Στη ΝΔ έχουν μπερδέψει την αριστεία με την αλητεία...

Δεν θα μπορούσε να βρει χειρότερο τάιμινγκ ο άθλιος Κούλης για να διακηρύξει την πρόθεσή του για τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, ταυτοχρόνως δηλαδή με τη δημοσιοποίηση ότι 106 δαπίτες φοιτητές παρέδωσαν την ίδια ακριβώς εργασία, καθώς και να μιλήσει για την τυραννία τής πλειοψηφίας τώρα που δεν την έχει! Όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται τι εννοεί ο αρχηγός τής ΝΔ με την "αριστεία": τις πελατειακές σχέσεις, τον κομματισμό, το νεποτισμό και την τυραννία τής μειοψηφίας...

Για τον ίδιο άριστος είναι το κάθε πορφυρογέννητο κωλόπαιδο που σπουδάζει και ζει ζωή χαρισάμενη με τα λεφτά τής μαμάς και του μπαμπά κι από την άνεση που παρέχει το μπόλικο χρήμα του κατηγορεί την πλέμπα, την οποία βεβαίως και δεν θεωρεί ίσα κι όμοια. Με λίγα λόγια, ο άθλιος Κούλης περιγράφει τον εαυτό του για να μιλήσει για τον ιδανικό πολίτη, λες κι όσοι δεν έχουν γεννηθεί στα παλάτια που χτίστηκαν με λαμογιές δεν έχουν δικαίωμα στη δημοκρατία των ελιτιστών...

Δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μόνο που δεν θεωρώ πως το πρόβλημα της ανώτατης εκπαίδευσης είναι πως υπάρχουν μόνο δημόσια. Είναι και το ότι πολλοί από αυτούς που υποτίθεται πως την υπηρετούν, λειτουργούν απέναντί της σαν κακή μητριά. Οι νεοδημοκράτες, για παράδειγμα, τη λοιδορούν αλλά είναι οι ίδιοι οι οποίοι στηρίζουν την κομματική τους νεολαία η οποία προσφέρει σκονάκια στους φοιτητές και ταξιδάκια και βραδιές στα μπουζούκια στους καθηγητές, με το αζημίωτο φυσικά. Μοιάζουν με τον τύπο στο ανέκδοτο που σκότωσε τους γονείς του, ωστόσο ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός...

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι υπονομεύουν τη δημόσια παιδεία κάνουν το ίδιο και για τη δημοκρατία. Οι παθογένειες του πολιτεύματός μας είναι γνωστές, αφήστε που περισσότερο προσομοιάζει σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία παρά σε πραγματική δημοκρατία όπου οι πολίτες συμμετέχουν στα κοινά με την ψήφο τους σχεδόν σε καθημερινή βάση. Εκείνοι, όμως, που θα προτιμούσαν ίσως μια αριστοκρατία στην θέση της, με τους ίδιους στα ανώτερα αξιώματα, δεν μπαίνουν στον κόπο να απολογηθούν για τα δικά τους κολοσσιαία σφάλματα που προκάλεσαν κοινωνική αποσταθεροποίηση στη χώρα...

Εκείνοι που χρεοκόπησαν την Ελλάδα κατηγορούν το λαό για τις επιλογές του αντί να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να βγάλουν τον εαυτό τους φταίχτη. Δεν είναι, συνεπώς, ούτε η δημόσια παιδεία ούτε η δημοκρατία τα προβλήματα, αλλά οι εκ των έσω προδότες τους που παριστάνουν τους μεταρρυθμιστές του γλυκού νερού...

 

Γιατί οι πυροσβέστες είναι γενναίοι, αλλά όχι ήρωες...

Το να χαρακτηρίσεις την εργασία τού πυροσβέστη δύσκολη μπορεί να θεωρηθεί κι ευφημισμός. Όταν καλείσαι να τα βάζεις με τα στοιχεία τής φύσης ατέλειωτες ώρες και υπό μη κανονικές συνθήκες δεν συνιστά σίγουρα το ευκολότερο έργο στον κόσμο. Από αυτήν την άποψη και με βάση το ότι ο πυροσβέστης βρίσκεται εκεί για να σώζει τον φυσικό πλούτο τής χώρας, τον υλικό των πολιτών και κυρίως για να σώζει ζωές το επάγγελμά του είναι δυνατό χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί και λειτούργημα. Είναι, όμως, ήρωας ο πυροσβέστης; Η απάντησή μου, όσο κι αν ξενίζει σε μια χώρα που αναζητά ήρωες με την ίδια μανία που εφευρίσκει κι αποδιοπομπαίους τράγους, έρχεται χωρίς περικοκλάδες και μονολεκτικά: όχι!

Ήρωας είναι εκείνος που θυσιάζει τον εαυτό του για ένα ανώτερο ιδανικό. Από τη στιγμή που ο πυροσβέστης πληρώνεται για να σώζει ζωές είναι υπερβολή να του απονεμηθεί αυτός ο χαρακτηρισμός παρά μόνο στην περίπτωση που η αυταπάρνησή του ξεπερνά το επαγγελματικό του καθήκον. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο πυροσβέστης μπορεί να περάσει και ημέρες ή μήνες ολόκληρους δίχως να εμπλακεί σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση την ίδια ώρα που ένας γιατρός, για παράδειγμα, είναι δυνατό να σώζει μια ανθρώπινη ζωή καθημερινώς δίχως βεβαίως να απαιτείται πάντοτε να επιδεικνύει τη γενναιότητα που θεωρείται ταυτόσημη με την εργασία τού πυροσβέστη. Και για να μην θεωρηθεί πως με διακατέχει κάποιο δολερό μένος ή φθόνος για τους πυροσβέστες το ίδιο ισχύει και για πολλούς ακόμα επαγγελματίες στους οποίους με την πρώτη ευκαιρία απονέμουμε ηρωιλίκια...

Ο πυροσβέστης που δέχεται εντολή να οπισθοχωρήσει, αλλά μένει στο πόστο του για να σώσει μια ζωή ή ένας αστυνομικός που "βουτά" στη μάχη για να κάνει το ίδιο φυσικά και είναι ήρωες. Με το να γκρουπάρεις, ωστόσο, ανθρώπους είτε θετικώς είτε αρνητικώς το μόνο που επιτυγχάνεις δεν είναι άλλο από το να μειώνεις την προσπάθεια των λίγων και ξεχωριστών. Αν όλοι είναι γενναίοι εξ οφίτσιο, ποιος ο λόγος να απονέμονται έπαινοι ανδρείας σε λίγους κι όχι σε όλους; Κι αν όλοι έχουν συμβάλει το ίδιο σε μια επιτυχία είναι τότε άδικο να βραβεύουμε μερικούς μόνο ανάμεσά τους; Όχι βεβαίως γιατί παντού και πάντοτε θα υπάρχουν επαγγελματίες, ανεξαρτήτως του βαθμού επικινδυνότητας της εργασίας τους, που θα ξεχωρίζουν από τους άλλους. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό νόημα της αριστείας: όχι η νομιμοποίηση του ελιτισμού, αλλά το να απονέμεις τα του Καίσαρος τω Καίσαρι κι όχι η ισοπέδωση κι εξομοίωση κάθε διαφορετικότητας...

Ας φτιάξουμε πρώτα δημόσια σχολεία-στολίδια και ύστερα ας πάμε το ΦΠΑ στα ιδιωτικά και στο 100%...

Τις προάλλες είχα βρεθεί σε μια εκδήλωση όπου έθεσαν ερωτήσεις στα αγγλικά μαθητές ιδιωτικού δημοτικού σχολείου. Την προφορά και τον πλούτο τού λεξιλογίου τους θα τα ζήλευε ο Αλέξης Τσίπρας αφού ξεπερνούσαν κατά πολύ ό,τι ενδεχομένως να περίμενε κανείς από τη νεαρή ηλικία τους. Τότε συνειδητοποίησα γιατί κι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να εγγράψει τα δικά του παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία. Δεν υπεισέρχομαι στο λαϊκίστικο επιχείρημα του πώς είναι δυνατό ένας Αριστερός να προκρίνει το ιδιωτικό από το δημόσιο όταν δεν ήταν ο ίδιος που κυβερνούσε τη χώρα επί σαράντα χρόνια ώστε να ήταν σε θέση να παραδώσει μια δημόσια εκπαίδευση στολίδι. Αλλωστε ο κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για τους απογόνους του...

Εστιάζω, ωστόσο, στο βασικό ζητούμενο πίσω από τη σάγκα που αφορά την αύξηση του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς κατορθώσει στο τέλος τής τετραετίας να παραδώσει ένα δημόσιο σχολείο σαφώς ποιοτικότερο από αυτό που της κληροδοτήθηκε, τότε αυτή η άχαρη συζήτηση, η οποία εμπεριέχει ταξικές διαφοροποιήσεις οι οποίες δεν είναι πάντοτε εμφανείς μιας και δεν είναι μόνο οι πλούσιοι που στέλνουν τα βλαστάρια τους, για παράδειγμα, σε φροντιστήρια, δεν θα έχει κανένα νόημα. Κι αυτό γιατί κι αν ο ΦΠΑ πάει στο 100% οι μικρομεσαίοι γονείς δεν θα χρειαστεί να στερηθούν τίποτα αφού το δημόσιο σχολείο θα παρέχει στα παιδιά τους αν όχι τις ίδιες, τουλάχιστον πολύ ικανοποιητικές υπηρεσίες. Οπότε τα διλήμματα θα πάψουν να υφίστανται...

Η προηγούμενη ηγεσία τού υπουργείου Παιδείας έχει ευθύνη για τα χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών θέσεων στα σχολεία στην αρχή τής χρονιάς, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει πως είχε παραλάβει έναν παράδεισο και παράδωσε κόλαση. Αν δεν είχε, άλλωστε, υποπέσει σε σοβαρά λάθη, δεν θα είχε αντικατασταθεί. Ολοι κατανοούμε, εξάλλου, πως τα χρήματα του κρατικού ταμείου είναι περιορισμένα. Στην πολιτική, ωστόσο, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων κι αν δεν είναι η Παιδεία πρώτη, ειδικώς στο σχεδιασμό μιας αριστερής κυβέρνησης, τότε κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά. Η βάση τού συνόλου των προβλημάτων τής χώρας βρίσκεται στο ότι στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά, στα γυμνάσια και στα λύκεια δεν παράγουμε τους αυριανούς πολίτες με ταξική συνείδηση και κοινωνική ευαισθησία αλλά τους αυριανούς επαίτες για μια θεσούλα εργασίας ή αριβίστες έτοιμους να πατήσουν επί πτωμάτων για να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι...

Η σκέψη μου μπορεί να διαβάζεται ως απλοϊκή, σκεφτείτε όμως γιατί μολονότι έχουμε συμπληρώσει μια ολόκληρη πενταετία μνημονίων και οι περισσότεροι έχουμε απολέσει μεγάλο μέρος των εισοδημάτων που είχαμε το 2010 ο τρόπος σκέψης μας, ακόμα κι επιλογής ψήφου, δεν έχει αλλάξει ουσιαστικώς κι εξακολουθεί να κινείται με βασικό κριτήριο το ατομικό όφελος; Γιατί είναι πολύ δύσκολο να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκύλο, όπως θα έλεγαν και οι αγγλοσάξονες. Ο χαρακτήρας και η προσωπικότητα του ανθρώπου διαμορφώνονται πριν ενηλικιωθεί. Στα πρώτα χρόνια τής ζωής του είναι που πλάθεται ο μελλοντικός ενήλικος άνδρας ή γυναίκα. Γι' αυτό η παιδεία, πέρα βεβαίως από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, έχει τόσο μεγάλη σημασία...

Φυσικά ο συνεργατισμός, η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η ταξική συνείδηση και η κοινωνική ευαισθητοποίηση δεν είναι ζήτημα παπαγαλίας μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά καθημερινής πρακτικής και παραδείγματος. Και είναι, επίσης, θεμελιώδης η αντίθεσή μου με αυτήν την κυβέρνηση στον τρόπο που αντιμετωπίζει την αριστεία, η οποία δεν είναι θέμα ελιτισμού αλλά παροχής τής δυνατότητας στους μαθητές που ξεχωρίζουν, ο καθένας στον τομέα του, να αναπτύσσουν πλήρως τα ταλέντα τους. Οταν έχεις στην ίδια τάξη πέντε διάνοιες στα μαθηματικά, πέντε στη γλώσσα, πέντε στα εικαστικά και πέντε στα τεχνικά το αποτέλεσμα του μείγματος δεν θα είναι θετικό αφού ο καθένας θα καθυστερεί τον άλλο στον τομέα που δεν είναι και τόσο ικανός. Αντιθέτως, αν συγκεντρωθούν σε ένα τμήμα 20 διάνοιες στα μαθηματικά, τότε το έδαφος γίνεται πρόσφορο ώστε μέσα κι από τον θεμιτό ανταγωνισμό (δεν υπάρχει κανένας λόγος η Αριστερά να τον δαιμονοποιεί) να δοθεί σε όλους η ευκαιρία να ξεπεράσουν ακόμα και τον εαυτό τους...

Ολα αυτά, άλλωστε, τα οποία είναι ένα μικρό παράδειγμα, δεν προϋποθέτουν επιπλέον λεφτά από τον κρατικό προϋπολογισμό παρά μόνο ορθολογικότερο καταμερισμό τους και, βεβαίως, την ανάλογη πολιτική βούληση. Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στις προγραμματικές του δηλώσεις, κι όχι αποκλειστικώς στην παιδεία. Από την υλοποίησή τους θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό τοσο το μέλλον τού τόπου όσο και η δική του υστεροφημία, έστω κι αν τις πληρώσει στην κάλπη. Ναι μεν η Αριστερά οφείλει να μην μένει στην εξέδρα και να φορά σορτσάκι και φανέλα και να αγωνίζεται, αλλά αν είναι να παίζει όπως και οι προηγούμενοι τότε καλύτερα να μας απαλλάξει από την αυτογελοιοποίηση...