Δεν χρειάζεται σεβασμός στους ξένους, αλλά στους προγόνους μας...

Δεν είχε το θάρρος να το παραδεχθεί η προηγούμενη κυβέρνηση- τόσοι την κατηγορούσαν, άλλωστε, πως είχε ανοίξει τα σύνορα-, δεν το έχει ακόμα περισσότερο η σημερινή. Το προσφυγικό- μεταναστευτικό έχει έρθει για να μείνει και πρέπει όσο το δυνατό συντομότερα να το επικοινωνήσουν στους πολίτες αντί να τους δημιουργούν φρούδες ελπίδες και να υποθάλπουν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Γι' αυτό και μαζί με τις "πρώτες βοήθειες" οφείλουμε να καταστρώσουμε κι ένα σχέδιο ενσωμάτωσης αντί να κλείνουμε σχολεία όπως αυτό της πακιστανικής κοινότητας στην Αθήνα ή να πετάμε πέτρες στα λεωφορεία με τους απελπισμένους που φτάνουν στα χωριά μας...

Οι πρόσφυγες- μετανάστες που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα είναι περίπου 90.000. Είναι λίγοι; Όχι, αλλά δεν είναι και τόσο πολλοί ώστε να μην μπορούμε να τους διαχειριστούμε, με την προϋπόθεση της πλήρους αξιοποίησης των κοινοτικών κονδυλίων και, κυρίως, της διάθεσης φιλοξενίας τους στις περιοχές τους από τους γηγενείς...

Οι παππούδες των σημερινών Μακεδόνων, για παράδειγμα, είχαν τύχει της ίδιας άθλιας συμπεριφοράς από τους τότε γηγενείς όταν είχαν φτάσει στη Μακεδονία από τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρασία κι από αλλού. Δεν χρειάζεται, επομένως, να δείξουν σεβασμό στους ξένους, αλλά στην ιστορία των προγόνων τους...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν πως τα κράτη- μέλη τής ΕΕ δεν οφείλουν να επιδείξουν μεγαλύτερη αλληλεγγύη από την ελάχιστη που έχουν επιδείξει μέχρι σήμερα. Όπως, όμως, πρέπει να προετοιμαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια ελληνοτουρκική σύρραξη, το ίδιο είμαστε υποχρεωμένοι να πράξουμε και στο προσφυγικό. Παραλλήλως με την επίμονη απαίτηση για βοήθεια από την Ευρώπη έχουμε χρέος να σταθούμε ως κοινωνία κι ως κράτος στο ύψος των περιστάσεων και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους έχοντες ανάγκη αντί να τους φερόμαστε χειρότερα κι από σκουπίδια, συμπεριφορά που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση με τον πρόσφατο νόμο για το άσυλο...

Άλλο Ιταλία άλλο Μακεδονία...

Έχει το δικαίωμα ο πρόεδρος της Ιταλίας να προστατεύσει τον ιταλικό λαό από τις επιλογές του; Θα το είχε αν μιλούσαμε για το "λαό του", αν δηλαδή ο ίδιος ήταν συνταγματικός ή μη μονάρχης ή επικεφαλής μια ολιγαρχίας. Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, ωστόσο, ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει και κανείς δεν μπορεί να του στερήσει αυτό το δικαίωμα παρά μόνο εκείνος ο οποίος είναι σε θέση να αποδείξει ότι είναι ο κάτοχος της απόλυτης αλήθειας κι αυτό δεν αμφισβητηθεί ούτε από έναν...

Η αριστοκρατία θα ήταν το ιδανικό πολίτευμα, αλλά ποιος μπορεί να ορίσει το κοινό μέτρο τού άριστου ώστε όλοι να το ακολουθούν; Γι' αυτό και η δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα, γιατί είναι προτιμότερο τα λάθη να τα κάνουν οι πολλοί από το να τα κάνει ένας ή η μειοψηφία...

Πολλοί, ωστόσο, συγχέουν τα όσα γίνονται στην Ιταλία και το νέο τεχνοκρατικό πραξικόπημα εκεί με όσα συμβαίνουν γύρω από το Μακεδονικό και ζητούν δημοψήφισμα για να μιλήσει ο λαός. Το συνδέουν, μάλιστα, και με όσα έγιναν το καλοκαίρι τού 2015...

Μόνο που δεν είναι δυνατό να αποδίδεται η ίδια σημασία με το μέλλον τής χώρας μας στη βάφτιση μιας ξένης χώρας, όσο εθνικιστικό παροξυσμό κι αν προκάλεσε το τελευταίο στο πρόσφατο παρελθόν. Το αν θα είχαμε νέο μνημόνιο ή ακόμα κι ευρώ ήταν ένα κορυφαίο ζήτημα εθνικής πολιτικής για το οποίο ο λαός δικαιούταν να διατυπώσει την θέση του...

Στο κάτω κάτω της γραφής την πρόταση έφερε στο λαό η εκλεγμένη από τον ίδιο κυβέρνηση κι όχι αυτή της επιλογής τού Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πώς θα λέγεται μια γειτονική χώρα και το αν αυτή πρέπει ή όχι να αλλάξει το Σύνταγμά της, έστω κι αν είναι γειτονική κι έχει οικειοποιηθεί μια αρχαιοελληνική ονομασία, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης της πολιτικής μας ηγεσίας, αλλά δεν μας πέφτει λόγος ως Έλληνες ψηφοφόροι...

Η ηγεσία τής ΠΓΔΜ οφείλει να φέρει την πρόταση επίλυσης σε δημοψήφισμα αφού οι κάτοικοί της έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν αν θέλουν να λέγονται Μακεδόνες, Βορειομακεδόνες, Ανωμακεδόνες ή οτιδήποτε άλλο. Σκεφτείτε πώς θα μας φαινόταν αν γινόταν δημοψήφισμα στη γείτονα για το αν θα έπρεπε να λεγόμαστε Μακεδόνες του Αιγαίου ή του Αλεξάνδρου. Και η πατριωτική στα λόγια δεξιά ας μην κλαίγεται τόσο πολύ για την αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας όταν αυτή έχει αναγνωριστεί από τον "εθνάρχη" της Κ. Καραμανλή ήδη από τη δεκαετία τού '70 κι όταν ακολούθησε την πολιτική τής σιωπής επί δεκαετίες κι αποκαλούσε τους γείτονες Σλαβομακεδόνες όταν εκείνοι προπαγάνδιζαν τη μακεδονική τους ταυτότητα προκαλώντας παγκόσμια σύγχυση...