Και στο τέλος κερδίζει ο τζίτζικας...

Χρεοκοπία, μνημόνια, πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, ακρίβεια. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία 10 με 15 χρόνια ζήσαμε δύσκολες ή και πρωτόγνωρες καταστάσεις που έφεραν τα πάνω κάτω και στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Αδυνατώ, όμως, να δικαιολογήσω το διακομματικό λαϊκισμό σε σχέση με τους δανειολήπτες με "κόκκινα" δάνεια... 

Όποιος δανείζεται, ιδίως αν εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ή, πολύ περισσότερο, είναι άνεργος, οφείλει να έχει στο μυαλό του πως αύριο μεθαύριο μπορεί να μην έχει τα ίδια εισοδήματα με σήμερα. Αν, συνεπώς, κάποια στιγμή η οικονομική του κατάσταση χειροτερεύσει γιατί να είμαστε υποχρεωμένοι όσοι κινηθήκαμε πιο μετρημένα να του αποπληρώσουμε το δάνειο με χίλιους δυο τρόπους;...

Δεν αντιλέγω: οι τράπεζες που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις και σωρηδόν είναι οι πρώτες υπαίτιες, αφού αυτές οφείλουν να γνωρίζουν καλύτερα τους συστημικούς κινδύνους. Ιδίως στην περίπτωση δανειοδότησης κομμάτων ή πολιτικών. Η λογική, όμως, του "δώσε τώρα και βλέπουμε τι θα γίνει στο μέλλον κι εν ανάγκη θα έρθουν τα κορόιδα που δεν πήραν δάνειο να μου το αποπληρώσουν" είναι κυνική και τα κόμματα τα οποία στην ουσία την υποστηρίζουν, όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, συνένοχα...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να μείνουν αβοήθητοι όσοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να χάσουν την πρώτη τους κατοικία σώνει και καλά. Η κυβέρνηση, ωστόσο, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο πολυδιαφημισμένος νόμος Κατσέλη στην ουσία πέταξε το τενεκεδάκι παρακάτω, με αποτέλεσμα να διογκωθούν χρέη που ούτε τώρα μπορούν να αποπληρωθούν. Κι εν τέλει καλό είναι κάποια στιγμή σε αυτήν τη χώρα να σταματήσουμε να νταντεύουμε μονίμως τον τζίτζικα σε βάρος του μέρμηγκα...

   

 

Βάλτε και τον Μητσοτάκη μέσα για να είμαστε Πάτση...

Όλοι μάθαμε ότι διεγράφη ο βουλευτής Πάτσης από την Κ.Ο. της ΝΔ, λίγοι όμως είχαμε πληροφορηθεί τις προηγούμενες ημέρες για τα έργα και τις ημέρες του που οδήγησαν στην επικοινωνιακή αποπομπή του. Και γι' αυτό οφείλουμε να "ευγνωμονούμε" την πλειονότητα των ΜΜΕ, την ομερτά των οποίων ζηλεύουν και οι μαφιόζοι. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον αποσιώπησης απορώ που ο Πάτσης δεν είχε αγοράσει και περισσότερα "κόκκινα" δάνεια ή που δεν είχε πάρει κι άλλες δουλίτσες από το "γαλάζιο" κράτος...

Ο Πάτσης την πάτησε γιατί ήταν άπληστος και πιο ικανό λαμόγιο από άλλους νεοδημοκράτες, όπως ο Κ. Μαραβέγιας φερ' ειπείν που είχε πιαστεί με τον αναπτυξιακό νόμο στην πλάτη. Κι ο Πάτσης, ωστόσο, είναι γατάκι μπροστά στη Μητσοτάκης Α.Ε., η οποία κάνει τα ίδια και πολύ χειρότερα, αλλά πολύ πιο οργανωμένα και με μεγαλύτερη εμπειρία βεβαίως στο να πλουτίζει σε βάρος τού δημοσίου συμφέροντος. Ο τρόπος, άλλωστε, που μας γδέρνει με την ενεργειακή ακρίβεια, αλλά μας κάνει ταυτοχρόνως να αισθανόμαστε ευγνώμονες που μας επιδοτεί με ψίχουλα σε σύγκριση με αυτά που μας αρπάζει ομολογώ ότι είναι άκρως επαγγελματικός...

Το Μέγαρο Μαξίμου αυτοτρολαρίστηκε όταν ανακοίνωσε πως ο Πάτσης διεγράφη γιατί η δράση του δεν συνάδει με τις αρχές τής ΝΔ. Ο βουλευτής Γρεβενών είναι η επιτομή τού τρόπου διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία τρία χρόνια. Θα μπορούσε να "κοσμεί" και το σχετικό λήμμα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία αν λειτουργούσαν στοιχειωδώς έστω οι θεσμοί δεν θα μπορούσε να σταθεί εδώ και πολύ καιρό... 

 
 

Στην υγειά των κορόιδων που δεν χρωστάνε σε κανέναν...

Είναι πράγματι πολλοί οι συμπολίτες μας οι οποίοι για λόγους που τους ξεπερνούσαν, δυσκολεύονται σήμερα να πληρώνουν τα χρέη τους στην εφορία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στις τράπεζες. Η απότομη μείωση των εισοδημάτων στα μνημονιακά χρόνια, η υπερφορολόγηση και η ακρίβεια ήταν παράγοντες που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν στο βαθμό που συνέβησαν όταν αναλαμβάνονταν οι σχετικές υποχρεώσεις. Γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι όντως αναγκαίο η πολιτεία να δείξει μέριμνα και να τους βοηθήσει να αποπληρώσουν τα χρέη τους..

Από την άλλη, ωστόσο, είναι πολλοί και οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, οι τζαμπατζήδες δηλαδή που δανείζονται και χρωστούν αβέρτα με το σκεπτικό πως όλο και κάποια ρύθμιση θα έρθει που θα τους απαλλάξει από τις υποχρεώσεις τους. Αυτό, άλλωστε, έχει αποδειχθεί διαχρονικά από τον τρόπο που πολιτεύονται οι κυβερνήσεις, ιδίως ενόψει εκλογών. Με αυτήν την πρακτική, όμως, και η πολιτεία κοροϊδεύει μπροστά στα μούτρα τους εκείνους που δανείζονται μέχρι εκεί που μπορούν να αποπληρώσουν ή δεν δανείζονται καθόλου κι αυτούς που είναι συνεπείς σε όλες τις υποχρεώσεις τους ακόμα κι αν δεν βγάζουν πολλά λεφτά...

Η αλλαγή νοοτροπίας συνιστά αναγκαία προϋπόθεση αποφυγής συμπεριφορών που θα μας επιστρέψουν στη χρεοκοπία. Όταν, όμως, η πλειονότητα του κομματικού συστήματος συντηρεί κι αναπαράγει τακτικές που χωρίζουν τους Έλληνες σε "ξύπνιους" και "κορόιδα", τότε δυσκολεύομαι να φανταστώ την Ελλάδα τού μέλλοντός μας με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Η ρύθμιση, επομένως, των "κόκκινων" δανείων και η προστασία τής πρώτης κατοικίας πρέπει να γίνουν και με όρους οι οποίοι δεν διασφαλίζουν μόνο τη βιωσιμότητα των νοικοκυριών και των τραπεζών, αλλά και της κοινωνικής συνοχής...





  

Οταν η ζωή σού δίνει λεμόνια φτιάχνεις λεμονάδα...

Ποιός διαφωνεί ότι η πλειονότητα των ελλήνων, είτε ως φυσικά είτε ως νομικά πρόσωπα, είναι υπερφορολογημένη; Ούτε θα βρεθούν πολλοί που θα συμφωνήσουν πως η επιβολή νέων φόρων σε παραγωγικές δραστηριότητες που φέρνουν έσοδα στη χώρα, όπως για παράδειγμα το κρασί, είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξέλθουμε από την κρίση. Αναρωτιέμαι ωστόσο: αποφασίσαμε ως λαός με το εκλογικό αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου ότι θέλουμε την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, έστω και με τρίτο μνημόνιο; Το αποφασίσαμε, από τη στιγμή που επανεξελέγη η κυβέρνηση που το υπόγραψε κι από την ώρα που εκείνοι που επιθυμούσαν το Grexit έμειναν εκτός Βουλής (το ΚΚΕ ζητά έξοδο από το ευρώ αλλά όχι επιστροφή στη δραχμή, μια πολιτική θεώρηση που θα έπρεπε να ήμουν ο καλύτερος ψυχαναλυτής τού κόσμου για να την κατανοήσω)...

Επιπλέον, ποιοί άλλοι από τους παραγωγικούς κλάδους και τους επιχειρηματίες πρωτοστάτησαν στο "ευρώ πάση θυσία"; Κανείς. Προς τί, επομένως, κλαυθμηρίζουν ο καθένας ξεχωριστά κάθε φορά που βρίσκεται ένα ισοδύναμο σε ένα επαχθές μέτρο το οποίο πλήττει εκείνους προσωπικώς; Δεν κατανοούν πως αν δεν πάψουμε να σκεφτόμαστε συντεχνιακά δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από το τούνελ τής κρίσης;...

Οι δανειστές αποδέχθηκαν, μετά κόπων και βασάνων, να φορολογηθούν επιπλέον τα τυχερά παιχνίδια από το να μπει ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ποιός μπορεί με σοβαρά επιχειρήματα να ισχυριστεί πως είναι προτιμότερο να πληρώνουμε πιο φτηνά το δελτίο τού Τζόκερ, σε μια εταιρεία μάλιστα που δεν είναι καν ελληνικών συμφερόντων πλέον ύστερα από την πώληση του ΟΠΑΠ μπιρ παρά από την προηγούμενη κυβέρνηση, από το φροντιστήριο και το σχολείο των παιδιών μας;...

Μακάρι, εξάλλου, να μην χρειαζόταν να αυξηθεί κατά τριάντα λεπτά κι ο φόρος σε κάθε μπουκάλι κρασί που βγαίνει από τα ελληνικά οινοποιεία, το οποίο αποτελεί κι εξαγώγιμο προϊόν. Μακάρι, επίσης, να ήμουν όμορφος και να με ήθελαν οι μισές γυναίκες τού πλανήτη. Οταν, ωστόσο, η ζωή σού δίνει λεμόνια φτιάχνεις λεμονάδα κι όταν δεν σου δίνεται άλλη δυνατότητα αποδέχεσαι μια μικρή αύξηση στην τιμή τού κρασιού από το να επιβαρυνθούν εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά με έξτρα χαράτσι για την ιδιωτική εκπαίδευση των τέκνων τους, την οποία το κράτος θα όφειλε να είχε καταστήσει περιττή εδώ και πολλά χρόνια...

Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και για τα "κόκκινα" δάνεια και τους πλειστηριασμούς. Μακάρι να προστατεύονταν απολύτως όλα τα νοικοκυριά, εκτός βεβαίως από εκείνα που δολίως εκμεταλλεύονται καταστάσεις ώστε να μην είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους. Μετά πολλών κόπων και βασάνων, ωστόσο, κατορθώθηκε η πλήρης ή μερική προστασία τού 60% των δανειοληπτών και τέθηκαν σχετικώς υψηλά εισοδηματικά κριτήρια για εκείνους που μένουν ακάλυπτοι. Δεν είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αλλά αποτελεί, αν μη τί άλλο, έναν έντιμο συμβιβασμό κι ας μην το παραδέχονται τα διαπλεκόμενα μίντια, τα οποία για πρώτη φορά καταβάλλουν φόρους κι ελέγχονται στα σοβαρά από τη δικαιοσύνη και γι' αυτό έχουν σπείρει τον πανικό στους πολίτες...

Από την άλλη, ωστόσο, η συζήτηση με τους θεσμούς πρέπει να ξεκολλήσει από το "τρεις το λάδι τρεις το ξύδι έξι το λαδόξυδο", η οποία δεν είναι πάρα ένας φαύλος υφεσιακός κύκλος, και να επεκταθεί σε αυτά που έχει πραγματική ανάγκη η ελληνική οικονομία για να αναστηθεί: σοβαρή αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, άμεση ρευστότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις προς την κατευθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της απελευθέρωσης παραγωγικών δυνάμεων. Σε διαφορετική περίπτωση θα ανακυκλώνουμε τη μιζέρια μας χωρίς ημερομηνία λήξης σε ένα σπιράλ λιτότητας από το οποίο στο τέλος δεν θα βγουν κερδισμένοι ούτε καν εκείνοι που το επιβάλλουν με ωμούς εκβιασμούς...