Το να μην βιάζεις αγοράκια είναι πολύ χαμηλός πήχης για να καμώνεσαι τον καλλιτέχνη...

Οι καλλιτέχνες και οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να βρίσκονται στην εμπροσθοφυλακή τής κριτικής απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, της καλύπτουν τα νώτα και την προφυλάσσουν από το δημόσιο έλεγχο, με το αζημίωτο βεβαίως. Κι αν ο Δ. Λιγνάδης είναι, "απλώς", το πιο επικίνδυνο παράδειγμα του πού μπορεί να φτάσει αυτή η αλληλεξάρτηση υπάρχουν χιλιάδες άλλα παραδείγματα που μαρτυρούν πως σήμερα πολλοί καλλιτέχνες δεν είναι στρατευμένοι σε μια ιδέα, αλλά σε μία εκμαυλιστική εξουσία, που πρώτους από όλους έχει εκμαυλίσει τους ίδιους προκειμένου να πράξουν το ίδιο για λογαριασμό της και στις μάζες...

Πριν δυόμισι χρόνια, σε συνέντευξη Τύπου, είχα ρωτήσει τον Δ. Λιγνάδη αν είναι χρέος τού καλλιτέχνη να φέρνει το έργο του εγγύτερα στις μάζες, να το κάνει πιο κατανοητό για τα λαϊκά στρώματα που δεν έχουν τις γνώσεις και τις παραστάσεις για να συλλάβουν την υψηλή τέχνη. Η απάντησή του ήταν ελιτίστικη, του τύπου "κάνω αυτό που θέλω και για όποιον το καταλάβει. Δεν θα ασχοληθώ με την πλέμπα". 

Εν μέρει είχε δίκιο, μόνο που κι εκείνος, όπως μαρτυρά η προσκόλλησή του στην εξουσία για να αναλάβει δημόσιο αξίωμα, μπορεί να μην είχε στο μυαλό του το λαό, είχε όμως τους άρχοντές του. Αυτούς ήθελε να ικανοποιεί κι αυτούς ικανοποίησε για να βρεθεί στην θέση κι εκείνος να αποκτήσει το δικό του φέουδο και τη δική του ασυλία. Εν τέλει, είναι προτιμότερη η τέχνη τού Μίκη Θεοδωράκη ή του Μάνου Χατζιδάκι, που μίλησε με το λαό, από την τέχνη που μίλησε με το χρήμα και τον θρόνο...

Το να μην κακοποιείς σεξουαλικώς παιδιά κι εφήβους είναι πολύ χαμηλός πήχης ώστε να αισθάνεται ικανοποίηση ένας καλλιτέχνης όταν τον υπερπηδά. Αυτή η χώρα εδώ και πάνω από δέκα χρόνια βιώνει μια παρατεταμένη οικονομική, θεσμική και κοινωνική κρίση. 

Κι όμως, τα σημαντικά έργα πολιτισμού που παράχθηκαν αυτήν την ευλογημένη από άποψη ερεθισμάτων έμπνευσης χρονική περίοδο είναι ελάχιστα. Κι αυτό γιατί και οι καλλιτέχνες επέλεξαν κομματικά στρατόπεδα αντί να συμμαχήσουν με την τέχνη και να δημιουργήσουν με βάση το ταλέντο κι όχι την τσέπη τους. Δύσκολα, επομένως, κρύβονται και οι ευθύνες εκείνων που πίσω από το υψωμένο τους δάχτυλο για τον Δ. Λιγνάδη ή τους υπόλοιπους τυράννους τού θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου δεν μπορούν να παραγραφούν οι δικές τους για το ότι πλάγιασαν με την εξουσία αντί να την παραδώσουν γυμνή κι απροστάτευτη στη λαϊκή επίκριση...  

 

Τι να την κάνεις τη δουλειά αν πίνεις φτηνό καφέ;...

Το να πληρώνουν οι μικρομεσαίοι τα βάρη κάθε κρίσης δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά πολιτική επιλογή. Παρόμοια έκαναν οι Θεσμοί και οι ελληνικές κυβερνήσεις την περίοδο των μνημονίων, την ίδια επιλογή κάνει, ξεκάθαρα πλέον, και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη με πρόσχημα τον κοροναΐό. Επέλεξε την οικονομική ανοσία τής αγέλης για να επιβιώσουν μόνο οι ισχυροί την ίδια ώρα που θεσμοθετεί τη μείωση μισθών και την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα...

Λεφτόδεντρα, πράγματι, δεν υπάρχουν, ανεξαρτήτως αν για την κυβέρνηση εφευρίσκονται για τους μιντιάρχες, τους κλινικάρχες, τους μεγαλοεργολάβους, τους ιδιοκτήτες αεροπορικών εταιρειών ή τους ΚΕΚάρχες. Υπάρχει, όμως, ένα χρηματοδοτικό μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ, η δυνατότητα δανεισμού τής χώρας από τις αγορές και για πρώτη φορά η διάθεση της ΕΕ να δώσει χρήματα κι όχι μόνο με τη μορφή δανεισμού. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, επιλέγει να αφαιρέσει εισοδήματα από τους πολλούς και για αντάλλαγμα τους φτηναίνει τον καφέ, την πορτοκαλάδα και τα εισιτήρια στο μετρό και στον κινηματογράφο...

Η μεγαλύτερη πρωθυπουργική απάτη, πάντως, σχετίζεται με το ότι είναι δήθεν υπερασπιστής τής επιχειρηματικότητας. Αυτό που εννοεί δεν είναι άλλο από το ότι είναι σύμμαχος των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άλλωστε φίλοι του...

Από το σχέδιό του απουσιάζει η ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, με σκοπό μια βίαιη από άποψη ταχύτητας αναδιανομή τού πλούτου υπέρ των λίγων ισχυρών. Ο Κ. Μητσοτάκης κατανοεί ότι ιδίως στην οικονομία το επικοινωνιακό αμπαλάζ έχει κοντά ποδάρια- όλοι μας θα αντιληφθούμε το άδειασμα της τσέπης μας αργά ή γρήγορα, ακόμα κι εκείνοι που τώρα χαίρονται γιατί μπορούν να πιουν μια μπύρα στην πλατεία υπό την επίβλεψη των ΜΑΤ. Γι' αυτό και συνειδητοποιεί ότι οι εκλογές το συντομότερο δυνατό είναι η μόνη του διέξοδος για να υφαρπάξει την ψήφο των φοβισμένων πολιτών πριν μας καταπιεί ο νέος Αρμαγεδδών, για τον οποίο σε σημαντικό βαθμό ευθύνεται ο ίδιος...

Μπάτσοι διά πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν...

Με μια κυβέρνηση η οποία πιστεύει ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει η λύση τής αστυνομικής καταστολής δεν θα έπρεπε να μας προξενεί εντύπωση το "ντου" στον κινηματογράφο για τη σύλληψη "τεντιμπόιδων" που παρακολουθούσαν το "Τζόκερ". Ακόμα και η επιλογή τής ταινίας με την οποία έγινε η επιστροφή στο "Νόμο 4000" έχει τη σημασία της, αφού καυτηριάζει όλες εκείνες τις αιτίες που υποθάλπουν τη βία, το ταξικό μίσος και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ο νεοσυντηρητισμός, όπως κι αν έχει, αποθρασύνθηκε με την εκλογή Μητσοτάκη κι αποδεικνύει στην πράξη ότι η δεξιά για κάθε πρόβλημα, όσο σύνθετο κι αν είναι αυτό, έχει πάντα το ίδιο "γιατρικό", τους μπάτσους...

Τι άλλο, άλλωστε, από νεοσυντηρητισμό και μπατσολαγνεία εμπεριέχεται και στην πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου εν μέσω θέρους; Τι ακριβώς άλλαξε από τότε στα ελληνικά πανεπιστήμια παρά μόνο η παροχή πλασίμπο ασφάλειας στους μικροαστούς; Πρόκειται για τους ίδιους νοικοκυραίους που δημιουργούν υγειονομικές ζώνες προστασίας των παιδιών τους από την πραγματικότητα κι όταν αυτή κάποια στιγμή, νωρίτερα ή αργότερα, τα επισκέπτεται τότε ρίχνουν την ευθύνη σε όλους τους άλλους εκτός από τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη διαπαιδαγώγησή τους, δηλαδή σε αυτούς τους ίδιους...

Η αστυνομική εισβολή στο σινεμά δεν ήταν προϊόν συντονισμένης κυβερνητικής απόφασης. Αλίμονο αν ήταν εν έτει 2019. Ωστόσο, μαρτυρά την αποθράσυνση συντηρητικών θεσμών τής κοινωνίας που αισθάνονται με τους νέους κυβερνώντες νομιμοποιημένοι να μετουσιώνουν σε πράξη τα πιο αναχρονιστικά αντανακλαστικά τους...

Τα κοινωνικά ζητήματα, όμως, όπως για παράδειγμα και το προσφυγικό- μεταναστευτικό, είναι πολύ πιο περίπλοκα από μια αστυνομική επιχείρηση που γίνεται προς τέρψη των ψοφοδεών. Πολύ φοβάμαι, πάντως, πως, όπως και στην εξωτερική πολιτική της, η κυβέρνηση κινείται με βάση την ικανοποίηση του πιο αντιδραστικού λαϊκισμού, με συνέπεια η οπισθοδρόμηση να λογίζεται ως μεταρρύθμιση κι ο σκοταδισμός ως πρόοδος...