι οι ταξικές ανισότητες, αυτό που συνηθίζουμε να λέμε πως το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. 

Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από μία και μόνο κυβέρνηση ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες των προθέσεων, πολλώ δε μάλλον από την όποια ελληνική. Μόνο που και στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην αναδιανομή τού πλούτου αλλά στο ποιος έχει τις καλύτερες επιδοματικές προτάσεις...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Ορθώς η αντιπολίτευση επισημαίνει πως θα έπρεπε να μπει στα δύο διυλιστήρια κι όχι στα βενζινάδικα αν θέλουμε να μην πληρώνουμε περισσότερο στην Ελλάδα για βενζίνη σε σχέση με την Κύπρο, η οποία αγοράζει από αυτά τα δύο διυλιστήρια. Ακόμα, όμως, κι αν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μέτρο η κοινωνική πλειοψηφία δεν θα γινόταν πλουσιότερη ούτε οι οικογένειες Βαρδινογιάννη- Λάτση θα αισθάνονταν κάποια ουσιαστική απώλεια στις τσέπες τους. Με λίγα λόγια, καμία αναδιανομή πλούτου δεν θα λάμβανε χώρα, απλώς θα αισθανόμασταν λιγότερο κορόιδα...

Βεβαίως κι αντιλαμβάνομαι πως πολλές οικογένειες χρειάζονται ανακούφιση εδώ και τώρα κι όχι μετά από κάποια χρόνια κι αυτό δύναται να γίνει μόνο με κάθε είδους άμεσα επιδόματα κι ελαφρύνσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν βλέπω από κανένα κόμμα- ούτε από τα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά- προτάσεις που να χτυπούν το πρόβλημα στη ρίζα του και οι οποίες να μην είναι μόνο διαχειριστικές. Εξαιρώ το ΚΚΕ, μόνο που το μοντέλο που μας προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί κι άφησε πίσω του εξαθλιωμένους λαούς όπου κι αν εφαρμόστηκε...

Από την παγίδα τής διαχείρισης δεν ξέφυγε ούτε η πρώτη φορά Αριστερά και το ότι εφάρμοσε μνημόνιο είναι απλώς μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά δικαιολογία. Καμία τρόικα, για παράδειγμα, δεν της απαγόρευσε να φορολογήσει περισσότερο τους εφοπλιστές. Ίσα ίσα που το πρότεινε, αν και για τα δικά της συμφέροντα, μόνο που δεν έγινε ποτέ. 

Και πώς να γίνει όταν το πολιτικό μας προσωπικό είτε ανήκει στην οικονομική ελίτ είτε σιτίζεται από αυτή; Μόνο αν η λαϊκή κυριαρχία αποκτήσει πραγματική σάρκα κι οστά και δεν παραμείνει αντιπροσωπευτική μπορεί να δούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αρχής γενομένης από τη δίκαιη άμεση φορολόγηση. Μέχρι τότε καλά pass... 

 

Χαλαρώστε, θα χαθείτε έτσι κι αλλιώς...

Το ότι εν έτει 2024 οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκοτώνονται για μερικά εκτάρια γης παραπάνω είναι ίσως και μια ένδειξη ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι τελικώς και τόσο άσχημη ιδέα. Αν η φυσική μας νοημοσύνη δεν μας έχει απομακρύνει και τόσο πολύ από τον άνθρωπο των σπηλαίων, ίσως να μας βοηθήσει να το πετύχουμε η τεχνητή. Μέχρι, πάντως, να συμβεί αυτό θα είμαστε τόσο ανόητοι ώστε αντί να επιδιώκουμε την ειρήνη θα αναζητάμε ποιος έριξε πρώτος την πέτρα για να δικαιολογούμε το ότι έχουμε χτίσει έναν ακόμα πλανήτη με τις πετριές μας...

Αν το ερώτημα που θέτουμε και για τη Μέση Ανατολή, που όντως θέτουμε, είναι ποιος έκανε την αρχή ώστε να δικαιώσουμε όσους ακολούθησαν δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη. Όπως, επίσης, αν καταδικάζουμε αποκλειστικώς τον αμερικανικό και βρετανικό ιμπεριαλισμό, αλλά όχι και τον ρωσικό ή τον κινεζικό και το αντίστροφο. Άκρη θα βγάλουμε μόνο αν αποφασίσουμε να βάλουμε ένα τέρμα στο οφθαλμός αντί οφθαλμού και καθίσουμε σε ένα τραπέζι και συζητήσουμε ήσυχα κι απλά...

Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς μια ημέρα θα είμαστε όλοι νεκροί, πόσο γελοίο είναι να σκοτωνόμαστε νωρίτερα για πράγματα που δεν θα μας χρησιμεύουν σε τίποτα όταν θα είμαστε τροφή για τα σκουλήκια; Κι αν οφείλουμε να παλεύουμε κάθε ώρα και λεπτό για να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο, έστω και για να κρατιόμαστε απασχολημένοι, πόσο φαιδρό είναι να αγωνιζόμαστε για εδάφη, τιμές και δόξες που είναι τόσο εφήμερες όσο η διάρκεια της ζωής μας; Γι' αυτό και θα πρότεινα σε όλη την οικουμένη να χαλαρώσει λίγο, ούτως ή άλλως από την απληστία μας η γη δεν θα κατοικείται κάποια στιγμή πολύ συντομότερα από όσο πιστεύουμε σήμερα...

 

 

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα ό,τι θες πιάνει...

Μπορεί η ελληνική αρχαιότητα και το χριστιανικό Βυζάντιο να είχαν τόση σχέση όση κι ο Κ. Μητσοτάκης με την εντιμότητα, ωστόσο για την ελληνική δεξιά παρουσιάζονται σαν να είναι ένα και το αυτό. Με το ένα χέρι παζαρεύει την επιστροφή των Γλυπτών τού Παρθενώνα και με το άλλο σταυροκοπιέται στις εκκλησίες. Και με τα δύο χέρια, πάντως, πουλά πατριωτισμό, που είναι ως γνωστόν το ύστατο καταφύγιο των απατεώνων...

Αν δεν απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί θέλουμε πίσω τα Γλυπτά τού Παρθενώνα δεν μπορούμε και να συζητάμε για το τι είναι σωστό και λανθασμένο στη σχετική διαπραγμάτευση. Αν τα θέλουμε γιατί "είναι δικά μας", προφανώς και δεν τα δανείζεσαι από τον κλέφτη, αλλιώς τον νομιμοποιείς. Αν, πάλι, τα θέλουμε γιατί στο Μουσείο τής Ακρόπολης εντάσσονται αρμονικότερα από το Βρετανικό, τότε προχωράς σε οποιαδήποτε συμφωνία, έστω και προσωρινή, κρίνεις σκόπιμη...

Στην Ελλάδα, ωστόσο, χρησιμοποιούμε και την αρχαιότητα στην αρένα προεκλογικών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Άλλος για να ρεφάρει τις αποτυχίες του στην οικονομία, στην πανδημία και στη διαφάνεια κι άλλος για να μας πείσει πως εθνικές υποχωρήσεις είναι ανεκτές μόνο στο Μακεδονικό και σε κανένα άλλο ζήτημα. Όπως κι αν έχει, μακάρι όλοι οι Έλληνες να μπορέσουν να δουν τα Γλυπτά έστω και μία φορά στη ζωή τους ώστε να αντιληφθούν ότι η ομορφιά, όπως και η γη ολόκληρη, δεν έχει σύνορα παρά μόνο αυτά που βάζουμε με το μυαλό και το μικρό ή μεγάλο ιμπεριαλισμό μας...