Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει και να μην φαίνεται Καίσαρας...

Δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία αν το sms στον εφοπλιστή εστάλη από την Μαρέβα, τον Κυριάκο ή από κανέναν. Ο πρωθυπουργός παραίτησε δύο υπουργούς- άμεσους συνεργάτες του κι αυτό από μόνο του λέει όλη την ιστορία. Όπως και το ότι ο Μητσοτάκης κρύβεται για μια ακόμα φορά πίσω από τα Zeus & Dione παντελόνια τής συζύγου του προκειμένου να μην δώσει απαντήσεις σε ερωτήσεις που του έχουν τεθεί εδώ και πολύ καιρό κι έχουν μείνει αναπάντητες...

Αφού στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που δίνει δεν έχει απαντήσει ποτέ ίσως είναι ευκαιρία να το πράξει στο δικαστήριο στο οποίο λέει πως θα καταθέσει υπέρ τής συζύγου του. Θέτω μερικά ερωτήματα, για παράδειγμα, μήπως κι εμπνευστούν οι δικαστές: Πού βρήκε τα χρήματα η Μαρέβα για την αγορά τού σπιτιού τού Βολταίρου; Πώς βρέθηκε το όνομά της στα Panama Papers; Θα στείλει το μητσοτακέικο και τον Κώστα Αχ. Καραμανλή στη δικαιοσύνη ή η τιμή τής Καισαρίνας έχει μεγαλύτερη αξία από 57 ζωές; Θα προτείνει τη νομοθέτηση της γυναικοκτονίας ο πρωθυπουργός ή είναι δικαιωματιστής μόνο για το στεφάνι του;...

Αν η γυναίκα τού Καίσαρα δεν θέλει να την σχολιάζουν μπορεί πολύ απλά να μην παριστάνει τον Καίσαρα. Να μην επιλέγει, π.χ., υπουργούς ή να μην κάθεται μαζί με τις υπόλοιπες εθνικές αντιπροσωπείες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. 

Όταν, ωστόσο, και η ίδια, μολονότι μη εκλεγμένη καρπώνεται μερίδιο της εξουσίας οφείλει να αποδέχεται ότι μαζί με τα δικαιώματα υπάρχουν και οι υποχρεώσεις της. Και μία από αυτές είναι η λογοδοσία. Όπως κι αν έχει, θέλει δεν θέλει η αγία οικογένεια θα πιει το φαρμάκι μέχρι τέλους...

Τι φοβάσαι κύριε δικαστά;...

Σε μια ιδανική κοινωνία θα έπρεπε οι δικαστές να έχουν αναλάβει την πρωτοβουλία να δηλώνουν οικειοθελώς όχι μόνο το "έσχες", αλλά και το "πόθεν έσχες" τους και να το δημοσιοποιούν με οποιοδήποτε τρόπο παρέχουν οι νέες τεχνολογίες. Δεν θα έπρεπε, δηλαδή, να περιμένει μία από τις τρεις εξουσίες να ψηφιστεί ένας νόμος για να μας πληροφορούν οι υπηρέτες της για τον πλούτο τους και πώς αυτός αποκτήθηκε...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για τους βουλευτές, τους υπουργούς, τον πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κι οποιονδήποτε άλλο άρχοντα, αιρετό ή μη. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πολλώ δε μάλλον ο ίδιος ο Καίσαρας...

Αντ' αυτού οι δικαστές προβάλλουν σοφίσματα κι άλλες δικαιολογίες για να αποφεύγουν το αυτονόητο. Γιατί, δηλαδή, να μην δηλώνουν τα χρήματα και τα τιμαλφή τους; Εκπτώσεις στη διαφάνεια δεν μπορούν να γίνονται ανεκτές, ιδίως από εκείνους οι οποίοι πληρώνονται καλά γιατί δεν επιτελούν ένα ακόμα επάγγελμα, αλλά λειτούργημα...

Το ερώτημα είναι γιατί αρνούνται τόσο πεισματικά το "πόθεν έσχες". Πρόκειται για μια αγνή προσήλωση στην προστασία των διαβόητων πλέον προσωπικών δεδομένων ή για προφάσεις προκειμένου να αποκρύβουν αμαρτίες; Όταν μιλάμε, άλλωστε, για τη Δικαιοσύνη, επίορκος δεν είναι μόνο αυτός που τα παίρνει ή που παίζει παιχνίδια για να ανέρχεται ιεραρχικώς, αλλά κι εκείνος που κλείνει τα μάτια στη διαφθορά, στα παραδικαστικά κυκλώματα και στη διαπλοκή, από τα οποία τόσο έχει πληγεί και η αξιοπιστία τού δικαστικού σώματος...

Ισότητα δεν σημαίνει πως ο ίδιος νόμος πρέπει να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο για όλους, δίχως να λαμβάνονται υπόψη εξαιρέσεις τις οποίες επιτάσσουν η λογική και η κοινωνική δικαιοσύνη. Στην περίπτωση, εξάλλου, των δικαστών όχι μόνο δεν θα έπρεπε να εξαιρούνται, αλλά κι ο νόμος να είναι πολύ αυστηρότερος απέναντί τους σε ζητήματα εντιμότητας και διαφάνειας...

Με τον ίδιο σκληρό τρόπο που δικάζουν αρκετοί ανάμεσά τους θα έπρεπε, αν ήταν πράγματι δίκαιοι, να ζητούν να δικάζονται τρόπον τινά και οι ίδιοι και να αποδεικνύονται άσπιλοι στα μάτια τής κοινής γνώμης, στη συνείδηση της οποία είναι εμπεδωμένη η αντίληψη ότι ο φτωχός δεν δικάζεται με τα ίδια κριτήρια που εφαρμόζονται στον πλούσιο. Ούτε η νομοθετική ούτε η εκτελεστική εξουσία θα μπορούσαν, συνεπώς, να παρεμβαίνουν στο έργο τής δικαστικής αν κάποιοι εντός τής τελευταίας δεν φρόντιζαν να αφήνουν ανοιχτές κερκόπορτες...

Γιατί οι πυροσβέστες είναι γενναίοι, αλλά όχι ήρωες...

Το να χαρακτηρίσεις την εργασία τού πυροσβέστη δύσκολη μπορεί να θεωρηθεί κι ευφημισμός. Όταν καλείσαι να τα βάζεις με τα στοιχεία τής φύσης ατέλειωτες ώρες και υπό μη κανονικές συνθήκες δεν συνιστά σίγουρα το ευκολότερο έργο στον κόσμο. Από αυτήν την άποψη και με βάση το ότι ο πυροσβέστης βρίσκεται εκεί για να σώζει τον φυσικό πλούτο τής χώρας, τον υλικό των πολιτών και κυρίως για να σώζει ζωές το επάγγελμά του είναι δυνατό χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί και λειτούργημα. Είναι, όμως, ήρωας ο πυροσβέστης; Η απάντησή μου, όσο κι αν ξενίζει σε μια χώρα που αναζητά ήρωες με την ίδια μανία που εφευρίσκει κι αποδιοπομπαίους τράγους, έρχεται χωρίς περικοκλάδες και μονολεκτικά: όχι!

Ήρωας είναι εκείνος που θυσιάζει τον εαυτό του για ένα ανώτερο ιδανικό. Από τη στιγμή που ο πυροσβέστης πληρώνεται για να σώζει ζωές είναι υπερβολή να του απονεμηθεί αυτός ο χαρακτηρισμός παρά μόνο στην περίπτωση που η αυταπάρνησή του ξεπερνά το επαγγελματικό του καθήκον. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο πυροσβέστης μπορεί να περάσει και ημέρες ή μήνες ολόκληρους δίχως να εμπλακεί σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση την ίδια ώρα που ένας γιατρός, για παράδειγμα, είναι δυνατό να σώζει μια ανθρώπινη ζωή καθημερινώς δίχως βεβαίως να απαιτείται πάντοτε να επιδεικνύει τη γενναιότητα που θεωρείται ταυτόσημη με την εργασία τού πυροσβέστη. Και για να μην θεωρηθεί πως με διακατέχει κάποιο δολερό μένος ή φθόνος για τους πυροσβέστες το ίδιο ισχύει και για πολλούς ακόμα επαγγελματίες στους οποίους με την πρώτη ευκαιρία απονέμουμε ηρωιλίκια...

Ο πυροσβέστης που δέχεται εντολή να οπισθοχωρήσει, αλλά μένει στο πόστο του για να σώσει μια ζωή ή ένας αστυνομικός που "βουτά" στη μάχη για να κάνει το ίδιο φυσικά και είναι ήρωες. Με το να γκρουπάρεις, ωστόσο, ανθρώπους είτε θετικώς είτε αρνητικώς το μόνο που επιτυγχάνεις δεν είναι άλλο από το να μειώνεις την προσπάθεια των λίγων και ξεχωριστών. Αν όλοι είναι γενναίοι εξ οφίτσιο, ποιος ο λόγος να απονέμονται έπαινοι ανδρείας σε λίγους κι όχι σε όλους; Κι αν όλοι έχουν συμβάλει το ίδιο σε μια επιτυχία είναι τότε άδικο να βραβεύουμε μερικούς μόνο ανάμεσά τους; Όχι βεβαίως γιατί παντού και πάντοτε θα υπάρχουν επαγγελματίες, ανεξαρτήτως του βαθμού επικινδυνότητας της εργασίας τους, που θα ξεχωρίζουν από τους άλλους. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό νόημα της αριστείας: όχι η νομιμοποίηση του ελιτισμού, αλλά το να απονέμεις τα του Καίσαρος τω Καίσαρι κι όχι η ισοπέδωση κι εξομοίωση κάθε διαφορετικότητας...

Επειδή δεν παλεύουμε όλοι για το σοσιαλισμό...

Σήμερα είναι κατηγορούμενος για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος κι αυτό γιατί οι υπόλοιπες σε βάρος του κατηγορίες έχουν παραγραφεί. Μια φορά κι έναν καιρό ωστόσο, την εποχή που ήταν υπουργός Οικονομικών της φούσκας τού χρηματιστηρίου, της ΟΝΕ και των υπέρογκων εξοπλισμών, πάλευε για το σοσιαλισμό, όπως βροντοφώναζε σε εκδηλώσεις τού σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Ο περί ου ο λόγος Γ. Παπαντωνίου είναι πλέον ένας συνταξιούχος πολιτικός, ο οποίος σεβόμενος τη διαδρομή και των συναδέλφων του βγήκε από την πολιτική πλουσιότερος από όσο ήταν όταν μπήκε σε αυτή κι ο οποίος βγάζει το παντεσπάνι του διδάσκοντας οικονομία (την ίδια που συντέλεσε στην καταστροφή της στην Ελλάδα) σε πανεπιστήμιο του Πακιστάν. Φυσικά και θα πρέπει να πληρώσει για τα αμαρτήματά του, αν βεβαίως αυτά αποδειχθούν δικαστικώς. Από την άλλη, ωστόσο, θα περίμενα περισσότερη σπουδή από τη σημερινή κυβέρνηση στο καθάρισμα της δικής της κόπρου, επίσης βεβαίως αν αυτή είναι υπαρκτή, κι όχι μια βιασύνη να κλείσει άρον άρον η υπόθεση του υπουργού με το αδήλωτο 1.000.000 ευρώ...

Είναι κουραστικό να σας εξηγήσω γιατί η γυναίκα τού Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια. Πόσω μάλλον όταν κατά τη διάρκεια της ζωής της έχει πολιτευτεί χρησιμοποιώντας ως παντιέρα της την ηθική και την ακεραιότητα, οι οποίες είναι ένα λεπίδι που κόβει κι από τις δύο πλευρές. Γι' αυτό κι ο Γ. Σταθάκης οφείλει να δώσει πειστικές εξηγήσεις σήμερα κι όχι αύριο μεθαύριο αντί να προχωρά σε σιβυλλικές δηλώσεις. Κι ο πρόεδρος της Βουλής δεν είναι ανάγκη να υπερβαίνει το θεσμικό του ρόλο, βγάζοντας κρίσεις για την αθωότητα ή μη του υπουργού χωρίς να εξακριβωθούν τα πραγματικά περιστατικά και στοιχεία. Κανένας δεν είναι ένοχος πριν αυτό αποδειχθεί αλλά, επιτρέψτε μου να γράψω, και ουδείς είναι αθώος στη πολιτική αν δεν μπορεί να πιστοποιήσει την αθωότητά του. Οταν διαλέγεις να ζήσεις στη δημόσια σφαίρα οφείλεις να είσαι έτοιμος όχι μόνο για τα "ζήτω" αλλά και για τα "ου". Σε διαφορετική περίπτωση ας διάλεγες τη βολή τής ιδιωτείας...

Δεν ξέρω αν ο Γ. Σταθάκης είναι ο πρώτος Τσοχατζόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σχεδόν βέβαιο, πάντως, πως αυτός θα υπάρξει αργά ή γρήγορα. Οσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις τού κάθε ανθρώπου η τριβή με τη γλύκα τής εξουσίας έχει διαβρωτικές συνέπειες. Το ζητούμενο, επομένως, για την κυβέρνηση δεν είναι να μείνει παρθένα μια ζωή αλλά να διαχειριστεί τις όποιες κουτσουκέλες με το ήθος που αρμόζει στην Αριστερά. Οι μεγάλες αμαρτίες των προηγούμενων και η πλήρης διερεύνησή τους δεν μπορούν να λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους διαδόχους τους γιατί όσες λίστες Λαγκάρντ κι αν εξιχνιαστούν θα προκύπτουν καινούριες αν κάνουμε διαχωρισμό σε πταίσματα, πλημμελήματα ή κακουργήματα για την περίπτωση των πολιτικών προσώπων...

Κι ένα ευρώ να κλέψει ένας υπουργός από το δημόσιο ταμείο οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε τόσο πολιτικώς όσο και ποινικώς σαν να έχει κλαπεί 1.000.000 ευρώ αν επιθυμούμε οι υποσχέσεις περί καταπολέμησης της διαπλοκής και της διαφθοράς να μη μείνουν στα ευχολόγια. Με ποιό ηθικό ανάστημα, για παράδειγμα, θα μπορέσει ο Γ. Σταθάκης να ελέγξει όσους νέμονται κοινοτικά κονδύλια αν ο ίδιος δεν πείσει πως στην προσωπική του περίπτωση δεν κινήθηκε νομίμως και ηθικώς; Ολα στο φως, επομένως, δίχως σκιές και καθυστερήσεις. Οτιδήποτε άλλο μυρίζει ενοχή και συνενοχή...