Θέλεις ειρήνη; Προετοιμάσου για πραγματική δημοκρατία, όχι κοινοβουλευτική...

Από το να μην διεξάγονται καθόλου εκλογές προτιμώ αυτές να γίνονται μία φορά στα τέσσερα (λέμε τώρα) χρόνια. Κι από το να αποφασίζει ένας ελέω θεού, μη εκλεγμένος από το λαό κληρονομικός μονάρχης καλύτερα να έχουμε μια πολυκομματική Βουλή των 300 και μια κυβέρνηση που να λογοδοτεί (ξανά, λέμε τώρα) για τις ενέργειές της. Μας αρκούν, ωστόσο, αυτά το 2022, στην εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, της τεχνητής νοημοσύνης κι όλων των σχετικών επιστημονικών επιτευγμάτων που διευκολύνουν τη ζωή μας;... 

Προσωπικώς, η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μου αρκεί. Ό,τι ήταν καινοτόμο κι επαναστατικό τον 17ο αιώνα δεν μπορεί να θεωρείται σήμερα το τέλος τού ταξιδιού για δημοκρατία χωρίς μεσάζοντες. Για να μην πάμε μακριά, Ελλάδα και Τουρκία παίζουν επικίνδυνα πολεμικά παιχνίδια (και) αυτή την εποχή γιατί οι κυβερνήσεις τους δεν πολιτεύονται με βάση το εθνικό συμφέρον και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, αλλά τις επερχόμενες εκλογές και στις δύο χώρες. Το πολιτικό κόστος και οι συνέπειες από τη μη ανάληψή του είναι μία από τις σοβαρότερες παθογένειες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας...

Η εκλογή από τη βάση των προέδρων των τριών μεγαλύτερων κομμάτων είναι θετική, το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι οι πρόεδροι που προέρχονται από αυτήν τη διαδικασία να λειτουργούν ως ηγεμόνες εντός των κομματικών τειχών. Η δημοκρατία για να λειτουργεί προς όφελος των πολλών απαιτεί μόρφωση, ενημέρωση, δραστηριοποίηση, συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων όλων ανεξαιρέτως. Δίχως όλα αυτά μαζί κι όχι διαζευκτικά φτιάχνουμε αδειανά κελύφη για να νομιμοποιούμε σύγχρονης κοπής βασιλιάδες. Κι αυτό αφορά τους πάντες, δεξιούς κι Αριστερούς... 

  
 

Θείοι κι ακοινώνητοι...

Η καλή ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο είτε για να μην αρρωστήσει κάποιος είτε για να θεραπευτεί από μία αρρώστια. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν αμφιβάλλω πως η βαθιά θρησκευτική πίστη μπορεί να βοηθά τον πιστό να ξεπερνά δυσκολίες όπως ο κοροναΐός. Η ευνομούμενη, όμως, πολιτεία, ιδίως αν παριστάνει την ανεξίθρησκη, δεν μπορεί να βασίζεται στο βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών της ώστε να επιτρέπει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, μαζικές εκδηλώσεις όπως η θεία κοινωνία ή ο εκκλησιασμός...

Θα ήμουν αφελής αν πίστευα ότι πίσω από την απόφαση της ιεράς συνόδου κρύβεται μόνο η αγωνία για να μην τρωθεί το θρησκευτικό συναίσθημα του ποιμνίου της. Εδώ μιλάμε για μια ξεκάθαρη επίδειξη εξουσίας από μια επιχείρηση- περί αυτού στην ουσία πρόκειται- που έχει καλομάθει να της κάνουν όλα τα χατίρια, δεξιοί κι Αριστεροί κυβερνώντες. Είναι τέτοιος, μάλιστα, ο βαθμός αποθράσυνσής της που δεν διστάζει να παίξει και με ένα θέμα δημόσιας υγείας για να επιβεβαιώσει ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη βαθιά φονταμενταλιστική χώρα...

Την ίδια ώρα, έχουν βρει πάτημα τα πιο συντηρητικά στοιχεία τής κοινωνίας μας, που δεν είναι και λίγα αν λάβουμε υπόψη τον κακό χαμό στον Έβρο και στα νησιά, να μας πουν πως αυτά συμβαίνουν όταν αφήνουμε το σπίτι και την οικογένειά μας και βγαίνουμε στους δρόμους ή ταξιδεύουμε. Ναι, ο κοροναΐός είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος από πολλές απόψεις.

Ας μην του επιτρέψουμε, όμως, όχι μόνο να μας γεμίσει με φόβο, αλλά και να μας επιστρέψει σε έναν απομονωτισμό που είναι τόσο ξένος με τις δυνατότητες που μας προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες. Η αντίληψη, άλλωστε, ότι η ευτυχία βρίσκεται σε κλειστά φρούρια είναι που μας έχει γεμίσει με τόσο μίσος και στη διαχείριση του προσφυγικού...

Γύφτους εσείς, μπάτσους εμείς μέχρι να τυφλωθούμε όλοι...

Η βία θα μειωθεί- ας είμαστε ρεαλιστές, είναι σχεδόν απίθανο να εξαλειφθεί- όταν μειωθούν και οι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες που συντελούν στην εκδήλωσή της. Όταν, για παράδειγμα, οι ταξικές ανισότητες κι ο εθνικισμός θα έχουν ντε φάκτο περιθωριοποιηθεί, τότε θα μπορούμε να αναπνέουμε και με μεγαλύτερες δόσεις ελευθερίας...

Μέχρι να συμβεί, ωστόσο, αυτό θα ήταν απαραίτητο να μην διαχωρίζουμε τα θύματα της βίας για τα οποία θρηνούμε. Οι δεξιοί να μην κλαίνε μόνο για τους αστυνομικούς ή τους στρατιωτικούς και οι Αριστεροί όχι αποκλειστικώς για τους μετανάστες ή τους Ρομά...

Κι αν η στοχευμένη βία μπορεί να δικαιολογηθεί σε ακραίες περιστάσεις- η δολοφονία, για παράδειγμα, ενός δικτάτορα-, αυτή η οποία στρέφεται μέσω της θυματοποίησης ενός ανθρώπου σε βάρος της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκει είναι πέρα για πέρα αδικαιολόγητη. Ο μισθωτός αστυνομικός που περιπολεί την αμερικανική πρεσβεία είναι αδιανόητο να θεωρείται συνένοχος στο βομβαρδισμό τής Συρίας μόνο και μόνο γιατί είναι φορέας κρατικής βίας. Ο ανήλικος Ρομά δίχως ποινικό μητρώο που περπατά στη γειτονιά του είναι απάνθρωπο να τον ταυτίζουμε με εγκληματικές ενέργειες άλλων ανθρώπων τής φυλής του...

Είναι κρίμα που πρέπει να επανέρχομαι από καιρού σε καιρό σε αυτονόητες παρατηρήσεις προκειμένου να καυτηριάζω κοινωνικές παθογένειες τις οποίες διαιωνίζουμε σαν να είναι αμετάκλητες παραδόσεις. Ο κοινωνικός στιγματισμός, η γκετοποίηση, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία δεν πρόκειται να εκλείψουν με ένα νόμο ή με την εξαφάνιση της βίας σε βάρος μερίδων τού πληθυσμού. Χρειάζεται σχετική δουλειά στην οικογένεια και στο σχολείο ώστε το προλεταριάτο και το πρεκαριάτο να πάψουν να είναι λούμπεν και να αντιληφθούν ότι εχθρός δεν είναι ο "μπάτσος" ή ο "γύφτος", αλλά αυτός που καρπώνεται το μόχθο τους, αρκετές φορές μάλιστα υπό άσχημες εργασιακές συνθήκες και οικονομικά ανταλλάγματα, ώστε να τον μετατρέπει σε χυδαίο κι αφορολόγητο πλούτο...