Όταν πατάς σε δύο βάρκες το επόμενο βήμα είναι η θάλασσα...

Αν ο Γκέμπελς μας κοιτάζει από όπου κι αν βρίσκεται θα ήταν υπερήφανος για το επικοινωνιακό επιτελείο Μητσοτάκη. Ύστερα από τους εκατοντάδες νεκρούς στην Πύλο κι άλλα δυστυχήματα με λιγότερα θύματα, στη βάρδια τού πρωθυπουργού χάθηκαν και 15 άνθρωποι ανοιχτά της Χίου. Πάλι με εμπλεκόμενο το Λιμενικό, πάλι με τις κάμερες κλειστές και πάλι με καταγγελίες, αυτή τη φορά πως το σκάφος χωρίς αναγνωριστικά πέρασε πάνω από το φουσκωτό. Κι όμως, αντί να τίθεται το ερώτημα αν οι ικέτες τής Γης σκοτώθηκαν από δόλο ή από αμέλεια, η δημόσια συζήτηση γίνεται για το αν είμαστε με το Λιμενικό ή με τους διακινητές...

Προφανώς και δεν είμαστε με τους διακινητές αλλά ούτε μπορούμε να δώσουμε άφεση αμαρτιών στο Λιμενικό, έτσι γενικώς κι αορίστως, ιδίως μετά από τα εγκλήματα του Φαρμακονησίου και της Πύλου. Ούτε μπορώ να δεχθώ εύκολα ως δικαιολογία το ότι εκτελούν εντολές κι άρα δεν μπορούν να πράξουν διαφορετικά. 

Φυσικά κι ακολουθούν αυτά που εντέλλονται από την πολιτική ηγεσία, το να τραβάμε όμως μια "κόκκινη" γραμμή όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές δεν μας κάνει απείθαρχους. Μας κάνει ανθρώπους, όποιο κι αν είναι το τίμημα γι' αυτό...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πάντως, κρατά μυστικά κι από τους τραμπικούς οπαδούς της για να μην τους αποξενώσει. Στα επτά χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία έχει νομιμοποιήσει δεκάδες χιλιάδες μετανάστες κι έχει υπογράψει διακρατικές σχετικές συμφωνίες με χώρες όπως η Αίγυπτος και το Μπαγκλαντές. Και πολύ καλά έκανε. 

Το ότι, όμως, ο Κυριάκος έχει βάλει μαντρόσκυλα στο υπουργείο Μετανάστευσης- πρώτα τον Μ. Βορίδη και τώρα τον Θ. Πλεύρη- είναι μια ακόμα απόδειξη γιατί κυριαρχεί τόσα χρόνια, γιατί γνωρίζει πώς να κρατά και το φιλελεύθερο και το συντηρητικό του ακροατήριο ευχαριστημένα πατώντας πάνω σε δύο βάρκες. Δεν ξέρω, όμως, κανέναν που να το έχει επιχειρήσει και να μην έχει καταλήξει, νωρίτερα ή αργότερα, στη θάλασσα...

Ας συμμαχούσαμε και με τον Χίτλερ...

Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει περάσει προ πολλού ακόμα και το ακρότατο όριο της αναλογικής απάντησης στις τρομοκρατικές επιθέσεις τής 7ης Οκτωβρίου 2023. Το ότι δεν μπορούν να την υπερασπιστούν πια ακόμα και πολύ πρόθυμες και στο πρόσφατο παρελθόν να το κάνουν δυτικές κυβερνήσεις μιλά από μόνο του. Αν ο Μπ. Νετανιάχου συνεχίσει τη γενοκτονία σε λίγο δεν θα μπορεί να τον υπερασπιστεί ούτε η Γερμανία, παρά το άγος τού ναζισμού στις πλάτες της...

Μια κυβέρνηση, ωστόσο, στα νοτιοανατολικά τής Ευρώπης εξακολουθεί να σφυρίζει αδιάφορα, δήθεν για γεωστρατηγικούς λόγους κι όχι γιατί έχει αυτοαναγορευτεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ. Χρησιμοποιεί, μάλιστα, πρωθύστερα επιχειρήματα για να δικαιολογηθεί, όπως το ότι γειτονικά κράτη συνάπτουν συμμαχίες με την Τουρκία κι επομένως πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανή τη συμμαχία με το Ισραήλ. Μόνο που πέρα από τους στοιχειώδεις ανθρωπιστικούς λόγους που θα όφειλαν από μόνοι τους να λειτουργούν ως καμπάνες, κανείς δεν μας έχει εξηγήσει από το Μαξίμου ή από τη Βασιλίσσης Σοφίας γιατί, για παράδειγμα, η Λιβύη και η Αίγυπτος μας άφησαν στα κρύα του λουτρού για χάρη τής Άγκυρας...

Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να στηρίζει το Ισραήλ στη γενοκτονική του μανία, η οποία πρώτα και κύρια προσβάλλει τους έξι εκατομμύρια νεκρούς τού Ολοκαυτώματος, ακόμα κι αν ο Νετανιάχου μας υποσχόταν την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Αν ήταν έτσι, κακώς δεν συμπαραταχθήκαμε και με τον Χίτλερ στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος εμπνεόταν από το αρχαιοελληνικό κάλλος... 

Την ώρα που το εβραϊκό κράτος επιχειρεί να βάλει την οριστική ταφόπλακα στην αναγνώριση παλαιστινιακού αντιστοίχου του η μόνη στάση που μπορεί να μας απαλλάξει από την αιώνια ντροπή είναι να σταθούμε απέναντί του χωρίς ναι μεν αλλά. Οποιαδήποτε άλλη στάση θα μας απαξιώνει και στις επόμενες γενιές... 

  

Ο πόλεμος οδηγεί στον πόλεμο, η ειρήνη στην ειρήνη...

Ποιοι είναι οι στόχοι μας με την Τουρκία; Να εξοπλιστούμε σαν αστακοί για να την νικήσουμε σε έναν επιθετικό ή αμυντικό πόλεμο; Ή να αξιοποιήσουμε τα όπλα τής διπλωματίας για να επιτύχουμε ειρηνική επίλυση των διαφορών μας στο Αιγαίο, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο; Επιλέγουμε, δηλαδή, να φτάσουμε στην πρόσκαιρη ειρήνη μέσω ενός καταστροφικού, ακόμα κι αν τον κερδίσουμε, πολέμου, λες και η πρόσφατη Ιστορία δεν μας δίδαξε τίποτα, ή τη διαρκή ειρήνη μέσα από ειρηνευτικές διαδικασίες;...

Η προμήθεια Belharra, κορβετών και Rafale είναι λογικό να θεωρείται πολύ σημαντική για την ασφάλεια της χώρας. Δεν θα χρειαζόταν, ωστόσο, να πληρώσουμε συνολικώς πάνω από δέκα δισ. ευρώ αν κάναμε πριν μερικούς μήνες κάτι πολύ λιγότερο εντυπωσιακό αλλά πολύ περισσότερο αποτελεσματικό. 

Αν, δηλαδή, συνδέαμε την ενίσχυση της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας με την ΕΕ με την υποχρέωση αναγνώρισης από την Άγκυρα της Κυπριακής Δημοκρατίας και κοινής προσφυγής μας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ναι μεν θα έκοβε λιγότερα εισιτήρια, αλλά θα άνοιγε το δρόμο για μια win win επίλυση των διμερών μας διαφορών...

Όπως, όμως, αποδείχθηκε κι από τη συζήτηση την Πέμπτη στη Βουλή, το κομματικό μας σύστημα είναι ανίκανο να φτάσει σε συναινέσεις ακόμα κι όταν η αναγκαιότητά τους είναι οφθαλμοφανής. Από τη μία έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς στρατηγική που της φέρνουν έτοιμες συμφωνίες, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες, και τις παρουσιάζει ως επιτεύγματα της δήθεν μαεστρικής διπλωματίας της. 

Αυτό συνέβη με τις συμφωνίες με Ιταλία κι Αίγυπτο για υφαλοκρηπίδα κι ΑΟΖ, αυτό συμβαίνει με την ελληνογαλλική συμφωνία κι ενδεχομένως να συμβεί και με την ελληνοαμερικανική. Κι από την άλλη έχουμε μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία δείχνει μια αμηχανία να συνεχίσει το κέντημα από εκεί που το άφησε με τη Συμφωνία των Πρεσπών, ισορροπώντας αδέξια ανάμεσα σε έναν κούφιο πατριωτισμό και μια εθνικώς υπεύθυνη στάση...

   

 

Ούτε η Μακεδονία ούτε η ΑΟΖ είναι μία κι ελληνική...

Η ενεργητική εξωτερική πολιτική πραγματώνεται με συμβιβασμούς επί τη βάσει του διεθνούς δικαίου, αλλιώς δεν είναι πατριωτική αλλά ακίνητη κι εν τέλει οπισθοδρομική. Ελάχιστοι, για παράδειγμα, πιστεύουν ακόμα ότι θα μπορούσε η Ελλάδα εν έτει 2018 κι αφού είχαν μεσολαβήσει τόσοι άγονοι γύροι διαπραγμάτευσης να μετονομάσει την ΠΓΔΜ, την οποία οι περισσότεροι αποκαλούσαν Μακεδονία, σε Σκόπια. Ομοίως θα ήταν ανεδαφικό να πιστεύαμε ότι θα καθορίζαμε ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο και θα παίρναμε ό,τι θέλαμε...

Εκτός, επίσης, αν έχουμε περί του αντιθέτου ενδείξεις- αποδείξεις, κάθε συμβιβασμός πρέπει να κρίνεται στη βάση των αποτελεσμάτων που δημιουργεί κι όχι του αν αυτός που τον έκανε ήταν προδότης. Η ΝΔ επένδυσε στον εθνολαϊκισμό σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών και είναι ευτύχημα που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πράττει σήμερα το ίδιο με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία, η οποία δεν είναι και η καλύτερη δυνατή. Το μέλλον, βεβαίως, θα δείξει, αλλά κυρίως η μειωμένη επήρεια που αποδεχθήκαμε για την Κρήτη- το μεγαλύτερο ελληνικό νησί και το πέμπτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη- δεν προοιωνίζεται θετικές συνέπειες για την περιοχή που μας καίει και δη το σύμπλεγμα της Μεγίστης...

Το "παρών" τού ΣΥΡΙΖΑ δεν συνιστά στάση υπεκφυγής, αλλά ευθύνης. Ναι μεν επισημαίνει τις σοβαρές ελλείψεις τής συμφωνίας, αλλά αναγνωρίζει και την αναγκαιότητά της λόγω του τουρκολιβυκού συμφώνου. Το ότι, βεβαίως, στην αξιωματική αντιπολίτευση βρήκαν αφορμή να "σφαχτούν" και για ένα εθνικό θέμα δεν συνάδει με τις περιστάσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι λάθος να εξελιχθεί σε ένα αρχηγικό κόμμα, όπως τείνει με ταχύτητα, όμως θα είναι επίσης καταστροφικό να ταλαιπωρείται κι από φατριασμούς που συνήθως δεν έχουν ιδεολογικό χαρακτήρα, αλλά μοιάζουν περισσότερο με ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών... 

 

Η χώρα διαθέτει έναν εύκολα εκβιαζόμενο πρωθυπουργό...

Ο Κ. Μητσοτάκης πέφτει θύμα τής ίδιας του της επιτυχίας να ελέγχει τα κυρίαρχα, συμβατικά μίντια ή να ελέγχεται από αυτά, όπως ενδεχομένως να είναι το πλησιέστερο στην πραγματικότητα. Ο πόλεμος Χατζηνικολάου- Αλαφούζου γύρω από το ποιος τα άρπαξε περισσότερο από τη Novartis δεν επιβεβαιώνει απλώς ότι το σκάνδαλο δεν αφορά τον Δ. Παπαγγελόπουλο. Αποδεικνύει κι ότι ο πρωθυπουργός έχει τάξει τα πάντα και στο μιντιακό κατεστημένο, το οποίο ωστόσο λειτουργεί ως μεμονωμένοι λύκοι, ούτε καν ως αγέλη λύκων...

Τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου δεν επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να μην έρθει σε σύγκρουση με κάποιους ολιγάρχες, όσο κι αν δεν το επιθυμεί. Ήδη ο Β. Μαρινάκης τον προειδοποίησε με το συλλαλητήριο των οργανωμένων τού Ολυμπιακού και με το πρωτοσέλιδο του Κ. Σημίτη για τον Κ. Καραμανλή. Κι επειδή η ντουλάπα τού Κ. Μητσοτάκη είναι γεμάτη σκελετούς, δεν έχει κανένα περιθώριο να βγουν τα άπλυτά του στη φόρα...

Πόσο,  όμως, ωφελεί τη χώρα να διαθέτει έναν εύκολα εκβιαζόμενο πρωθυπουργό; Το ερώτημα σαφώς και είναι ρητορικό, αφού η αβίαστη απάντηση είναι καθόλου. Πολλώ δε μάλλον όταν οι εθνικοί κίνδυνοι που θέτει η Τουρκία είναι μεγάλοι κι ο Κ. Μητσοτάκης τους αντιμετωπίζει με στρατιωτικοποίηση των επιλογών του. Δίχως, μάλιστα, να δείχνει διάθεση να εξαντλήσει διπλωματικές λύσεις που εγκαινίασε η προηγούμενη κυβέρνηση, κυρίως την εκμετάλλευση των τριμερών με Ισραήλ κι Αίγυπτο και τη στήριξη των ΗΠΑ για τον αγωγό East Med, που τόσο έχουν ενοχλήσει τον Τ. Ερντογάν...

Οι αρχές που δεν ειναι erga omnes δεν είναι αρχές...

Είτε αρέσει στους Αμερικανούς είτε όχι κι ανεξαρτήτως αν ο Ν. Μαδούρο είναι ένας επιτυχημένος πρόεδρος, που δεν είναι, έχει εκλεγεί από το λαό τής Βενεζουέλας.Έχει εκλεγεί, μάλιστα, με τον ίδιο τρόπο- μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας- που η αντιπολίτευση έχει καταφέρει να πετύχει τον έλεγχο της Γερουσίας. Οποιαδήποτε, επομένως, υποκίνηση και στήριξη σε στρατιωτικό πραξικόπημα από οποιαδήποτε υποτίθεται δημοκρατική χώρα θυμίζει άλλες εποχές, τότε που ο θείος Σαμ, οι πρόεδροι του οποίου μερικές φορές δεν διαθέτουν καν τη λαϊκή πλειοψηφία- όπως συνέβη με τον Ντ. Τραμπ-, επέβαλλε τη δική του εκδοχή τυραννίας στα λατινοαμερικανικά κράτη...

Η ελληνική κυβέρνηση ορθώς πράττει και στηρίζει την κυβέρνηση Μαδούρο κι ορθώς έπραξε και στήριξε τον Τ. Ερντογάν πριν τρία χρόνια στην απόπειρα πραξικοπήματος σε βάρος του. Μια χώρα όπως η δική μας, που έχει νιώσει στο πετσί της ουκ ολίγες φορές τι σημαίνει χούντα, αν μη τι άλλο είναι ιστορικώς υποχρεωμένη να τηρεί αυτήν τη στάση. Θα ήταν, όμως, πιο συνεπής αν θυμόταν και πως ο πρόεδρος της Αιγύπτου, αλ Σίσι, είναι στρατιωτικός που κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, ανεξαρτήτως αν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ήταν επικίνδυνοι για την παγκόσμια γεωπολιτική σταθερότητα και η ενεργειακη μας συμμαχία με την Αίγυπτο είναι πολύτιμη για τα συμφέροντά μας...

Σε διαφορετική περίπτωση η κυβέρνηση θυμίζει τον Γκράουτσο Μαρξ και το "αυτές είναι οι αρχές μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες". Και, βεβαίως, η αριστερή ευαισθησία δεν μπορεί να εξαντλείται στην καταδίκη κατάπτυστων δηλώσεων, όπως του δήμαρχου Καλαμάτας για το σαϊτοπόλεμο, αλλά την ίδια ώρα να "πετά χαρταετό" για τις διάφορες πολακειάδες. Οι αρχές μας είτε ισχύουν erga omnes είτε αποτελούν, απλώς, προπέτασμα καπνού για να μην φαίνεται ο εθισμός μας στην εξουσία...  

Και με το διάβολο πρέπει να συμμαχήσουμε αν είναι να γλιτώσουμε την κόλαση...

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είναι δικτάτορας, τουλάχιστον με την...τυπική ερμηνεία τού όρου: προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία ανάτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο της Αιγύπτου, Μ. Μόρσι. Αυτό είναι από μόνο του θεμιτότατο να προκαλεί την αντίδραση κάθε δημοκράτη πολίτη, μολονότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η παρουσία στην αρχηγία ενός τόσο σημαντικού κράτους για τον αραβικό κόσμο ενός φανατικού μουσουλμάνου, σε μια τόσο ταραγμένη περίοδο μάλιστα, δεν εκτιμώ πως θα ήταν η καλύτερη εξέλιξη για την ανθρωπότητα. Οπως κι αν έχει, ο Αμπ. Σίσι είναι αναγνωρισμένος από τη συντριπτική πλειονότητα της παγκόσμιας κοινότητας κι αποτελεί έναν πολύ χρήσιμο εταίρο για τα ελληνικά γεωπολιτικά-οικονομικά-ενεργειακά συμφέροντα στην περιοχή. Αν με ρωτάτε αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, σας απαντώ πως στην εξωτερική πολιτική πρωτεύον είναι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος, δίχως βεβαίως αυτό σημαίνει ξέπλυμα ακραίων ενεργειών όπως η αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας κάποιου άλλου κράτους. Εν προκειμένω, άλλωστε, η Αίγυπτος είναι πολύ πιο ήρεμη από όσο ήταν την προηγούμενη πενταετία...

Καθένας έχει το δικαίωμα να διαμαρτύρεται για την επίσκεψη ενός δικτάτορα, ανεξαρτήτως αν αυτός μπορεί να είναι πολύ πιο δημοκράτης από πολλούς άλλους εκλεγμένους τυράννους που έχουν επισκεφτεί την ελληνική πρωτεύουσα. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι να ψέγουν τον Αλέξη Τσίπρα γιατί φιλιέται κι αγκαλιάζεται με τον αιγύπτιο "Παπαδόπουλο" πάει πολύ. Δίνεται στην Ελλάδα η δυνατότητα να μετατραπεί επιτέλους σε ενεργειακό κόμβο με την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και, ενδεχομένως αργότερα, και του πετρελαίου της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Το πρότζεκτ, μάλιστα, βρίσκει σύμφωνους τόσο τους ευρωπαίους όσο και τους αμερικανούς, εξέλιξη που δημιουργεί αισιοδοξία πως έχει πολλές πιθανότητες να "περπατήσει". Ποιά είναι, επομένως, η υπεύθυνη εθνική στάση σε αυτήν την περίπτωση; Να αφεθεί ένας λαός να εξαθλιωθεί ακόμα περισσότερο, στο όριο του αφανισμού, για να κρατηθεί η όποια ψευδοπερηφάνια του ή να συνεργαστούμε ακόμα και με το διάβολο αν είναι αυτός σε θέση να μας συνδράμει;...

Πριν από λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός κατηγορήθηκε εκ νέου από τους θεματοφύλακες του αριστερισμού για προδοσία γιατί επισκέφθηκε το Ισραήλ κι έκανε μπίζνες με τον σφαγέα των παλαιστινίων Μπ. Νετανιάχου. Οι ίδιοι φρουροί τού αριστερού δογματισμού, ωστόσο, λησμόνησαν να αναφέρουν πως για πρώτη φορά ελληνική κυβέρνηση στέκεται τόσο ανιδιοτελώς υπέρ και της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ κι ότι ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε στη Δυτική Οχθη τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής. Προφανώς και η ισορροπία ανάμεσα στην απονομή δικαιοσύνης και στην εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων δεν είναι πάντα εύκολο να επιτυγχάνεται. Η Αριστερά, ωστόσο, θέλοντας και μη είναι αναγκασμένη να ξεπεράσει την εφηβική της περίοδο, να ωριμάσει και να κυβερνήσει, όχι στον κόσμο που θα θέλαμε να ζούμε αλλά σε αυτόν που υπάρχει. Αυτό που οφείλει να την κάνει να ξεχωρίζει είναι η ισχυρή της βούληση να τον κάνει δικαιότερο. Ολα τα υπόλοιπα αφορούν μόνο εκείνους που προτιμούν να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια στην εξέδρα γιατί αυτό πιστεύουν ότι είναι ηθικό αντί να παλεύουν νυχθημερόν με τη συνείδησή τους επειδή μόνο μέσα από αυτήν την πάλη μπορεί να προκύψει κάποιο ουσιαστικό όφελος για τους κατατρεγμένους αυτού του πλανήτη...