Μητσοτάκη γελιέσαι...

Ο μέσος Έλληνας πληρώνει μερικές εκατοντάδες ευρώ για ρεύμα, δυόμισι ευρώ το λίτρο τη βενζίνη, δεν έχει λεφτά για να πάει διακοπές, ούτε καν για να πληρώσει το ενοίκιό του, αλλά θα ψηφίσει Κ. Μητσοτάκη στις εκλογές. Ούτε στο Μαξίμου πιστεύουν στο ψέμα τους, γι' αυτό και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο ο πρωθυπουργός θα θελήσει να αυτοκτονήσει πολιτικώς μέσω πρόωρων εκλογών. Δεν αποκλείω καθόλου να επιλέξει την εξάντληση της τετραετίας με την προσδοκία τού εκλογικού θαύματος...

Η προπαγάνδα δεν γεννήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη ούτε θα πεθάνει όταν έρθει λίαν συντόμως το δίκαιο πολιτικό του τέλος. Υπήρχε και θα υπάρχει όσο η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τις επιθυμίες τής εκάστοτε εξουσίας. Ποτέ, όμως, στα χρόνια τής μεταπολίτευσης τουλάχιστον, η εικονική πραγματικότητα που φιλοτεχνεί η εγχώρια διαπλοκή, άλλοτε επιτυχημένα και τις περισσότερες φορές όχι, δεν ήταν τόσο εκ διαμέτρου αντίθετη με την πραγματική πραγματικότητα...

Έξω και μακριά από το Μαξίμου, τα τηλεοπτικά στούντιο, τα γραφεία τής ΝΔ και των δημοσκοπικών εταιρειών ζει μια κοινωνία που βράζει από οργή. Κι όσο κι αν δεν εμπιστεύεται το ΣΥΡΙΖΑ όσο τον εμπιστευόταν το 2015, δεν πρόκειται να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που είναι φανερό ποιες είναι οι ταξικές της προτεραιότητες. Γι' αυτό και το βράδυ των εκλογών προμηνύονται περισσότερα δάκρυα στα κανάλια κι από το βράδυ τού δημοψηφίσματος...

 
 

Αγαπάμε την Ελλάδα, αλλά όχι τους νησιώτες και τους ενοικιαστές της...

Ρωτώντας έναν μέσο Έλληνα στο δρόμο αν αγαπά την πατρίδα του, θα σου απαντήσει θετικώς και με βεβαιότητα μάλιστα και μπορεί και να βρίσει και κανέναν τουρκαλά για να στο αποδείξει. Αν, όμως, του ζητήσεις να φιλοξενηθούν κοντά στο σπίτι του αιτούντες άσυλο για να αποσυμφορηθούν τα νησιά ή να χαμηλώσει το υπέρογκο ενοίκιο που ζητά από κάποιον συμπατριώτη του θα σφυρίξει αδιάφορα, στην καλύτερη περίπτωση. Είμαστε, δηλαδή, Έλληνες μέχρι να πληγούν τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά μας...

Πού είναι ο πατριωτισμός μας, αφού έτσι κι αλλιώς τον ανθρωπισμό μας για τους ικέτες τής Γης τον θεωρούμε εθνομηδενιστικό, όταν αρνούμαστε να ξαλαφρώσουμε τους νησιώτες από το δυσανάλογο βάρος που έχουν αναλάβει εκ των πραγμάτων; Πώς μπορούμε να κατηγορούμε τους Ευρωπαίους γιατί δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες όταν δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο με συνέλληνές μας; Και μέχρι πότε θα αναγκάζουμε συμπατριώτες μας να δίνουν 400 ευρώ για ένα δώμα προκειμένου να θησαυρίζουμε χωρίς κόπο κι αφορολόγητα;...

Αγαπάμε την Ελλάδα ως μια ιδέα αφηρημένη, την οποία διδασκόμαστε να αγαπάμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Όταν, όμως, αυτή εξειδικεύεται στους ανθρώπους της, τότε την περιορίζουμε στην πόλη, στο χωριό και στην οικογένειά μας και προκρίνουμε το εγγύτερο από το πιο μακρινό. Κάπως έτσι και η Ελλάδα γίνεται κάτι το ξένο, το οποίο καταστρέφεται από τους άλλους αποκλειστικώς γιατί εμείς πιστεύουμε ότι τη σώζουμε παριστάνοντας τη στρουθοκάμηλο...