Ο Μητσοτάκης μετατρέπει τον Κουφοντίνα σε ήρωα του '21...

Ο παραιτηθείς κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρ. Ταραντίλης άντεξε μόλις ενάμισι μήνα το μακιαβελισμό τού Μαξίμου, το οποίο χρησιμοποιεί το ψέμα συχνότερα από την αλήθεια κι όταν πιάνεται με τα βρακιά κατεβασμένα δηλώνει εξαπατημένο και παραδέχεται μόνο επικοινωνιακά λάθη πιστεύοντας ότι έχει καθαρίσει με τις ευθύνες του. Κι αφού έχει εξασφαλισμένη τη μιντιακή ασυλία έχει στοχεύσει πλέον καθαρά στον έλεγχο του διαδικτύου, που αποδεικνύεται πιο δύσκολη υπόθεση χειραγώγησης. Τίποτα, όμως, δεν είναι αδύνατο, όπως φανερώνεται κι από τη συστηματική λογοκρισία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή την υπόθεση Κουφοντίνα...

Η συντριπτική πλειονότητα όσων έχουν πάρει θέση δεν υποστηρίζουν την προσωπικότητα Κουφοντίνα, δεν ξεπλένουν έναν κατά συρροή δολοφόνο. Αυτό, όμως, που βροντοφωνάζουν είναι να μην πεθάνει απεργός πείνας στην Ευρώπη μετά από 40 χρόνια από την τελευταία φορά που συνέβη. Κι αυτό φυσικά και δεν σημαίνει υποστήριξη στην τρομοκρατία, όπως ψευδεπιγράφως διατείνονται οι ιντερνετικοί λογοκριτές...

Στο σημείο που βρισκόμαστε η περίπτωση Κουφοντίνα αποτελεί πρωτίστως ανθρωπιστικό ζήτημα, δευτερευόντως πολιτικό και τριτευόντως νομικό. Ανθρωπιστικό γιατί πρέπει να σωθεί μια ανθρώπινη ζωή, πολιτικό γιατί ένα κράτος δικαίου δεν μπορεί να επιτρέψει τον θάνατο ενός απεργού πείνας και νομικό, βεβαίως, αφού οι δικαστικές Αρχές θα κληθούν να αποφασίσουν αν ο δολοφόνος Κουφοντίνας δικαιούται ή όχι να μεταχθεί στον Κορυδαλλό... 

Κι όμως, η κυβέρνηση προτάσσει το νομικό ζήτημα, που ακόμα και σε αυτό είναι πολύ αμφίβολο αν έχει δίκιο, προκειμένου να δημιουργήσει σκηνικό έντασης και να αποπροσανατολίσει από τις απανωτές αποτυχίες της τις τελευταίες εβδομάδες. Τι έχει ήδη πετύχει; Να ηρωοποιήσει, κυρίως σε ένα κομμάτι τής νεολαίας που δεν έχει ζήσει τη 17Ν, έναν τρομοκράτη. Από επιτυχία σε επιτυχία ο Κυριάκος, μόνο που αυτές οι "επιτυχίες" θα πέσουν στα κεφάλια όλων μας... 

  
 

Δεν χρειαζόμαστε τον Ποινικό Κώδικα για να μην ξαναμπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή...

Η συζήτηση για το εκλέγειν κι εκλέγεσθαι των χιμπαντζήδων με τα μαύρα είναι και πολιτική, αλλά είναι κυρίως νομική. Το αν θα ξαναμπεί, ωστόσο, η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, με τη σημερινή της ή άλλη μορφή, δεν είναι απλώς ζήτημα του κομματικού συστήματος, αλλά κυρίως της κοινωνίας των πολιτών. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, αν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση που περιφέρεται με το μανδύα τού νεοναζιστικού/ νεοφασιστικού κόμματος το 3% του συνόλου των ψήφων δεν θα έχει καμία σημασία το τι λένε ο Ποινικός Κώδικας κι ο εκλογικός νόμος για τα εκλογικά κωλύματα...

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία", αναφέρει ξεκάθαρα το ακροτελεύτιο εδάφιο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας. Συνεπώς, το αν ένα δηλητηριασμένο πιάτο παραμένει στο μενού, μολονότι έχουν εντοπιστεί οι επικίνδυνες ουσίες του, σαφώς αποτελεί μεγαλύτερη ευθύνη τού εστιάτορα. Κανένας, όμως, δεν μας υποχρεώνει να το παραγγείλουμε, πολλώ δε μάλλον όταν κανένας μας πλέον δεν έχει καμία δικαιολογία για να μην γνωρίζει το δηλητήριο που αυτό το έδεσμα περιέχει...

Ο αριθμός των νεοναζιστών και νεοφασιστών στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ταυτόσημος με τον όγκο των ψηφοφόρων τής Χρυσής Αυγής σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Αρκετές από τις ιδεοληψίες, ωστόσο, της εγκληματικής οργάνωσης όχι μόνο δεν είναι περιθωριακές, αλλά καθορίζουν ακόμα και σήμερα την κυβερνητική ατζέντα. 

Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το προσφυγικό, στο οποίο γίνεται προσπάθεια η χώρα να μετατραπεί σε ασπίδα τής Ευρώπης, κάτι που δεν είναι απλώς ουτοπικό, είναι κυρίως απάνθρωπο. Κι όμως, η πλειονότητα των πολιτών φαίνεται να ταυτίζεται με τέτοιες πολιτικές σκαντζόχοιρου, που τις χειροκροτούν και οι χρυσαυγίτες πίσω από τα κάγκελα του Κορυδαλλού...

 

Ο Κυριάκος στην Αντίπαρο, η Νικολάου στην Κω, ο Δημάκης στη φυλακή, μια κοινωνία στον καναπέ...

Το δημόσιο χρήμα και η δεξιά έχουν αδελφική σχέση. Κι αν η οικογένεια Μητσοτάκη είναι το πιο χτυπητό παράδειγμα, έρχονται ιστορίες όπως της γ.γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής, Σ. Νικολάου, η οποία θέλησε να κάνει δεκαήμερες διακοπές στην Κω με τα λεφτά μας, για να επιβεβαιώσουν ότι γι' αυτούς που έχουν διαχειριστεί την εξουσία σχεδόν αποκλειστικώς για έναν αιώνα τώρα η τσέπη τους και η τσέπη μας είναι ένα και το αυτό. Γι' αυτό και το μένος και η εκδικητικότητα που τους διακατέχει για τους συριζομαδουραίους που τους πήραν τη μπουκιά από το στόμα για τεσσεράμισι χρόνια. Γι' αυτό και το μυαλό τους έχει εστιάσει στο πώς θα μετατρέψουν τη διακυβέρνησή τους σε καθεστώς όσο γίνεται πιο γρήγορα και μέσω πρόωρων εκλογών...

Υπενθυμίζω ότι η Σ. Νικολάου ήταν εκείνη που έβαζε προσκόμματα στο να μεταφερθεί ο Βασίλης Δημάκης από τις φυλακές Γρεβενών στον Κορυδαλλό για να μπορεί να σπουδάσει. Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, των εγκληματιών τού λευκού κολάρου να δείχνουν με το δάχτυλο τους φτωχοδιάβολους για όλα τα δεινά αυτού του πλανήτη. Το "μαζί τα φάγαμε", για παράδειγμα, των μνημονιακών χρόνων αποτέλεσε την κολυμβήθρα τού Σιλωάμ των φαύλων...

Όπως η δολοφονία ενός είναι έγκλημα και η δολοφονία όλων ονομάζεται θεός από τους πιστούς, έτσι και η κλοπή ενός πορτοφολιού στιγματίζεται από την κοινωνία μας- και δικαίως ως ένα βαθμό-, αλλά η εξαπάτηση εκατοντάδων χιλιάδων ή κι εκατομμυρίων από μία τράπεζα μπορεί και να συγχωρεθεί για να μην καταρρεύσει η οικονομία. Ο καπιταλισμός αναπαράγει τις ανισότητές του πιο γρήγορα κι από όσο παράγει νέες, συνεπώς ας μην τα βάζουμε και με την Σ. Νικολάου για λίγες ημέρες διακοπών. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για μια γυναίκα που μας προστατεύει από όσους μας ζητούν, έστω και με ανορθόδοξο τρόπο, να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και την ασφάλεια που μας φτωχαίνει...