Σημαίες-έπαθλα σε φυτώρια λύκων τής Γουόλ Στριτ...

Ο σοσιαλισμός δεν μοιάζει αδύνατος γιατί πηγαίνει δήθεν κόντρα στη φυσική ροπή τού ανθρώπου να σκέφτεται την πάρτη του και μόνο. Ακόμα και στις νεοφιλελεύθερες κοινωνίες μας, άλλωστε, εντοπίζουμε οάσεις αλληλεγγύης, συναδέλφωσης και ειρηνικής συνύπαρξης διαφορετικών ανθρώπων και κοινοτήτων. Μοιάζει αδύνατος όταν, για παράδειγμα, η νεοφιλελεύθερη- ακροδεξιά ελληνική κυβέρνηση βάζει παιδιά τού δημοτικού, δηλαδή τους γονείς τους, να διαγκωνίζονται για το ποιο θα πάρει 9,8 ή 9,9 ή δέκα με τόνο για να είναι σημαιοφόρος στη χουντικού τύπου παρέλαση...

Η εργατικότητα σε συνδυασμό με το ταλέντο πρέπει να ανταμείβονται, σε διαφορετική περίπτωση πράγματι ευλογούμε εμμέσως την ήσσονα προσπάθεια κι αφαιρούμε κίνητρα από ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να ξεχωρίσουν χάρη στα χαρίσματά τους κι όχι στην καταγωγή τους ή στην αξιοποίηση των χειρότερων ελαττωμάτων τους. Αλίμονο, όμως, αν και υποτιθέμενοι πατριώτες θεωρούν τη σημαία έπαθλο κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν η καπιταλιστική κούρσα τού ανταγωνισμού χωρίς έλεος και κανόνες γίνεται το πρώτο μάθημα ζωής παιδιών έξι, εφτά, οχτώ ή δέκα χρόνων. Τότε μετατρέπουμε το σχολείο από χώρο πλήρους διαπαιδαγώγησης της νέας γενιάς σε εκκολαπτήριο "λύκων" τής Γουόλ Στριτ που δοξάζουν το χρήμα κι οτιδήποτε άλλο το περιφρονούν ως ανάξιο λόγου...

Η ανταγωνιστική φύση δεν είναι κατακριτέα, οπουδήποτε όμως δεν τίθενται όρια τότε αυτά ξεπερνιούνται με την πρώτη ευκαιρία. Όλοι μιλάμε για ηθική παρακμή, ωστόσο λίγοι κατανοούν πως αυτή δεν προέρχεται από την πολυπολιτισμικότητα ή την ενσωμάτωση του διαφορετικού, αλλά από την θεσμοποίηση του ο "πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα", του υλικού κέρδους και της κοινωνικής αναρρίχησης δίχως κανόνες κι αρχές. Τα παιδιά αξίζουν ένα πολύ καλύτερο μέλλον από αυτό σε ένα μη βιώσιμο πλανήτη φτιαγμένο από καπιταλιστές που θα πουλήσουν και το τελευταίο δέντρο που θα τους προσφέρει οξυγόνο όχι γιατί αυτή είναι η φύση τους, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύτηκαν κι αποδέχθηκαν να πορεύονται μια ολόκληρη ζωή...

Κι αν στη ζωή πήρα μηδέν δεν τα φταίει μια σημαία...

Η γραμμή που χωρίζει τον υγιή από τον αρρωστημένο ανταγωνισμό είναι τόσο λεπτή ώστε δικαιολογημένως "σκοντάφτουμε" αρκετές φορές πάνω της. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θεωρούν κάθε είδους ανταγωνισμό υγιή ή, από την άλλη πλευρά, νοσηρό και οι οποίοι μάλλον θα χάσουν το χρόνο τους αν διαβάσουν τη συνέχεια του κειμένου...

Όπως κι αν έχει, η ανάγκη να ξεχωρίζουμε από το πλήθος βρίσκεται στη φύση μας. Το ζήτημα είναι, ωστόσο, πού βρίσκονται τα όρια, ποιος τα θέτει και με ποιο σκοπό. Κι αυτό γιατί ναι μεν δίχως ανταγωνισμό ενδεχομένως να ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές, αλλά και με την θεοποίησή του κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε ως ανθρωπότητα σε αυτές...

Πρέπει οι μαθητές να βαθμολογούνται και να ανταμείβονται για τις επιδόσεις τους; Πρέπει, σε διαφορετική περίπτωση έχει δίκιο η ΝΔ και κάθε ΝΔ να διατείνεται πως ανταμείβεται η ήσσονα προσπάθεια. Είναι, όμως, η συμμετοχή στην παρέλαση ως σημαιοφόρος ο καλύτερος τρόπος για να ανταμειφθεί ο αριστούχος μαθητής; Θα μπορούσε να είναι, αφού και στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, για παράδειγμα, δεν γίνεται κλήρωση αλλά δίνεται η σημαία στον αθλητή που τα έχει πάει καλύτερα από άλλους...

Το να ταυτίζεται, ωστόσο, η σημαιοφορία με την επιβράβευση ξεπερνά τα όρια της επιβεβαίωσης ότι οι κόποι δεν πήγαν χαμένοι και μετασχηματίζεται σε βαθμοθηρία, η οποία με τη σειρά της έχει χαρακτηριστικά ανθρωποφαγίας, δηλαδή μιας σοβαρής ψυχικής ασθένειας. Ξέρω και ξέρετε, άλλωστε, αρκετές περιπτώσεις μαθητών που αντιμετώπισαν σοβαρά ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα από την πίεση που τους είχε ασκηθεί να είναι οι καλύτεροι παντού, σε σημείο τραγικής γελοιότητας...

Τι νόημα έχει, εξάλλου, να κυνηγάς σε όλα το εικοσάρι γιατί αυτό απαιτεί το οικογενειακό και κοινωνικό σου περιβάλλον, καθώς κι ο επίκτητος εγωισμός που προκαλείται με αυτόν τον τρόπο, αλλά να μην έχεις διαβασει ούτε ένα εξωσχολικό βιβλίο γιατί "δεν έχεις χρόνο για τέτοια"; Τι αξία σου προσδίδει να έχεις παραστεί σε όλες τις παρελάσεις ως σημαιοφόρος αν κατά τη διάρκεια της πρώτης νιότης σου έχεις στερηθεί την κοινωνικοποίηση, τη συντροφικότητα και την ευρύτερη αντίληψη για το βίο που δίχως αυτές βγαίνεις στη ζωή ως ένα πολύ καλώς εκπαιδευμένο μωρό; Θα μου πείτε πως τα λέω όλα αυτά γιατί δεν υπήρξα ποτέ σημαιοφόρος και δεν έχω καταφέρει να γίνω πλούσιος και διάσημος. Υπάρχουν πολλοί άλλοι, όμως, εκεί έξω που μπορεί και να μην αποστήθισαν ούτε ένα σχολικό βιβλίο στη ζωή τους κι ωστόσο τα έχουν καταφέρει περίφημα...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα ακόμα δεν νομίζω πως κανένας καλός μαθητής τής έκτης δημοτικού- γιατί περί αυτής της πρώιμης τάξης έχει σηκωθεί όλος ο ντόρος από τους νεοσυντηρητικούς- θα απογοητευτεί και θα παρατήσει την προσπάθεια επειδή θα έχει χάσει τη σημαία σε μια κλήρωση. Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε χρειάζεται επειγόντως ψυχολογικής υποστήριξης γιατί κάποιοι μέσα στο σπίτι του και γύρω από αυτό έχουν φροντίσει να τον μετατρέψουν σε έναν αρρωστημένο νεοφιλελεύθερο από τα δέκα του χρόνια...

 

Οι τραγοπαπάδες έχουν διαβάσει τα Ευαγγέλια ή μόνο το "Αγών μου" του Χίτλερ;...

Τα πάντα είναι σχετικά κι ο καθένας μπορεί να αποθεώνει σκουπίδια ή να καυτηριάζει διαμάντια κατά το δοκούν. Ακόμα και για μια κάκιστη ταινία, για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να γράψει πως αναφέρεται με πρωτοτυπία στη ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα και την απαντοχή τους μέσα στο χρόνο και να έχει δίκιο, ανεξαρτήτως αν ο τρόπος που το κάνει το φιλμ είναι για τα πανηγύρια. Το ίδιο, πάνω κάτω, συμβαίνει με τους πρόσφυγες, όπου η ιδεοληψία, ο εθνικισμός κι ο θρησκευτικός φανατισμός, συνοδευόμενοι από αθέλητη ή ηθελημένη άγνοια, οδηγούν τους ανθρώπους να βγάζουν τέρατα από το στόμα τους, όπως ο θλιβερός τραγόπαπας της Βέροιας, ο οποίος ούτε καν έχει αντιληφθεί πόσο πρόσβαλε τον Ιησού με τα εμέσματά του, ή όλοι εκείνοι που επιτέθηκαν στο κοριτσάκι που παρέλασε με τη μαντήλα. Μέσα στην ατέλειωτη υποκρισία τους παριστάνουν, μάλιστα, τους θεματοφύλακες των γυναικείων δικαιωμάτων εκείνοι οι οποίοι αν δουν θηλυκό με μίνι φούστα στην εκκλησία ή απλώς και μόνο να βρίσκεται στο Άγιο Όρος είναι ικανοί να το αφορίσουν και οι πιο "μερακλήδες" ανάμεσά τους να το πετροβολήσουν...

Ποιο είναι το "ακαταμάχητο" επιχείρημα όλων αυτών των φασιστοειδών; Πως οι πρόσφυγες δεν έρχονται στη χώρα μας και στην Ευρώπη για να γλιτώσουν τη ζωή τους από τα διασταυρούμενα πυρά υποκινούμενων από τους ξένους φατριών αλλά αποτελούν κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου για τη μουσουλμανοποίηση της Ευρώπης. Οι πιο "ψαγμένοι", μάλιστα, προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, ισχυριζόμενοι πως ο ισλαμισμός συνεργάζεται με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους για την αλλοίωση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και μόνο. Στο μυαλό (;) τους ό,τι συμβαίνει παγκοσμίως δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνωμοσία σε βάρος τής Ελλάδας. Ποιος ξέρει; Μπορεί κι ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία να ξέσπασε και να συνεχίζεται για να αφανιστεί ο ελληνισμός. Πώς δεν το σκεφτήκατε ακόμα αυτό αντιπαθείς μου μισαλλόδοξοι;...

Πριν μερικούς μήνες είχα βρεθεί στο Λίβανο, όπου επισκέφτηκα και προσφυγικούς καταυλισμούς. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η συγκεκριμένη χώρα μαζί με την Ιορδανία φιλοξενούν τους μεγαλύτερους αριθμούς προσφύγων, ιδίως αν ληφθεί υπόψη η αναλογία τους με τον ντόπιο πληθυσμό που ξεπερνά τον ένα προς τρεις. Αρκετοί Λιβανέζοι, μάλιστα, μου έλεγαν πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, μολονότι η πλειονότητά τους είναι μουσουλμάνοι όπως οι Σύριοι. Οι περισσότεροι, εξάλλου, αν όχι όλοι οι πρόσφυγες με τους οποίους συνομίλησα μου έλεγαν πως δεν ήθελαν να πάνε στην Ευρώπη αλλά να μείνουν εκεί μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία. "Πίσω από τα βουνά βρίσκεται η πατρίδα μου. Γιατί να θέλω να φύγω από εδώ;", είχε αναρωτηθεί ευλόγως μια προσφυγοπούλα...

Πού θέλω να καταλήξω; Δεν αμφιβάλλω πως το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία ή άλλα θεοκρατικά καθεστώτα της περιοχής μπορεί να επιθυμούν την αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, πέρα από το δικό τους πλουτισμό, επιτρέποντας στους διακινητές να συνεχίζουν το "θεάρεστο" έργο τους. Οι τζιχαντιστές, ωστόσο, που έχουν αιματοκυλίσει την ήπειρό μας και υπόσχονται νέα μακελειά γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ευρώπη. Αν, επομένως, απειλούμαστε αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι εμείς που παριστάνουμε τους προοδευτικούς και τους δημοκράτες περιθωριοποιήσαμε ολόκληρες κατηγορίες πληθυσμού, τους επιτρέψαμε να φωλιάσει το μίσος στις καρδιές τους κι όταν έρχεται η ώρα να πληρώσουμε την ιμπεριαλιστική μας αλαζονεία στέλνουμε το λογαριασμό στο Κοράνι. Λες και η Βίβλος είναι ταινία τής Ντίσνεϊ ή λες και δεν συναντούμε το φονταμενταλισμό και στο χριστιανισμό. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν οι παπάδες, μέσα και στον αντιεβραϊσμό τους, έχουν διαβάσει τα Ευαγγέλια ή μόνο το "Αγών μου" του Χίτλερ...

Λίγοι, για παράδειγμα, μουσουλμάνοι έχουν δολοφονηθεί στην Ευρώπη λόγω του θρησκεύματός τους; Τη Χρυσή Αυγή, για παράδειγμα, τη γνωρίζετε; Ούτε καν με το σύμφωνο συμβίωσης για ομοφυλόφιλους, πόσω μάλλον για θρησκευτικό γάμο, συμφωνεί η εγχώρια θρησκευτική ηγεσία αλλά, κατά τα άλλα, οι απολίτιστοι είναι εκείνοι που πιστεύουν στον Μωάμεθ. Χριστέ αναστήσου κι απάλλαξέ μας από τους φαύλους που μιλούν εξ ονόματός σου γιατί ου γαρ οίδασι τί ποιούσι...      

Πώς θέλετε δηλαδή να γιορτάσουμε την 25η Μαρτίου; Με φοξ τροτ και φουά γκρα;...

Το βήμα μου ήταν πάντοτε ασυντόνιστο, αλλά την ώρα τής παρέλασης αισθανόμουν μια εθνική ανάταση την οποία είχα την πρόνοια να μην τη μπερδεύω με εθνικισμό. Το να ακούς φλογερά λόγια για την πατρίδα σου και να αισθάνεσαι υπερήφανος γι' αυτή, πόσω μάλλον όταν εκφωνούνται με αφορμή ιστορικές στιγμές για τις οποίες δεν έχουμε κανένα λόγο να ντρεπόμαστε, δεν σημαίνει ούτε ότι μισείς όλες τις άλλες πατρίδες ούτε πως θεωρείς πως το δικό σου "εθνικό DNA" είναι ανώτερο από των υπόλοιπων. Η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι προνομιακό πεδίο τής δεξιάς. Αυτή, άλλωστε, κρίνεται στην πράξη και οι πράξεις έχουν αποδείξει ότι η Αριστερά όταν παρέστη ανάγκη, όπως συμβαίνει και σήμερα, κράτησε ψηλά τη σημαία...

Γι' αυτό είμαι υπέρ των μαθητικών παρελάσεων, όχι όμως και των στρατιωτικών, οι οποίες και κοστοβόρες είναι και περνούν τα αντίθετα μηνύματα από αυτά στα οποία υποτίθεται πως αποσκοπούν. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά όταν βλέπω μαζεμένα τανκ, πυροβόλα, αντιαρματικά, ελικόπτερα, αεροπλάνα κ.ο.κ. δεν αισθάνομαι ασφαλής αλλά εντελώς ανασφαλής για το ότι χρειάζεται να τα επιδεικνύουμε για να αισθανόμαστε εθνική ασφάλεια. Αφήστε που βρισκόμαστε πλέον στο 2015 και οι τούρκοι, αν θεωρήσουμε πως αυτός είναι ο μεγάλος μας εχθρός, γνωρίζουν τί διαθέτει το ελληνικό στράτευμα καλύτερα κι από το ίδιο...

Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει λιγότερο έλληνα, αλλά τα πανηγύρια επίσης δεν είναι του γούστου μου. Τα μεγάλα τραπέζια όπου ο καθένας τρώει και πίνει μέχρι να πεθάνει ακούγοντας μουσική που είναι από μόνη της ικανός λόγος για να σε οδηγήσει στην αυτοκτονία δεν είναι αυτό που θα έλεγα ένας ευχάριστος τρόπος για να περάσω την ώρα μου. Από την άλλη, ωστόσο, κατανοώ ότι αν είναι να οργανώσουμε μια γιορτή για την 25η Μαρτίου αυτή δεν μπορεί να περιλαμβάνει ρομαντικές μπαλάντες ή σοσιαλιστικά εμβατήρια αλλά παραδοσιακά τραγούδια τής τάβλας, σαν αυτά που μαθαίναμε στο σχολείο. Γι' αυτό και δεν έχω αντίρρηση ούτε προσβάλλεται η αισθητική μου a priori για το πανηγύρι που πρόκειται να στηθεί στην πλατεία Συντάγματος...

Μπορεί να τρέμω στην ιδέα πως θα ξεπατικώσουμε πάλι κάθε στερεότυπο του έλληνα φουστανελά, αλλά είναι λογικό να χορέψουμε τσάμικα και καλαματιανά μια τέτοια ημέρα κι όχι τάνγκο ή φοξ τροτ. Κι αν μη τί άλλο είναι ένα βήμα μπροστά το ότι την παρέλαση θα μπορέσουν να την παρακολουθήσουν εκ του σύνεγγυς όλο οι έλληνες και δεν θα είναι πριβέ εκδήλωση, όπως τα προηγούμενα χρόνια. Αν δεν το έχει κάνει ήδη κάποιος άλλος, είμαι διατεθειμένος να υποβάλω αίτηση για να εγγραφούμε στα βιβλία Γκίνες ως η μοναδική αναπτυγμένη χώρα τού κόσμου η οποία έχει διεξάγει κατ' επανάληψη ποδοσφαιρικούς αγώνες και παρελάσεις δίχως θεατές. Λες κι έχουν νόημα να γίνονται χωρίς κάποιος να βρίσκεται εκεί για να χειροκροτεί...

Οι περισσότερες αντιδράσεις, ωστόσο, προέρχονται από τους έλληνες που μισούν το γεγονός ότι είναι έλληνες. Καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που δεν γεννήθηκαν "πολιτισμένοι" άγγλοι, γάλλοι ή γερμανοί και γι' αυτό προσπαθούν να κοπιάρουν τη ζωή τους όσο γίνεται περισσότερο, τρώγοντας fish and chips, πίνοντας σαμπάνιες ή ακούγοντας κλασική μουσική από το πρωί μέχρι το βράδυ. Στην ουσία εχθρεύονται την έννοια του λαού, την θεωρούν ξένη με τις ιδεοληψίες τους που προκρίνουν το άτομο έναντι της κοινωνίας. Βεβαίως επιδιώκουν κι εκείνοι να εγγράφονται σε κοινότητες, τις προτιμούν ωστόσο κλειστές, για λίγους κι εκλεκτούς. Οι μαζικές λαϊκές εκδηλώσεις, όπως η παρέλαση ή το γήπεδο, τους προκαλούν δυσανεξία γιατί τα ραντάρ τού ελιτισμού τους αδυνατούν να συλλάβουν τέτοιου είδους συχνότητες...

Η απέχθεια για το πόπολο όταν προέρχεται από την ελίτ είναι ευεξήγητη. Οταν είσαι καβάλα στο άλογο όλοι οι άλλοι σου φαίνονται τιποτένιοι. Εκείνοι, ωστόσο, που παραμένουν διαχρονικά γελοίοι είναι οι διάφορες "Μαντάμ Σουσού" θηλυκού κι αρσενικού γένους που ενώ δεν έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί κάποιοι τους πίνουν το αίμα χωρίς οι ίδιες να διαμαρτύρονται, όχι μόνο δεν τους πολεμούν αλλά τους φτιάχνουν και εικονίσματα την ίδια ώρα που σαρκάζουν εκείνους που προσπαθούν να τους τραβήξουν μακριά από τη λάσπη. Σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα αν πριν πέντε χρόνια πατούσαμε πόδι στην υποδούλωσή μας, αναγνωρίζαμε τα σφάλματά μας αλλά δεν επιλέγαμε να τα διορθώσουμε κάνοντας τα πράγματα χειρότερα. Αυτήν την Ελλάδα της εχθροπάθειας για το λαό συμβολίζουν Ν.Δ.-Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό και η εξαφάνισή τους από τον πολιτικό χάρτη δεν είναι απλώς μια δικαιολογημένη προσδοκία, αλλά όρος λαϊκής επιβίωσης...

Υ.Γ. Ο "vromostomos" επιστρέφει την Παρασκευή.