Ο Αλέξης διαπραγματεύτηκε άφραγκος, ο Κυριάκος των 37 δισ. στο ταμείο τι δικαιολογία έχει;...

Ο Αλέξης Τσίπρας κάθισε στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης τον Ιανουάριο του 2015 μην έχοντας τίποτα στα χέρια του, αφού οι παίκτες τους οποίους αντικατάστησε δεν είχαν αφήσει ούτε χρήμα ούτε φύλλα ούτε μάρκες ούτε πίστωση κι αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αντίπαλοί τους. Κι όμως, οι αντικατασταθέντες το 2015 κι ανανήψαντες το 2019 έχουν το θράσος ακόμα και σήμερα να κατηγορούν τον πρώην πρωθυπουργό πως αυτός χρεοκόπησε τη χώρα κι αυτός ευθύνεται που έκανε παραχωρήσεις για να κρατηθεί στο παιχνίδι και να καταφέρει τέσσερα χρόνια αργότερα να αφήσει στους αντικαταστάτες του και χρήμα και φύλλα και και μάρκες και πίστωση. Ειρωνεύονται τη διαπραγμάτευση του Ιουλίου τού 2015- όταν ο Αλέξης Τσίπρας πάλευε μόνος του κόντρα στα θηρία- αυτοί οι οποίοι στη διαπραγμάτευση του 2020- κατά την οποία η Ελλάδα δεν είναι μόνη της και διαθέτει τα ταμειακά διαθέσιμα που άφησε η "επάρατος" Αριστερά- φέρνουν νέο μνημόνιο, πολύ πιο αχρείαστο από όλα τα προηγούμενα...

Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, ο Κ. Μητσοτάκης ήθελε από την πρώτη στιγμή να κυβερνήσει με την πολιτική ασπίδα ενός μνημονίου. Γι' αυτό κι επιθυμούσε διακαώς να υπογράψει το τέταρτο ο προκάτοχός του, γι' αυτό και δεν έλαβε εμπροσθοβαρή μέτρα αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών τού κορονοΐού, γι' αυτό και κράτησε το στόμα του κλειστό στη Σύνοδο Κορυφής και δεν συμπαρατάχθηκε με τις χώρες τού Νότου, επιτρέποντας στους ευρωτσιγκούνηδες του Βορρά να κάνουν κουμάντο. Τώρα, άλλωστε, ο πρωθυπουργός βρήκε και το πάτημα που αναζητούσε για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και να κεφαλαιοποιήσει πολιτικώς τη μεγαλύτερη εξαπάτηση της μεταπολίτευσης...

Όσο για την ΕΕ, σε κάθε κρίση αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτή το κάνουν για να υπερασπιστούν τα κρατικά τους κι όχι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους πλούσιους, αλλά και τους φτωχούς.

Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι αν έχει φτάσει η ώρα να εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση πως αυτή η λυκοσυμμαχία θα αποκτήσει ποτέ ενιαία πολιτική υπόσταση, οικονομική κι εξωτερική πολιτική κι ας την περιορίσουμε σε ένα κοινό ταμείο για την απορρόφηση κονδυλίων για το οποίο θα υπάρχουν κανόνες, αλλά το μείγμα οικονομικών πολιτικών που θα ακολουθεί το κάθε κράτος- μέλος θα είναι αποκλειστικώς δικής του επιλογής. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και για να μην ξοδεύουμε ετησίως εκατομμύρια επί εκατομμυρίων για να συντηρούμε ένα γραφειοκρατικό τέρας που δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα συνονθύλευμα εθνικισμών που προάγει το νεοφιλελευθερισμό και για ξεκάρφωμα προσφέρει κι αλληλεγγύη με το σταγονόμετρο και με δυσβάσταχτα ανταλλάγματα...

Άλλη μια φιέστα για την Γιάννα ή λεφτά για εργαζόμενους-άνεργους;...

Ο κοροναΐός έβγαλε τον Κ. Μητσοτάκη από τη δύσκολη θέση να εφαρμόσει τέταρτο μνημόνιο με τη χώρα εκτός μνημονίων, προκειμένου να έχει άλλοθι για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Ούτε απασχολεί τον πρωθυπουργό μας ότι ακόμα και η Ευρώπη έβαλε στην άκρη το σύμφωνο σταθερότητας ή ετοιμάζεται να εκδόσει ευρωομόλογο και να ρίξει χρήμα προκειμένου να μην έχουμε μια επανάληψη του 2008. Στη Σύνοδο Κορυφής θα παραμείνει σιωπηλός, ελπίζοντας η Ανγκ. Μέρκελ να πατήσει πόδι κι έτσι να μπορέσει απερίσπαστος να μας επιστρέψει στον εργασιακό μεσαίωνα που μόλις είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε από αυτόν...


Παραζαλισμένοι από τον ιό δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα ότι με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου η κυβέρνηση στην ουσία έχει μετατρέψει όλους τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα σε εν δυνάμει άνεργους ή με μισό μισθό και δώρο Πάσχα το καλοκαίρι κι αν. Κι αυτό μολονότι θα μπορούσε να αξιοποιήσει, πέρα από τα ευρωπαϊκά λεφτά των 12 δισ. ευρώ και τα άλλα που ευελπιστούμε πως θα ακολουθήσουν, και το «μαξιλαράκι» των 37 δισ. ευρώ που άφησε κληρονομιά ο «τρισκατάρατος» ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Κ. Μητσοτάκης κι ο Γ. Στουρνάρας απαιτούσαν πιστοληπτική γραμμή, δηλαδή νέο μνημόνιο. Η νεοφιλελεύθερη- ακροδεξιά αγέλη που μας κυβερνά, ωστόσο, έχει βρει την ευκαιρία λόγω τού «άγιου κοροναΐού» να υλοποιήσει τις ιδεοληψίες της, πάντοτε, βεβαίως, για τη σωτηρία τής πατρίδας...


Του χρόνου η «σεπτή» μας κυβέρνηση ετοιμάζει φιέστες για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, υπό τη μπαγκέτα τής εθνικής μας διοργανώτριας Γ. Αγγελοπούλου. Καλώς να τα γιορτάσουμε, μήπως όμως θα ήταν προτιμότερο αντί να σπαταλήσουμε χρήματα που δεν έχουμε σε παράτες και φανφάρες- όπως για τους Ολυμπιακούς Αγώνες τού 2004- να δοθεί το μεγαλύτερο κομμάτι τού προϋπολογισμού γι’ αυτό το πανηγύρι στην εξασφάλιση μισθών και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας;...


Και, αλήθεια, το μεγάλο κεφάλαιο αυτής της χώρας, που μας έφερε και τον κοροναΐό κι όχι οι ικέτες τής Γης, πότε, επιτέλους, θα επεκταθεί από τη φιλανθρωπία στην ανάληψη της ευθύνης του για το ότι λίγοι κονομάνε και σήμερα σε βάρος των πολλών; Θα μου πείτε, πάντως, και με το δίκιο σας, εδώ ο Αλέξης Τσίπρας προσκύνησε τους εφοπλιστές, θα τους βάλει χέρι ο ομοτράπεζός τους Κ. Μητσοτάκης;...

Το 2015 θα κρίνει και τις επόμενες εκλογές...

Τι θα γινόταν αν ο Αλ.Τσίπρας στη διαβόητη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου του 2015 δεν είχε υποκύψει στις πιέσεις και είχε έρθει σε σύγκρουση με τους Ευρωπαίους κι ενδεχομένως οδηγήσει στο Grexit; Πάνω σε αυτό το ερώτημα, το οποίο φυσικά θα μείνει ιστορικά αναπάντητο, θα παιχτεί στην ουσία και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση...

Αν ο πρωθυπουργός ηττηθεί, αυτό θα συμβεί γιατί πριν μετοικήσει στο Μαξίμου και το πρώτο εξάμηνο του 2015 είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό την ανάστασή του, αλλά στο τέλος έφερε ένα δικό του μνημόνιο. Δεν θα είναι, δηλαδή, ψήφος εμπιστοσύνης στον Κ. Μητσοτάκη- ποιος μπορεί, άλλωστε, να εμπιστεύεται έναν απατεώνα τού κοινού ποινικού δικαίου που άγεται και φέρεται από την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ;-, αλλά εκδίκησης σε βάρος εκείνου που από επαναστάτης έγινε αρνάκι...

Μήπως, όμως, ύστερα από τρία χρόνια και με τη χώρα να εξέρχεται των μνημονίων τον Αύγουστο είναι ωφελιμότερο οι επόμενες εκλογές να κριθούν στη βάση των μεταμνημονιακών προγραμμάτων των κομμάτων; Μήπως, δηλαδή, από το αν το τρίτο μνημόνιο ήταν καλύτερο ή όχι από τα δύο προηγούμενα είναι προτιμότερο να αναρωτηθούμε πώς θέλουμε τη νέα Ελλάδα και με αυτό το κριτήριο να επιλέξουμε το κόμμα τής αρεσκείας μας; Οι ψηφοφόροι, άλλωστε, ακόμα κι αν δεν ήξεραν τι ακριβώς περιλαμβάνει το τρίτο μνημόνιο το Σεπτέμβριο του 2015 είναι φανερό ότι δεν ήθελαν το Grexit- έμειναν εκτός Βουλής όσοι το υποστήριζαν- ούτε την επαναφορά τού κομματικού κατεστημένου που χρεοκόπησε τη χώρα...

Επιθυμούμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διατήρηση του οκτάωρου και της απαγόρευσης των ομαδικών απολύσεων, την ενίσχυση της δημόσιας Παιδείας και της Υγείας, την επίλυση με αναπόφευκτους συμβιβασμούς των εθνικών μας θεμάτων, διαφάνεια στην πολιτική ζωή, διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, διεύρυνση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ιδίως των κάθε λογής μειονοτήτων και διαχείριση του Μεταναστευτικού με ανθρώπινο πρόσωπο; Ή προτιμάμε την πλήρη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, τη διάλυση της δημόσιας Παιδείας και της Υγείας, τον εθνικισμό ως πυλώνα τής εξωτερικής μας πολιτικής, το συντηρητισμό και τον αναχρονισμό ως μοντέλα επιβίωσης και τη μισαλλοδοξία ως προμετωπίδα τού έθνους μας; Αυτές είναι οι διακυβεύσεις των προσεχών εκλογών κι όχι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης χρέωσε ή όχι τη χώρα, λες κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί, σε αντίθεση με την αποδεδειγμένη χρεοκοπία στην οποία την οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ...