Οι πατριάρχες δεν αναγνωρίζουν γυναικοκτόνους...

Φυσικά ακόμα κι αν νομοθετηθεί ο ποινικός κολασμός των γυναικοκτονιών αυτές δεν πρόκειται να σταματήσουν την ίδια στιγμή. Και βεβαίως, επίσης, και οι γυναίκες είναι άνθρωποι οπότε καλύπτονται από τις ανθρωποκτονίες. 

Όποιος, ωστόσο, επικαλείται αυτά τα επιχειρήματα για να μην υιοθετήσει νομοθεσία που έχει την κάλυψη του ΟΗΕ κι έχει υιοθετηθεί από άλλες χώρες υποκρίνεται τον συμπονετικό όταν στην πραγματικότητα αποκαλύπτει στερεότυπα αιώνων. Αν δεν αναγνωρίσουμε την ιδιαίτερη απαξία ενός εγκλήματος που έχει καθαρά φυλετικά και πατριαρχικά χαρακτηριστικά στην ουσία θα δικαιώνουμε εσαεί το "την σκότωσε γιατί την αγαπούσε"...

Κι αν η αναγνώριση της γυναικοκτονίας δεν αρκεί για την αντιμετώπιση του φαινομένου, η αυστηροποίηση των ποινών όχι μόνο δεν είναι αποτελεσματική αλλά μας αποξενώνει ως χώρα από τα διεθνή πρότυπα. Ποιος πιστεύει, αλήθεια, ότι ο φονιάς των Αγίων Αναργύρων την ώρα που σκότωνε την κοπέλα σκεφτόταν πως θα το κάνει γιατί θα πάει δέκα χρόνια φυλακή κι όχι ισόβια; Μόνο όποιος χτίζει καριέρα πάνω στο φόβο, στο λαϊκισμό και στη θώπευση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών. Μόνο ο Κ. Μητσοτάκης δηλαδή...

Ο φονιάς των Αγίων Αναργύρων δεν θα μείνει ατιμώρητος αφού, κατά πάσα πιθανότητα γιατί στην Ελλάδα ζούμε, θα καταδικαστεί για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Η πολιτεία, ωστόσο, που αντιμετωπίζει την πιο ακραία μορφή ενδοοικογενειακής βίας ως μια ακόμα εκδοχή φόνου δεν χτυπά καμπανάκια στην κοινωνία για την οποία νομοθετεί. 

Προφανώς δεν αθωώνει τους φονιάδες ούτε, όμως, στηλιτεύει το ιδιαιτέρως επονείδιστο της πράξης τους. Κι αν αυτό είναι ένα ζήτημα που πρώτα λύνεται στο σπίτι ή στο σχολείο το να αδιαφορεί η έννομη τάξη μας για την επίλυσή του μάλλον την απαξιώνει...

 
 

Χρωστάμε άρα δικαιωνόμαστε...

Τα χρέη πρέπει να πληρώνονται. Αυτή είναι μια πολύ σεβαστή αρχή, σε διαφορετική περίπτωση άλλωστε κάποιοι αισθάνονται ξύπνιοι και κάποιοι άλλοι κορόιδα. Κάθε κανόνας, όμως, οφείλει να έχει και τις εξαιρέσεις του, οι οποίες να βασίζονται στην κοινή λογική, στο δημόσιο συμφέρον και στην ελάχιστη ανθρωπιά. Κυρίως, ωστόσο, αυτός που δείχνει με το δάχτυλο τον κακοπληρωτή πρέπει, το λιγότερο, να μην χρωστά ούτε ευρώ. Σε διαφορετική περίπτωση, ας αφήσει κάτω τη λίθο τού αναθέματος...

Κάθε περίπτωση οφειλέτη χρήσιμο είναι να κρίνεται ξεχωριστά κι όχι από τα λαϊκά και τηλεοπτικά δικαστήρια. Ούτε μπορούμε να θέτουμε γενικούς κανόνες που να αφορούν τους πάντες σαν να μην υπάρχουν εύλογες ιδιαιτερότητες. Μπορεί κάποιος, για παράδειγμα, να χρωστά 500 ευρώ, αλλά να έχει περιουσία πέντε εκατομμυρίων ευρώ. Γιατί να μην γίνει κάποια κατάσχεση σε βάρος του;...

Φυσικά και υπάρχουν οφειλέτες που έχουν κάθε καλή διάθεση να αποπληρώσουν τα χρέη τους, θυσιάζοντας πολλά. Φοβάμαι, ωστόσο, πως επικρατεί στην ελληνική κοινωνία μια διάθεση συλλογικής μας απενοχοποίησης για το ότι δεν είμαστε συνεπείς με τις υποχρεώσεις μας. Κι αν πράγματι η κοινωνική δικαιοσύνη απαιτεί και καλύτερες συνθήκες ζωής, μας υπενθυμίζει όμως πως η καλύτερη ποιότητα ζωής δεν αφορά μόνο ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο παραπάνω αλλά μια άλλη νοοτροπία, σύμφωνα με την οποία παλεύουμε για ό,τι μας αξίζει και δεν καρπωνόμαστε οτιδήποτε που δεν έχουμε αγωνιστεί γι' αυτό...

 

 

Ναι, καιρός είναι να μην υπάρχει πλήρης προστασία τής α' κατοικίας των μπαταχτσήδων...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πολλοί συμπολίτες μας βρέθηκαν με το ξέσπασμα της κρίσης, την ανεργία και τη μείωση του μισθού τους απροετοίμαστοι να καλύψουν δάνεια που είχαν πάρει και για την πρώτη κατοικία τους. Μπορεί, εξάλλου, να έχουμε βγει τυπικώς από τα μνημόνια, αλλά για να σταθούμε γερά στα πόδια μας θα χρειαστούμε τουλάχιστον μερικά χρόνια ακόμα. Επομένως, απαιτείται ένα σταθερό νομικό πλαίσιο- κι όχι παρατάσεις επί παρατάσεων- που θα εντοπίζει και θα προστατεύει τους συνεπείς κι έντιμους δανειολήπτες ώστε να πληρώνουν τις δόσεις τους κατά το δυνατό δίχως να κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους...

Πού, όμως, στέρεψε ο λαϊκισμός σε αυτήν τη χώρα για να τον αποφύγουμε και στη διαχείριση των "κόκκινων" δανείων; Ναι, οι τράπεζες- που έχουμε ανακεφαλαιοποιήσει ξανά και ξανά- και τα λογής λογής funds λειτουργούν ως αρπακτικά...

Μόνο που κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας αν δεν βλέπουμε πόσοι μπαταχτσήδες υπάρχουν εκεί έξω που δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους μολονότι μπορούν, ελπίζοντας κάθε είδους περαίωση να τους απαλλάξει από τις υποχρεώσεις τους. Κι επειδή το πολιτικό μας σύστημα βασίζεται στο πελατειακό κράτος για να νομιμοποιεί τις δικές του αμαρτίες- βλ., για παράδειγμα, θαλασσοδάνεια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, "Κήρυκα Χανίων"- ο ένας ξεπλένει τον άλλο στην υγειά των κορόιδων που είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους...

Δεν ξέρω αν οι στρατηγικοί κακοπληρωτές αποτελούν μειοψηφία ή όχι, με ενοχλεί όμως αφάνταστα η συλλήβδην ηρωοποίηση των "μεροκαματιάρηδων" από μια κοινωνία που έχει ανάγει εδώ και δεκαετίες το "σπιτάκι μας" σε θεμέλιο λίθο τού μικροαστισμού της. Απορώ κι εξίσταμαι πολλές φορές για το τι κάνω λάθος και δεν χρωστάω σε κανέναν, πέραν βεβαίως από τα ηθικά και πνευματικά χρέη. Είμαι σίγουρος ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί ακόμα που αισθάνονται μαλάκες γιατί δεν καταδέχονται να είναι και να τους λένε μπαταχτσήδες κι αναρωτιούνται αν η κατάργηση της πλήρους προστασίας τής πρώτης κατοικίας από την 1η Μαΐου είναι τελικώς τόσο αντικοινωνική ενέργεια όσο τη χαρακτηρίζουν οι έμποροι του λαϊκισμού...

Αν ήταν πλούσιος κι όχι γύφτος θα βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής ο νοικοκυραίος;...

Δεν βλέπω να είναι πολύ έντονη η υποστήριξη στα συνήθως λαλίστατα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του τύπου που εκτέλεσε Ρομά ο οποίος αποπειράθηκε να του κλέψει κότες και στη συνέχεια πέταξε το πτώμα του σε λατομείο. Κι όμως, όλοι όσοι έχουν κάνει την αυτοδικία σημαία τους θα έπρεπε να υποστηρίξουν με νύχια και με δόντια και τον συγκεκριμένο νοικοκυραίο. Κι αυτό γιατί, με βάση τη δική τους λογική, περιουσία είναι και οι κότες, ενώ και η απόθεση πτώματος σε λατομείο εντάσσεται στη δικαιολογημένη οργή που μπορεί να αισθανθεί ο κάθε πολίτης όταν του κλέβουν το σπίτι...

Το περιστατικό στην Κορινθία είναι μια καλή αφορμή για να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας γύρω από την αυτοδικία κι αν είναι πράγματι προτιμότερο να γυρίζουμε πλευρό και να παριστάνουμε πως κοιμόμαστε από το να σκοτώνουμε όποιον παραβιάζει την εστία μας. Στο κράτος δικαίου η περιουσία- ακόμα κι αν πρόκειται για εκατομμύρια ευρώ κι όχι για κότες- υπολείπεται σε αξία τής ανθρώπινης ζωής και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων όσοι μπουκάρουν σε σπίτια δεν το κάνουν για να σκοτώσουν ούτε το αποδέχονται ως ενδεχόμενο, αλλά για να κλέψουν. Για να μην μιλήσω για το στοιχειώδη ανθρωπισμό μας, ο οποίος δοκιμάζεται σε καθημερινή βάση, στα μικρά και στα μεγάλα...

Ούτε είναι λογική να πορευόμαστε με το "γύφτος είναι, ποιος θα τον κλάψει;" για να δικαιολογούμε συμπεριφορές οι οποίες εκπίπτουν οποιασδήποτε ηθικής. Θα σκότωνε ο τζάμπα μάγκας τής Κορινθίας, αν τον αναγνώριζε, τον γιο ενός πλούσιου που θα είχε εισβάλει στο σπίτι του για να σπάσει πλάκα ή θα το σκεφτόταν πριν πέντε και δέκα φορές κι ας βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής; Ο πολιτικός δαρβινισμός συμπλέει με τον κουτσαβακισμό κάθε φορά που ο αδύναμος ξεσπά τον θυμό του στον πιο αδύναμο κι όχι στον ισχυρό που τον έχει κάνει να νιώθει αδύναμος...