Δόξα και τιμή στον μαύρο κύκνο...

Αντιγράφω από τη Βικιπαίδεια: "Ο μαύρος κύκνος εννοείται ως ένα ολιγοπίθανο κι απρόβλεπτο γεγονός που λαμβάνει χώρα σε μια οποιαδήποτε σειρά πιθανών και συνηθισμένων γεγονότων σε κάθε δραστηριότητα μιας κοινωνίας κι ανατρέπει δραματικά προς το χειρότερο ή το καλύτερο τη δομή της". Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της είναι διεφθαρμένη και η αντιπολίτευση ανεπαρκέστατη αυτός ο "μαύρος κύκνος" ήταν οι οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών. Αν είχαν λουφάξει, αν είχαν συμβιβαστεί με τη μοίρα τους, αν έλεγαν "δεν βαριέσαι, ας τα παρατήσουμε, αυτή είναι η Ελλάδα" σήμερα η πατρίδα μας δεν θα ζούσε τις ογκωδέστερες διαδηλώσεις της από τη μεταπολίτευση και μετά...

Όταν ένας ολόκληρος λαός κατεβαίνει στους δρόμους για να απαιτήσει δικαιοσύνη κι αλήθεια δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη για την κατάπτωση των θεσμών τής Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας. Όση προπαγάνδα κι αν επιστρατευτεί, όσα υπουργικά χουντικά σταγονίδια κι αν αλυχτήσουν, όσο μιθριδατισμό κι αν έχουμε αποδεχθεί, το αίτημα της μάνας και του πατέρα να μάθουν επιτέλους, ύστερα από δύο χρόνια, γιατί σκοτώθηκε το παιδί τους προκαλεί ανατριχίλα που διαπερνά ολόκληρο το σώμα τής ελληνικής κοινωνίας. Κι όσο εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα- είτε πολιτικά είτε και ποινικά- δεν αναλαμβάνουν ούτε καν την ελάχιστη ευθύνη αυτή η ανατριχίλα που ήδη έχει γίνει οργή θα μετατραπεί σε χείμαρρο που θα τους παρασύρει νωρίτερα ή αργότερα...

Δεν τρέφω αυταπάτες: τα καθεστώτα διαθέτουν συστήματα ασφαλείας και τις απαραίτητες ρεζέρβες. Δεν είναι, όμως, πάντοτε συμπαγή. Κάποιες φορές παρουσιάζουν και ρωγμές που τις εντοπίζουν μαύροι κύκνοι και τις αξιοποιούν. 

Μπορεί οι σημερινές διαδηλώσεις να είναι μια τέτοια περίπτωση, μπορεί κι όχι. Όπως κι αν έχει, όμως, αποτελούν σημείο καμπής κι αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά από το 2015 που η κοινωνική αμηχανία για τη μνημονιακή κωλοτούμπα τής τσιπρικής Αριστεράς πηγαίνει στην άκρη και βρίσκει τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της, αυτά που είχαν χαθεί, για παράδειγμα, στην περίπτωση των παρακολουθήσεων. Κι όταν γίνεται η αρχή ακολουθεί το τέλος. Το δίκαιο τέλος τους... 

  

Οι μαύροι κύκνοι έσωζαν πάντα την τιμή της δημοκρατίας...

Τέλειο έγκλημα δεν υπάρχει ούτε στα αστυνομικά μυθιστορήματα, δεν θα μπορούσε συνεπώς να αποτελεί εξαίρεση το σκάνδαλο των υποκλοπών στην πραγματική ζωή. Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς Μητσοτάκη ελέγχει, κατά το μάλλον ή ήττον, πολλούς από τους αρμούς τής εξουσίας κι αυτό του γέννησε την ψευδαίσθηση της πλήρους ατιμωρησίας ό,τι κι αν έκανε. Τα κάστρα, ωστόσο, πέφτουν από μέσα και συνήθως από "μαύρους κύκνους" που αναζητούν το φως και δεν βολεύονται με το σκοτάδι...

Ο Χρήστος Ράμμος είναι ο μαύρος κύκνος τής δικής μας ιστορίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας που γκρεμίζει το όνειρο Μητσοτάκη για μια δεύτερη τετραετία. Όπως και με τη δολοφονία Λαμπράκη, δεν είναι η ελεγχόμενη από το δεξιό παρακράτος ηγεσία τής δικαιοσύνης που βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά "a few good men and women" στην ΑΔΑΕ. Πάντοτε, άλλωστε, και ιδίως σε αυτήν τη χώρα είναι οι λίγοι αυτοί στους οποίους η δημοκρατία χρωστά τα περισσότερα...

Στο Μαξίμου έχουν αλλάξει πολλά αφηγήματα για το τι συνέβη με τις παρακολουθήσεις. Από εκεί που μας έλεγαν πως δεν γίνονταν καθόλου έφτασαν σήμερα να τις χρεώνουν σε ρυπαρά δίκτυα για τα οποία δεν είχε καμία γνώση ο πρωθυπουργός. Ο ίδιος πρωθυπουργός που από την πρώτη εβδομάδα τής διακυβέρνησής του έθεσε υπό τον απόλυτο έλεγχό του την ΕΥΠ στην οποία έβαλε επικεφαλής έναν άνθρωπο που άλλαξε ακόμα και το νόμο για να έχει έστω τα τυπικά προσόντα ώστε να είναι διοικητής της. Στην ουσία έχουν μείνει με το επιχείρημα πως ο "Μητσοτάκης δεν είναι δολοπλόκος, αλλά ανίκανος". Οι πιο θλιβεροί, εν τω μεταξύ, δεν είναι οι συνεργάτες, οι υπουργοί και οι βουλευτές του, που πληρώνονται για να παριστάνουν τους χαζούς, αλλά τα ορφανά τού αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και του "μένουμε Ευρώπη" που εμφανίζονται ακόμα και σήμερα βασιλικότεροι του βασιλέως να περιγράφουν τα ανύπαρκτα ρούχα ενός ακόμα βασιλιά που σε λίγες εβδομάδες θα είναι έκπτωτος...