Η συναινετική κατάρρευση μιας χώρας...

Ας υποθέσουμε πως σήμερα είναι η τελευταία ημέρα τής κυβέρνησης Μητσοτάκη και είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για την παρακαταθήκη της, για το έργο της το οποίο θα μνημόνευαν και οι επόμενες γενιές. Πέρα από τα ψηφιακά άλματα που πράγματι έγιναν και την επέκταση της ΑΟΖ νοτίως τής Κρήτης και δυτικά τής Κέρκυρας, με υπερβολικές ωστόσο παραχωρήσεις στα αντισυμβαλλόμενα μέρη, δεν θα βρίσκαμε πολλά περισσότερα για να εκθειάσουμε με όρους αντικειμενικότητας κι όχι οπαδισμού. Όσο για τα δημόσια έργα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καρπώνεται δουλειά προγενέστερων και πολλές φορές υπερφουσκωμένη...

Ιδίως ως προς τα ελληνοτουρκικά, επικράτησε η θεωρία τής ακινησίας η οποία ούτε τις εντάσεις περιόρισε ούτε, βεβαίως, συνεισέφερε στην επίτευξη λύσεων, πολλώ δε μάλλον εθνικώς ωφέλιμων. Από το 2019 μέχρι και σήμερα έχουμε προσδεθεί στο αμερικανικό και ισραηλινό άρμα- για διαφορετικούς λόγους κι όχι πάντα νόμιμους και σίγουρα όχι ηθικούς- αλλά η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται από την διπλωματική της ευελιξία αλλά ενισχύεται. Η πρόσφατη δέσμευση ελληνικής υφαλοκρηπίδας από τη γείτονα για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, όπως κι η συμφωνία τής Μέκκας, αποδεικνύει ότι ο υπάκουος σύμμαχος είναι στο τέλος κι ο χαμένος σύμμαχος...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίστηκε στην απομείωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ιδιωτικού. Με τον ίδιο δογματισμό που η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής Αριστερά υπερασπίζεται το κράτος σαν ιερό τοτέμ ο Κυριάκος εφάρμοσε τον βγαλμένο από τη δεκαετία τού '80 θατσερισμό σαν να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από τότε και να μην έχει αποτύχει στην πράξη να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Η χώρα καταρρέει αλλά εμείς χωριζόμαστε σε οπαδούς αποτυχημένων μοντέλων βάζοντας το δικό μας λιθαράκι στην ολική δημογραφική κατάρρευση από τη φυγή στο εξωτερικό της καλύτερης Ελλάδας και την παραμονή στην Ψωροκώσταινα της χειρότερης εκδοχής της...