Το ΠΑΣΟΚ είναι αλλού...

Μπορεί κάποια στιγμή ο Ν. Ανδρουλάκης να γίνει πρωθυπουργός. Έχουμε δει πολύ πιο περίεργα πράγματα να συμβαίνουν κι αν μη τι άλλο το σημερινό ρευστό πολιτικό τοπίο επιτρέπει στους πάντες να ονειρεύονται. Αν συμβεί, πάντως, κάτι τέτοιο καλό είναι να τον ενημερώσουν σχετικώς οι συνεργάτες του γιατί ο ίδιος είναι τόσο απορροφημένος από το να μην του φάει την προεδρία τού ΠΑΣΟΚ κάποιος από τους ουκ ολίγους δελφίνους του που μάλλον δεν θα το καταλάβει ότι θα πρέπει να μετακομίσει από τη Χαριλάου Τρικούπη στο Μέγαρο Μαξίμου. Ενδεχομένως και να το θεωρήσει υποβιβασμό, αφού ο μέχρι στιγμής βίος και πολιτεία του δείχνει πως το ταβάνι του φτάνει ως τον έκτο όροφο του γραφείου του...

Ο Ανδρουλάκης θα βρεθεί στη ΔΕΘ ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης γιατί το κόμμα που εκλέχθηκε σε αυτήν τη θέση το 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε να αυτοκτονήσει για να διασωθεί η πολιτική καριέρα τού επί 15 χρόνια προέδρου του. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, δεν μπορεί να πείσει ακόμα κι αυτούς που το βλέπουν με τον ιδεαλισμό των πολιτικών ορφανών τού Ανδρ. Παπανδρέου πως αποτελεί αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική... 

Την ώρα που η ΝΔ καταρρέει δεν μπορεί καν να αποκομίσει οφέλη από την τακτική τού ώριμου φρούτου. Στις ΜΕΘ κυκλοφορεί πολύ περισσότερη θέληση για ζωή από όποια βούληση στο πάλαι ποτέ Κίνημα για να κοπούν παθογένειες δεκαετιών...

Για να μην πολυλογώ, δεν είναι ο Ανδρουλάκης που δεν μπορεί, είναι ο συνολικός οργανισμός που λέγεται ΠΑΣΟΚ, ακόμα και υπό άλλη ηγεσία. Είναι γερασμένος, συμβιβασμένος, ανέμπνευστος, διαχειριστικός, εν τέλει λίγος. Όπως κι αν έχει, σε καμία περίπτωση δεν έχει τα φόντα να ηγηθεί της κεντροαριστεράς. Αν μη τι άλλο, γιατί οι περισσότεροι ψηφοφόροι, μέλη και στελέχη του ανήκουν στην κεντροδεξιά...

 

 

Γιωργάκης Μητσοτάκης...

Τον Οκτώβριο του 2009 ο Γ. Παπανδρέου είχε κερδίσει τις εκλογές με μεγαλύτερο ποσοστό και μεγαλύτερη διαφορά από τη ΝΔ σε σύγκριση με τα αντίστοιχα μεγέθη με τα οποία κέρδισε ο Κ. Μητσοτάκης το 2019. Ήταν, εξάλλου, επικεφαλής ενός κόμματος το οποίο είχε σχεδόν μονοπωλήσει την εξουσία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, γεγονός που το καθιστούσε κράτος εν κράτει. Κι όμως, εξαιτίας της μνημονιακής επέλασης και των ευθυνών που αποδόθηκαν τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου- εν πολλοίς δικαίως- το πάλαι ποτέ Κίνημα καταποντίστηκε στις αμέσως επόμενες εκλογές τού 2012...

Η ΝΔ δεν θα καταρρεύσει, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, τόσο σαρωτικά όσο το ΠΑΣΟΚ πριν μία δεκαετία κι αυτό γιατί δεν υπάρχει ένας ΣΥΡΙΖΑ της δεξιάς για να ενσωματώσει το ποτάμι τής οργής για τις κυβερνητικές πολιτικές, στο οποίο αργά ή γρήγορα θα φτάσουμε όταν περάσει η φάση τής αμηχανίας. Ημέρα με την ημέρα, όμως, παράλειψη με την παράλειψη, παραδοχή με την παραδοχή- όπως του Αδ. Γεωργιάδη για το άνευ όρων άνοιγμα του τουρισμού- αποδομείται το αφήγημα περί Μωυσή, το οποίο αντικαθίσταται από το πιο ρεαλιστικό τού ολετήρα... 

Στην πρώτη φάση ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε το στοίχημα γιατί μας έκλεισε στα σπίτια μας, συντρίβεται ωστόσο στη δεύτερη γιατί έπραξε ελάχιστα τόσο για την πρόληψη όσο και για την αντιμετώπιση του νέου κύματος της πανδημίας. Και το ακόμα συγκλονιστικότερο είναι πως δεν επρόκειτο για αμέλεια, αλλά για σχέδιο επιβολής νεοφιλελεύθερων λογικών, που δεν του βγαίνει όπως θα το ήθελε...

Ο πρωθυπουργός είναι πολλά πράγματα, αλλά χαζός δεν είναι, όπως θα έπρεπε ήδη να έχει αντιληφθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο εκπαραθύρωσε από την εξουσία. Γι' αυτό και θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές το συντομότερο δυνατό, ακόμα και με το πρώτο τσίμπημα του εμβολίου στον πρώτο εμβολιαζόμενο... 

Το ζητούμενο, συνεπώς, είναι η άμεση αντιστροφή τού αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου των προηγούμενων χρόνων σε αντιμητσοτακικό, με δεδομένη και την απλή αναλογική που επιβάλλει κυβερνητικές συνεργασίες. Τώρα είναι η ώρα ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ- ΜέΡΑ 25 κι όποιος άλλος το επιθυμεί να καθίσουν σε ένα τραπέζι, να εντοπίσουν αυτά που τους ενώνουν, που πιθανόν να είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν, και να καταθέσουν άμεσα στο λαό εναλλακτική πρόταση εξουσίας την οποία θα εφαρμόσει η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση... 

 

Σε όποιον του αρέσει να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα...

Παρά τα ευχολόγια και τους ύμνους, για παράδειγμα με αφορμή τη γιορτή τής μητέρας, η θέση τής γυναίκας στην κοινωνία μας δεν είναι στην πράξη ισότιμη με αυτή του άνδρα. Οι προκαταλήψεις και οι διαφοροποιήσεις, όπως στις εργασιακές αποδοχές, παραμένουν, μολονότι βαίνουν μειούμενες. Γι' αυτό και είναι ακόμα, δυστυχώς, απαραίτητες οι ποσοστώσεις σε διάφορες περιπτώσεις ούτως ώστε ο νόμος να επιβάλλει την αναλογική ισότητα που αρνείται στο γυναικείο πληθυσμό ο ανδροκρατούμενος κόσμος μας...

Από την άλλη, όμως, το γυναικείο κίνημα και οι πρόθυμοι συμπαραστάτες του αρκετές φορές χάνουν το δίκιο τους επιλέγοντας την πολιτική ορθότητα να καθορίζει το σύνολο των τοποθετήσεών τους. Όποιος επιλέγει ως στάση ζωής να προσβάλλεται μπορεί να προσβληθεί με τα πάντα, ακόμα και με την περιλάλητη διαφήμιση της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η οποία δεν μου άρεσε λόγω του δασκαλίστικου ύφους της, αλλά δεν θα ζητούσα ποτέ την απαγόρευσή της. Θα μπορούσε να πιέζει τον Χρήστο Λούλη να βγει στην πλατεία ο κολλητός του κι όχι η κοπέλα του ή θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί μια γυναίκα που θα την πίεζε το αγόρι της και τότε κάποιοι ενδεχομένως να έκαναν τη συζήτηση για το αν οι άνδρες προβάλλονται στερεοτυπικά ως ανεύθυνοι σε σχέση με τις πιο γειωμένες γυναίκες κι επομένως εκείνες στερούνται φαντασίας κι επαναστατικής διάθεσης...

Η υπερβολή δεν βοήθησε τις γυναίκες ούτε στην περίπτωση του κινήματος "Me too", όταν οι καταγγελίες για σεξουαλική εκμετάλλευση για την προώθηση της καριέρας τους ύστερα από δύο και τρεις δεκαετίες κι από καλλιτέχνιδες με λίγο ταλέντο είναι λογικό να αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό. Δεν αντιλέγω πως υπάρχει γυναικεία θυματοποίηση κι αρκετές ένιωσαν πιο έντονη την ανδρική βία πάνω τους κατά τις ημέρες τού εγκλεισμού. Το κυνήγι, ωστόσο, της αυτοθυματοποίησης δεν οδηγεί στην ισότητα, αλλά στην αυτοπεριθωριοποίηση...

Χαζός ο Γιωργάκης ή αυτοί που θα ξαναψηφίσουν τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης;

Το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για κανέναν, αλλά δεν θεωρώ πως ο ρεζίλης των Παπανδρέου μας έβαλε στο ΔΝΤ γιατί αγαπά περισσότερο την πατρίδα τής μητέρας του από εκείνη του πατέρα του. Το ότι γνώριζε τη δύσκολη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας πριν τις εκλογές τού 2009 δεν τον καθιστά απαραιτήτως πειθήνιο όργανο των αμερικανών και του ΔΝΤ. Προφανώς και δεν είναι αντιαμερικανός, κάθε άλλο μάλιστα όπως φρόντισε να αποδείξει κατά την πρωθυπουργία του και με το σνομπάρισμα της Ρωσίας, αλλά αν ήταν κάθε αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, να είναι πλοκάμι θεωριών συνωμοσίας μόνο και μόνο λόγω των ανέξοδων υποσχέσεών του οι οποίες μετατρέπονται στο "παραλάβαμε καμένη γη" όταν κατακτά την εξουσία, τότε δεν θα έπρεπε να μείνει σχεδόν κανένας στο απυρόβλητο. Μόνο οι αφελείς, άλλωστε, πιστεύουν ότι οι εκλογές κερδίζονται αν υποσχεθείς στο πόπολο αίμα και δάκρυα...

Η ευφυία, εξάλλου, του ρεζίλη των Παπανδρέου μπορεί να μη συγκρίνεται με αυτή του πατέρα ή του παππού του, αλλά αυτό δεν τον κάνει αυτομάτως και ηλίθιο. Το να ξεπερνούσε, άλλωστε, όχι μία αλλά δύο χαρισματικές προσωπικότητες θα ήταν ένας άθλος που όμοιός του δεν έχει καταγραφεί ξανά στην παγκόσμια ιστορία. Ο Β. Βενιζέλος, εξάλλου, θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα γιατί έχει πέσει θύμα και στο παρελθόν, αμέσως μετά από τις εκλογές τού 2007, της οίησής του να πιστέψει ότι ο ίδιος ως ένας μακιαβελικός Ιζνογκούντ θα ξαπόστελνε εύκολα από το ΠΑΣΟΚ τον άνθρωπο που το θεωρεί οικογενειακή του κληρονομιά. Αν στο προσεχές συνέδριο γίνει ψηφοφορία για την αλλαγή προέδρου ο Γιώργος θα επανακτήσει τα απομεινάρια τού πάλαι ποτέ Κινήματος για πλάκα. Κι αν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση κατεβεί ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή κάποιου άλλου κόμματος θα αποσπάσει ένα σημαντικό ποσοστό ψήφων, που μπορεί να είναι και διψήφιο. Και τότε ο χαζός δεν θα είναι ο ρεζίλης των Παπανδρέου, αλλά το λούμπεν προλεταριάτο που θα έχει επαναφέρει στην κεντρική πολιτική σκηνή τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης μόνο και μόνο γιατί φέρει το επώνυμο Παπανδρέου, έχει ένα συμπαθητικό χαμόγελο και είναι καλογυμνασμένος...

Δεν αμφισβητώ πως κάποιες από τις ιδέες τού Γιώργου, όπως αυτή για την πράσινη ανάπτυξη, ήταν καλές. Δεν τον μέμφομαι ούτε για το "λεφτά υπάρχουν" γιατί πράγματι υπάρχουν αν υπάρξει και η πολιτική βούληση δίκαιης αναδιανομής τού πλούτου. Του έλειπαν, όμως, πάντοτε η μεθοδικότητα, η εργατικότητα, η αποφασιστικότητα και η στοχοπροσήλωση ώστε οι εμπνεύσεις του να περάσουν από την θεωρία στην πράξη. Κι ας μην συζητήσω καλύτερα για την επιλογή των συνεργατών του, οι οποίοι πλην εξαιρέσεων δεν θα έκαναν ούτε για θυρωροί σε πολυκατοικία. Κάποια στιγμή πρέπει να δικαστεί για την υπογραφή τού μνημονίου προκειμένου να εξακριβωθεί αν το τεράστιο σφάλμα του ήταν προϊόν εξυπηρέτησης αλλότριων σκοπιμοτήτων ή "απλώς" μιας πολύ λαθεμένης στρατηγικής απεμπλοκής του από το βάρος ριζοσπαστικών προεκλογικών του διακηρύξεων. Δεν ζητώ, ωστόσο, απαραιτήτως να καταδικαστεί ούτε βεβαίως να τον δω κρεμασμένο στην πλατεία Συντάγματος, πόσω μάλλον όταν εκείνοι που το απαιτούσαν πριν τρία-τέσσερα χρόνια είναι οι ίδιοι που εμφανίζονται πρόθυμοι να τον ξαναψηφίσουν σήμερα για να "σώσει" εκ νέου την Ελλάδα. Ποιός αμφιβάλλει, εξάλλου, πως αν ο ρεζίλης είχε κάνει το περιλάλητο δημοψήφισμα το 2011 θα το κέρδιζε; Δεν περιμένω, άλλωστε, και πολύ καλύτερα πράγματα από ένα λαό με μνήμη χρυσόψαρου, πολιτική συγκρότηση νήπιου και ταξική συνείδηση ραγιά. Κι εν τέλει αυτό είναι το σοβαρότερο πρόβλημα για τη δημοκρατία μας κι όχι τα "λαμόγια οι πολιτικοί", τους οποίους εξακολουθούμε να ψηφίζουμε από ατομικό συμφέρον, εθελοδουλία και τρόμο για το πραγματικά καινούριο που ακόμα δεν λέει να φανεί γιατί στην ουσία δεν το αποζητούμε...