Οι ήρωες δεν αυτοηρωοποιούνται...

Καλώς δεν ήρθη η ασυλία τού Π. Πολάκη γιατί είχε υποστηρίξει από το βήμα τής Βουλής πως ο Γ. Κουρτάκης έριξε λεφτά στα Χανιά προκειμένου να μην επανεκλεγεί βουλευτής. Η συκοφαντική δυσφήμηση είναι μια φάμπρικα που χρησιμοποιούν πολλοί για να αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση από τα πραγματικά ζητήματα. Κι αν ο Π. Πολάκης έχει το πλεονέκτημα της βουλευτικής ασυλίας οι κοινοί θνητοί αναγκάζονται να αποδεικνύουν κάθε ημέρα στα δικαστήρια πως δεν είναι ελέφαντες μολονότι είναι οι δήθεν προσβεβλημένοι εκείνοι που θα όφειλαν να απολογούνται...

Η κουρτάκειος δημοσιογραφία δεν είναι δημοσιογραφία, αλλά εκτέλεση διά της πένας συμβολαίων που της ανατίθενται από τον βασικό χρηματοδότη της και σκιώδη πρωθυπουργό. Από την άλλη, όμως, το στιλάκι Πολάκη έχει κουράσει πολλούς και στο ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι δεν αντιδρούν μόνο λόγω αισθητικής, αλλά και ουσίας στα όσα λέει και πράττει ο "αψύς" κρητικός... 

Δεν με ενοχλεί το ότι ο Π. Πολάκης καπνίζει, τουλάχιστον όχι όταν το κάνει εκεί όπου επιτρέπεται. Αυτό που με ενοχλεί είναι η αυτοαναγόρευσή του σε ήρωα της δημοκρατίας και, μάλιστα, ως τον μοναδικό ήρωα που ξεσκεπάζει τα σκάνδαλα την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι είτε σιτιζόμαστε από τη διαπλοκή είτε απλώς την καλύπτουμε. Πολλώ δε μάλλον όταν ούτε ο πρώην υπουργός έχει ξεφύγει από πολιτικάντικα αμαρτήματα, όπως του διορισμού των δικών του πολιτικών παιδιών, που είτε δεν έχουν τα προσόντα για τις θέσεις που έχουν αναλάβει είτε κι ασχημονούν ακόμα στηριζόμενοι στις σφακιανές πλάτες του...

Οι ήρωες δεν αυτοηρωοποιούνται, δεν απονέμουν οι ίδιοι τα παράσημα στον εαυτό τους, αλλά τους απονέμονται από το λαό και την ιστορία. Ούτε γίνονται γιατί τους εκλέγουν μερικές χιλιάδες ψηφοφόροι κάθε τέσσερα χρόνια. Αν ίσχυε το τελευταίο, στη Βουλή διαχρονικά θα υπηρετούσαν 300 καραϊσκάκηδες... 

Όσες, επομένως, μαντινάδες ή ηρωικά άσματα με τη φωνή τού Στέλιου Καζαντζίδη κι αν αφιερώσει στον επηρμένο εαυτό του ο πολλά βαρύς εκ της Κρήτης ορμώμενος πολιτικός μας δεν έχουν καμία αξία όσο δεν συνοδεύονται από μια εμπεριστατωμένη απάντηση για το τι έχει θυσιάσει για να είναι αυτός που είναι και για τις ιδέες του. Έχει φυλακιστεί, έχει εξοριστεί, έχει σταυρωθεί με πραγματικά καρφιά κι όχι με τα εφετζίδικα των ΜΜΕ από τα οποία, άλλωστε, τροφοδοτείται διά της αντανακλάσεως το φωτοστέφανο με το οποίο έχει περιβάλει το εγώ του;...   

 

 
 

Γιατί οι πυροσβέστες είναι γενναίοι, αλλά όχι ήρωες...

Το να χαρακτηρίσεις την εργασία τού πυροσβέστη δύσκολη μπορεί να θεωρηθεί κι ευφημισμός. Όταν καλείσαι να τα βάζεις με τα στοιχεία τής φύσης ατέλειωτες ώρες και υπό μη κανονικές συνθήκες δεν συνιστά σίγουρα το ευκολότερο έργο στον κόσμο. Από αυτήν την άποψη και με βάση το ότι ο πυροσβέστης βρίσκεται εκεί για να σώζει τον φυσικό πλούτο τής χώρας, τον υλικό των πολιτών και κυρίως για να σώζει ζωές το επάγγελμά του είναι δυνατό χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί και λειτούργημα. Είναι, όμως, ήρωας ο πυροσβέστης; Η απάντησή μου, όσο κι αν ξενίζει σε μια χώρα που αναζητά ήρωες με την ίδια μανία που εφευρίσκει κι αποδιοπομπαίους τράγους, έρχεται χωρίς περικοκλάδες και μονολεκτικά: όχι!

Ήρωας είναι εκείνος που θυσιάζει τον εαυτό του για ένα ανώτερο ιδανικό. Από τη στιγμή που ο πυροσβέστης πληρώνεται για να σώζει ζωές είναι υπερβολή να του απονεμηθεί αυτός ο χαρακτηρισμός παρά μόνο στην περίπτωση που η αυταπάρνησή του ξεπερνά το επαγγελματικό του καθήκον. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο πυροσβέστης μπορεί να περάσει και ημέρες ή μήνες ολόκληρους δίχως να εμπλακεί σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση την ίδια ώρα που ένας γιατρός, για παράδειγμα, είναι δυνατό να σώζει μια ανθρώπινη ζωή καθημερινώς δίχως βεβαίως να απαιτείται πάντοτε να επιδεικνύει τη γενναιότητα που θεωρείται ταυτόσημη με την εργασία τού πυροσβέστη. Και για να μην θεωρηθεί πως με διακατέχει κάποιο δολερό μένος ή φθόνος για τους πυροσβέστες το ίδιο ισχύει και για πολλούς ακόμα επαγγελματίες στους οποίους με την πρώτη ευκαιρία απονέμουμε ηρωιλίκια...

Ο πυροσβέστης που δέχεται εντολή να οπισθοχωρήσει, αλλά μένει στο πόστο του για να σώσει μια ζωή ή ένας αστυνομικός που "βουτά" στη μάχη για να κάνει το ίδιο φυσικά και είναι ήρωες. Με το να γκρουπάρεις, ωστόσο, ανθρώπους είτε θετικώς είτε αρνητικώς το μόνο που επιτυγχάνεις δεν είναι άλλο από το να μειώνεις την προσπάθεια των λίγων και ξεχωριστών. Αν όλοι είναι γενναίοι εξ οφίτσιο, ποιος ο λόγος να απονέμονται έπαινοι ανδρείας σε λίγους κι όχι σε όλους; Κι αν όλοι έχουν συμβάλει το ίδιο σε μια επιτυχία είναι τότε άδικο να βραβεύουμε μερικούς μόνο ανάμεσά τους; Όχι βεβαίως γιατί παντού και πάντοτε θα υπάρχουν επαγγελματίες, ανεξαρτήτως του βαθμού επικινδυνότητας της εργασίας τους, που θα ξεχωρίζουν από τους άλλους. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό νόημα της αριστείας: όχι η νομιμοποίηση του ελιτισμού, αλλά το να απονέμεις τα του Καίσαρος τω Καίσαρι κι όχι η ισοπέδωση κι εξομοίωση κάθε διαφορετικότητας...

Ενας ήρωας που λέγεται Στράτος Συμεωνίδης

Συνήθως αναζητούμε τους ήρωες μακριά, πολύ μακριά από εμάς. Είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με τους κοντινούς μας ανθρώπους ώστε αρκετές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε το μεγαλείο τους. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να στήνουμε αγάλματα στους διάσημους, στους "λαμπερούς", στους πολυδιαφημισμένους και γι' αυτό λησμονούμε πως έχουμε δίπλα μας εκείνους που ξεπερνούν το μέτρο, που αποδεικνύονται δυνατότεροι από τη φθορά, που αρνούνται να πουν "παραδίνομαι" όταν η ζωή τούς φέρεται σκληρότερα από όσο τους αξίζει. Στον πατέρα μου δόθηκαν ελάχιστα και κέρδισε με τον αγώνα του πολλά. Οταν μικρό παιδί στην Πρέβεζα μοίραζε γάλατα, κανένας δεν θα τον έψεγε αν δεν πήγαινε σχολείο ή αν δεν σπούδαζε. Οταν δούλευε για να επιβιώσει ουδείς θα τον κατηγορούσε γιατί δεν θα έπαιρνε το πτυχίο του. Θα μπορούσε να μη νυμφευτεί τη γυναίκα που αγάπησε, να μην είχε κάνει οικογένεια, να μην εργαζόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να έχουμε μια καλή ζωή και να ξόδευε για πάρτη του τα λεφτά που έβγαζε με τον ιδρώτα του, την ώρα που άλλοι γλεντοκοπούσαν στο πάρτι τής μεταπολίτευσης...

Θα μπορούσε να έμενε σιωπηλός όταν φίλοι τον πρόδιδαν, όταν αφεντικά τού ζητούσαν να γίνει κι εκείνος κλέφτης και τον απέλυαν γιατί δεν ήθελε να γίνει σαν τα μούτρα τους και να περιγράφει ανύπαρκτα ρούχα φαύλων βασιλιάδων, όταν οι "ξύπνιοι" πουλούσαν τα ιδανικά τής νιότης τους για να τα κονομήσουν με "ρεαλισμό" και "διπλωματία". Θα μπορούσε να είναι σήμερα πρωτοκλασάτο στέλεχος του Κόμματος, κάνοντας τα στραβά μάτια σε όσους αντάλλαξαν το όραμα για έναν κόσμο στον οποίο άνθρωποι δεν θα εκμεταλλεύονται ανθρώπους με φασιστικό σταλινισμό και ξεπουλημένη σοσιαλδημοκρατία. Θα μπορούσε να είχε εγκαταλείψει τη μάχη όταν τέσσερα χρόνια πριν έχανε τη γυναίκα τής ζωής του, τη Μάνα μου, και κανένα ανθρωπάκι δεν θα δικαιούταν να του ζητήσει το λόγο, πόσω μάλλον αυτοί που τον μαχαίρωναν πισώπλατα. Ακόμα κι ο θεός ο ίδιος να εμφανιζόταν μπροστά του, θα όφειλε να γονατίσει και να ζητήσει ταπεινά συγχώρεση από τον πατέρα μου...

Εκείνος, όμως, δεν τους έκανε τη χάρη να λυγίσει. Οσα τείχη κι αν του ύψωσε τη ζωή τόση αντοχή εφεύρισκε κι εφευρίσκει για να τα υπερπηδά. Τον τελευταίο χρόνο γυρίζει από πόλη σε πόλη, "καταπίνοντας" για πλάκα τα πέντε χιλιόμετρα στους αγώνες δρόμου. Την Κυριακή στην Πάτρα κέρδισε για πολλοστή φορά την πρώτη θέση στην κατηγορία του. Το κατόρθωμά του θα ήταν σπουδαίο ακόμα κι αν δεν φορούσε συχνά στο στήθος το χρυσό μετάλλιο. Την ώρα που άλλοι στην ηλικία του κερδοσκοπούν ακόμα με τα επιτεύγματα της νιότης τους, εξαργυρώνοντας και με το παραπάνω κάποιες στιγμές και μόνο που ξεπέρασαν το μίζερο εαυτούλη τους, ο πατέρας μου τρέχει όχι για να προφτάσει το χαμένο χρόνο, αλλά για να δελεάσει αυτόν που βρίσκεται μπροστά του. Οι ληστές που απίστησαν σε βάρος τού λαού και κερδίζουν ψήφους εμπιστοσύνης στη Βουλή δωροδοκώντας υποτακτικούς δεν θα απονείμουν στον πατέρα μου τη σύνταξη που δικαιούται με βάση τα χρόνια τής δουλειάς του και της προσφοράς του στο κράτος και στην κοινωνία. Οι αργυρώνητες νεοφιλελεύθερες πένες και οι αγύρτες που αντί να είναι στη φυλακή προτείνονται για Πρόεδροι της Δημοκρατίας τον έχουν κατατάξει ήδη στους "μαζί τα φάγαμε" κι ας μην τον ξέρουν καθόλου...

Ενδεχομένως η Ιστορία να μην τον μνημονεύσει ποτέ στα κιτάπια της. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Ο πατέρας μου δεν κυβέρνησε, δεν κατάκτησε, δεν σκότωσε, δεν πρόδωσε, δεν συμβιβάστηκε, δεν λησμόνησε, δεν υποκρίθηκε κάποιον άλλον από αυτόν που είναι όπως οι περισσότεροι από εκείνους που έχουν βρει θέση στις σελίδες της. Οταν έρθει η ώρα να αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο, εύχομαι σε πολλά πολλά πολλά χρόνια από τώρα, η πολιτεία δεν θα τον θάψει με τιμές αρχηγού κράτους σε Αμφιπόλεις, οι μπάντες δεν θα παιανίζουν και οι ρήτορες δεν θα εκφωνήσουν ψεύτικους επικήδειους. Ούτε θα το ήθελε, εξάλλου, εκείνος. Αν, όμως, καταφέρω να γίνω έστω ο μισός από τον άνδρα και τον πατέρα που είναι εκείνος, θα έχω ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες μου από αυτήν τη ζωή...