Οι θυρωροί ανοίγουν τις πόρτες στους Τραμπ...

"Ο/ Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι άξιος/ άξια, ικανός/ ικανή, έμπειρος/ έμπειρη". Αν η παραπάνω πρόταση σας φαίνεται γλωσσοδέτης δεν είστε οι μόνοι/ μόνες! Είναι, όμως, χαρακτηριστική τής μετεξέλιξης του πολιτικού ορθολογισμού σε ατζέντα αφύπνισης ή ''woke agenda" που μάλλον περισσότερη ζημιά έχει προξενήσει στην ισότητα μέσω της υπερβολής παρά έχει συνδράμει στην επίτευξή της... 

Μακάρι τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι μειονότητες να προστατεύονταν μέσα από λεκτικούς ακροβατισμούς ή ακτιβισμούς στα όρια της γελοιογραφίας. Όπως αποδεικνύει, ωστόσο, η παγκόσμια επέλαση του ακροδεξιού φόβου μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει...

Η ομιλία Τραμπ στην ορκωμοσία του κι ο ναζιστικός χαιρετισμός Μασκ είναι λογικό να τρομάζουν την ανθρωπότητα και να ξυπνούν εφιαλτικές συλλογικές μνήμες. Είναι, όμως, αλήθεια τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε γιατί κέρδισαν τη λαϊκή ψήφο όταν αυτά που υπόσχονταν σε φοβισμένους για το αύριο πολίτες δεν ήταν διαχειριστικά αλλά "out of the box"; Είναι πράγματι, τόσο αδιανόητο για τις πολιτικές μας ελίτ να αντιληφθούν πως όσα έχουν κάνει είναι είτε αποτυχημένα είτε ξεπερασμένα και το να υπόσχονται πως απλώς θα τους αλλάξουν το αμπαλάζ δεν θα τις κάνει προοδευτικές;...

Φυσικά και δεν εισηγούμαι, αντιγράφοντας τον Τραμπ, κάποια ελληνική πολιτική δύναμη να υποσχεθεί την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, την εγκατάλειψη των ΑΠΕ προς χάρη πετρελαιοπηγών σε όλο το Αιγαίο και το Ιόνιο, τη νομιμοποίηση των push backs ή την κατάργηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Δεν είναι η επιστροφή στο μεσαίωνα η λύση στα προβλήματά μας. Ούτε, όμως, και οι υποσχέσεις για μια καλύτερη διαχείριση μιας σάπιας κατάστασης. Δεν έχει αξία, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση να δεσμεύεται για μείωση των φόρων ή για αύξηση των μισθών. Για όποιον δεν κυβερνά είναι εύκολο να το λέει. 

Το ζητούμενο είναι κάνει πιο ρηξικέλευθες προτάσεις για το φορολογικό, τα εργασιακά ή οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό κι εθνικό ζήτημα. Ο λαός δεν αναζητά θυρωρούς στην εξουσία αλλά ριζοσπάστες. Κι όσο δεν τους βρίσκει στην προοδευτική παράταξη θα βολεύεται, τρόπον τινά, με τους φασίστες... 

   

  

Ελλάδα-Τουρκία δεν θα σηκωθούν από το τραπέζι αν δεν υπογράψουν ένα χαρτί στα γερμανικά και στα αγγλικά...

Το ότι αυξάνεται κατά 10% η επικράτεια της χώρας με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. φυσικά και δεν είναι αρνητικό. Το αν, όμως, είναι θετικό για τα συμφέροντα της πλειονότητας του ελληνικού λαού μόνο το μέλλον θα το καθορίσει... 

Τι να τα κάνουμε, για παράδειγμα, τα επιπλέον μίλια αν παραχωρηθούν σε διεθνείς πετρελαϊκούς κολοσσούς με αποικιοκρατικούς όρους ή αν αύριο μεθαύριο γεμίσει το Ιόνιο με πλωτές δεξαμενές ή με πετρέλαιο σε περίπτωση ατυχήματος; Καλά κάνουμε, επομένως, και πανηγυρίζουμε, ακόμα καλύτερα θα πράτταμε ωστόσο αν είχαμε και κάποιο βιώσιμο σχέδιο, με δεδομένο κι ότι ο πλανήτης εγκαταλείπει τους υδρογονάνθρακες και στρέφεται στις ΑΠΕ...

Κι αν το τι θα κάνουμε με τα επιπλέον μίλια σε μια θάλασσά μας είναι πιο μακροπρόθεσμο, το τι θα πράξουμε στις διερευνητικές επαφές με την Τουρκία, που ξεκινούν τη Δευτέρα, είναι πιο άμεσο ζήτημα. Αν η κυβέρνηση πηγαίνει σε αυτές με το μυαλό της από τώρα στο "blame game" στην περίπτωση αποτυχίας τους είναι προτιμότερο να μην μεταβεί καν στην Κωνσταντινούπολη, τόπο διεξαγωγής τους. Αν πιστεύουμε ότι θα επιμείνουμε στο να συζητάμε μόνο για υφαλοκρηπίδα- ΑΟΖ, οι απέναντι θα διαφωνήσουν, θα σηκωθούμε να φύγουμε για να παραστήσουμε τους ήρωες στο πόπολο και ούτε γάτα ούτε ζημιά τότε μάλλον δεν έχουμε καταλάβει ότι Γερμανία και ΗΠΑ δεν θα μας επιτρέψουν να φύγουμε από το τραπέζι χωρίς να υπογράψουμε κάτι...

Το υπόδειγμα της Συμφωνίας των Πρεσπών μαρτυρά πως τα διακρατικά ζητήματα επιλύονται προς το συμφέρον των εμπλεκόμενων κρατών όταν αυτά δεν έχουν πάνω από το κεφάλι τους ως επιδιαιτητές Μεγάλες Δυνάμεις. Κι αυτή είναι μία υπόμνηση που αφορά τόσο την Ελλάδα όσο και την Τουρκία, αν επιδιώκουν τη βιώσιμη και δίκαιη ειρήνη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν, όμως, επιτρέψουμε στο Βερολίνο και στην Ουάσιγκτον να θέσουν την ατζέντα, τότε πολύ φοβάμαι πως η κατάληξη θα είναι ένας επώδυνος συμβιβασμός και για την Αθήνα και για την Άγκυρα, με μόνους κερδισμένους όσους δεν είναι υποχρεωμένοι από τη γεωγραφία να συμβιώσουν σε αυτήν τη γωνιά τού πλανήτη... 

 

Έπαιξε τις κουμπάρες στις Πρέσπες, αλλά τώρα πρέπει όλοι να βοηθήσουν τον εθνολαϊκιστή...

Φυσικά και είναι θετικό που ξεκινούν οι διερευνητικές με την Τουρκία, που ανοίγεται δηλαδή ένα παράθυρο διαλόγου επί θεμάτων που έχουν φέρει τη χώρα μας με τον εξ ανατολών γείτονά της στα πρόθυρα του πολέμου ακόμα και προσφάτως. Βεβαίως και είναι επίσης θετική εξέλιξη η αύξηση των χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο στα 12 ν.μ. Αυτό, ωστόσο, που παραμένει αρνητικό είναι πως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να μην λέει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τις παραχωρήσεις που υποχρεωτικώς θα γίνουν αν θέλουμε να φτάσουμε σε συμφωνία με την Άγκυρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο, πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε τις κουμπάρες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο γιατί, ανάμεσα σε άλλα δεινά όπως το εξοπλιστικό ράλι, ο κίνδυνος ατυχήματος παραμονεύει. Για να συμβεί, ωστόσο, αυτό πρέπει να συγκληθεί Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών στο οποίο θα συμφωνηθεί μια νέα εθνική γραμμή, θα χαραχθούν οι νέες "κόκκινες" γραμμές, που δεν μπορεί να είναι μόνο η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας κι ΑΟΖ γιατί απλούστατα η Τουρκία δεν θα το αποδεχθεί και θα πρέπει στη συνέχεια ως αρνητική εξέλιξη να ξεχάσουμε τη Χάγη για μια ακόμα φορά. Μόνο με αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, θα αποφευχθεί η μη επίλυση του σοβαρότερου διμερούς ζητήματος της εξωτερικής μας πολιτικής λόγω του πολιτικού κόστους που τόσα έχει στοιχίσει στο έθνος διαχρονικώς...

Είναι ανθρώπινο ο Αλέξης Τσίπρας να μην έχει λησμονήσει την αντιπολίτευση που του άσκησε ο Κ. Μητσοτάκης για τη Συμφωνία των Πρεσπών, όταν ο εθνικισμός κι ο λαϊκισμός ένωσαν δυνάμεις για να τορπιλίσουν, ευτυχώς ανεπιτυχώς, μια πολύ θετική διπλωματική εξέλιξη. Οι ηγέτες, όμως, δεν παρασύρονται από προσωπικά πάθη, τα τιθασεύουν όταν δίνουν προτεραιότητα στο λαϊκό κι εθνικό συμφέρον. Κι αυτό οφείλει να πράξει τους επόμενους μήνες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να τείνει χείρα βοηθείας σε αυτόν που ήθελε να τον πνίξει στις Πρέσπες, αρνούμενος το πρόσκαιρο κομματικό όφελος για χάρη της βιώσιμης κι έντιμης ειρήνης στην περιοχή...