Η γυναικούλα μου, ο αντρούλης μου, αλλά είμαστε κατά της ιδιοκτησίας...

Η "γυναίκα μου" ή ο "άντρας μου". Πόση ιδιοκτησιακή λογική κρύβεται πίσω από αυτές τις εκφράσεις κατά τα άλλα απαυδισμένων συμπολιτών μας από κακοποιητικές συμπεριφορές άλλων. Δεν ισχυρίζομαι πως πίσω από το "γυναικούλα μου" ή το "αντρούλης μου" κρύβεται κι ένας κακοποιητής, η αρχή όμως του κακού κρύβεται πίσω από την άρνηση της σύνθετης ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και των αναγκών της προς χάρη ενός ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που μισεί το σώμα και τις επιθυμίες του. Όταν αντιμετωπίζουμε και τις ανθρώπινες σχέσεις ως ενός είδους εμπορική συναλλαγή μην απορούμε όταν βλέπουμε σε ποιες ακραίες συμπεριφορές μπορεί να οδηγήσει αυτός ο δρόμος...

Όποιος ισχυρίζεται πως σκοτώνει από αγάπη δεν έχει αγαπήσει ούτε τον εαυτό του, κυρίως αυτόν. Αν τον αγαπούσε, δεν θα μπορούσε να στερήσει τους άλλους από τους δικούς τους εαυτούς. Αυτός ο κόσμος, όμως, είναι γεμάτος από "ξέρεις ποιος είμαι εγώ". Κι αν οι άντρες είναι συνήθως αυτοί που σκοτώνουν ούτε οι γυναίκες είναι απαλλαγμένες από το αμάρτημα της αυταρέσκειας...

Έτσι κι αλλιώς ζούμε σε ένα σύστημα που υποθάλπει την αγάπη για την ιδιοκτησία, η οποία προφανώς και δεν περιορίζεται στα λεφτά ή στα οικόπεδα. Κι αν η έννοια της ιδιοκτησίας τού οτιδήποτε είναι από μόνη της προβληματική, φανταστείτε πόσο ανησυχητικές διαστάσεις προσλαμβάνει όταν αφορά και τους ανθρώπους... 

Ούτε, βεβαίως, περιορίζεται στις οικογενειακές σχέσεις, αλλά επεκτείνεται στις φιλικές, στις κοινωνικές, στις επαγγελματικές, στις πολιτικές. Με λίγα λόγια, έχουμε οικοδομήσει ένα σύστημα στο οποίο αποδεχόμαστε την εξάρτηση, ακόμα κι όταν κλείνουμε τα μάτια από αηδία μπροστά στις ακραίες εκδηλώσεις της. Όταν το κάνουμε κι αυτό και δεν το αποδεχόμαστε ως κάτι το φυσιολογικό... 

 

Αγαπάμε την Ελλάδα, αλλά όχι τους νησιώτες και τους ενοικιαστές της...

Ρωτώντας έναν μέσο Έλληνα στο δρόμο αν αγαπά την πατρίδα του, θα σου απαντήσει θετικώς και με βεβαιότητα μάλιστα και μπορεί και να βρίσει και κανέναν τουρκαλά για να στο αποδείξει. Αν, όμως, του ζητήσεις να φιλοξενηθούν κοντά στο σπίτι του αιτούντες άσυλο για να αποσυμφορηθούν τα νησιά ή να χαμηλώσει το υπέρογκο ενοίκιο που ζητά από κάποιον συμπατριώτη του θα σφυρίξει αδιάφορα, στην καλύτερη περίπτωση. Είμαστε, δηλαδή, Έλληνες μέχρι να πληγούν τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά μας...

Πού είναι ο πατριωτισμός μας, αφού έτσι κι αλλιώς τον ανθρωπισμό μας για τους ικέτες τής Γης τον θεωρούμε εθνομηδενιστικό, όταν αρνούμαστε να ξαλαφρώσουμε τους νησιώτες από το δυσανάλογο βάρος που έχουν αναλάβει εκ των πραγμάτων; Πώς μπορούμε να κατηγορούμε τους Ευρωπαίους γιατί δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες όταν δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο με συνέλληνές μας; Και μέχρι πότε θα αναγκάζουμε συμπατριώτες μας να δίνουν 400 ευρώ για ένα δώμα προκειμένου να θησαυρίζουμε χωρίς κόπο κι αφορολόγητα;...

Αγαπάμε την Ελλάδα ως μια ιδέα αφηρημένη, την οποία διδασκόμαστε να αγαπάμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Όταν, όμως, αυτή εξειδικεύεται στους ανθρώπους της, τότε την περιορίζουμε στην πόλη, στο χωριό και στην οικογένειά μας και προκρίνουμε το εγγύτερο από το πιο μακρινό. Κάπως έτσι και η Ελλάδα γίνεται κάτι το ξένο, το οποίο καταστρέφεται από τους άλλους αποκλειστικώς γιατί εμείς πιστεύουμε ότι τη σώζουμε παριστάνοντας τη στρουθοκάμηλο...

Είμαστε τόσο μικρούτσικοι όσο θέλουμε να είμαστε...

Οι άνθρωποι επιλέγουν τη ζωή που θέλουν να κάνουν και κανείς μας δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει με βεβαιότητα σοφού ποιος δρόμος είναι ο σωστός και ποιος όχι. Αυτό που έχει σημασία στο τέλος τής ζωής μας είναι όταν γυρίζουμε πίσω τις σελίδες της να μας έχουν μείνει όσο το δυνατό λιγότερα απωθημένα...

Είναι ανθρώπινο να ζηλεύουμε τις ζωές των άλλων, των περισσότερο ή λιγότερο "μεγάλων και τρανών" ή να αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν είχαμε τραβήξει διαφορετικό δρόμο. Κανείς μας δεν μπορεί να τους τραβήξει όλους, κανείς μας δεν είναι δυνατό να ζήσει χίλιες ζωές μέσα στο σύντομο πέρασμά του από τη Γη, αλλά κανείς μας δεν δικαιούται να παραπονιέται αν τουλάχιστον δεν το προσπάθησε...

Ο θάνατος εξ ορισμού είναι άδικος,αφού παίρνει μαζί του νέους και γέρους, δίκαιους κι άδικους, δημιουργούς και καταστροφείς. Δεν θα μπορούσε, συνεπώς, να κάνει εξαίρεση και για τον Θάνο Μικρούτσικο, τα έργα τού οποίου έχουν εξασφαλίσει έτσι κι αλλιώς την αθανασία εδώ και πολύ καιρό. Το δυστύχημα γι' αυτήν τη χώρα είναι πως δεν μένουν πολλοί ακόμα ζωντανοί για τους οποίους θα μπορούσε να δοθεί ο χαρακτηρισμός τού σπουδαίου δημιουργού δίχως αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός να αποτελεί επικοινωνιακή εφεύρεση...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι απαραίτητο να έχει συνθέσει κάποιος το "Σταυρό του Νότου" για να αισθάνεται πως η ζωή του δεν πήγε χαμένη. Ούτε η επιτυχία ή αποτυχία κρίνεται από ένα γεμάτο ή άδειο βιογραφικό. Στο τέλος θα είμαστε όλοι μας νεκροί, αδιόρατη στάχτη κάτω από το βαρύ πάπλωμα του χρόνου, οπότε ας χαιρόμαστε αυτό το μικρό διάλειμμα από την ανυπαρξία, αγωνιζόμενοι μεν αλλά δίχως την ψευδαίσθηση πως όσα κερδίζουμε τα κατακτούμε για πάντα...