Πώς θα ζητήσει συναίνεση για Τουρκία από αυτούς που πούλησαν τη Μακεδονία και τη Θράκη;...

Δεν είναι καθόλου κακό να ανοίξει μια βεντάλια συζητήσεων με την Τουρκία για περισσότερα θέματα από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ. Σε διαφορετική περίπτωση θα ανακυκλώνουμε εντάσεις που πυροδοτούν αμοιβαίως τον εθνικισμό και την ανασφάλεια. Μπορεί, όμως, να στηρίξει αυτό το εγχείρημα ένας πολιτικός ο οποίος στην προεκλογική περίοδο κατηγορούσε την αξιωματική αντιπολίτευση για εσχάτη προδοσία (και) ως προς τη Θράκη; Μάλλον όχι...

Δεν θα έχει κάθε δικαίωμα ο ΣΥΡΙΖΑ να αρνηθεί να συναινέσει στην αλλαγή τής εθνικής γραμμής όταν αυτό του απαιτηθεί από ένα κόμμα που το κατηγόρησε για εθνική εξαίρεση και για τη Συμφωνία των Πρεσπών; Γιατί να δεχθεί να αναλάβει ξανά το πολιτικό κόστος, όταν μάλιστα του το απαιτεί ένα κόμμα που δεν ανάλαβε ποτέ κανένα; Δεν ισχυρίζομαι πως η αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να το παίξει βαρύ πεπόνι, αλλά κάποιοι θα πρέπει επιτέλους να πάψουν να δοξάζονται με την τοξικότητα για την οποία κατηγορούν μονίμως τους άλλους...

Έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να κερδίσει κάτι αντιπολιτευόμενος τον Κ. Μητσοτάκη από τα δεξιά. Ιδίως όταν στη Βουλή έχουμε υπερπληθωρισμό ακροδεξιών. Το διεθνές δίκαιο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι οι μόνοι που μπορούν να δώσουν λύσεις, αλλά κυρίως η αναγνώριση από την πλευρά μας ότι δεν έχουμε όλα τα δίκια με το μέρος μας, ότι δεν μπορούμε για παράδειγμα να απομονώνουμε την Τουρκία από τη Μεσόγειο γιατί έχουμε μια κουτσουλιά στο χάρτη που λέγεται Καστελόριζο. Όταν, όμως, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό, και το αριστερό, έχει εκπαιδεύσει το λαό να πιστεύει ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι μια υπόθεση καλού και κακού τότε προφανώς και οποιαδήποτε υποχώρηση θα χαρακτηριστεί προδοσία. Εν προκειμένω, όπως έστρωσες θα κοιμηθείς Κυριάκο... 

 

 

Η όχι και τόσο κρυφή γοητεία του εθνικισμού για το ΣΥΡΙΖΑ...

Η κυβέρνηση, στην ουσία, πανηγυρίζει γιατί το πρόσφατο Συμβούλιο Κορυφής δεν επέβαλε κυρώσεις στην... Ελλάδα για τις τουρκικές ενέργειες στα εν δυνάμει ελληνικά χωρικά ύδατα. Η ίδια κυβέρνηση που προαναγγέλλει εδώ κι έξι μήνες κυρώσεις που θα δαγκώνουν, η ίδια ΕΕ η οποία αδυνατεί να καθορίσει δική της εξωτερική πολιτική κι αναμένει την ορκωμοσία τού Τ. Μπάιντεν, προέδρου μιας ανταγωνιστικής της χώρας, των ΗΠΑ, προκειμένου να της δώσει γραμμή. Την ίδια ώρα, όμως, πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανoμένου του Αλέξη Τσίπρα, έχουν επιλέξει να τη βγουν από τα δεξιά στην κυβέρνηση για τα ελληνοτουρκικά, χρησιμοποιώντας ορισμένες φορές και φρασεολογία που παραπέμπει σε Ελληνική Λύση κι όχι σε κόμμα τής Αριστεράς...

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και η αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στο δανεισμό αρχαιοτήτων σε μουσεία τού εξωτερικού για χρονικό διάστημα 25 χρόνων, με υποχρέωση ανανέωσης της μίσθωσης ανά πενταετία. Δεν στέκομαι στο ότι αυτός ο δανεισμός μπορεί να αποτελέσει σημαντικό όπλο πολιτιστικής διπλωματίας ή στο ότι είναι άδικο πολλές από τις αρχαιότητες να σκουριάζουν στις αποθήκες μας λόγω έλλειψης χώρου στα δικά μας μουσεία ή στο ότι και οι ξένοι που δεν έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στην Ελλάδα- ιδίως οι ομογενείς- έχουν δικαίωμα να τις απολαμβάνουν. Στέκομαι στο ότι για ένα κόμμα τής Αριστεράς οι αρχαιότητες συνιστούν εθνική κυριαρχία, ιδιοκτησία μας που δεν μπορούμε να μοιραζόμαστε με άλλους, λες κι ο πολιτισμός φτιάχτηκε για να έχει σύνορα και πατρίδες...

Ύστερα από τη Συμφωνία των Πρεσπών, στο ΣΥΡΙΖΑ διακατέχονται από το άγχος να πείθουν με κάθε ευκαιρία πως δεν είναι εθνομηδενιστές, αλλά πατριώτες. Συμπεριφέρονται σαν να μην μπορούν να σηκώσουν στην πλάτη τους την ιστορική παρακαταθήκη μιας συμφωνίας που πήγαινε κόντρα ακριβώς στην εθνικιστική ρητορική και πρακτική που κρατούσε την Ελλάδα αγκυλωμένη επί δεκαετίες σε μια διαφορά που δεν είχε ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Οφείλει, συνεπώς, η αξιωματική αντιπολίτευση να συμβάλει στο να αντιληφθεί ο ελληνικός λαός ότι έχει και η Τουρκία τα δίκια της- το Αιγαίο, για παράδειγμα, δεν είναι δυνατό να γίνει ελληνική λίμνη με τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα τουρκικής ακτογραμμής και το Καστελόριζο δεν μπορεί να έχει πλήρη επήρεια- αντί να δίνει επιχειρήματα σε εκείνους που έχουν στήσει καριέρες πάνω στον εθνικισμό και οι οποίοι λόγω ιδεολογικής συγγένειας με το σοβινισμό είναι και πιθανότερο να προσελκύσουν αυτού του είδους το ακροατήριο από τους όψιμους υπερασπιστές εθνικών δικαίων που δεν είναι πάντοτε και τόσο δίκαια... 

 
 

Όσο ο Τσίπρας λέει στο πόπολο αυτά που θέλει να ακούσει, τόσο λιγότερο θα τον πιστεύει...

Τα περισσότερα από όσα προτείνει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας για την έξοδο της χώρας από την κρίση είναι σωστά. Πράγματι, για παράδειγμα, χρειάζονται εμπροσθοβαρή μέτρα προκειμένου να μείνουν όρθιοι οι μικρομεσαίοι, να στηριχθούν τα εισοδήματά τους, να μην επιστρέψουμε στον εργασιακό μεσαίωνα και να μην βρουν έδαφος ούτε η οικονομική ανοσία τής αγέλης ούτε ο κοινωνικός αυτοματισμός. Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, πως ενάμισι χρόνο μετά τις τελευταίες εκλογές οι πολίτες δεν είναι ακόμα διατεθειμένοι να τον πιστέψουν, κι όχι αδίκως...

Τώρα που η ηρωική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί παρελθόν και τα «θα σκίσω τα μνημόνια και θα είναι ημέρα μεσημέρι» και «θα βαράω το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» ακούγονται σαν ξεχασμένη ηχώ μιας άλλης εποχής, ο Αλέξης Τσίπρας πασχίζει να βρει ένα νέο αφήγημα, λιγότερο ριζοσπαστικό και περισσότερο ρεαλιστικό, το οποίο θα είναι και πιο πιστευτό. Δεν θα το βρει, ωστόσο, όσο επιμένει στην πλειοδοσία παροχών ή στην  άσκηση αντιπολίτευσης στη ΝΔ για τα εθνικά θέματα από τα δεξιά. Κι αν ακόμα το βρει, δεν θα είναι ουσιαστικώς χρήσιμο για την κοινωνία...

Ακόμα κι αν οι εν Θεσσαλονίκη εξαγγελίες του ήταν πλήρως κοστολογημένες, που δεν ήταν, οι πολίτες δεν θα ακούσουν αυτόν που θα τους έδινε αν βρισκόταν στην εξουσία, αλλά αυτόν που τους δίνει, έστω κι αν ο τελευταίος τους δίνει λιγότερα. Ομοίως, τι νόημα έχει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να αναμασά τη ρητορική τού ακροδεξιού μπλοκ για την επήρεια, για παράδειγμα, του Καστελόριζου όταν είναι εκείνος που έκανε πράξη τη ρεάλ πολιτίκ στην εξωτερική πολιτική με τη Συμφωνία των Πρεσπών;...

Ο Αλέξης Τσίπρας ορκίζεται πως δεν κάνει πολιτική με βάση τις δημοσκοπήσεις και το λαϊκό θυμικό. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως τις ακολουθεί πολύ περισσότερο κι από όσο θέλει να το ομολογήσει και στον εαυτό του, ενισχύοντας εμμέσως έναν επικίνδυνο εθνολαϊκισμό...

Να δώσουμε τουφέκια και στους γιατρούς και στους καθηγητές μήπως και προσλάβουν περισσότερους...

Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, και μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχουμε πόλεμο ή έστω κάποιο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Η κυβέρνηση, άλλωστε, δηλώνει πως δεν χρειάζεται να επιβληθούν κυρώσεις στη γείτονα αφού το "Oruc Reis" δεν παραβίασε κυριαρχικά μας δικαιώματα νοτίως τού Καστελόριζου, αλλά έκανε βόλτες πάνω από ένα μήνα σε διεθνή ύδατα. Πόθεν, συνεπώς, προκύπτει η ανάγκη για ένα αδιευκρίνιστου ύψους νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα όταν υπάρχουν πραγματικές ανάγκες στο εδώ και τώρα για την παιδεία, την υγεία, την εργασία;...

Δεν υποβαθμίζω τον εξ ανατολών κίνδυνο για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, μολονότι η κυβέρνηση χειρίζεται και τα εθνικά θέματα με όρους επικοινωνίας. Δυστυχώς χρειαζόμαστε όχι μόνο βούτυρο, αλλά και νέα κανόνια ως μέσα αποτροπής τής τουρκικής επιθετικότητας. 

Κι αν αυτά συνδέονται με την υποστήριξη μιας σημαντικής πολεμικής μηχανής όπως η γαλλική είναι ακόμα περισσότερο καλοδεχούμενα. Τέτοιου είδους, όμως, κινήσεις δεν ανακοινώνονται στο πόδι, οφείλουν να είναι κοστολογημένες και σε συνεννόηση με την αντιπολίτευση ώστε να μην αναζητούμε σε μερικά χρόνια από τώρα τους τραπεζικούς λογαριασμούς νέων Τσοχατζόπουλων και Παπαντωνίου...

Πάνω από όλα, όμως, η πολιτική είναι προτεραιότητες κι ο πολιτικός κρίνεται από το λαό με βάση και την ιεράρχηση που κάνει σε αυτές. Την ίδια ώρα, συνεπώς, που ο πρωθυπουργός δεσμεύεται για νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα και 15.000 προσλήψεις στις ένοπλες δυνάμεις ο αριθμός των γιατρών και νοσηλευτών στα νοσοκομεία και των καθηγητών και καθαριστών στα σχολεία είναι μειωμένος σε σχέση με πέρυσι που δεν είχαμε πανδημία... 

Κι αν ορθώς ο Κ. Μητσοτάκης εστιάζει τις φοροελαφρύνσεις στους ιδιωτικούς υπάλληλους- οι δημόσιοι και οι συνταξιούχοι όχι μόνο δεν έχασαν εισοδήματα, αλλά και τα ενίσχυσαν εμμέσως λόγω του αποπληθωρισμού- παραλλήλως νομοθετεί για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες την απλήρωτη εργασία μέσω της μη πληρωμής της υπερωριακής εργασίας όσων είχε ανασταλεί η σύμβασή τους εν μέσω lock down, που πολύ καλά ξέρουμε ότι για τους περισσότερους αυτό δεν ίσχυε αφού και δούλευαν και τους είχαν βάλει σε αναστολή με λιγότερα χρήματα από τον κατώτατο μισθό. Ο πρωθυπουργός έχει επενδύσει στον εθνικισμό και στο νεοφιλελευθερισμό και με αυτούς πορεύεται μέχρι να τον πάρει χαμπάρι η κοινωνική πλειοψηφία, γιατί κάποια στιγμή θα τον πάρει όσες αυτοεξευτελιστικές συγγνώμες κι αν δώσει στους νταβατζήδες του...  

Η συναίνεση που ζητά ο Κυριάκος για τον ελληνοτουρκικό διάλογο μπορεί να πνίγηκε στις Πρέσπες...

Πριν από λιγότερο από δύο χρόνια δεκάδες χιλιάδες έβγαιναν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για το ότι η γείτονα χώρα που ονομαζόταν Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και στο εσωτερικό της Δημοκρατία της Μακεδονίας θα ξαναβαφτιζόταν έναντι όλων Βόρεια Μακεδονία. Θα υποχρεώναμε, δηλαδή, μια άλλη χώρα, η οποία δεν διακατέχεται από επεκτατισμό σε βάρος μας και δεν έχει και τα μέσα για να τον επιτύχει έτσι κι αλλιώς, να αλλάξει ονομασία, Σύνταγμα, βιβλία και πινακίδες και τον εναέριο χώρο της να τον φυλάσσουν ελληνικά αεροσκάφη κι αυτό θεωρήθηκε εθνική προδοσία. Οι τότε μακεδονομάχοι σήμερα εμφανίζονται, στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, να αποδέχονται διάλογο με την σαφώς πιο επεκτατική κι επιθετική Τουρκία, που μπορεί να οδηγήσει και σε απώλεια κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο...

Κανείς δεν επιθυμεί να καταφτάνουν σε καθημερινή βάση στα αεροδρόμια της χώρας δεκάδες φέρετρα με την ελληνική σημαία κι ο γράφων δεν είναι από αυτούς που πιστεύουν ότι η Ελλάδα μπορεί ή και δικαιούται να διεκδικεί μια τεράστια ΑΟΖ μόνο και μόνο γιατί διαθέτει ένα μικρό νησάκι, το Καστελόριζο, στην ανατολική Μεσόγειο. Ούτε διαφωνώ με την ενίσχυση των δικαιωμάτων τής μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη- έστω κι αν αυτό είναι ελληνικό κι όχι τουρκικό ζήτημα- ούτε με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, αν και η Τουρκία αποσύρει την επιθετικότητά της. Διαφωνώ, ωστόσο, καθέτως κι οριζοντίως με τη σαλαμοποίηση ζητημάτων που δήθεν θα επιλυθούν υπό την αιγίδα κρατών και διεθνών οργανισμών για τους οποίους προτεραιότητα είναι τα συμφέροντά τους κι όχι η δίκαιη επίλυση χρονιζουσών διαφορών...

Ο διεθνισμός δεν αναιρεί απαραιτήτως τον πατριωτισμό ούτε το αντίστροφο. Όπως κάποιος μπορεί να αγαπά την μητέρα του και μια άλλη γυναίκα ταυτοχρόνως, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στη σχέση μας με την πατρίδα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε κι αυτές στις οποίες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν άλλοι. Χειρότεροι, εξάλλου, από τους γνήσιους ιδεοληπτικούς εθνικιστές είναι οι πατριδοκάπηλοι ελλαδέμποροι για τους οποίους η αγάπη για το εθνόσημο είναι συγκυριακή και καιροσκοπική. Είναι θεμιτό, συνεπώς, τώρα ο Κ. Μητσοτάκης να επιζητά εθνική συναίνεση για τον ελληνοτουρκικό διάλογο. Αν δεν τη βρει, ωστόσο, μπορεί να αναζητήσει τα αίτια της αποτυχίας του και στην εθνολαϊκιστική αντιπολίτευση που άσκησε στη Συμφωνία των Πρεσπών...

 

Η Μεσόγειος δεν μπορεί να γίνει ελληνική θάλασσα γιατί έχουμε το Καστελόριζο...

Στην Ελλάδα ζούμε με την ψευδαίσθηση πως το διεθνές δίκαιο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μας, πως ό,τι περιλαμβάνεται σε αυτό δικαιώνει τη χώρα μας απέναντι στην Τουρκία. Την ίδια ώρα, επικαλούμαστε συνεχώς τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία όμως δεν έχει υπογράψει η Τουρκία. Καλούμε, δηλαδή, τη γείτονα να σεβαστεί μια συμφωνία την οποία δεν έχει υπογράψει, αφού δεν τη συμφέρει κι αυτό θεωρούμε πως συμβαδίζει με το Διεθνές Δίκαιο...

Πριν μερικές εβδομάδες έπεσαν οι ελλαδέμποροι να φάνε τον Χρήστο Ροζάκη γιατί είπε πως το Καστελόριζο κείται μακράν της ηπειρωτικής, αλλά και της υπόλοιπης νησιωτικής χώρας. Λες κι αυτό δεν ισχύει ή λες κι αν δεν το έλεγε δεν το έχουν υπόψη στο εξωτερικό ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης- αν φτάσουμε ποτέ εκεί, τουλάχιστον χωρίς να έχει προηγηθεί πολεμική εμπλοκή. Το δικαίωμα ανακήρυξης κι οριοθέτησης ΑΟΖ εμπίπτει κι αυτό στη διαδικασία τής αναλογικής και μη καταχρηστικής άσκησής του, αλλά εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε ελληνική θάλασσα επειδή έχουμε το Καστελόριζο όταν η Τουρκία διαθέτει χιλιάδες χιλιόμετρα ηπειρωτικής ακτογραμμής στα νοτιοανατολικά...

Αν, εξάλλου, επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ. δεν είναι η Τουρκία που θα φέρει τα περισσότερα προσκόμματα, αλλά η Ρωσία. Κι αυτό γιατί θα περιοριστούν κατά πολύ τα διεθνή ύδατα και η ανέξοδη ρωσική πρόσβαση στη Μεσόγειο. Κοντολογίς, η επέκταση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ασχέτως αν μας αρέσει ή όχι, περνά μέσα από τη συνεννόηση και με την Άγκυρα, είτε αυτή τη βαφτίσουμε συνδιαχείριση, που μας ενοχλεί ως έννοια, είτε δίκαιη μοιρασιά, που είναι και το ορθότερο...

Δεν έχουμε μόνο δίκιο με την Τουρκία...

Οι Κούρδοι της βόρειας Συρίας χρησιμοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ ως ο στρατός εδάφους της στον πόλεμο κατά τού ISIS. Του ίδιου ISIS, βεβαίως, που πρώτα υπόθαλψε η Ουάσιγκτον προκειμένου να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ, όπως είχε κατορθώσει με άλλα καθεστώτα κατά την "αραβική άνοιξη". Σήμερα οι Αμερικανοί αφήνουν τους Κούρδους απροστάτευτους μπροστά στην τουρκική εισβολή, που προκαλείται από το φόβο τού Τ. Ερντογάν για τη δημιουργία κουρδικού κράτους με θύμα και κομμάτι τής σημερινής τουρκικής επικράτειας...

Οι ΗΠΑ, όσο κι αν τους ενοχλεί ο βίος και η πολιτεία τού προέδρου τής Τουρκίας και η λυκοφιλία του με τον Βλ. Πούτιν, δεν πρόκειται να επιτρέψουν τη δημιουργία ενός δεύτερου Ιράν στην περιοχή. Η γείτονας παραμένει μια δυτικόστροφη μουσουλμανική χώρα, παρά τους λεονταρισμούς Ερντογάν, σε μια περιοχή όπου το μίσος για τη Δύση ανακυκλώνεται με την πρώτη ευκαιρία που ο αναπτυγμένος κόσμος εκδηλώνει τις ιμπεριαλιστικές του διαθέσεις. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά και η Ελλάδα είτε στην περίπτωση των "γκρίζων ζωνών" στο Αιγαίο είτε των επιθετικών τουρκικών κινήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ...

Στην περίπτωση πολεμικού επεισοδίου θα είμαστε μόνοι μας, με τους Αμερικανούς να καλουν κι εμάς- ανεξαρτήτως αν είμαστε αμυνόμενοι ή όχι- να τα βρούμε με την Άγκυρα. Γι' αυτό και η ψυχραιμία στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν συνιστά κατευνασμό, αλλά εύλογη αντίδραση...

Είμαστε έτσι κι αλλιώς καταδικασμένοι από τη γεωγραφία να συνυπάρχουμε με την Τουρκία. Δεν είναι, επομένως, εθνική προδοσία και η συνεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών ούτε ντροπή να παραδεχθούμε ότι δεν έχουμε όλο το δίκιο με το μέρος μας όταν, για παράδειγμα, ισχυριζόμαστε πως μας ανήκει η ΑΟΖ έως την Κύπρο επειδή έχουμε το Καστελόριζο όταν οι Τούρκοι διαθέτουν δεκάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα ακτογραμμής. Ούτε κανένα διεθνές δικαστήριο θα μας το αναγνώριζε ποτέ, ακόμα κι αν είχαμε 100% δίκιο, που δεν έχουμε...

 

Αναλογική συνεκμετάλλευση ή πόλεμος...

Έχοντας αναλάβει αυτοβούλως για τον εθνικό μας εαυτό εδώ και δεκαετίες το ρόλο τού θύματος, μας είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε ότι οι διεθνείς συμφωνίες δεν είναι πάντοτε σε βάρος, αλλά κάποιες φορές και υπέρ μας ή πως πρέπει να διαπραγματευόμαστε με τους γείτονές μας για την επίλυση χρονιζουσών εκκρεμοτήτων. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, στην πορεία έως την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, που είναι μία από τις τολμηρότερες πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει ποτέ ελληνική κυβέρνηση. Γι' αυτό και δυσκολευόμαστε, επίσης, να αποδεχθούμε, για παράδειγμα, ότι και οι τουρκικές ακτές βρέχονται από το Αιγαίο, επομένως και η Τουρκία έχει δικαιώματα σε αυτό, ή πως είναι άδικο για τη γείτονα να περιορίζεται η ΑΟΖ της λόγω Καστελόριζου, που είναι απομακρυσμένο από τον εθνικό μας κορμό...

Δεν θα το διατύπωνα όπως ο Νίκος Κοτζιάς- πως δεν πρέπει, δηλαδή, να είμαστε μοναχοφάηδες όσον αφορά την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων-, ωστόσο ο πολιτικός ρεαλισμός επιβάλλει να συζητηθεί το ενδεχόμενο της αναλογικής συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία των φυσικών πόρων σε πρακτική βάση- η γείτονας διαθέτει, για παράδειγμα, γεωτρύπανα. Θα πρέπει, εξάλλου, να θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ένα πολύ θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ενδεχομένως και πολεμικής υφής, αν ξεκινήσουμε την έρευνα δίχως να συμφωνήσουμε σε ένα μερίδιο με την Τουρκία. Αφήστε που οι οικολόγοι έχουν δίκιο όταν μιλούν για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των γεωτρήσεων και θα πρέπει, επίσης, να αναρωτηθούμε αν είναι προς όφελός μας να θυσιάσουμε τον τουρισμό μας, που μας κράτησε όρθιους στην κρίση, χαραμίζοντας πανέμορφα φυσικά τοπία για να τοποθετήσουμε δεξαμενές, αγωγούς και πλοία... 

Όπως κι αν έχει, το ζήτημα της εύρεσης, σε πρώτη φάση, και της αξιοποίησης στη συνέχεια των υδρογονανθράκων δεν μπορεί να σχεδιαστεί με τη λογική τού να κερδίσω το τζακ ποτ στο τζόκερ και μετά θα δω τι θα κάνω. Απαιτείται εθνικός σχεδιασμός που να αξιολογεί και να συγκρίνει τα οφέλη και τις ζημιές πριν μπούμε στη διαδικασία τής μαζικής παραγωγής...

Το νορβηγικό μοντέλο, όπου τα κέρδη πηγαίνουν σε ένα ταμείο που τα επενδύει με σύνεση και διαχειρίζεται τα έσοδα με αναδιανεμητική φιλοσοφία, θα μπορούσε να είναι ένα καλό παράδειγμα. Αν πιστεύουμε, όμως, ότι οι Αμερικανοί θα προστατεύσουν τις δεξαμενές μας από κάποια επιθετική τουρκική κίνηση, που θα είναι αναπόφευκτη αν τους κρατήσουμε πλήρως στην απέξω για τα κοιτάσματα του Αιγαίου, μάλλον δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από την Ιστορία...

Οι ψοφοδεείς ελληναράδες, αυτή η κατάρα τού έθνους...

Με το διάλογο για την επίλυση ενός προβλήματος μπορεί να καταλήξεις σε συμφωνία ή σε διαφωνία. Όταν, όμως, δεν συνδιαλέγεσαι, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να επιλύσεις το οτιδήποτε. Κάθε φορά που ένας Έλληνας ηγέτης συναντά τον Τούρκο ομόλογό του ακούω πως δεν είναι η κατάλληλη χρονική συγκυρία για κάτι τέτοιο γιατί η Τουρκία έχει εντείνει τις προκλήσεις. Από τότε που θυμάμαι, όμως, τον εαυτό μου η γείτονας στο εθνικό μας υποσυνείδητο το ίδιο πράττει, είτε αυτό αληθεύει πάντοτε είτε όχι. Αν, εξάλλου, δεν συζητήσεις με αυτόν που σε προκαλεί προκειμένου να ηρεμήσεις την κατάσταση πότε θα το κάνεις; Μετά από πόλεμο για να υπογράψεις ανακωχή;...

Τι κρύβεται πίσω από την εθνική μας περιχαράκωση, την άρνησή μας να αποδεχθούμε πως οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ένα παιχνίδι όπου είτε θα βγαίνουμε νικητές είτε ηττημένοι, αλλά πως όλοι μπορούν να κερδίζουν; Πώς θα επιλύαμε το Μακεδονικό με όρους βιωσιμότητας αν δεν κάναμε παραχωρήσεις;

Ποιος πιστεύει ότι ακόμα κι αν εκβιάζαμε στον ύψιστο βαθμό τα Σκόπια και πετυχαίναμε να τα πάρουμε όλα, μια τέτοια συμφωνία θα εφαρμοζόταν στην πράξη; Η ταπείνωση ενός λαού έχει αποδείξει η Ιστορία ότι μόνο καταστροφικές συνέπειες έχει...

Είναι δυνατό, επίσης, να λύσουμε τις διαφορές μας με την Τουρκία αν στο τραπέζι βάλουμε μόνο τις δικές μας απαιτήσεις και δεν ακούσουμε και τις δικές τους; Ποιος άνοιξε το δρόμο στη διχοτόμηση της Κύπρου με τις άγριες διώξεις σε βάρος των Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία τού ΄60 και το χουντικό πραξικόπημα κατά τού Μακάριου;...

Σε σημαντικό βαθμό, ανεξαρτήτως αν ο αριθμός τους είναι πλειοψηφικός ή όχι, ο δημόσιος λόγος καταλαμβάνεται από ψοφοδεείς ελληναράδες οι οποίοι αναζητούν παγίδες ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν, τρέφουν έναν έτσι κι αλλιώς ευεπηρέαστο λαό με τις δικές τους φοβίες κι αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον μόνο ως την πλήρη υποταγή όλων των άλλων κρατών σε αυτό. Το δίκιο δεν μιλά αποκλειστικώς ελληνικά. Ακόμα, όμως, κι αν μιλούσε θα ήταν προς το εθνικό μας συμφέρον να διανείμουμε μέρος του και στους άλλους, ιδίως αν αυτοί είναι γείτονες...

Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, τι είναι εθνικώς επωφελέστερο, να πολεμήσουμε- με όλες τις συνέπειες που έχει ένας πόλεμος- με την Τουρκία για την ΑΟΖ και τη συνακόλουθη έρευνα για υδρογονάνθρακες ή να επενδύσουμε μαζί και να παραχωρήσουμε μέρος των ωφελημάτων στους γείτονες, αναγνωρίζοντας και την αδικία να περιορίζουμε τη δική τους ΑΟΖ χάρη στο Καστελόριζο, το οποίο είναι αποκομμένο από τον εθνικό μας κορμό; Είναι άραγε η αδράνεια ή ο πόλεμος περισσότερο πατριωτική επιλογή από το να πλουτίσουμε παρέα με τους Τούρκους;...

Βλέπει ο Ερντογάν τον Καμμένο να παλεύει να χωρέσει στα χακί κι ο πόλεμος του φαίνεται όλο και πιο δελεαστικός...

Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται όταν χιμπαντζήδες με τα μαύρα επισκέπτονται το Καστελόριζο συνοδεία τού υπουργού Άμυνας και βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο, με αυτόν τον τρόπο εξάπτονται τα εθνικιστικά πάθη, τα οποία μάλιστα ξεπλένονται κι από την παρουσία τής Αριστεράς. Ο Π. Καμμένος λόγω της θεσμικής του ιδιότητας έχει υποχρέωση να επισκέπτεται όσο το δυνατό συχνότερα ακριτικές στρατιωτικές μονάδες τής χώρας μας. Το να φορά, ωστόσο, τα χακί με τη συχνότητα που τα φορούν οι φλούφληδες χιπστεράδες που δεν έχουν περάσει ούτε καν έξω από στρατόπεδο δεν μαρτυρά ταύτιση με τον απλό φαντάρο, αλλά μια απεγνωσμένη ανάγκη αυτοπροβολής με κάθε μέσο, που στέλνει, όμως, αμφιλεγόμενα μηνύματα στο εξωτερικό. Ο πρωθυπουργός τής Αλβανίας, Εν. Ράμα, είναι ένας επικίνδυνος πολιτικός. Δεν έχει άδικο, όμως, όταν αναρωτιέται δημοσίως γιατί ένας υπουργός Άμυνας σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή όπως στα Βαλκάνια πρέπει να κυκλοφορεί κάθε τρεις και λίγο με στρατιωτική στολή...

Είναι αλήθεια ότι η τουρκική επιθετικότητα κλιμακώνεται κι ότι ο "σουλτάνος" Ρ. Τ. Ερντογάν φλερτάρει επικίνδυνα με τον επεκτατισμό και προς ανατολάς και προς δυσμάς των συνόρων τής χώρας του. Αν, πάντως, έχει σκοπό να προκαλέσει θερμό επεισόδιο ή ακόμα και πόλεμο δεν θα ματαιώσει τα σχέδιά του γιατί τρομάζει βλέποντας τον Π. Καμμένο να παλεύει να χωρέσει στη στολή παραλλαγής. Δεν είμαι αντίθετος στη λελογισμένη ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων με όπλα και στην καλύτερη συντήρηση του σημερινού οπλοστασίου τους. Η εθνική κυριαρχία, ωστόσο, δεν πρόκειται να διασφαλιστεί ούτε αν, όπως πρότεινε ο Β. Λεβέντης, κοπούν 200 ευρώ από κάθε σύνταξη για να κατευθυνθούν στο στρατό...

Η Ιστορία θα έπρεπε να μας έχει διδάξει πως οφείλουμε να είμαστε ή, τουλάχιστον, να φαινόμαστε πιο χρήσιμοι στις Μεγάλες Δυνάμεις από όσο οι Τούρκοι. Μόνο έτσι καταφέραμε να εξαπλωθούμε ως νεοελληνικό κράτος και μόνο όταν χάσαμε αυτό το στρατηγικό πλεονέκτημα ζήσαμε τραγωδίες όπως η μικρασιατική καταστροφή. Ούτε ο μεγαλοϊδεατισμός ούτε όμως και η δουλοπρέπεια αποτέλεσαν καλούς συμβούλους...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν συμμερίζομαι τη σπουδή ορισμένων να κλείσει όπως όπως το Κυπριακό με το επιχείρημα πως κάθε επόμενο σχέδιο επίλυσής του είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Πρόκειται για την ίδια κεκαλυμμένη δουλοπρέπεια με την οποία ορισμένοι ζητούν κάθε φορά άμεση υποταγή στα κελεύσματα Σόιμπλε και ΔΝΤ. Τα δικαιώματα κάθε μειονότητας, εν προκειμένω της τουρκοκυπριακής, πρέπει να γίνονται απολύτως σεβαστά με βάση τις επιταγές τού διεθνούς δικαίου, έστω κι αν η Τουρκία το έχει εδώ και δεκαετίες γράψει στα παλιά της παπούτσια όσον αφορά την ελληνική μειονότητα στη Πόλη ή στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Από την άλλη, ωστόσο, σε κανένα κράτος τού κόσμου το Σύνταγμά του δεν προβλέπει πως οι μειονότητες θα συγκυβερνούν στο σύνολο της κρατικής επικράτειας σαν να ήταν ισότιμες πληθυσμιακά...

Γιατί, επομένως, θα πρέπει να συμβαίνει αυτό στην υπό ίδρυση νέα Κυπριακή Δημοκρατία και γιατί θα πρέπει να βρίσκονται στο στόχαστρο εκείνοι που αντιστέκονται σε τέτοιου είδους λύσεις; Ύστερα από 42 χρόνια από την εισβολή και κατοχή τής βόρειας Κύπρου οι συνθήκες είναι πιο ώριμες από ποτέ για την ένωση του νησιού. Αυτό σημαίνει και συμβιβασμούς, κάποιους μάλιστα κι επώδυνους. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν θα συγχωρηθεί η τουρκοποίηση της Κύπρου στο όνομα μιας κακώς νοούμενης ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή, πόσω μάλλον όταν η σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία έχει και το δίκιο αλλά και τις γεωπολιτικές- γεωοικονομικές (βλ. φυσικό αέριο) συνθήκες με το μέρος της...

   

Το καλοκαίρι πάμε "διακοπές" είτε στη Ρήξη είτε στο Καστελόριζο, διαλέξτε προορισμό...

Σύμφωνα με τελευταία δημοσκόπηση, επτά στους δέκα έλληνες τάσσονται υπέρ ενός έντιμου συμβιβασμού, κατά όμως μιας ρήξης με τους θεσμούς. Θέλουμε δηλαδή και την πίτα ολόκληρη, αλλά και το σκύλο χορτάτο και σε αυτό μεγάλη ευθύνη φέρει κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εγραφα στις 31 Δεκεμβρίου: "Είμαι απέναντι, επίσης, στον Αλέξη Τσίπρα και στο κόμμα του κυρίως γιατί δεν λέει ξεκάθαρα, ανοιχτά κι αντρίκεια στον ελληνικό λαό πως στην περίπτωση που η Ανγκ. Μέρκελ δεν αποδεχθεί το πρόγραμμά του η μόνη απάντηση που πρέπει να της δοθεί θα είναι η σύγκρουση με κάθε όπλο, ακόμα και με την απειλή στάσης πληρωμών ή εξόδου από το ευρώ και την ευρωζώνη, ακόμα και με την υλοποίηση αυτών των απειλών στην ακραία περίπτωση που η πιο συντηρητική πολιτικός τής Ευρώπης αναλάβει ένα τέτοιο ρίσκο και για τους δικούς της νταβατζήδες. Οταν το πιθανότερο σενάριο είναι πως η καγκελάριος της Γερμανίας θα παραμείνει σταθερή στις νεοφιλελεύθερες θέσεις της για συνέχιση της ταξικής άγριας λιτότητας, η Αριστερά θα έπρεπε να έχει προετοιμάσει το πόπολο για σκληρή αντιπαράθεση, για αίμα και δάκρυα, με προοπτική όμως για άλλες πολιτικές, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Οσο ο Αλέξης Τσίπρας δεν το κάνει τόσο περισσότερο αποδυναμώνει την πρωθυπουργία του"...

Το λάθος τής κυβέρνησης δεν είναι το ότι δεν έχει καλές προθέσεις, το ότι δεν διαπραγματεύεται, το ότι υπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ. Αυτές είναι αμαρτίες των προηγούμενων. Το σφάλμα της είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φρόντισε προεκλογικώς να καλλιεργήσει το έδαφος για τη σύγκρουση και γι' αυτό τρέχει τώρα και δεν φτάνει. Και γι' αυτό φοβάμαι πως αν οδηγηθούμε σε δημοψήφισμα για το τρίτο μνημόνιο αυτό θα περάσει και με την ψήφο τού έντρομου λαού. Προφανώς και η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να ανατρέψει νοοτροπίες ραγιαδισμού κι ωχαδερφισμού αιώνων μέσα σε 50 ημέρες. Υπόσκαψε, όμως, μόνη της το λάκκο της όταν ο Αλέξης Τσίπρας έκοψε την πρόταση "θα σκίσουμε τα μνημόνια" στη μέση και δεν την ολοκλήρωσε με το "εφόσον ο ελληνικός λαός είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί γι' αυτό μέχρι τέλους"...

Δεν είχα φορέσει την προβιά τού μάντη Τειρεσία όταν προέβλεπα πριν τις εκλογές πως η καγκελάριος της Γερμανίας δεν θα υποκύψει στο νέο έλληνα πρωθυπουργό χάρη στην προσωπική του γοητεία ή στη νωπή λαϊκή εντολή που θα είχε λάβει. Ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν ότι η Ανγκ. Μέρκελ θα εγκατάλειπε από τη μία ημέρα στην άλλη μια πολιτική που της έχει χαρίσει τρεις εκλογικές νίκες και την καθιστά ακόμα και σήμερα αδιαμφισβήτητη κυρίαρχο στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό για τα "μάτια" μιας χώρας 10.000.000 ψυχών. Κατανοώ ότι το κατεστημένο είχε δημιουργήσει ένα κλίμα πανικού το οποίο ως ένα βαθμό δεν έπρεπε να υποθάλπει η τότε αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά αυτό δεν την απαλλάσσει από το ψέμα τής μισής αλήθειας που είπε στον ελληνικό λαό...

Με λίγα λόγια, αν στο τέλος Ιουνίου φτάσουμε σε ένα τρίτο μνημόνιο με τους ίδιους επαχθείς όρους με τα δύο προηγούμενα κανένας δεν θα είναι άμοιρος ευθυνών. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεύθυνος ο λαός, πόσω μάλλον αν το υπερψηφίσει σε δημοψήφισμα, όταν για επτά στους δέκα το ευρώ είναι φετίχ και γνωρίζοντας αυτό το Βερολίνο μπορεί να πιέζει όσο θέλει την Αθήνα. Δεν νοείται ελευθερία δίχως σύγκρουση και δεν έχω δει ποτέ σύγκρουση να κερδίζεται από αυτούς που δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν προκειμένου στο τέλος να επικρατήσουν οι ιδέες τους. Θα ευθύνεται, όμως, και η κυβέρνηση γιατί άργησε να μπει στη διαδικασία πειθούς τής κοινής γνώμης για την αναγκαιότητα ρήξεων σε ορισμένες περιπτώσεις. Δεν είναι κακό που ακολουθεί τώρα την τακτική τής απειλής δημοψηφίσματος ή πρόωρων εκλογών ούτε είναι ενδεχομένως αργά. Αν, όμως, στο τέλος πέσουν υπογραφές σε ένα τρίτο ετεροβαρές μνημόνιο κανένας δεν θα θυμάται τις καλές προθέσεις, το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή το λόγο τού Αλέξη Τσίπρα στις προγραμματικές δηλώσεις, παρά μόνο θα αισθάνεται πως βλέπει σαν ένα εφιαλτικό "deja vu" τον ρεζίλη των Παπανδρέου στο Καστελόριζο σχεδόν πέντε χρόνια μετά. Και κανένας δεν αντέχει μια ακόμα χαμένη πενταετία, την οποία θα διαδεχθούν είτε οι σταλινικοί τού ΚΚΕ, στην καλύτερη περίπτωση, μετατρέποντάς μας σε απομονωμένους ναυαγούς στη μέση τού ωκεανού, είτε οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα στη χειρότερη...