Καραμπινάτο πραξικόπημα στη Βενεζουέλα...

Ο Νικολάς Μαδούρο δεν διαθέτει την πολιτική προσωπικότητα του Ούγκο Τσάβες ούτε φρόντισε να επισκευάσει την οροφή όταν είχε καλοκαιρία, να προστατεύσει δηλαδή τα κοινωνικά επιτεύγματα του τσαβισμού όταν η τιμή τού πετρελαίου βρισκόταν ψηλά και δεν είχε χαθεί εξαιτίας τής μετέπειτα πτώσης του το 50% του ΑΕΠ της χώρας. Από την άλλη, ωστόσο, δεν παύει να είναι αυτός ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας κι όχι ο παγκοσμίως άγνωστος μέχρι πριν μερικές ημέρες Χ. Γκουαϊδό και, βεβαίως, τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, τα οποία υποτίθεται πως αγωνιούν για το λαό τής χώρας, δεν λένε τσιμουδιά για τον οικονομικό πόλεμο σε βάρος τής Βενεζουέλας από τον οποίο υποφέρουν πρωτίστως οι πολίτες της. Κι ο Νίξον με τον Κίσιντζερ, άλλωστε, πριν κάνουν το πραξικόπημα στη Χιλή τού Αλιέντε το 1973 με την επιχείρηση "Κόνδορας", είχαν βάλει πρώτα μπρος το "make the economy scream" για να οδηγήσουν στην κοινωνική ταραχή και ύστερα στον "αναπόφευκτο" Πινοτσέτ, το ασφαλιστικό τού οποίου θέλει να αντιγράψει ο Κ. Μητσοτάκης, για να μην ξεχνιόμαστε...

Η Βενεζουέλα είναι πράγματι μια διχασμένη χώρα, στα πρόθυρα εμφύλιας σύρραξης. Τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση χρησιμοποιούν παραστρατιωτικές ομάδες για να επιτύχουν τους σκοπούς τους. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Μαδούρο χρησιμοποιεί βία σε βάρος πολιτών της που αντιδρούν με ειρηνικό τρόπο...

Από πότε, όμως, η οικονομική καταστροφή μιας χώρας, για την οποία μάλιστα εν μέρει ευθύνεται κι ο διεθνής παράγοντας, και η κατάχρηση κρατικής βίας αποτελούν λόγους πραξικοπηματικής ανατροπής τού δημοκρατικώς εκλεγμένου προέδρου της ή και εισβολής σε αυτή τρίτων χωρών; Αν ήταν έτσι, γιατί η διεθνής κοινότητα δεν ανέτρεψε τις μνημονιακές ελληνικές κυβερνήσεις και δεν εισέβαλε στην Ελλάδα για να προστατεύσει το λαό της από τη μεγαλύτερη απώλεια εισοδήματος σε ευρωπαϊκή χώρα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο;

Γιατί δεν επεμβαίνει σήμερα στη Γαλλία τού Εμ. Μακρόν, όπου τα "Κίτρινα Γιλέκα" καταστέλλονται με βία; Γιατί δεν κάνει το ίδιο στην Ισπανία, όπου άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή γιατί διοργάνωσαν δημοψήφισμα για την Καταλονία;...

Στην "αυταρχική" κατά τα άλλα Βενεζουέλα η πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης δεν ανήκει στο κράτος, αλλά σε ιδιώτες ολιγάρχες. Το τονίζω για να έχουμε το μέτρο σύγκρισης με τις υποτιθέμενες πρότυπες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τής Δύσης...

Υπενθυμίζω, επίσης, πως ο "δικτάτορας" Νικολάς Μαδούρο έχει εκλεγεί από την πλειοψηφία των πολιτών του, ενώ ο "ηγέτης τού ελεύθερου κόσμου" Ντ. Τραμπ από ένα κονκλάβιο εκλεκτόρων, έχοντας λάβει τρία εκατομμύρια ψήφους λιγότερες από την Χ. Κλίντον. Πριν, επομένως, και στην Ελλάδα εκφράσουμε την ανησυχία μας για το τι συμβαίνει μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας δεν θα ήταν προτιμότερο να αναλογιστούμε το δικό μας έλλειμμα δημοκρατικής αντιπροσώπευσης που οδηγεί, μαζί με άλλους παράγοντες φυσικά, στην άνοδο του νεοφασισμού;... 

Υπάρχουν "έλληνες" που θέλουν τον Τσίπρα στην κατάσταση που ήταν ο Αλιέντε στις 12 Σεπτεμβρίου 1973...

Αναρωτιέμαι τί άλλο πρέπει να συμβεί, μετά κι από τον αποκλεισμό τής Ελλάδας από τις ενέσεις ρευστότητας Ντράγκι και την άρνηση του προέδρου τής Κομισιόν να συναντήσει τον Αλέξη Τσίπρα, για να πειστεί κάποιος ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν υπόγραψε τη συνέχιση του μνημονίου αλλά επιμένει θαρραλέα σε μια άλλη πολιτική από αυτή που οδήγησε σχεδόν το μισό ελληνικό πληθυσμό να ζει κάτω ή κοντά στο όριο της φτώχειας, σε ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και στην ξενιτιά 200.000 συνανθρώπους μας, κυρίως τους πιο νέους και μορφωμένους. Αν η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε πίστευαν ότι έχουν τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση στο τσεπάκι τους, όπως συνέβαινε με τους ανεκδιήγητους σαμαροβενιζέλους, θα προσπαθούσαν να προκαλέσουν οικονομική ασφυξία στη χώρα μας με στόχο είτε να υποκύψουμε σε ένα τρίτο μνημόνιο είτε να πέσει η κυβέρνηση της Αριστεράς είτε και τα δύο, στην καλύτερη γι' αυτούς περίπτωση;...

Κυρίες και κύριοι, αυτό που επιχειρεί το Βερολίνο, και το οποίο θα κλιμακώσει μέχρι τα τέλη Ιουνίου, είναι ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα. Αυτήν τη φορά δεν βλέπουμε τανκ στους δρόμους τής Αθήνας. Ολα γίνονται υπογείως, σε συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών στις οποίες, αλίμονο, συμμετέχουν κι έλληνες που προσεύχονται σε μια αριστερή παρένθεση. Εν έτει 2015 δεν περιμένω να βομβαρδίσουν το Μέγαρο Μαξίμου, όπως έκανε ο Πινοτσέτ στη Χιλή στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 με την πλήρη στήριξη των αμερικανών. Η γερμανική και η ελληνική ελίτ, με τη στήριξη εθνικών μειοδοτών στο πολιτικό και μιντιακό σύστημα της χώρας, κινούνται πιο έξυπνα, αν κι όχι όσο κεκαλυμμένα όσο θα ήθελαν οι ίδιες να πιστεύουν. Σαν άλλες Σαλώμες θέλουν το κεφάλι τού Αλέξη Τσίπρα, όπως πριν σαράντα χρόνια επιθυμούσαν αυτό του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προκειμένου η σοσιαλιστική "ασθένεια" να μην μεταδοθεί σε άλλους λαούς. Τρέμουν την κοινωνική δικαιοσύνη που θα βάλει τέλος στην οικονομική γενοκτονία. Εχουν στηρίξει τον πλούτο τους στην αδικία, στην προπαγάνδα, στη μισαλλοδοξία, στον ευτελισμό τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γι' αυτό και στην θέση του έλληνα πρωθυπουργού ή του Γιάνη Βαρουφάκη θα κυκλοφορούσα με περισσότερους σωματοφύλακες. Οι άθλιοι είναι, άλλωστε, ικανοί και για τις αθλιότερες των ενεργειών. Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε οποιοδήποτε βιβλίο Ιστορίας για να πειστείτε...

Δεν θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους που ανέχονται να τους εξευτελίζουν γιατί φοβούνται πως αν σηκώσουν τα μάτια τους από το χώμα θα τους τα βγάλουν και θα τα πετάξουν στα σκουπίδια. Τί αξία έχει μια τέτοια ζωή; Τί νόημα έχει να υπογράψουμε ένα τρίτο μνημόνιο, το οποίο θα μας ρίξει ακόμα πιο βαθιά μέσα στο πηγάδι, όπως γράφουν σήμερα και τα "ΝΕΑ", τα οποία κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει πως συμπλέουν με το ΣΥΡΙΖΑ; Ας πούμε πως μειώνονται κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, πως οι φόροι αυξάνονται, πως όποιος έχει εργασία θα πρέπει να αισθάνεται τυχερός αν το αφεντικό του, του προσφέρει ένα ποτήρι νερό και τίποτα παραπάνω και το ΑΕΠ της χώρας συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πλησιάζοντας το αντίστοιχο του Μπαγκλαντές και της Σιέρα Λεόνε. Αν αυτή είναι η συνετή επιλογή για τη χώρα προκειμένου να αποφύγει τη χρεοκοπία, η απόλυτη δηλαδή χρεοκοπία με παράλληλη εξαθλίωση του ελληνικού λαού, επιτρέψτε μου να είμαι παράλογος. Αν η "ρεαλιστική" οδός είναι η διαιώνιση του σαδομαζοχισμού, λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω να συνεχίζεται να εφαρμόζονται πάνω μου όλα τα βιβλία τού μαρκησίου Ντε Σαντ. Κι ας έχω πλήρη επίγνωση ότι ο δρόμος τής ευθείας σύγκρουσης με πιθανότητα την επιστροφή στη δραχμή μόνο εύκολος δεν είναι. Αλλά τουλάχιστον θα τον έχουμε πάρει με το κεφάλι ψηλά και βλέποντας εμείς οι ίδιοι πού πηγαίνουμε, κι όχι σερνάμενοι και δεμένοι από ένα χαλκά από τον οποίο θα μας τραβούν οι δυνάστες μας...

Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπογράψει τρίτο μνημόνιο. Οφείλει είτε να το απορρίψει είτε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα είτε να διαλύσει τη Βουλή και να πάμε σε εκλογές. Η πιο έντιμη επιλογή είναι να δώσει την απάντησή του ο ελληνικός λαός, με δεδομένο ότι στις εκλογές τού Ιανουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έλαβε εντολή για να βγάλει τη χώρα από το ευρώ, η οποία είναι μια πιθανότητα με δεδομένο ότι η γερμανική ελίτ που αιματοκύλησε δύο φορές την ανθρωπότητα τον 20ό αιώνα δεν το έχει σε τίποτα να κάνει η ίδια το ντεμπούτο για τον 21ο στο παγκόσμιο λουτρό αίματος. Αν ο πολίτες αποφασίσουν πως το ευρώ είναι φετίχ για το οποίο αξίζει να αυτομαστιγώνεται κανείς στους αιώνες των αιώνων, ποιός θα μπορούσε στη συνέχεια να κατηγορήσει την κυβέρνηση για κωλοτούμπα;...

Βεβαίως ακούω και την άποψη πως αυτή θα είναι μια δειλή πρωτοβουλία αποφυγής τού πολιτικού κόστους.Ο μιθριδατισμός, η ανευθυνότητα κι ο ωχαδερφισμός μας έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να μην θέλουμε να γίνουμε απευθείας εμείς οι ίδιοι εκείνοι που θα ορίζουν το μέλλον. Μας βολεύει να εκτίθενται ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί προκειμένου κατόπιν να αναλάβουμε τον εύκολο ρόλο να τους πετάμε ντομάτες δίκην θυσίας στον κουτσαβακισμό μας. Γι' αυτό και θα στηρίξω οποιαδήποτε κυβερνητική πρωτοβουλία ρήξης με πολιτικές άγριας λιτότητας και θα χειροκροτήσω όρθιος τον Αλέξη Τσίπρα αν δώσει το δικαίωμα στο λαό να επιλέξει ο ίδιος το μονοπάτι που θέλει να ακολουθήσει. Αλίμονο αν στον τόπο που γεννήθηκε η άμεση δημοκρατία, αυτή θεωρείται πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα. Ηρθε η ώρα, άλλωστε, να μπούμε στον αγωνιστικό χώρο για τα καλά. Δεν ξέρω αν το ακούσατε, αλλά ο διαιτητής έχει ήδη σφυρίξει την έναρξη του ματς τής ζωής μας...