Και τώρα σύντροφοι είμαστε εμείς και η Ιστορία, ή θα τη γράψουμε ή θα μας ξεγράψει...

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο μεγάλος νικητής των εκλογών. Είναι πλέον πιθανό η διαφορά από τη Ν.Δ. να ξεπεράσει τις δέκα ποσοστιαίες μονάδες και να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Κι αυτό θα είναι ένα δίκαιο φινάλε για μια φαιδρή προσωπικότητα όπως ο νεοφασίστας απερχόμενος πρωθυπουργός, ο οποίος αναρριχήθηκε στην εξουσία κι έμεινε σε αυτή επί δυόμισι χρόνια όχι χάρη στο έργο του αλλά λόγω της προπαγάνδας μίσους και φόβου που εξαπέλυσε, με συμπαραστάτη του τα μιντιακά διαπλεκόμενα παπαγαλάκια. Ακόμα και στις τρεις εβδομάδες τής προεκλογικής περιόδου στην ουσία έλεγε στον ελληνικό λαό: "Σας θεωρώ τόσο ηλίθιους που θα με ξαναψηφίσετε μολονότι σας κατέστρεψα γιατί οι άλλοι θα έρθουν και θα σας...καταστρέψουν". Από την επόμενη εβδομάδα, όμως, η ριζοσπαστική Αριστερά θα αναλάβει για πρώτη φορά την εξουσία σε αυτήν τη χώρα κι αυτό από μόνο του είναι ένα ιστορικό γεγονός με προεκτάσεις σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο...

Θα μου πείτε πως υπήρξε και το ΠΑΣΟΚ του 1981. Μόνο που το Κίνημα (τότε ήταν τέτοιο, σήμερα είναι μια κοινοβουλευτική-ελπίζω όχι για πολύ καιρό ακόμα-τσόντα) του Ανδρ. Παπανδρέου προήλθε από το χώρο τού πολιτικού κέντρου, με τον ιδιοφυή (πώς λέμε Γιωργάκης, καμία σχέση) ηγέτη του να υφαρπάζει την αριστερή ρητορική και με την προσωπική γοητεία του που μαγνήτιζε τα πλήθη να πείθει τον ελληνικό λαό για την Αλλαγή. Κι όντως, η πρώτη τετραετία τού ΠΑΣΟΚ ήταν η καλύτερη κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα, συγκρίνοντάς την με ό,τι προηγήθηκε κι ό,τι ακολούθησε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, είναι το πρώτο "καθαρόαιμο" αριστερό κόμμα που καταλαμβάνει την εξουσία. Γενιές και γενιές Αριστερών περίμεναν αυτήν τη στιγμή και είμαστε τυχεροί όσοι τη ζούμε σήμερα. Και η Αριστερά έρχεται, θέλω τουλάχιστον να νομίζω, όχι για να εκδικηθεί για τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τους διωγμούς όσων έγραψαν την ηρωική Ιστορία της αλλά για να συγκρουστεί για χάρη τού ελληνικού λαού, ακόμα και για το λούμπεν προλεταριάτο που δεν την ψήφισε, με όλους εκείνους που τον είχαν για μαλάκα όλα αυτά τα χρόνια...

Σε λίγες ημέρες η Αριστερά θα βρεθεί ενώπιος ενωπίω με την Ιστορία και πρέπει να φανεί αντάξιά της κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Είναι, άλλωστε, ο ιστορικός της ρόλος να υψώνει ψηλά το έθνος όταν οι δήθεν πατριώτες το έχουν ρίξει στα τάρταρα. Συνέβη στην Εθνική Αντίσταση, το είδαμε στη χούντα των συνταγματαρχών, το ξαναβλέπουμε στις ημέρες μας. Ο Αλέξης Τσίπρας και η αυτοδύναμη κυβέρνηση που θα σχηματίσει, οφείλει να παραμείνει προσηλωμένη στις προγραμματικές της αρχές, κυρίως όσον αφορά την κοινωνική δικαιοσύνη, να συγκρουστεί με την Ανγκ. Μέρκελ και να κερδίσει από τη διαπραγμάτευση όσα περισσότερα μπορεί. Προφανώς και θα υπάρξει νέα συμφωνία με τους εταίρους γιατί, ακόμα κι αν ο Αδ. Γεωργιάδης προβάλλει το αντίθετο σε ένα βιντεάκι αντάξιο της χαμηλής νοημοσύνης του, όσο μεγάλο κι αν είναι ένα τρένο, αν συγκρουστεί με ένα μικρότερο θα εκτροχιαστούν και τα δύο. Λέγεται φυσική ηλίθιε, που καμώνεσαι πως ξέρεις Ιστορία κι αγαπάς την πατρίδα αλλά αγνοείς πόσες φορές αυτός ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ...

Πιθανότατα ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα κερδίσει τα πάντα, αλλά εύχομαι να γυρίσει από το Βερολίνο με μια συμφωνία που θα απαλλάσσει τους έλληνες από πολλά δυσβάσταχτα βάρη και θα τους επιτρέπει να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους με κόπο και θυσίες, αλλά και με κάποια προοπτική. Οποιος ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύει ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης θα κλείσει σε ένα δωμάτιο τον Β. Σόιμπλε και δεν θα τον αφήσει να βγει από αυτό αν δεν συμφωνήσει με όλα όσα προτείνει ο ίδιος καλύτερα να συνεχίσει την αναζήτηση σωτήρων στην εκκλησία. Οταν διαπραγματεύεσαι, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από το προς τα πού θα γέρνει η ζυγαριά, όχι από το αν θα είναι άδειο το γερμανικό ζύγι...

Σε προσωπικό επίπεδο σας διαβεβαιώνω ότι η κριτική μου στην κυβέρνηση της Αριστεράς θα είναι πολύ πιο αυστηρή από αυτή που άσκησα στους σαμαροβενιζέλους. Κι αυτό γιατί μόνο όταν είσαι αυστηρός με κάποια ή κάποιον που αγαπάς, όπως στην προκειμένη περίπτωση με την Αριστερά κι όχι απαραιτήτως με το ΣΥΡΙΖΑ, μπορείς να του φανείς χρήσιμος και τον νοιάζεσαι πραγματικά. Η Αριστερά καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο καλή στο να καταγγέλλει ένα σάπιο σύστημα, αλλά κι ότι μπορεί να το ανατρέψει και να επιβάλλει πολιτικές που αναδιανέμουν τον πλούτο δίκαια και δημιουργούν ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου. Γι' αυτό και είναι απαραίτητο ο ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ή με όσες αριστερές δυνάμεις δείξουν προθυμία συνεργασίας, και να μην αναγκαστεί να συνεργαστεί με τη λάιτ ακροδεξιά τού Π. Καμμένου ή, ακόμα χειρότερα, με τα κεντροαριστεροδεξιά κατάλοιπα τύπου Ποταμιού, ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΔΗΣΟ. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να κρίνουμε αντικειμενικώς τις επιδόσεις τής Αριστεράς και νομίζω πως ύστερα από τόσες δεκαετίες που το να είσαι Αριστερός θεωρείτο ποινικό αδίκημα ή γραφικότητα έχουμε κάθε δικαίωμα να πανηγυρίζουμε για τη νίκη της και να ζητούμε να πιάσει μόνη της το τιμόνι τής εξουσίας. Τρομάζω, άλλωστε, και μόνο στη σκέψη τού τί θα επακολουθήσει αν αποτύχει και η Αριστερά...

 



 

Ε, ρε γλέντια αν Γιώργος και Βαγγέλης δεν έχουν βουλευτική ασυλία στις 26 του μηνός...

Ο Β. Βενιζέλος κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου είναι δύο άνδρες οι οποίοι ξεσκίζουν ο ένας τις σάρκες τού άλλου για τα μάτια μιας "γυναίκας", της κοινής γνώμης δηλαδή, η οποία όμως δεν θέλει ούτε καν να τους βλέπει μπροστά της. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε τον προεκλογικό του αγώνα ζητώντας από τα εναπομείναντα στελέχη του να αγνοήσουν το κόμμα τού Γ. Παπανδρέου. Καθ' όλη, όμως, τη μέχρι σήμερα εκστρατεία του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σχολιάζει τις κινήσεις τού πρώην αρχηγού του. Κι αυτό είναι λογικό αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι αν (αμήν!) το ΠΑΣΟΚ μείνει εκτός Βουλής δεν θα οφείλεται μόνο στην πόλωση που θα οδηγήσει πολλούς ψηφοφόρους στο ΣΥΡΙΖΑ και στη Ν.Δ., αλλά και στις διαρροές προς ΚΙΔΗΣΟ. Από την άλλη, ο ρεζίλης γυρίζει τη χώρα και υπόσχεται όσα υποσχόταν και το 2009, λες και στο μεσοδιάστημα δεν είχε την ευκαιρία να τα εφαρμόσει κι αντί για μια "Δανία του Νότου", όπως δεσμευόταν, παράδωσε μια "Ζιμπάμπουε του Βορρά". Το ότι σε καμιά δημοσκόπηση δεν ξεπερνά το 3% είναι σημάδι υγείας από την πλευρά των ελλήνων ψηφοφόρων, έστω κι αν θα προσδοκούσα σε ακόμα χαμηλότερα ποσοστά για τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης...

Οι δύο "αταίριαστοι φίλοι" αγωνιούν για την είσοδό τους στη Βουλή κι όχι μόνο γιατί η έλλειψη αυτογνωσίας από την οποία χαρακτηρίζονται τους οδηγεί στο να πιστεύουν ότι είναι χρήσιμοι για τον ελληνικό λαό. Αυτό που τους κάνει να λούζονται με κρύο ιδρώτα όταν μελετούν τις δημοσκοπήσεις είναι ο φόβος τής φυλακής. Ξέρουν και οι δύο καλύτερα από τον καθένα μας τις ποινικές αμαρτίες που βαραίνουν τις πλάτες τους και το μόνο που δεν θέλουν θα είναι να βρεθούν δίχως βουλευτική ασυλία από τις 26 Ιανουαρίου. Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα μια νέα μικρασιατική καταστροφή κι όμως καμιά κυβέρνηση από αυτές που διαδέχθηκαν τον ρεζίλη των Παπανδρέου δεν μπήκε στον κόπο να διερευνήσει πώς ενταχθήκαμε σε αυτό. Οχι πως έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στις εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές τής Βουλής, αλλά δεν έπρεπε, έστω για τα μάτια τού κόσμου, να συγκροτηθούν ώστε ο λαός να πληροφορηθεί περισσότερα για τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην οικονομική γενοκτονία; Αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει ήσυχη τη συνείδησή του και πιστεύει ότι οι πολιτικές αποφάσεις που έλαβε, ακόμα κι αν ήταν λανθασμένες, δεν εμπεριέχουν εγκληματικό δόλο θα όφειλε να είναι ο πρώτος που θα ζητούσε τη διερεύνηση της υπόθεσης κι ο πρώτος που θα κατάθετε. Ο ίδιος, όμως, κρατά σιγή ιχθύος επί αυτού, περιοριζόμενος στο να μυξοκλαίγεται από κανάλι σε κανάλι για το πώς τον έριξαν από την εξουσία...

Οσο για τον Β. Βενιζέλο, αν κάποιος θέλει να τον ψάξει για ποινικές ευθύνες δεν θα ξέρει από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει, ακόμα και για αδικήματα που δεν έχουν παραγραφεί. Αν τον γυρίσεις ανάποδα θα αρχίσουν να πέφτουν το ένα σκάνδαλο μετά από το άλλο, όπως για παράδειγμα των διευθετήσεων υπέρ συγγενών, όπως ο πατέρας του, και φίλων ,όπως ο Γ. Μπατατούδης, η υπόθεση των υποβρυχίων και οι χειρισμοί του στη λίστα Λαγκάρντ. Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος έχει αποδειχθεί "κατσαρίδα" μέχρι σήμερα κι έχει καταφέρει να επιβιώσει στον πολιτικό στίβο, έστω κι ως δεκανίκι τής δεξιάς. Ολα τα ωραία, όμως, κάποτε τελειώνουν κι αν ο Βαγγέλης δεν με πιστεύει ας ρωτήσει τον συντοπίτη του Ακη, τον οποίο αν η δικαιοσύνη λειτουργήσει όπως οφείλει πολύ σύντομα θα τον έχει συγκάτοικο στις φυλακές Κορυδαλλού. Κι όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί είναι όνειρό μου να δω τον ρεζίλη και τον Β. Βενιζέλο στη φυλακή (μακριά από εμένα έτσι κι αλλιώς "λογικές" τύπου κρεμάλας στην πλατεία Συντάγματος), αλλά γιατί η ατιμωρησία τής ελίτ ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. "Αμάρτησες; Κολάζεσαι", που θα έγραφε κι ο Ακης Πάνου, βασικό προαπαιτούμενο για κάθε καθεστώς το οποίο επιθυμεί να λέγεται δημοκρατικό και να τιμά το όνομά του...