Τα υπερπροικισμένα μας κωλόπαιδα...

Αν κάποιος θέλει να επιβεβαιώσει την κοινωνική μας παρακμή δεν έχει παρά να περάσει μερικές ώρες σε ένα τυπικό δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο της χώρας. Αν, πάλι, κάποιος επιθυμεί να μάθει τις αιτίες αυτής της κοινωνικής παρακμής θα έπρεπε να περάσει μερικές ώρες με μια τυπική ελληνική οικογένεια, τα βλαστάρια τής οποίας είναι προορισμένα για μεγαλεία και οι καθηγητές τους, ιδίως όσοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι κάποιοι μέτριοι τεμπέληδες που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, γι' αυτό και βασανίζουν τα παιδιά στις σχολικές τάξεις. Η κοινωνία μας πέρασε από τη βέργα για τους μαθητές στον εκφοβισμό των καθηγητών χωρίς να πάρει μυρωδιά από το μέτρον άριστον...

Το παράδειγμα της εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε ύστερα από μπούλινγκ που υπέστη από μαθητές μπορεί να είναι ακραίο και πιο σύνθετο από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Είναι, όμως, η απώτατη κατάληξη συμπεριφορών οι οποίες έχουν παγιωθεί και οι οποίες θέλουν τους δασκάλους και τους καθηγητές να είναι τα πτυελοδοχεία τής αποτυχίας των γονέων να μεγαλώσουν ανθρώπους κι όχι τέρατα και οι οποίοι αναζητούν ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τους καθρέφτες τους... 

Αρκετοί κάνουν παιδιά από ματαιοδοξία διαιώνισης της παρουσίας τους στον πλανήτη γη- αλλιώς δεν θα υπήρχαν και τόσοι ανήλικοι προς υιοθεσία στο ράφι- ή από οικογενειακή ή κοινωνική πίεση και συμβάσεις και μετά δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Μέχρι που φτάνει η ηλικία να τα παρκάρουν σε κάποιο σχολείο οπότε βρίσκουν και πάρκινγκ κι αποδιοπομπαίους τράγους με ένα σμπάρο...

Φυσικά και δεν γίνεται παραβατικός κάθε ανήλικος που προέρχεται από μία δυσλειτουργική οικογένεια. Έτσι κι αλλιώς, και ποια οικογένεια δεν είναι δυσλειτουργική, περισσότερο ή λιγότερο; Το ότι, όμως, τα σχολεία μας έχουν μετατραπεί σε θηριοτροφεία οφείλεται και στο ότι μεγαλώνουμε γενιές κατά φαντασία υπερπροικισμένων παιδιών κι εφήβων στα οποία επιτρέπονται τα πάντα. Κι από την άλλη έχεις υπερφορτωμένους με μια σειρά από επαγγελματικές υποχρεώσεις δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι εντέλλονται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από διδασκαλία και με μισθούς, μάλιστα, υποπολλαπλάσιους των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Η υπεράσπιση, συνεπώς, της δημόσιας εκπαίδευσης δεν ξεκινά από την απαγόρευση της ιδιωτικής αλλά από την αναβάθμιση της ποιότητάς της. Και με το καρότο αλλά και με το μαστίγιο...   

 

  

Σημαίες-έπαθλα σε φυτώρια λύκων τής Γουόλ Στριτ...

Ο σοσιαλισμός δεν μοιάζει αδύνατος γιατί πηγαίνει δήθεν κόντρα στη φυσική ροπή τού ανθρώπου να σκέφτεται την πάρτη του και μόνο. Ακόμα και στις νεοφιλελεύθερες κοινωνίες μας, άλλωστε, εντοπίζουμε οάσεις αλληλεγγύης, συναδέλφωσης και ειρηνικής συνύπαρξης διαφορετικών ανθρώπων και κοινοτήτων. Μοιάζει αδύνατος όταν, για παράδειγμα, η νεοφιλελεύθερη- ακροδεξιά ελληνική κυβέρνηση βάζει παιδιά τού δημοτικού, δηλαδή τους γονείς τους, να διαγκωνίζονται για το ποιο θα πάρει 9,8 ή 9,9 ή δέκα με τόνο για να είναι σημαιοφόρος στη χουντικού τύπου παρέλαση...

Η εργατικότητα σε συνδυασμό με το ταλέντο πρέπει να ανταμείβονται, σε διαφορετική περίπτωση πράγματι ευλογούμε εμμέσως την ήσσονα προσπάθεια κι αφαιρούμε κίνητρα από ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να ξεχωρίσουν χάρη στα χαρίσματά τους κι όχι στην καταγωγή τους ή στην αξιοποίηση των χειρότερων ελαττωμάτων τους. Αλίμονο, όμως, αν και υποτιθέμενοι πατριώτες θεωρούν τη σημαία έπαθλο κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν η καπιταλιστική κούρσα τού ανταγωνισμού χωρίς έλεος και κανόνες γίνεται το πρώτο μάθημα ζωής παιδιών έξι, εφτά, οχτώ ή δέκα χρόνων. Τότε μετατρέπουμε το σχολείο από χώρο πλήρους διαπαιδαγώγησης της νέας γενιάς σε εκκολαπτήριο "λύκων" τής Γουόλ Στριτ που δοξάζουν το χρήμα κι οτιδήποτε άλλο το περιφρονούν ως ανάξιο λόγου...

Η ανταγωνιστική φύση δεν είναι κατακριτέα, οπουδήποτε όμως δεν τίθενται όρια τότε αυτά ξεπερνιούνται με την πρώτη ευκαιρία. Όλοι μιλάμε για ηθική παρακμή, ωστόσο λίγοι κατανοούν πως αυτή δεν προέρχεται από την πολυπολιτισμικότητα ή την ενσωμάτωση του διαφορετικού, αλλά από την θεσμοποίηση του ο "πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα", του υλικού κέρδους και της κοινωνικής αναρρίχησης δίχως κανόνες κι αρχές. Τα παιδιά αξίζουν ένα πολύ καλύτερο μέλλον από αυτό σε ένα μη βιώσιμο πλανήτη φτιαγμένο από καπιταλιστές που θα πουλήσουν και το τελευταίο δέντρο που θα τους προσφέρει οξυγόνο όχι γιατί αυτή είναι η φύση τους, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύτηκαν κι αποδέχθηκαν να πορεύονται μια ολόκληρη ζωή...