Το κατεστημένο προώρισται να βιάζει και θα βιάζει...

Μπορεί ο Δ. Λιγνάδης κι ο Π. Φιλιππίδης να είναι πολύ καλοί ηθοποιοί, αλλά εκτιμώ πως η έκπληξή τους για όσα αντιμετωπίζουν είναι γνήσια. Στον περίγυρο κάθε εξουσίας, είτε καλλιτεχνικής είτε πολιτικής είτε οικονομικής, συμπεριφορές όπως οι δικές τους θεωρούνται κομμάτι τής καθημερινότητας, κάτι που όλοι θα έκαναν αν ήταν στη θέση ισχύος τους. Γι' αυτό και δυσπιστούν ακόμα και με την ιδέα πως υπάρχουν νόμοι που δεν αφορούν μόνο την πλέμπα, αλλά και τους ίδιους...

Το ίδιο, άλλωστε, δεν ισχύει και με τον Κ. Μητσοτάκη; Αν κάποτε οδηγείτο σιδηροδέσμιος στη φυλακή για τη Siemens, τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων", τις απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους και τόσα άλλα, η έκφραση απορίας του θα ήταν γνήσια. Θα το θεωρούσε αδιανόητο, αυτός, ένας πορφυρογέννητος, να κρίνεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που αφορούν τους κοινούς θνητούς. Ο ελιτισμός του δεν θα του συγχωρούσε να εκφράσει οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα...

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως οι περισσότεροι εγκληματίες τού λευκού κολάρου μοιράζονται την ίδια απέχθεια για την ερευνητική δημοσιογραφία, την ίδια αγάπη για την υποκρισία και τον ίδιο κώδικα ατιμίας που τους κάνει να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Το κατεστημένο μπορεί να θεωρείται ντεμοντέ ως λέξη, αλλά δεν εφευρέθηκε γιατί δεν είχε ουσιαστικό περιεχόμενο. Κι αν αλλάζει εκπροσώπους κατά καιρούς, παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο στη φιλοσοφία του: μια μηχανή αναπαραγωγής μετριοτήτων μέσω του στιγματισμού των κοινωνικών ανατροπών και του ξεπλύματος της χυδαιότητας κάθε είδους και μορφής....  

 

Ανέμελα αγόρασε και το σπίτι του Βολταίρου...

Τα προστατευόμενα προσωπικά δεδομένα ενός πολιτικού δεν μπορεί να είναι τα ίδια με τα αντίστοιχα του πολίτη από τον οποίο ζητά την ψήφο του. Ο πολιτικός- πολλώ δε μάλλον όταν είναι πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος ή βουλευτής- θα έπρεπε να αισθάνεται, πέρα από τις νομοθετικές διατάξεις, υποχρεωμένος κι από τη συνείδησή του να είναι διαφανής ως προς τον πλούτο του και τις πηγές του. 

Είναι υπόλογος, άλλωστε, στους ψηφοφόρους του όχι μόνο για την αποτελεσματικότητα, αλλά και για την εντιμότητά του. Η εμπιστοσύνη βασίζεται και στο ότι ο δέκτης της δεν είναι πρόσφορος σε οποιουδήποτε είδους χρηματισμούς ή εξαιρέσεις που είναι πιθανό να συνδέονται και με την άσκηση των πολιτικών του καθηκόντων...

Σε αυτό το πλαίσιο, πολύ καλά έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, έστω και με καθυστέρηση, και δημοσίευσε τα έγγραφα που αφορούν την ενοικίαση σπιτιού στη Λαυρεωτική. Από τα στοιχεία, εξάλλου, που δόθηκαν στη δημοσιότητα δεν προκύπτει ούτε φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή ούτε κάποιο υπέρογκο ποσό που θα προκαλούσε ερωτηματικά ούτε οφσόρ... 

Αναρωτιέμαι αν μπορεί να δικαιολογήσει κι ο Κ. Μητσοτάκης τον τρόπο απόκτησης των 32 ακινήτων του, ιδίως αυτού που είναι μεσοτοιχία με του Μ. Χριστοφοράκου στην Τήνο και του σπιτιού τού Βολταίρου στο Παρίσι. Ή αν μπορεί να δικαιολογήσει το θαλασσοδάνειο για τον "Κήρυκα Χανίων", το οποίο αποπληρώνει, αν αποπληρώνει, καταβάλλοντας ψίχουλα, σε αντίθεση με την τραπεζική πρακτική για εκείνους που απειλεί ο "ανέμελος" με δήμευση της πρώτης τους κατοικίας εν μέσω κρίσης...

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να δικαιολογήσει τίποτα από όλα αυτά και το πιθανότερο είναι αν στριμωχτεί να κρυφτεί ξανά πίσω από τα φουστάνια τής υπέρκομψης συζύγου του. Αναζητούσε έναν τρόπο διαφυγής από την Πάρνηθα, η οποία έχει πληγώσει και τους ψηφοφόρους του, βρήκε ένα προσωρινό σωσίβιο στη Λαυρεωτική, αλλά εν τέλει πέτυχε ένα ακόμα αυτογκόλ. 

Κι αυτό γιατί για να παίξεις το παιχνίδι τής ηθικής πρέπει πρώτα εσύ ο ίδιος να είσαι καθαρός. Κι ο Κ. Μητσοτάκης είναι πιο βρόμικος κι από το βούρκο όπου θέλησε ξανά να ρίξει τον πολιτικό του αντίπαλο, αξιοποιώντας τη μιντιακή του υπεροπλία αλλά όχι την αλήθεια. Αυτή είναι, άλλωστε, κι ο μεγάλος του εχθρός...

 

 
 

Ο κόσμος ξέρει ότι είστε φαύλοι, δώστε του τουλάχιστον αξιοπρέπεια...

Η λίστα Πέτσα για τα ΜΜΕ ή τα "σκοιλ ειλικικου" λίγο νωρίτερα δεν θα συνέβαιναν ποτέ αν αυτοί που μας κυβερνούν πίστευαν ότι πρέπει να λογοδοτούν στους πολίτες για τις πράξεις τους. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να αποδειχθούν καλύτεροι αυτοί που πριν κυβερνήσουν ήταν μπλεγμένοι στη Siemens, στα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" ή στα αγορασμένα από οφσόρ σπίτια τού Βολταίρου; Δεν ξέρω κανέναν που να έγινε καλύτερος άνθρωπος επειδή άσκησε εξουσία, πολλώ δε μάλλον κάποιον που να έγινε άγιος όταν πριν ήταν ήδη αμαρτωλός...

Θέλει θράσος όταν είσαι καμπούρης να δείχνεις την καμπούρα των άλλων, ακόμα κι αν και η τελευταία υφίσταται, έστω κι αν δεν είναι του ίδιου μεγέθους. Μέσα στην έμφυτη αλαζονεία τού ανθρώπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα παλάτια, αλλά και την επίκτητη που γεννάται από την ασυλία που απολαμβάνει από την κριτική και τη δημοσκοπική διαφορά από τον αντίπαλό του, ο Κ. Μητσοτάκης έχει επιλέξει ή έχει συρθεί από τον Αντ. Σαμαρά και τους "κολλητούς" του επιχειρηματίες σε μια σκανδαλολογία από την οποία θα βγει αναπόφευκτα χαμένος. Κι αυτό γιατί τα προσωπικά και κομματικά του αμαρτήματα στο μάτι των αμερόληπτων θα είναι πάντοτε περισσότερα και πιο κατακριτέα από των αντιπάλων του, που θέλησαν κι εκείνοι πάντως να μυηθούν σε ένα παιχνίδι το οποίο δεν γνωρίζει κανόνες και στο οποίο η άλλη πλευρά είναι "μανούλα"..

Κι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να κρατηθεί στην εξουσία με τη σκανδαλολογία, αλλά απότυχε οικτρώς. Ο λαός, ύστερα από μια πολύ δύσκολη (sic) δεκαετία γνωρίζει τη φαυλότητα του πολιτικού, μιντιακού, δικαστικού, αστυνομικού, εκκλησιαστικού συστήματος, κατηγορώντας τους πάντες γι' αυτό. Ο λαός, ιδίως η νεολαία, θέλει ζωή με αξιοπρέπεια, αυτό του έταξε ο Κ. Μητσοτάκης και γι' αυτό τον ψήφισε. Αυτό, βεβαίως, σημαίνει πως αν ο πρωθυπουργός δεν βελτιώσει τη ζωή των πολιτών, πολλώ δε μάλλον αν τη χειροτερεύσει, κανένα βαμμένο μαλλί Καλογρίτσα και μιντιακό μακιγιάζ δεν πρόκειται να τον γλιτώσει από την πτώση...

Ναι, καιρός είναι να μην υπάρχει πλήρης προστασία τής α' κατοικίας των μπαταχτσήδων...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πολλοί συμπολίτες μας βρέθηκαν με το ξέσπασμα της κρίσης, την ανεργία και τη μείωση του μισθού τους απροετοίμαστοι να καλύψουν δάνεια που είχαν πάρει και για την πρώτη κατοικία τους. Μπορεί, εξάλλου, να έχουμε βγει τυπικώς από τα μνημόνια, αλλά για να σταθούμε γερά στα πόδια μας θα χρειαστούμε τουλάχιστον μερικά χρόνια ακόμα. Επομένως, απαιτείται ένα σταθερό νομικό πλαίσιο- κι όχι παρατάσεις επί παρατάσεων- που θα εντοπίζει και θα προστατεύει τους συνεπείς κι έντιμους δανειολήπτες ώστε να πληρώνουν τις δόσεις τους κατά το δυνατό δίχως να κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους...

Πού, όμως, στέρεψε ο λαϊκισμός σε αυτήν τη χώρα για να τον αποφύγουμε και στη διαχείριση των "κόκκινων" δανείων; Ναι, οι τράπεζες- που έχουμε ανακεφαλαιοποιήσει ξανά και ξανά- και τα λογής λογής funds λειτουργούν ως αρπακτικά...

Μόνο που κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας αν δεν βλέπουμε πόσοι μπαταχτσήδες υπάρχουν εκεί έξω που δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους μολονότι μπορούν, ελπίζοντας κάθε είδους περαίωση να τους απαλλάξει από τις υποχρεώσεις τους. Κι επειδή το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται στο πελατειακό κράτος για να νομιμοποιεί τις δικές του αμαρτίες- βλ., για παράδειγμα, θαλασσοδάνεια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, "Κήρυκα Χανίων"- ο ένας ξεπλένει τον άλλο στην υγειά των κορόιδων που είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους...

Δεν ξέρω αν οι στρατηγικοί κακοπληρωτές αποτελούν μειοψηφία ή όχι, με ενοχλεί όμως αφάνταστα η συλλήβδην ηρωοποίηση των "μεροκαματιάρηδων" από μια κοινωνία που έχει ανάγει εδώ και δεκαετίες το "σπιτάκι μας" σε θεμέλιο λίθο τού μικροαστισμού της. Απορώ κι εξίσταμαι πολλές φορές για το τι κάνω λάθος και δεν χρωστάω σε κανέναν, πέραν βεβαίως από τα ηθικά και πνευματικά χρέη. Είμαι σίγουρος ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί ακόμα που αισθάνονται μαλάκες γιατί δεν καταδέχονται να είναι και να τους λένε μπαταχτσήδες κι αναρωτιούνται αν η κατάργηση της πλήρους προστασίας τής πρώτης κατοικίας από την 1η Μαΐου είναι τελικώς τόσο αντικοινωνική ενέργεια όσο τη χαρακτηρίζουν οι έμποροι του λαϊκισμού...

Μένουμε Ευρώπη... του '50

Ξέρετε σε ποια περίπτωση θα μπορούσα να αποδεχθώ τη δρακόντεια εφαρμογή των νόμων από την κυβέρνηση και τους κρατικούς θεσμούς καταστολής υπό τον έλεγχό της, ακόμα κι αν είμαι της άποψης πως κάθε ενέργεια πρέπει να χαρακτηρίζεται από μέτρο, το οποίο ορίζουν οι κοινωνικές συνθήκες; Αν αυτή η αυστηρότητα ήταν έναντι όλων κι όχι επιλεκτική, αν χαρακτηριζόταν από ισονομία κι όχι από δύο μέτρα και δύο σταθμά. Θα μπορούσα, για παράδειγμα, να κατανοήσω το ντου στον κινηματογράφο για το "Τζόκερ", στο κλαμπ στο Γκάζι ή στην ΑΣΟΕΕ αν την ίδια ώρα γίνονταν εισβολές και στις τράπεζες για τη σύλληψη των στελεχών τους που έδωσαν θαλασσοδάνεια σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, "Κήρυκα Χανίων" και κυρίαρχα ΜΜΕ ή στη Novartis για να περαστούν χειροπέδες σε όσους λάδωσαν πολιτικούς και γιατρούς...

Την ίδια ώρα, όμως, που η κυβέρνηση εξαντλεί την αυστηρότητά της στους καπνιστές, στους μπαχαλάκηδες, σε όσους βρίζουν τα θεία και στους ψυχαγωγούμενους νέους αρνείται να διασφαλίσει συνταγματικώς τη μη παραγραφή τού αδικήματος της δωροληψίας από υπουργούς και προστατεύει από ποινικές διώξεις τους τραπεζικούς που με ενέργειές τους έθεσαν σε κίνδυνο την τραπεζική κι επομένως και οικονομική σταθερότητα της χώρας με συνέπεια και την επανειλημμένη ανακεφαλαιοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος από τους πολίτες. Μετατρέπει, επίσης, σε κακούργημα την κατοχή βόμβας μολότοφ, δίχως όμως να επιδεικνύει την ίδια αυστηρότητα και για την κατοχή καλάσνικοφ. Στην ουσία στιγματίζει οποιαδήποτε μορφή ακτιβιστικής αντίδρασης στις πολιτικές της, ακόμα και ήπιας, προκειμένου να αδρανοποιήσει τα αντανακλαστικά τού πιο δυναμικού κομματιού τής κοινωνίας, της νεολαίας δηλαδή...

Αναρωτιέμαι αν όλο αυτό το νεοσυντηρητικό σκηνικό που έχει στηθεί, βρίσκει σύμφωνους τους γνήσιους φιλελεύθερους αυτής της χώρας που πίστεψαν ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα αποτελούσε προσωποποίηση των επιδιώξεών τους για το μέλλον τής πατρίδας μας. Την ατζέντα στην ουσία διαμορφώνουν σε μια σειρά θεμάτων ο Αντ. Σαμαράς και οι βουλευτές που έχουν αναφορά στον πρώην πρωθυπουργό, με τον Κ. Μητσοτάκη να τους κάνει όλες τις χάρες προκειμένου να εξευμενίσει τον άνθρωπο που έριξε την κυβέρνηση του πατέρα του για το ότι δεν τον έκανε Επίτροπο και δεν θα τον κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι απλώς να μείνουμε Ευρώπη, αλλά και να μην μείνουμε στην Ευρώπη τής δεκαετίας τού '50 μόνο και μόνο γιατί κάποιοι συνδέουν τη σωτηρία με ένα παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη φαντασία τους...

Τα αποβράσματα της κοινωνίας μαζί τα έφαγαν...

Ο δημόσιος, ελεύθερος λόγος συνιστά θεμελιώδες χαρακτηριστικό τής δημοκρατίας. Ιδίως, όμως, στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα υπερβολικά λεκτικά σχήματα τον έχουν απαξιώσει είτε στην κοινοτοπία είτε στη θολούρα για το τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι. Το να μην πληρώνει κάποιος εισιτήριο στα μέσα μεταφοράς- κι ο γράφων ομολογεί ότι έχει υποπέσει πολλές φορές σε αυτήν την αντικοινωνική συμπεριφορά δίχως να αναζητά συγχωροχάρτι οικονομικής ένδειας- δεν του περιποιεί τιμή. Αν, όμως, ένας εισιτηριοδιαφεύγων χαρακτηρίζεται από τον αρμόδιο υπουργό "απόβρασμα της κοινωνίας" τότε τι είναι ο ίδιος υπουργός που δεν μπόρεσε να δικαιολογήσει στο πόθεν έσχες του μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ;...

Η διαβόητη πλέον ατάκα τού Κ. Καραμανλή του Γ', ο οποίος αν δεν λεγόταν Καραμανλής μάλλον θα έκοβε εισιτήρια στο μετρό, δεν διαφέρει στην ουσία της από το παγκάλειο "μαζί τα φάγαμε". Φταίμε κι εμείς εξίσου, με βάση αυτό το σκεπτικό, για την απαξίωση των δημόσιων μέσων μεταφοράς με εκείνους που ρήμαξαν τους προϋπολογισμούς τους παράγοντας περισσότερα σκάνδαλα από έργα...

Ομοίως, οι πρυτάνεις κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβατικότητα στα πανεπιστήμια και δεν κάνουν ένα γαμημένο τηλεφώνημα στην αστυνομία να επέμβει; Να καταργήσουμε το άσυλο, να περιπολούν μπάτσοι στα ΑΕΙ και να γίνεται face control λες και είναι κλαμπ στη Μύκονο, στη λογική τού "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Ο μικρομεσαίος πολίτης που θέλει να λέγεται πολίτης οφείλει να μην αναζητά δικαιολογίες για τη δική του παραβατική συμπεριφορά στη σαφώς σημαντικότερη των μεγάλων ψαριών. Από την άλλη, όμως, και για παράδειγμα θα δυσκολευτεί πολύ ο Κ. Μητσοτάκης να πείσει τους ασυνεπείς δανειολήπτες να "πρασινίσουν" τα δάνειά τους όταν ο ίδιος έχει αποδειχθεί πιο ασυνεπής και για πολύ μεγαλύτερα ποσά όσον αφορά τα δάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και της ΝΔ. Οι ηγέτες διδάσκουν με το παράδειγμα, σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι τίποτα παραπάνω από τυχαίοι όσο και περιστασιακοί κληρονόμοι τής εξουσίας...

   

Αν ο Κυριάκος ήταν μόνο διεφθαρμένος καλά θα ήμασταν...

Χωρίς φυσικά να θέλω να το δικαιολογήσω, αλλά ο Άκ. Τσοχατζόπουλος άρχισε να βάζει βαθιά το χέρι στο μέλι αφού πρώτα ήταν υπουργός επί δύο δεκαετίες και είχε χάσει πλέον το τρένο τής πρωθυπουργίας. Ο Κ. Μητσοτάκης πάλι έχει πετύχει το ακατόρθωτο, να είναι μπλεγμένος δηλαδή σε σκάνδαλα- από αυτό της Siemens έως τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και τη Novartis- ενώ έχει διατελέσει υπουργός για μικρό χρονικό διάστημα και δεν έχει γίνει πρωθυπουργός. Δεν είναι λογικό, επομένως, να αναρωτιέμαι πόσα θα φάει ακόμα αν τυχόν εγκατασταθεί στο Μαξίμου;...

Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται, γι' αυτό και θα πρέπει όχι μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη με την αμύθητη περιουσία της, αλλά κι όλοι οι υπόλοιποι πλούσιοι πολιτικοί να μας εξηγήσουν πώς ακριβώς τα κονόμησαν, δίχως να κρύβονται πίσω από νομικισμούς και δήθεν απόρρητα προσωπικά δεδομένα. Δεν είναι δυνατό ο μεροκαματιάρης να μην κοιμάται τα βράδια από την αγωνία για το πώς θα βγάλει τον επιούσιο την επομένη και κάποιοι οι οποίοι υποτίθεται πως υπηρετούν υψηλό δημόσιο λειτούργημα να μην μπαίνουν στον κόπο να βγάλουν έστω και μια δήλωση γεμάτη ψέματα για το πώς βρέθηκαν να τρώνε αστακομακαρονάδες ως κολλητά φιλαράκια με ανθρώπους που λάδωναν αβέρτα όπως ο Μ. Χριστοφοράκος κι ο Κ. Φρουζής...

Αν το ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι διεφθαρμένος ήταν το μοναδικό του σοβαρό μειονέκτημα, τότε μπορεί και να το παράκαμπτα. "Δεν πειράζει και να κλέβει ο Κυριάκος, αφού είναι σπουδαίος μεταρρυθμιστής, πολέμιος του μικροκομματισμού και του λαϊκισμού, καθώς κι εγγυητής των συμφερόντων των μικρομεσαίων", θα έλεγα και θα το εννοούσα, ακόμα κι αν η εντιμότητα θα έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο ενασχόλησης με την πολιτική κι οδηγός για την άσκησή της. Μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ είναι ακριβώς τα αντίθετα από όσα θα έπρεπε να είναι ένας ηγέτης και γι' αυτό τόσο, μα τόσο επικίνδυνος για τον τόπο...

Έρχεται η ημέρα που ο Κυριάκος θα κάνει χρήση τού νόμου Παρασκευόπουλου για αποσυμφόρηση των φυλακών...

Όπως και στη φοροδιαφυγή, όπου επειδή απουσιάζει η ουσιαστική πολιτική βούληση για να χτυπηθεί την πληρώνουν οι συνεπείς φορολογούμενοι, με τον ίδιο τρόπο και στην αντεγκληματική πολιτική βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Όπου κάρο η αποσυμφόρηση των φυλακών κι άλογο ο σωφρονισμός των εγκληματιών...

Κατανοώ την αναγκαιότητα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και το ότι εξαιτίας τής παραβίασής τους καταδικαζόμαστε συνεχώς από το αρμόδιο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Πολιτική, ωστόσο, σημαίνει πολλές φορές την επιλογή μεταξύ δύο δεινών κι αριστερή πολιτική η επιλογή τού χρησιμότερου για την πλειονότητα των πολιτών...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό κάθε τρεις και λίγο να αποφυλακίζεις βαρυποινίτες ή κι άτομα με ελαφρύτερες ποινές οι οποίοι μέσα στη φυλακή όχι μόνο δεν έχουν σωφρονιστεί, αλλά έχουν γίνει και χειρότεροι. Κι όσο κι αν μας στενοχωρεί, είναι προτιμότερο μέχρι το σύστημα να γίνει από τιμωρητικό σωφρονιστικό να χτιστούν νέες φυλακές, ώστε όσοι διαβιώνουν σε αυτές να μην αισθάνονται ζώα, από το να επιστρέφουν οι κρατούμενοι σε μια κοινωνία έτοιμοι για να ξαναεγκληματήσουν σε αυτή. Ακόμα κι από πρακτική άποψη κι αν το δει κανείς ο φυλακισμένος είναι πιθανότερο να σωφρονιστεί σε ένα αξιοπρεπές περιβάλλον όπου θα του παρέχουν τουλάχιστον τα ουσιώδη...

Κακώς, πάντως, σπεύδει ο Κ. Μητσοτάκης να απορρίψει το νόμο Παρασκευόπουλου και κάθε άλλη ευεργετική διάταξη για τους φυλακισμένους. Οι αποκαλύψεις για σκοτεινές υποθέσεις τού ίδιου, της συζύγου του Μαρέβας, του οικογενειακού κουμπάρου Μαρινάκη, η Siemens, ο Κήρυκας Χανίων, το σπίτι τού Βολταίρου και τόσα άλλα που πιθανόν να μάθουμε σύντομα τον καθιστούν, αν μη τι άλλο, υποψήφιο κάτοικο των φυλακών Κορυδαλλού, παρέα με τον Άκη κι άλλους...

Αν ήμουν στην θέση του, επομένως, θα εγκατάλειπα την ακροδεξιά καμπάνια για τάξη κι ασφάλεια και θα γινόμουν πιο δικαιωματιστής κι από τους συριζαίους για να σώσω το τομάρι μου. Αν σώζεται...

Οι άλλοι χρειάστηκαν 40 χρόνια για να μας πουν πως το νόμιμο είναι και ηθικό, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόλαβε στα δύο...

Για να μπορείς ανερυθρίαστα να κουνάς το δάχτυλο στους βρόμικους οφείλεις να πληροίς μια πολύ συγκεκριμένη προϋπόθεση κι αυτή δεν είναι άλλη από το να είναι το δικό σου δάχτυλο καθαρό. Σε διαφορετική περίπτωση είναι πολύ εύκολο να κατηγορηθείς για υποκριτής και φαρισαίος. Επί του πρακτέου, η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν κατηγορεί τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για το "θάψιμο" υποθέσεων οι οποίες αν είχαν πρωταγωνιστές τον πρωθυπουργό, υπουργούς, βουλευτές ή ακόμα και στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν ξεσηκώσει το πανελλήνιο...

Από τη Siemens έως τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" κι από τη Novartis έως τα εξοπλιστικά η ΝΔ κι ο πρόεδρός της προσωπικώς έχουν πολλά για να απολογηθούν. Μόνο που αυτοί που τους κατηγορούν δεν έχουν το δικαίωμα να επικαλούνται στην ουσία πως το "νόμιμο είναι και ηθικό" για να δικαιολογούν τις δικές τους αμαρτίες, ανεξαρτήτως αν δεν είναι τόσο βαριές όσο εκείνων που διαδέχθηκαν στην εξουσία...

Όταν, για παράδειγμα, και με δικές σου νομοθετικές διατάξεις ή διοικητικές αποφάσεις οι βουλευτές δεν πληρώνουν ούτε τη μισή φορολογία ενός μέσου πολίτη ή οι διοικητές δημόσιων οργανισμών όπως ο ΑΔΜΗΕ και η ΔΕΣΦΑ λαμβάνουν προαγωγή, έστω και νομίμως, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή τους για να λάβουν καλύτερη σύνταξη κι εφάπαξ και προσπαθείς να τα δικαιολογήσεις όλα αυτά χρησιμοποιώντας οργουελική ορολογία κι επιχειρήματα του τύπου "27.000 ευρώ πάνω δεν είναι πολλά λεφτά" τότε μάλλον τείνεις να απωλέσεις τη σημαία με την οποία εκλέχθηκες, του ηθικού πλεονεκτήματος δηλαδή. Έχω γράψει εδώ και πολύ καιρό ότι είναι μαθηματικώς αδύνατο να μην προκύψουν και στο ΣΥΡΙΖΑ περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου ή Παπαντωνίου. Θα ήταν υπερβολή να περιμένει κάποιος ότι δεν θα βρεθεί ούτε ένας, ακόμα και σε ένα αριστερό κόμμα, που δεν θα θελήσει να βάλει το χέρι στο μέλι...

Είχα προσθέσει, ωστόσο, κι εμμένω σε αυτή την άποψη ότι η ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από το πώς θα αντιμετωπίσει τέτοια φαινόμενα, από το αν θα τα συγκαλύψει ή αν θα τα στείλει στη δικαιοσύνη και τους ενόχους σπίτι τους. Δυστυχώς, όμως, στην περίπτωση της ΔΕΣΦΑ τουλάχιστον επιστρατεύτηκε ακόμα κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να μας πείσει ότι ο Γ. Βουλγαράκης είχε δίκιο όταν μέσα στον απόλυτο κυνισμό του μας έλεγε πως το νόμιμο είναι και ηθικό...

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη πανηγυρικώς το 2015 με δύο βασικές υποσχέσεις: πως θα έσκιζε τα μνημόνια και πως θα έσπαγε το σύστημα διαπλοκής που γεννούσε διαφθορά κι αναξιοκρατία. Κι αν στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές έχει το δικαίωμα να επικαλείται πως προσέκρουσε σε τοίχο, οι δικαιολογίες στερεύουν όταν δείχνει να έχει διαμορφώσει κι ο ίδιος ένα πλέγμα διαπλοκής με τράπεζες, επιχειρηματίες και μέσα ενημέρωσης που λειτουργούν σαν "45άρια" του...

Κι αν, βεβαίως, αυτό δεν συμβαίνει στην έκταση που το είχαν πετύχει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αυτό δεν οφείλεται στο ότι λείπει η διάθεση για κάτι τέτοιο, ιδίως από συγκεκριμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους, αλλά στο ότι τα δύο χρόνια είναι πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα σε σχέση με τα 40 του πάλαι ποτέ δικομματισμού στη διαχείριση της εξουσίας και στο ότι ίσως η σημερινή κυβέρνηση έχει ποντάρει σε απαξιωμένα "άλογα" για να κερδίζει τις κούρσες. Ο,τι κι αν ισχύει, ωστόσο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα και ποιητικά: "πού είσαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόμουν άλλος"...



  

Ο Κούλης στη φυλακή, ο Καρανίκας καφετζής και η Ελλάδα στους άριστους...

Ο ένας είναι γόνος πολιτικής οικογένειας, η οποία του χρηματοδότησε τις πολύ καλές σπουδές του στο εξωτερικό- η βάσανος των πανελλήνιων εξετάσεων φαίνεται πως είναι για την πλέμπα- και του δίδαξε πώς να κλέβει χωρίς να γίνεται αντιληπτός, τουλάχιστον όχι στην αρχή: από τα "μαύρα" ταμεία τής Siemens και το θαλασσοδάνειο του "Κήρυκα Χανίων" μέχρι το πανάκριβο όσο κι αδήλωτο σπίτι τού Βολταίρου στο Παρίσι η απόσταση ίσως και να μην είναι και πολύ μεγάλη για τον άθλιο Κούλη. Πώς το λένε, άλλωστε, οι Αμερικανοί; "Follow the money"...

Ο άλλος είναι ένας απαίδευτος- με την ουσιαστική έννοια του όρου- καφετζής, ο οποίος βρήκε θέση στο Μέγαρο Μαξίμου χάρη στους κοινωνικούς του αγώνες, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Τιμώ και σέβομαι όποιον είναι ενεργός πολίτης, ανεξαρτήτως αν του αρέσει στα κρυφά ή στα φανερά η Ελ. Μενεγάκη ή ο Σοπέν. Μόνο που τον πρωθυπουργό τής χώρας μου θέλω να τον συμβουλεύουν με μισθό τον οποίο πληρώνω κι ο ίδιος ως φορολογούμενος άνθρωποι που να έχουν βγάλει κι ένα πανεπιστήμιο, "κανονικό" κι όχι αυτό της ζωής. Πολλώ δε μάλλον όταν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στην ηλικία τού Ν. Καρανίκα και νεώτεροί του με σημαντικότερα προσόντα από το να ψήνουν απλώς καλό καφέ βρίσκονται σήμερα στην ανεργία ή έχουν φύγει μετανάστες στο εξωτερικό...

Λυπάμαι, αλλά δεν καταδέχομαι να βάλω στη ζυγαριά τι είναι χειρότερο, ένας διεφθαρμένος υποψήφιος πρωθυπουργός ή ένας αμόρφωτος πρωθυπουργικός σύμβουλος. Αδιαφορώ να αξιολογήσω τι είναι προτιμότερο, "το καλύτερο βιογραφικό τής χώρας και, ταυτοχρόνως, το καλύτερο λαμόγιο" ή "το χειρότερο βιογραφικό τής χώρας, αλλά το καλύτερο παιδί". Ούτε η μία ούτε η άλλη Ελλάδα με εκφράζουν, όπως και πολλούς συμπολίτες μου, ανεξαρτήτως τυπικών και ουσιαστικών προσόντων. Η Ελλάδα των πραγματικά αρίστων κι όχι των αποφοίτων των κολεγίων τής καλής κοινωνίας με τα λεφτά τού μπαμπά ή του αγράμματου λούμπεν προλεταριάτου συνθλίβεται από τη μετριότητα που βρίσκει πάντοτε άκρες στην εξουσία. Κι αυτή είναι μια τραγωδία την ευθύνη για την οποία δεν έχουμε το δικαίωμα να επιρρίπτουμε στο ΔΝΤ, στον Β. Σόιμπλε ή σε οποιονδήποτε άλλο ξένο. Είναι δική μας, καταδική μας...