Η κάλπη θα οδηγήσει στη φυλακή, όχι το αντίστροφο...

Ως γνωστόν, ο Αλ Καπόνε δεν μπήκε φυλακή για τους φόνους που είχε παραγγείλει αλλά για φοροδιαφυγή. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους νεοδημοκράτες. Η καταδίκη, π.χ., Ασημακοπούλου ή το ένταλμα σύλληψης Αβραμόπουλου αφορούν αδικήματα τα οποία ναι μεν είναι σοβαρά αλλά έχουν διαπραχθεί και χειρότερα από υπουργούς και βουλευτές τής ΝΔ, αν όχι κι από τον πρωθυπουργό. Οι υποκλοπές, για παράδειγμα, είναι μια πολύ πιο σοβαρή υπόθεση κι αυτό φαίνεται κι από το πώς χειρίζεται ο Κ. Μητσοτάκης το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών...

Σε αυτό το πλαίσιο, μοιάζει λογικό να απορούν και να εξίστανται οι νεοδημοκράτες για τον τρόπο που λειτουργούν οι ευρωπαϊκές Αρχές. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι αυτή η κυβέρνηση διαχειρίστηκε τα τελευταία επτά χρόνια ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο ευρωχρημάτων από οποιαδήποτε άλλη τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον έτη. Αν δεν το είχε διαχειριστεί, άλλωστε, μάλλον δεν θα λάμβανε το 41% των ψήφων το 2023 ούτε θα ήταν σήμερα πρώτη στις δημοσκοπήσεις. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις...

Όλοι θα έπρεπε να είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ισχύει η καραμανλική ρήση πως τον πολιτικό τον στέλνει σπίτι του ο λαός και δεν πάει φυλακή. Αν έχει υποπέσει σε αδικήματα οφείλει και να οδηγείται στη στενή. Από την άλλη, ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο κριτής όλων στο τέλος τής ημέρας είναι ο λαός. Κι ο Μητσοτάκης πρώτα θα αποδοκιμαστεί από το εκλογικό σώμα και στη συνέχεια θα οδηγηθεί στον φυσικό του δικαστή...

 

Όποιος δεν θέλει αυτοδυναμία Μητσοτάκη δεν είναι Έλληνας...

Θα ξημερώσει, πάντα ξημερώνει, ακόμα κι όταν έχει προηγηθεί το πιο βαθύ σκοτάδι. Ξεκινώ με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για το πιο δυστοπικό σκηνικό που έχει στηθεί από τη μεταπολίτευση και μετά. Και στα μέσα τής χουντικής επταετίας, άλλωστε, λίγοι πίστευαν ότι θα κατάρρεε και γι' αυτό έκαναν τα γλυκά μάτια στους δικτάτορες. Το σκηνικό, μάλιστα, είναι δυστοπικότερο και των μνημονίων γιατί τότε το πόπολο το αντιλαμβανόταν. Τώρα οδεύει προς τη γκιλοτίνα ανεμίζοντας pass, ρουσφετάκια κι άλλα πρόσκαιρα δωράκια που του τα έχουν πάρει ήδη διπλά και τριπλά οι εθνικοί μας νταβατζήδες και θα του τα πάρουν δεκαπλάσια μετά τις εκλογές...

Σε τηλεπαιχνίδια πέφτουν ερωτήσεις για το εξοχικό Τσίπρα και στις πανελλήνιες για το αν οι έμμεσοι φόροι βλάπτουν τα χαμηλότερα οικονομικώς στρώματα. Αν γίνονταν ερωτήσεις και για το πόσα ακίνητα έχει ο Κ. Μητσοτάκης ή για το αν τα "trickle down economics" έχουν αποδειχθεί σωτήρια για τη μεσαία τάξη μπορεί και να πίστευα ότι η δημοκρατία λειτουργεί σε αυτήν τη χώρα. Δεν γίνονται, όμως, και ούτε θα γίνουν, τουλάχιστον όχι μέχρι ο πρώτος ολιγάρχης να τα σπάσει με τον Μητσοτάκη...

Το να γράψω ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι αδίστακτος είναι σαν να σας ενημερώνω ότι ο Αλ Καπόνε ήταν μαφιόζος. Η χυδαιότητά του, επειδή είναι και γνήσιος υποκριτής, δεν έχει όριο ούτε αυτό που διακηρύσσει ότι προστατεύει, την πατρίδα δηλαδή. 

Για να κερδίσει μερικές έδρες παραπάνω και να βαφτεί γαλάζιος κι ο μοναδικός νομός που βάφτηκε ροζ το Μάιο, στην ουσία βαφτίζει ο ίδιος τη μουσουλμανική μειονότητα τουρκική χαρακτηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς τους χιλιάδες ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη μειωμένης εθνικής συνείδησης. Τόση φιλελεύθερη δεξιά είχε να ζήσει η χώρα από την εποχή τού Ανένδοτου Αγώνα. Γι' αυτό κι ένας νέος Ανένδοτος των προοδευτικών δυνάμεων είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίος και σήμερα... 

  
 

Ο Μητσοτάκης θα πολεμήσει τα ρουσφέτια κι ο Τοτός απορεί πώς δεν το σκέφτηκε...

Αν απολύονταν όλα τα ρουσφέτια τής οικογένειας Μητσοτάκη στο Δημόσιο, θα ζούσαμε τις περισσότερες μαζικές απολύσεις στην ιστορία τού ελληνικού κράτους. Κι όμως, ο υιός Μητσοτάκης, που ως αρμόδιος υπουργός απέλυσε καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες γιατί αυτοί μάλλον χρεοκόπησαν το κράτος, έρχεται σήμερα να χρησιμοποιήσει ως ανάχωμα των δικών του μεγάλων ευθυνών για το δυστύχημα στα Τέμπη το κομματικό κράτος και την οικογενειοκρατία! Είναι τόσο ένοχος που ακόμα και οι δικαιολογίες του υποδεικνύουν τον ίδιο ως ένοχο...

Διαρρηγνύει ανοιχτές θύρες όποιος ισχυρίζεται πως για τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής πολιτείας ευθύνονται οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός, η γραφειοκρατία, η ευθυνοφοβία, η διαπλοκή, η διαφθορά κι ο συντεχνιασμός. Το να υπόσχεται, όμως, να τα πατάξει όλα αυτά ο πολιτικός που είναι κάθε λέξη τους μοιάζει με το να άκουγαν οι Αμερικανοί τη δεκαετία τού ΄30 τον Αλ Καπόνε να τους υπόσχεται πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος. Μόνο το θράσος αυτού που μας κυβερνά είναι μεγαλύτερο από τη βρομιά του...

Η εμπειρία τής πρώτης φοράς Αριστεράς απόδειξε ότι οι ρίζες των προβλημάτων είναι πολύ πιο βαθιές από όσο τις θεωρούσαν οι ψευδαισθήσεις της. Κάποια, μάλιστα, όπως τους κομματικούς διορισμούς, τα "πότισε" και η ίδια. 

Αν, όμως, αυτή η χώρα έχει κάποιες πιθανότητες να σωθεί αυτές θα προκύψουν από την υλοποίηση ενός κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο λαός και κυβέρνηση θα συμφωνήσουν πως θα γίνουν τομές με πολιτικό κόστος. Αν κάποιοι, άλλωστε, μπορούν να τα καταφέρουν είναι αυτοί με τις λιγότερες εξαρτήσεις κι όχι εκείνοι που είναι γεννήματα της αδικίας, της ανομίας και της διαφθοράς...  

 

Γατάκι Κιμ, δες μια συνέντευξη Μητσοτάκη να δεις πώς γίνεται η δουλειά...

Όταν ακούω τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά για δημοκρατία δίνω τόση προσοχή όση θα έδινα αν άκουγα τον Αλ Καπόνε να μιλά για σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Συγχωρήστε με, επομένως, αν δεν δίνω καμία αξία και στο χαρακτηρισμό "τερατούργημα" που χρησιμοποίησε ο "κυβερνήτης" μας για μια κυβέρνηση που θα έχει τη στήριξη ή ανοχή τεσσάρων από τα έξι κοινοβουλευτικά κόμματα. Άλλωστε για το πόση σημασία δίνει ο Κρυφακούλης στο κράτος δικαίου μπορούν να μας διαβεβαιώσουν οι Ανδρουλάκης- Σπίρτζης- Κουκάκης και οι τουλάχιστον άλλοι έξι πολιτικοί που παρακολουθούσε...

Ο ηγέτης που ευθύνεται για το ότι η χώρα που κυβερνά είναι από τις πρώτες, αν όχι πρώτη, στους νεκρούς από την πανδημία και στην ακρίβεια κι από τις τελευταίες στην ελευθερία τού Τύπου, ενώ ο ίδιος παρακολουθεί τους αντιπάλους του είναι ντροπή να παριστάνει τον εγγυητή τής σταθερότητας. Χίλιες φορές προτιμότερη η αστάθεια αν αυτό το στιλ διακυβέρνησης ονομάζεται σταθερό και συνεπές. Κι όσοι υποστηρίζουν πως η κάθε ψήφος δεν πρέπει να λογίζεται ως μία ψήφος αλλά ως χίλιες αν αφορά το πρώτο κόμμα, όπως επιτάσσουν τα πλειοψηφικά εκλογικά συστήματα, καλό είναι να μην ορκίζονται στο όνομα της δημοκρατίας...

Τι θα έπρεπε να κάνει, δηλαδή, η αντιπολίτευση απέναντι σε όλα αυτά για να μην θεωρείται τοξική κι ενοχλείται η αστική ευπρέπεια τις σικελικού τύπου οικογένειας που μας κυβερνά; Να μένει σιωπηλή ή το πολύ πολύ να βγάζει ανακοινώσεις τού τύπου "συγγνώμη αν γινόμαστε λίγο αγενείς, αλλά μπορείτε να υποκλέπτετε λιγότερες συνομιλίες μας και να πράττετε αναλόγως ώστε να μπορούν οι Έλληνες να κάνουν κι άλλα πράγματα με το μισθό τους πέρα από το να πληρώνουν λογαριασμούς"; Ο Κ. Μητσοτάκης δεν θέλει δημοκρατία, αλλά μια μεταμοντέρνα Σοβιετία όπου η καταφανώς κατευθυνόμενη ενημέρωση από το Κόμμα έχει "απλώς" αντικατασταθεί από μια ψευδεπίγραφη πολυφωνία η οποία, όπως φάνηκε κι από τη νέα συνέντευξη Τύπου- παρωδία τής Κυριακής, δεν διαφέρει παρά μόνο στο καλύτερο αμπαλάζ από την αστραποβολούσα Βορειοκορεάτισσα τηλεπαρουσιάστρια κάθε φορά που εκφωνεί το όνομα του Κιμ Γιονγκ Ουν...  

 

 
 

Τα σκυλιά δεν γαβγίζουν πια παρά μόνο γλείφουν εκεί που θα έπρεπε να δαγκώνουν...

Σε όσους κυνικούς ισχυρίζονται πως το να μην δηλώνεις μια εταιρεία σου στο πόθεν έσχες, έστω κι αν κακώς την διατηρούσες, δεν είναι κάποιο σπουδαίο αδίκημα τους υπενθυμίζω πως κι ο Αλ Καπόνε για φοροδιαφυγή μπήκε φυλακή κι όχι για τις δολοφονίες που ενορχήστρωσε. Φυσικά και δεν κατηγορώ τον Κ. Μητσοτάκη για την ειδεχθέστερη των πράξεων, δημιουργούνται ωστόσο πολλά ερωτηματικά για τους λόγους για τους οποίους ο πρωθυπουργός τής χώρας κρύβει επί σειρά ετών την παράνομη συμμετοχή τής συζύγου του σε εταιρεία τού εξωτερικού... 

Ο Αλέξης Τσίπρας για το σπίτι που νοικιάζει στο Σούνιο έδωσε στη δημοσιότητα όλα τα απαραίτητα δημόσια έγγραφα. Ο Κ. Μητσοτάκης έχει παρουσιάσει μόνο ένα χαρτί μεταβίβασης της εταιρείας από την Μαρέβα Γκραμπόφσκι στον αδερφό της που υπογράφουν μόνο οι δυο τους κι έχει την ίδια νομική αξία με το χαρτί που χρησιμοποιούμε στην τουαλέτα μας...

Προσωπικώς αισθάνομαι ντροπή για τον πρωθυπουργό τής χώρας και την κυβέρνησή του, αλλά ακόμα μεγαλύτερη για τα ΜΜΕ της Ψωροκώσταινας, πλην εξαιρέσεων. Θεσμικά αντίβαρα σε ένα κράτος δικαίου, κι ενδεχομένως ακόμα πιο αποτελεσματικά, δεν είναι μόνο η δικαιοσύνη ή οι ανεξάρτητες Αρχές αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία το πολιτικό σύστημα οφείλει να τρέμει. 

Εδώ και πολύ καιρό, όμως, τα σκυλιά δεν γαβγίζουν παρά μόνο γλείφουν εκεί που θα έπρεπε να δαγκώνουν. Είναι δυνατό να έχει προκύψει ένα τέτοιο θέμα, όπως το διάτρητο πόθεν έσχες τού επικεφαλής τής εκτελεστικής εξουσίας, και να το καλύπτει ένα πέπλο σιωπής στα συμβατικά μίντια; Δεν εκπλήσσομαι βεβαίως, αλίμονο όμως αν αποδεχόμαστε τη χυδαιότητα ως φυσιολογική και πάψουμε να ασχολούμαστε μαζί της...

Για χάρη τής συζήτησης θα δεχθώ ότι η κυβέρνηση διαθέτει καλύτερους παίκτες από την αξιωματική αντιπολίτευση, μολονότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πόσο έντιμο, όμως, είναι ένα ματς ο διαιτητής τού οποίου δεν σφυρίζει κραυγαλέα φάουλ των κυβερνητικών αθλητών, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιεί τη σφυρίχτρα του για το παραμικρό παράπτωμα των αντιπολιτευόμενων; Αξίζει να πανηγυρίζει κανείς την επικράτησή του με τέτοιους όρους διεξαγωγής τού παιχνιδιού; 

Αν αυτό ονομάζεται fair play, μάλλον έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει απονομή δικαιοσύνης. Εν τέλει, έχουμε διαφορετική άποψη για τις απειλές που στοιχειώνουν τη δημοκρατία μας...