Θείοι κι ακοινώνητοι...

Η καλή ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο είτε για να μην αρρωστήσει κάποιος είτε για να θεραπευτεί από μία αρρώστια. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν αμφιβάλλω πως η βαθιά θρησκευτική πίστη μπορεί να βοηθά τον πιστό να ξεπερνά δυσκολίες όπως ο κοροναΐός. Η ευνομούμενη, όμως, πολιτεία, ιδίως αν παριστάνει την ανεξίθρησκη, δεν μπορεί να βασίζεται στο βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών της ώστε να επιτρέπει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, μαζικές εκδηλώσεις όπως η θεία κοινωνία ή ο εκκλησιασμός...

Θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι πίσω από την απόφαση της ιεράς συνόδου κρύβεται μόνο η αγωνία για να μην τρωθεί το θρησκευτικό συναίσθημα του ποιμνίου της. Εδώ μιλάμε για μια ξεκάθαρη επίδειξη εξουσίας από μια επιχείρηση- περί αυτού στην ουσία πρόκειται- που έχει καλομάθει να της κάνουν όλα τα χατίρια, δεξιοί κι Αριστεροί κυβερνώντες. Είναι τέτοιος, μάλιστα, ο βαθμός αποθράσυνσής της που δεν διστάζει να παίξει και με ένα θέμα δημόσιας υγείας για να επιβεβαιώσει ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη βαθιά φονταμενταλιστική χώρα...

Την ίδια ώρα, έχουν βρει πάτημα τα πιο συντηρητικά στοιχεία τής κοινωνίας μας, που δεν είναι και λίγα αν λάβουμε υπόψη τον κακό χαμό στον Έβρο και στα νησιά, να μας πουν πως αυτά συμβαίνουν όταν αφήνουμε το σπίτι και την οικογένειά μας και βγαίνουμε στους δρόμους ή ταξιδεύουμε. Ναι, ο κοροναΐός είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος από πολλές απόψεις.

Ας μην του επιτρέψουμε, όμως, όχι μόνο να μας γεμίσει με φόβο, αλλά και να μας επιστρέψει σε έναν απομονωτισμό που είναι τόσο ξένος με τις δυνατότητες που μας προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες. Η αντίληψη, άλλωστε, ότι η ευτυχία βρίσκεται σε κλειστά φρούρια είναι που μας έχει γεμίσει με τόσο μίσος και στη διαχείριση του προσφυγικού...

Αγαπάμε την Ελλάδα, αλλά όχι τους νησιώτες και τους ενοικιαστές της...

Ρωτώντας έναν μέσο Έλληνα στο δρόμο αν αγαπά την πατρίδα του, θα σου απαντήσει θετικώς και με βεβαιότητα μάλιστα και μπορεί και να βρίσει και κανέναν τουρκαλά για να στο αποδείξει. Αν, όμως, του ζητήσεις να φιλοξενηθούν κοντά στο σπίτι του αιτούντες άσυλο για να αποσυμφορηθούν τα νησιά ή να χαμηλώσει το υπέρογκο ενοίκιο που ζητά από κάποιον συμπατριώτη του θα σφυρίξει αδιάφορα, στην καλύτερη περίπτωση. Είμαστε, δηλαδή, Έλληνες μέχρι να πληγούν τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά μας...

Πού είναι ο πατριωτισμός μας, αφού έτσι κι αλλιώς τον ανθρωπισμό μας για τους ικέτες τής Γης τον θεωρούμε εθνομηδενιστικό, όταν αρνούμαστε να ξαλαφρώσουμε τους νησιώτες από το δυσανάλογο βάρος που έχουν αναλάβει εκ των πραγμάτων; Πώς μπορούμε να κατηγορούμε τους Ευρωπαίους γιατί δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες όταν δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο με συνέλληνές μας; Και μέχρι πότε θα αναγκάζουμε συμπατριώτες μας να δίνουν 400 ευρώ για ένα δώμα προκειμένου να θησαυρίζουμε χωρίς κόπο κι αφορολόγητα;...

Αγαπάμε την Ελλάδα ως μια ιδέα αφηρημένη, την οποία διδασκόμαστε να αγαπάμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Όταν, όμως, αυτή εξειδικεύεται στους ανθρώπους της, τότε την περιορίζουμε στην πόλη, στο χωριό και στην οικογένειά μας και προκρίνουμε το εγγύτερο από το πιο μακρινό. Κάπως έτσι και η Ελλάδα γίνεται κάτι το ξένο, το οποίο καταστρέφεται από τους άλλους αποκλειστικώς γιατί εμείς πιστεύουμε ότι τη σώζουμε παριστάνοντας τη στρουθοκάμηλο...

Η Χρυσή Αυγή δεν θα χρειαστεί καν να περιοδεύσει στα νησιά...

Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίζεις συλλήβδην φασίστες τούς κατοίκους ενός νησιού επειδή ορισμένοι, όσοι κι αν ήταν αυτοί, ήθελαν να κάψουν ζωντανούς πρόσφυγες και μετανάστες. Και είναι, επίσης, πολύ εύκολο να τα βάζεις με τους κατοίκους των νησιών που έχουν υποστεί τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές από την άνεση της Αθήνας ή οποιασδήποτε άλλης περιοχής στα ηπειρωτικά τής χώρας...

Ούτε το πρόβλημα θα λυθεί αν ο Ν. Τόσκας δώσει εντολή να απομακρυνθούν από δρόμους και πλατείες οι απελπισμένοι τής Γης. Και πού θα πάνε δηλαδή; Στα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης ή να τους ρίξουμε στη θάλασσα κι ας σωθούν όσοι ξέρουν κολύμπι κι έχουν δυνάμεις;...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην αντιπολίτευση είχε σηκώσει τον κόσμο ανάποδα, και πολύ έκανε, για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Αμυγδαλέζα. Η κατάσταση σήμερα στη Μόρια και σε άλλους καταυλισμούς είναι η ίδια ή και χειρότερη, δίχως βεβαίως η ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικώς την ελληνική κυβέρνηση...

Σε ευφημιστικά αποκαλούμενα "καμπ" στοιβάζονται μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ενώ αυτά δεν μπορούν να φιλοξενήσουν με όρους στοιχειώδους ανθρωπισμού περισσότερους από μερικές χιλιάδες. Η Ευρώπη έχει κλείσει τα σύνορά της, την ίδια ώρα που βομβαρδίζει τη Συρία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις προσφυγικές ροές...

Το ελληνικό κράτος, ωστόσο, συνελήφθη παντελώς απροετοίμαστο για να αναλάβει ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα κι ακόμα και τόσα χρόνια αργότερα δεν μπορούν να συντονιστούν οι φορείς του μεταξύ τους και με τις ΜΚΟ προκειμένου να δίνονται λύσεις. Πόσοι πρόσφυγες ακόμα θα χωρέσουν όπως όπως στα νησιά μέχρι να μετεγκατασταθούν στη χώρα; Πότε θα καταλάβουν οι φιλήσυχοι πολίτες των αστικών κέντρων πως αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση η Χρυσή Αυγή δεν θα χρειαστεί καν να περιοδεύσει στα νησιά για να συγκεντρώσει τρομακτικά ποσοστά;...

 

Μπακάληδες που διέλυσαν την Ευρώπη για να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές θα γράψουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος...

Δεν έχω σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά δεν χρειάζεται να έχεις βγάλει το Χάρβαρντ όπως ο άθλιος Κούλης- τo πέτυχε δίχως να ξέρει τον εμπνευστή τής διάκρισης των εξουσιών, το οποίο από μόνο του είναι ένα κατόρθωμα- για να κατανοείς ότι ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος χρειάζεται ένα θετικό κίνητρο για να αποδώσει καλύτερα. Αυτό σημαίνει πως δεν θα γίνει πιο παραγωγικός αν τον απειλείς, για παράδειγμα, κάθε τόσο πως θα τον απολύσεις, θα του μειώσεις το μισθό ή θα του επιβάλεις έναν έξτρα φόρο, παρά μόνο αν του υποσχεθείς πως θα πάρει αύξηση ή θα λάβει ένα επιπλέον μπόνους στην περίπτωση που είναι πιο αποτελεσματικός...

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν θα ξεχρεώσει ποτέ και η οικονομία της δεν θα επιστρέψει στην ισχυρή, βιώσιμη και κοινωνικώς δίκαιη ανάπτυξη αν οι δανειστές της δεν της επιτρέπουν ούτε καν να βγει λίγο στον αφρό για να πάρει ανάσα. Η εφάπαξ 13η σύνταξη και η αναστολή τής αύξησης του ΦΠΑ στα πληγέντα από το προσφυγικό νησιά δεν θα σώσουν από μόνα τους το λαό. Ούτε, ωστόσο, θα εκτροχιάσουν το πρόγραμμα και ούτε αυτό σημαίνει πως το ελληνικό χρέος είναι δήθεν βιώσιμο γι' αυτό και η κυβέρνηση το έχει ρίξει στις παροχές...

Με αυτόν τον τρόπο σκέφτονται μόνο μπακάληδες που θέλουν να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές παριστάνοντας τους αντιλαϊκιστές. Αυτοί, όμως, φαίνεται πως κυβερνούν την Ευρώπη και την οδηγούν στα βράχια, βυθισμένοι όπως είναι στη φαύλη υποκρισία τους. Γιατί τι άλλο από υποκρισία είναι να επιχειρείς να αποσιωπήσεις ότι η συμφωνία τού καλοκαιριού τού 2015 προέβλεπε ξεκάθαρα και την απομείωση του χρέους, την ίδια ώρα που έχεις κάνει σημαία σου πως τα ελάχιστα που μπορεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση για να ανακουφίσει ευπαθείς κατηγορίες τού πληθυσμού παραβιάζουν το τρίτο μνημόνιο;...

Την ίδια στιγμή, εξάλλου, που και το Ευρωκοινοβούλιο συμφώνησε ότι δεν είναι δυνατό η χώρα μας να αποτελεί εξαίρεση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο όσον αφορά την εργασιακή νομοθεσία κάποιοι ηγετίσκοι- γιατί ως τέτοιους θα τους κρίνει η Ιστορία- ζητούν κι άλλο αίμα, μέχρι αυτό να στραγγίξει και πάνω στα απομεινάρια του να οικοδομήσουν μια Ευρώπη που θα θυμίζει τους χειρότερους εφιάλτες όσων την αναγέννησαν μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ναι, η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει μνημονιακές μεταρρυθμίσεις που κινούνται προς την θετική κατεύθυνση, όπως για τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης και της απονομής τής Δικαιοσύνης ή για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που δεν έχουν λόγο ύπαρξης ή είναι ανίκανοι και πρέπει να απολυθούν, συντάξεις που δικαιολογημένα κόβονται, επαγγελματικές ομάδες που τυγχάνουν ιδιαίτερης φορολογικής αντιμετώπισης δίχως να προσφέρουν όσα θα μπορούσαν στο δημόσιο ταμείο ή γραφειοκρατία που πρέπει να περιοριστεί για να γίνουν επενδύσεις. Όταν, όμως, αφαιρείς από το λαό το δικαίωμα στην αισιοδοξία για το μέλλον του τότε στην ουσία διαλύεις κάθε πιθανότητα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του...

Όταν ο μέσος Έλληνας σπαταλά την καθημερινότητά του για να εφευρίσκει μεθόδους επιβίωσης, πότε θα βρει χρόνο για να δημιουργήσει και να καινοτομήσει; Φυσικά και υπάρχουν συμπατριώτες μας που δεν αφήνουν τη μαυρίλα να τους καταπλακώσει, αλίμονο ωστόσο αν το κράτος- εθνικό ή υπερεθνικό- επαφίεται στην ατομική δύναμη του χαρακτήρα ενός εκάστου των πολιτών του και δεν τους δίνει τα εφόδια για να μεγαλουργήσουν. Λέω όχι σε ένα κράτος- "πατερούλη", το όχι μου όμως είναι ακόμα πιο βροντώδες στο κράτος- τύραννο που σκοτώνει τα παιδιά του αντί να τους προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια. Με αυτούς που κυβερνούν την Ευρώπη το πιο αισιόδοξο σενάριο είναι πως θα έχει διαλυθεί μέχρι το τέλος τού 2017. Το πιο απαισιόδοξο δεν θέλω ούτε καν να το σκέφτομαι...

    

Αυτήν τη φορά το πιστόλι να 'ναι γεμισμένο Αλέξη...

"Είμαστε κατά τής λιτότητας, αλλά μειώστε αφορολόγητο και κόψτε συντάξεις". "Η Ελλάδα επιλέγει το μείγμα των μέτρων, αλλά πάρτε νέα φορομέτρα για πλεονάσματα εις το διηνεκές". "Η χώρα σας δεν είναι αποικία και οι κυβερνήσεις σας ασκούν την οικονομική πολιτική, αλλά ο Τσίπρας έπρεπε να μας ρωτήσει για τη 13η σύνταξη και την αναστολή τού ΦΠΑ στα νησιά". Το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι έχουν αποτύχει με τα ελληνικά προγράμματα από δόλο επιβολής τού νεοφιλελευθερισμού κι από άγνοια γύρω από την ελληνική πραγματικότητα. Δεν έχουν πέσει μέσα σε καμία πρόβλεψή τους για την ελληνική οικονομία, ωστόσο εξακολουθούν να πολιτεύονται σαν να είναι οι φωτεινοί παντογνώστες κι όλοι οι υπόλοιποι ηλίθιοι...

Η κοινωνική συνοχή βρίσκεται στο όριο της διάλυσης, αλλά επιμένουν να απαιτούν ένα δρόμο φτωχοποίησης που προαναγγέλλει τα χειρότερα. Ανεξαρτήτως αν τα αποδεχθεί η κυβέρνηση Τσίπρα ή όποια άλλη κυβέρνηση, τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% δεν θα "ζήσουν" για να δουν το 2028, όπως ονειρεύεται ο Β. Σόιμπλε. Πολύ πιθανόν να μην "δουν" ούτε το 2018, πάλι ανεξαρτήτως του πώς θα κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Κι αυτό γιατί οι εξελίξεις στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, εφόσον δεν αλλάξουν οι προτεραιότητες του Βερολίνου, θα είναι ραγδαίες εντός τού 2017. Ενδεχομένως να είναι ακόμα κι αν η γερμανική νομενκλατούρα υποχωρήσει, αφού το κουτί τής Πανδώρας έχει ανοίξει κι από μέσα ήδη βγαίνουν δαίμονες διάλυσης...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διαθέτει τη λαϊκή νομιμοποίηση για να υπογράψει τέταρτο μνημόνιο, το οποίο θα δεσμεύει με νέα δημοσιονομικά μέτρα για μετά το 2018. Το ΔΝΤ έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως πρέπει να γίνουν σοβαρότερα βήματα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής ή πως το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Συνεχίζει, όμως, να προτείνει λύσεις τού τύπου "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Η μείωση του αφορολόγητου, για παράδειγμα, στα 5.000 ευρώ αντί τής επιτάχυνσης της παροχής κινήτρων για τη χρήση πλαστικού χρήματος ή μια νέα οριζόντια μείωση συντάξεων κι όχι στοχευμένη σε εκείνους που έγιναν συνταξιούχοι από τα 45 με "χρυσές" εθελούσιες εξόδους δίχως να καταβάλουν ευρώ από την τσέπη τους για εισφορές απέχουν παρασάγγας από το να επιτευχθεί ο στόχος τής κοινωνικής δικαιοσύνης, ο οποίος άλλωστε δεν αποτελεί προτεραιότητα από την πλευρά των δανειστών. Το να βγαίνουν, εξάλλου, κάθε τρεις και λίγο "golden boys" αξιωματούχοι των θεσμών και η πολιτική ηγεσία τους και να υμνεί τις θυσίες των Ελλήνων την ίδια ώρα που τους επιβάλλει νέες θυσίες δεν διαφέρει από το σφάξε με αγά μου να αγιάσω...

Όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει πως "δεν θα ρωτήσουμε κανέναν για να δώσουμε σε όσους έχουν ανάγκη", πώς μπορεί να διαφωνήσει ο μέσος πολίτης; Το ερώτημα, ωστόσο, είναι τι γίνεται εφόσον ο συμβιβασμός ΔΝΤ- Γερμανίας είναι βασανιστικά ετεροβαρή εναντίον μας. Ένα είναι σίγουρο: δεν μπορεί να επαναληφθεί η κατάληξη της διαπραγμάτευσης του 2015 γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα επιβεβαιωθεί για μια ακόμα φορά ο πολυχρησιμοποιημένος αφορισμός τού Μαρξ για την Ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα...

Η ευκταία λύση είναι να ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση χωρίς η κυβέρνηση να παραβιάσει κάποιες από τις "κόκκινες γραμμές" της. Στην περίπτωση, όμως, που αυτό δεν επιτευχθεί το δημοψήφισμα και η υπογραφή μνημονίου θα ενθουσιάσει μόνο τους παρελθοντολάγνους κι όχι εκείνους που εκτιμούν πως δεν μπορείς να δίνεις τις ίδιες απαντήσεις όταν οι καταστάσεις έχουν αλλάξει. Με λίγα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας, εν όψει και των τετ α τετ διαβουλεύσεών του με τη Ανγκ. Μέρκελ τις προσεχείς ημέρες, οφείλει να δείχνει, αν δεν την αισθάνεται πράγματι, σιγουριά για το ότι θα φτάσει στη ρήξη αν οι "εταίροι" εμμείνουν σε αδιέξοδες πολιτικές. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχει επαναλάβει το λάθος τού περασμένου καλοκαιριού, όταν απειλούσε με άδειο "πιστόλι"...