Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Την ξηρασία βαθιά κατάλαβέ την...

Το να παλεύεις με ανεμόμυλους έχει μια δόση ρομαντισμού αλλά, όπως και στον "Δον Κιχώτη" άλλωστε, αποδεικνύεται ατελέσφορο κι ανούσιο. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με την προοδευτική παράταξη, την οποία ο καθένας μας την φαντάζεται όπως την επιθυμεί, άλλος περισσότερο αριστερή κι άλλος περισσότερο κεντρώα... 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την περιμένει πολλή ξηρασία τα επόμενα χρόνια και σε μεγάλο βαθμό αυτό συμβαίνει εξαιτίας δικών της μεγάλων λαθών. Αν δεν είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη όταν κυβέρνησε κι αν δεν έφτυνε στα μούτρα τη βάση της όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση όλα θα ήταν πολύ καλύτερα. Δεν είναι όμως και γι' αυτό η Ιστορία την έχει ήδη καταδικάσει...

Η ΝΔ, με ή χωρίς Μητσοτάκη, θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές με τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα, όμως, κι αν δεν είναι αυτό δεν θα συμβεί χάρη στην προοδευτική παράταξη, εκτός αν συμπεριλάβουμε σε αυτή και τις μάγισσες από τη Συρία. Είναι τέτοιου μεγέθους, μάλιστα, η μητσοτακική ηγεμονία που μας έχει επιβάλει, επί της ουσίας, και τη διάδοχη κατάστασή της μέσω της προεδροποίησης Πιερρακάκη στο Eurogroup. Κι έχει μείνει η προοδευτική παράταξη να δίνει μια ανούσια μάχη δεύτερης θέσης μήπως και το 2031 γυρίσει ο τροχός και κυβερνήσει ο φτωχός ή εισόδου στη Βουλή, λες κι αν έχεις δέκα ή δεκαπέντε βουλευτές θα μπορέσεις να σώσεις το οτιδήποτε...

Τίποτα δεν θα μπορέσεις να διασώσεις συνεργαζόμενος με μια δεξιά που θα κυβερνά ήδη οκτώ χρόνια και με ορίζοντα δωδεκαετίας χάρη στην εναλλαγή προσώπων αλλά όχι και πολιτικών. Απλώς θα γίνεις η ΔΗΜΑΡ στη συγκυβέρνηση των σαμαροβενιζέλων, ένας χρήσιμος αριστερός ηλίθιος, ένα άλλοθι για πολιτικές που δεν θα μπορείς να ορίζεις αλλά θα τις χρεώνεσαι πολύ περισσότερο από τον μεγαλύτερο κυβερνητικό εταίρο...

Η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα θα μπορούσε να φέρει την κάθαρση, μόνο που η οργή και η αγανάκτηση είναι ικανές μόνο για να γκρεμίζουν κι όχι για να χτίζουν. Αφήστε που ο λαϊκός παράγοντας γίνεται όλο και πιο συντηρητικός, όλο και πιο φοβικός, όλο και πιο τραμπικός. 

Φυσικά χαμένη μάχη είναι μόνο αυτή που δεν δίνεται. Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι να τη δώσουμε για την τιμή των όπλων αλλά για να οικοδομήσουμε ρεαλιστικές βάσεις επικράτησης και το πρώτο βήμα γι' αυτό είναι η αναγνώριση της πραγματικότητας, η κατανόηση των λόγων τής ξηρασίας... 

  

 

Ο ηγέτης που γίνεται ανέκδοτο σύντομα γίνεται και παρελθόν...

Σε θεωρητικό επίπεδο μαρτυρά πολιτική γενναιότητα να αξιοποιείς στην κυβέρνησή σου στελέχη από άλλους πολιτικούς χώρους, προκαλώντας ακόμα και γκρίνιες στην κοινοβουλευτική σου ομάδα. Γιατί, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης να μην εκμεταλλευτεί τις ικανότητες του Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος έχει αποδειχθεί επιτυχημένος στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, ή του Βαγγέλη Αποστολάκη;... 

Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, πέρα από το ότι είναι δέσμιος συμφερόντων κυβερνά σχεδόν αποκλειστικώς με επικοινωνιακούς όρους και διεμβολισμού των πολιτικών του αντιπάλων. Κι ενίοτε, όπως συνέβη με τον Β. Αποστολάκη, του γυρίζει μπούμερανγκ...

Όσο ικανός κι αν είναι ο Αποστολάκης αλίμονο αν ήταν ο μόνος άξιος για να αναλάβει την ηγεσία ενός υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Και μόνο που αυτό δεν ιδρύθηκε τελικώς αποκαλύπτει τις μικροπολιτικές επιδιώξεις Μητσοτάκη. Στόχος δεν είναι η συναίνεση, αλλά η διάχυση ευθυνών με όλους τους επαίνους, όπως συνέβη στην πρώτη φάση τής πανδημίας, να τους κρατά για τον εαυτό του, ούτε καν για την κυβέρνησή του...

Ο Κ. Μητσοτάκης κλήθηκε να διαχειριστεί δύο μεγάλες κρίσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του, την πανδημία και τις φωτιές. Την Τρίτη άλλαξε τις πολιτικές ηγεσίες των αρμόδιων υπουργείων. Αν αυτό δεν σηματοδοτεί ομολογία και της δικής του αποτυχίας τι άλλο άραγε υπονοεί; Ένας πρωθυπουργός, εξάλλου, που έχει ήδη γίνει ανέκδοτο στα χείλη των πολιτών- και πριν τον ανασχηματισμό- είναι ένας πρωθυπουργός που σύντομα θα γίνει ιστορία. Και δικαίως...