Η Μυρσίνη βάζει τα άσπρα, η αξιοκρατία τα μαύρα...

Ο Αλ. Τσίπρας έχει δίκιο όταν αποκαλεί τον Κ. Μητσοτάκη πορφυρογέννητο που δεν γνωρίζει πώς τα βγάζει πέρα ένας μέσος μεροκαματιάρης γιατί ο ίδιος μεγάλωσε στα παλάτια. Η Ελλάδα έχει πληρώσει πολύ ακριβά τους γόνους στην πολιτική, οι οποίοι δεν είχαν καμία άλλη αξία πέρα από το επώνυμό τους...

Μήπως, όμως, το ίδιο δεν ισχύει και για την Μ. Λοΐζου, που ο πρωθυπουργός επέλεξε για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ; Η κόρη, άλλωστε, του Μάνου Λοΐζου έχει παραδεχθεί ότι δεν έχει δουλέψει στη ζωή της γιατί ζούσε από τα πνευματικά δικαιώματα του πατέρα της, πως άφησε πίσω της ένα αποτυχημένο εστιατόριο και πως μπορεί κάποια στιγμή να κάνει έκθεση με τις φωτογραφίες που έχει τραβήξει. Και με όλα αυτά τα "προσόντα" θέλει να την στείλουμε στην Ευρωβουλή για να βγάζει πάνω από 10.000 ευρώ το μήνα χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν...

Δεν θα με απασχολούσε το ότι η Μ. Λοΐζου βρίσκεται στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ή κι άλλοι που είναι κόρες και γιοι περισσότερο ή λιγότερο διάσημων μπαμπάδων- ο λαός, άλλωστε, θα ψηφίσει στο τέλος αν τους θέλει στο Ευρωκοινοβούλιο ή όχι- αν σε αυτό υπήρχε κυρίαρχος χώρος για εκείνους που έχουν κάνει πραγματικά κάτι στη ζωή τους πέρα από το να είναι κληρονόμοι ή παιδιά τού κομματικού σωλήνα. Κι ο γιος τού Πλουμπίδη έχει μπει στο ευρωψηφοδέλτιο, αλλά τουλάχιστον ο άνθρωπος έχει μια πορεία πίσω του στην επιστήμη του...

Πού είναι, όμως, οι ξεχωριστοί Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό για να γλιτώσουν τον εξευτελισμό τής λογοδοσίας σε κόλακες και κομματόσκυλα; Πού είναι εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους για να την καταλάβουν εκείνοι που έχουν μπάρμπα στην Κορώνη και οι καρανίκες;...

Όλο και περισσότερο στο ΣΥΡΙΖΑ συγκρίνονται με τα σκατά για να νιώθουν οι ίδιοι πεντακάθαροι, όταν ο πήχης θα έπρεπε να είναι πολύ πιο ψηλά. Το ότι η οικογένεια Μητσοτάκη είναι διεφθαρμένη και η οικογένεια Λοΐζου κρύβει πίσω της ένα ρομαντισμό δεν παράγει πολιτικό προϊόν αξίας...

Θα πηγαίνατε ποτέ σε συνέντευξη για εργασία και θα αναφέρατε ως μοναδικά προσόντα σας το ότι είστε υγιείς κι έντιμοι; Από πού κι ως πού τα εκ των ων ουκ άνευ πρέπει να θεωρούνται σε αυτήν τη χώρα ισότιμα με πανεπιστημιακά πτυχία, τίτλους ξένων γλωσσών ή επαγγελματική εμπειρία με καλές συστάσεις; Κι ως πότε οι ανεπάγγελτοι γόνοι, θαυμαστές τρομοκρατών και θιασώτες τής επαναστατικής γυμναστικής θα στηρίζονται από ένα λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο που ψηφίζει επώνυμα κι όχι αξίες;...

Το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι δικό τους θύμα, όχι του κράτους...

Έπρεπε να επιταχυνθεί η διαδικασία λήψης απόφασης για την επιμέλεια του γιου των Ρούπα- Μαζιώτη; Έπρεπε κι αν ο νόμος είναι αυτός που φέρνει καθυστερήσεις, έστω κι ελάχιστων ημερών, τότε να αλλάξει πάραυτα. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι του να δημιουργηθεί ένα τσίρκο εντυπώσεων γύρω από την τύχη ενός ανήλικου, με ακραίες εκφράσεις για συνθήκες κράτησης προκειμένου να ηρωοποιηθούν στα μάτια ορισμένων δύο τρομοκράτες, υπάρχει μεγάλη απόσταση...

Κανένας μας, βεβαίως, δεν μπορεί να προδικάσει πώς θα καταλήξει στη ζωή του ένα παιδί έξι χρόνων. Φαντάζομαι, ωστόσο, πως αν του έχουν προκληθεί ανεπούλωτα τραύματα αυτά δεν οφείλονται στο ότι έβλεπε συνεχώς αστυνομικούς επί δύο ημέρες σε ένα νοσοκομείο, αλλά στο ότι οι γονείς του ζούσαν κυνηγημένοι επί χρόνια, αυτοκυνηγημένοι θα έγραφα για να είμαι πιο ακριβής. Γιατί αυτό είναι σήμερα το αντάρτικο πόλης, μια επαναστατική γυμναστική που αφήνει πίσω της ρημαγμένες ψυχές και οικογένειες...

Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω από καθέδρας για το πώς πρέπει να μεγαλώνει κανείς παιδιά: ούτε το έχω σπουδάσει ούτε το έχω κάνει. Αν, όμως, ισχύει πως ο χαρακτήρας ενός ατόμου διαμορφώνεται στα παιδικά του χρόνια και, μάλιστα, μέχρι την ηλικία των πέντε χρόνων τότε είναι φανερότατη η επίδραση που έχουν πάνω του οι γονείς του. Επομένως, ίσως θα ήταν λογικό όποιοι ενήλικοι επιθυμούν να φέρουν στον κόσμο άλλους ανθρώπους να περνούν πρώτα από ένα τεστ που να επιβεβαιώνει ή όχι ότι διαθέτουν έστω τις ελάχιστες προδιαγραφές για κάτι τέτοιο, όσο οργουελικό κι αν διαβάζεται. Δυστυχώς δεν είναι όλοι κατάλληλοι για να γίνονται γονείς κι αυτό έχει αποδειχθεί σε πολλές περιπτώσεις και δεν αναφέρομαι μόνο στους παιδοκτόνους ή στους παιδόφιλους, αλλά και σε "συνηθισμένες" οικογένειες που μεγαλώνουν προβληματικά άτομα που είτε δεν έλαβαν αγάπη είτε ανατράφηκαν με την πεποίθηση ότι κανένας άλλος δεν έκανε παιδί παρά μόνο η Μαριώ τον Γιάννη...

Με βάση όλα τα παραπάνω, αν το παιδί των Ρούπα- Μαζιώτη είναι θύμα, θύτης δεν είναι το κράτος αλλά οι γονείς του. Φυσικά ενυπάρχει η ατομική ευθύνη για το πώς θα καταλήξουμε στη ζωή μας, η οποία παίζει και το σημαντικότερο ρόλο. Σε διαφορετική περίπτωση όλα τα παιδιά ληστών ή τρομοκρατών θα γίνονταν και οι ίδιοι ληστές και τρομοκράτες και θα αθωώνονταν από τα δικαστήρια δικαίως λόγω κακού DNA. Ωστόσο ο ρόλος των γονέων είναι καταλυτικός και για τα καλά και για τα άσχημα, γι' αυτό και δεν είναι ντροπή όσοι είναι ήδη ή όσοι επιθυμούν να γίνουν να συνομιλήσουν με κάποιον παιδοψυχολόγο ή να διαβάσουν και κάνα σχετικό βιβλίο.

Δεν πιστεύω ότι οι λύσεις βρίσκονται στους ειδικούς ή στα "μάνιουαλ", αλλά είναι θαμμένες κάτω από τις προκαταλήψεις και τις βεβαιότητές μας. Κι αν οι ειδικοί και τα "μάνιουαλ" δεν είναι κομπογιαννίτες τότε μας βοηθούν να τις ανακαλύψουμε. Πάντως λύση δεν είναι να μεγαλώνεις σε γιάφκες περιμένοντας από τους γονείς σου να αλλάξουν τον κόσμο βάζοντας βόμβες σε υποκαταστήματα τραπεζών στη χάση και στη φέξη και κατηγορώντας στη συνέχεια το κράτος γιατί το παιδί τους συνομίλησε για λίγο με θεραπευτές σε ένα νοσοκομείο...