Οι κουτσαβάκηδες δεν θα το παράκαναν αν οι ηγέτες τραβούσαν αφτιά...

Φασισμός δεν είναι μόνο να μισείς, να μιλάς και να βιαιοπραγείς σε βάρος μειονοτήτων, αλλά και να γενικεύεις όταν αναφέρεσαι σε μια ειδική περίπτωση. Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος κάνει λάθος όταν χρησιμοποιεί το δικό του εξαιρετικό παράδειγμα για να ταυτίσει τα θετικά μέτρα για τους ΑμεΑ με ελεημοσύνη ή χάρες.

Γιατί θα πρέπει ένας ανάπηρος να διαθέτει εξαιρετικά χαρίσματα σθένους προκειμένου να μπορεί να συναγωνιστεί στα ίσα έναν αρτιμελή; Από την άλλη, όμως, η προσωπική επίθεση Πολάκη στον Στ. Κυμπουρόπουλο, σε έναν άνθρωπο δηλαδή που θα διοριζόταν και με μόνη την αξία του, και η χαφιεδίστικη ανάρτηση του ΦΕΚ διορισμού του δεν έχουν άλλο χαρακτηρισμό από το φασιστικές...

Ο Π. Πολάκης είναι αυτός που είναι. Μολονότι, άλλωστε, δεν συνηθίζω να επικρίνω πρόσωπα, αλλά ιδέες και συμπεριφορές έχω ασχοληθεί πολλές φορές με το ύφος και το ήθος του. Κι αυτό κυρίως γιατί δεν αναγνωρίζω σε κανέναν την πνευματική ιδιοκτησία τής ηθικής υπεροχής ώστε να εκφράζεται για όποιον του ασκεί κριτική με όρους πεζοδρομίου. Περισσότερο υπεύθυνος, ωστόσο, είναι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος για ψηφοθηρικούς λόγους ανέχεται μια συμπεριφορά που έχει ξεπεράσει τα όρια προ πολλού...

Δεν είναι δυνατό τα πάντα στην πολιτική ζωή αυτής της χώρας να πρέπει να εξαργυρώνονται σε ψήφους για να έχουν αξία, ιδίως όταν βαυκαλίζεσαι τον Αριστερό. Είναι αλήθεια ότι ο Π. Πολάκης διαθέτει φανατικούς θαυμαστές που ηδονίζονται με την κουτσαβάκικη "αντρίλα" του, όπως άλλωστε υπάρχουν κι εκείνοι που "φτιάχνονται" με τις αμετροέπειες του Αδ. Γεωργιάδη.

Το λούμπεν προλεταριάτο και οι καταπιεσμένοι αστοί βρίσκουν σε τέτοια πολιτικά πρότυπα οδούς διαφυγής από την άγνοια και την πλήξη τους. Αυτή η "αυθεντικότητα", όμως, φυτρώνει στο βούρκο κι εκεί πρέπει να μένει αντί να γίνεται "μέινστριμ" σε βαθμό που να την ανέχονται και ηγεσίες για να μην χάνουν τα ψηφαλάκια...

Υ.Γ. Καλό Πάσχα σε όλες κι όλους, ραντεβού την Τρίτη!

Τα αυτογκόλ φοβάμαι, όχι τους επιθετικούς τού αντιπάλου...

Δεν πιστεύω ότι η αναμόρφωση των ΑΕΙ θα ξεκινήσει από την επαναφορά τού ασύλου ή της συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Το έχουμε ξαναδεί το έργο και δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Το ίδιο ισχύει, ωστόσο, και για τον πολυδιαφημισμένο νόμο Διαμαντοπούλου, ο οποίος υποτίθεται πως θα εκσυγχρόνιζε τα πανεπιστήμιά μας, αφαιρώντας όμως από αυτά την ψυχή τους και υποκαθιστώντας την με τεχνοκράτες...

Ούτε το ένα μοντέλο πέτυχε ούτε το άλλο, τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να μπορούμε να ισχυριζόμαστε πως είμαστε υπερήφανοι για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκπαιδεύουμε τους επαγγελματίες τού μέλλοντος. Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, ωστόσο, δεν είναι τόσο τραγικά όσο θέλουν να τα παρουσιάζουν οι νεοφιλελεύθεροι "μεταρρυθμιστές" και ούτε θα βελτιωθούν αν πάψουν να συνδέονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Απαιτείται ένας συνδυασμός ανταπόκρισής τους στις ανάγκες τής αγοράς εργασίας, βελτίωσης των υποδομών τους και της ποιότητας σπουδών- τις παρατεταμένες καταλήψεις, για παράδειγμα, πρέπει να τις βλέπουμε σαν αυτοπυροβολισμούς-, δίχως όμως να λησμονούμε πως και το πανεπιστήμιο είναι κομμάτι ενός εκπαιδευτικού συστήματος που καλείται να ανατρέφει πολίτες κι όχι πελάτες...

Σε αυτό το πλαίσιο, λίγη σημασία έχει πώς θα αποκτούν πρόσβαση στα ΑΕΙ οι νέοι μας- με εισαγωγικές εξετάσεις ή με ξεσκαρτάρισμα εντός του πανεπιστημίου. Το σημαντικότερο είναι να συνδιαμορφωθεί η αντίληψη, με τη χρήση των κατάλληλων θεσμικών εργαλείων, ότι το δρόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν τον ανοίγουν μόνο οι "αφιθιονάδος" τής αρρύθμιστης ιδιωτικής οικονομίας- που θέτουν φραγμούς, για παράδειγμα, στην εγγραφή ΑμεΑ στα ιδιωτικά σχολεία-, αλλά και οι διαπρύσιοι υπερασπιστές τού δημόσιου σχολείου, οι οποίοι ταυτίζουν την επαναστατική γυμναστική με την πρωτοπορία, το χαβαλέ με την πολιτική δράση και τον κομματισμό με την ταξική αφύπνιση. Με λίγα λόγια, περισσότερο φοβάμαι τα "αυτογκόλ" από τους "επιθετικούς" τού αντιπάλου...