Ο κυρ Παντελής κρατούσε τσίλιες όταν σκότωναν τον Παύλο και τον Ζακ...

Το ότι οι δολοφονίες τού Παύλου Φύσσα και του Ζακ Κωστόπουλου προκάλεσαν τη λαϊκή αγανάκτηση και κινητοποίηση δεν είναι του πεταματού. Αν μη τι άλλο, σημαίνει πως εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν σκέφτονται μόνο την πάρτη τους ή της οικογένειάς τους και μερικών φίλων, αλλά βλέπουν και πιο μακριά. Αντιλαμβάνονται, δηλαδή, ότι αποτελούν μέλη μιας κοινωνίας κι ως τέτοια προσβάλλονται όταν θανατώνονται συνάνθρωποί τους, ιδίως για πολιτικούς λόγους ή γιατί ανήκουν σε μία μειονότητα...

Από την άλλη, ωστόσο, το ότι δολοφονούνται ακόμα άνθρωποι στη χώρα μας εξαιτίας των πολιτικών τους πιστεύω ή επειδή διαφέρει ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός ή η εθνικότητά τους από αυτή της πλειονότητας δεν μπορεί να μας κάνει υπερήφανους. Ιδίως όταν ένα σημαντικό κομμάτι τής κοινωνίας- μου είναι αδιάφορο αν είναι πλειοψηφικό ή όχι, κι ένας να είναι, είναι πολλοί- είτε δεν στενοχωριέται από τέτοιου είδους δολοφονίες είτε θεωρεί πως ο "άλλος", ο όποιος "άλλος", θα πρέπει ή να αποδέχεται λιγότερα δικαιώματα ή να κρύβεται για να μην προκαλεί. Μπορεί οι αποκαλούμενοι νοικοκυραίοι να μην είναι στην πλειονότητά τους δολοφόνοι, ακόμα και η σιωπή τους ωστόσο μπροστά σε πολιτικά ή ρατσιστικά εγκλήματα δεν τους καθιστά φιλήσυχους, αλλά συνένοχους...

Η αντίληψη των μικροαστών ότι όλα συμφωνούνται πίσω από κλειστές πόρτες μεταξύ των ισχυρών και οι λαοί δεν έχουν τη δυνατότητα να επεμβαίνουν στην Ιστορία δέχθηκε ένα ακόμα ισχυρό πλήγμα με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Βολιβία. Οι Αμερικανοί και η εκεί πέμπτη τους φάλαγγα πίστεψαν ότι είχαν ξεμπερδέψει με τον Έβο Μοράλες, αλλά ο βολιβιανός λαός είχε άλλη γνώμη κι έφερε στην εξουσία τον εκλεκτό τού δολίως ανατραπέντα προέδρου τους κόντρα σε θεούς και, κυρίως, δαίμονες... 

Όποιος, επομένως, θέλει να αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο δεν χρειάζεται να βασίζεται απλώς στη δύναμη της θέλησης, αλλά και του παραδείγματος. Όποιος, πάλι, επιλέγει τη φυγομαχία και, έτι δυστυχέστερο, τον κοινωνικό αυτοματισμό είναι άξιος της υποτελούς μοίρας του, την οποία ο ίδιος έχει χτίσει συμβιβασμό το συμβιβασμό...

 

Σκοτώστε τον Ρωμανό και σώστε τη χαμένη τιμή των μικροαστών...

Είναι λογικό ο Νίκος Ρωμανός να τρομάζει τους μικροαστούς. Πώς να αντιληφθούν οι άνθρωποι οι οποίοι τρέμουν ακόμα και τη σκιά τους πως υπάρχουν εκεί έξω 20χρονοι που προτιμούν ακόμα και να πεθάνουν από το να παραδώσουν τα όπλα μπροστά στην εκδικητικότητα της κρατικής καταστολής; Αυτή είναι μια στάση ζωής που ξεπερνά κατά πολύ τη δική τους, η οποία χαρακτηρίζεται από ραγιάδικους συμβιβασμούς, εθελοδουλία κι αυτοταπείνωση. Δεν είμαι αναρχικός ούτε πιστεύω ότι κλέβοντας τράπεζες ή τοποθετώντας βόμβες σε πολιτικά γραφεία και πολυεθνικές θα γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό. Υπό αυτήν την έννοια δεν είμαι σύντροφος του Νίκου Ρωμανού. Υποκλίνομαι, όμως, ενώπιον του αγώνα μέχρις εσχάτων που δίνει για το δίκαιο αίτημά του να μπορεί να παρακολουθεί τα εργαστήρια της σχολής του, το οποίο προφανώς δεν μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως, όπως ενδεχομένως μπορεί να πιστεύει ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου, ο οποίος μεταξύ άλλων αναχρονισμών θεωρεί πως και ο γάμοι ομοφυλόφιλων θα καταστρέψουν την ελληνική κοινωνία. Είδατε κανένα φυλακισμένο χρυσαυγίτη να κάνει κάτι παρόμοιο για τις ιδεοληψίες του; Οχι μόνο δεν μπήκαν σε μια τέτοια διαδικασία, που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στον θάνατο, αλλά αρνήθηκαν από την πρώτη στιγμή και τα πιστεύω τους προκειμένου να σώσουν τα τομάρια τους. Κι όμως, τολμούν ακόμα αρκετοί νοικοκυραίοι να μιλούν για ποινικό μητρώο τής Αριστεράς και να την ταυτίζουν με την ακροδεξιά, μολονότι εξακολουθεί να ανατρέφει ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους για τις ιδέες τους...

Οι μικροαστοί είναι, επίσης, πολύ δύσκολο να κατανοήσουν γιατί μια 23χρονη τουρκικής καταγωγής στη Γερμανία, η οποία έζησε το ρατσισμό από πρώτο χέρι, έφερε σε θανάσιμο κίνδυνο τη ζωή της ανήμερα των γενεθλίων της για να υπερασπιστεί δύο "καθαρόαιμες" γερμανίδες από επίδοξους βιαστές τους, την ίδια ώρα που "βέροι" γερμανοί μικροαστοί αυτόπτες μάρτυρες σφύριζαν αδιάφορα. Η Τουγτσέ Αλμπαϊράκ και κάθε Τουγτσέ Αλμπαϊράκ μοιάζει με εξωγήινη για όλους εκείνους που δεν πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, γι' αυτούς που προσπαθούν να μένουν ήσυχοι και να φωνάζουν μόνο για τάξη κι ασφάλεια ώστε να μη διακινδυνεύουν τον "τακτοποιημένο" βίο τους. Αυτή τη στάση ζωής, μάλιστα, έχουν το θράσος να τη βαφτίζουν ωριμότητα και να της προσδίδουν στοιχεία αξιοπρέπειας και καθωσπρεπισμού προκειμένου να τα έχουν καλά και με τη συνείδησή τους. Γι' αυτό και ξεβoλεύονται με τους Ρωμανούς και τις Αλμπαϊράκ, οι οποίοι στην πράξη κι όχι απλώς στα λόγια υποδεικνύουν πως οι μονόδρομοι υπάρχουν μόνο στους Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας, που κι αυτοί πάντως είναι ανθρώπινα δημιουργήματα και δεν μας έχουν παραδοθεί ως θέσφατα από ανώτερες δυνάμεις...

Ο Αλμπέρ Καμί έχει γράψει πως μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει εκείνος που τολμά να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει. Στα φανερά ή στα κρυφά πολλοί νοικοκυραίοι θα χαρούν αν πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός. Ακόμα κι αν δεν το παραδεχθούν δημοσίως, θα αισθανθούν ανακουφισμένοι για την εξόντωση κάποιου που πήγε κόντρα στο ρεύμα, αφού θα θεωρήσουν πως αυτή η κατάληξη θα αποτελεί δικαίωση για τη δική τους δειλία. Αυτοί που είναι ήδη νεκροί, γιατί τί άλλο μπορεί να είναι κάποιος που περπατά συνεχώς σκυφτός, θα πανηγυρίσουν για τον θάνατο αυτού που τους υπενθύμιζε τη σαπίλα τους κι ο οποίος θα παραμένει ζωντανός στις καρδιές και τα μυαλά εκείνων που αρνούνται να αποδεχθούν τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν είμαι αναρχικός ούτε αριστεριστής ούτε αντάρτης πόλης. Στέκομαι, όμως, αλληλέγγυος στο πλευρό κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να πεθάνει από ασιτία για λίγο, έστω, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας ότι ο ίδιος, ως ένας ακόμα υπολανθάνων μικροαστός, είμαι πολύ αδύναμος για να ακολουθήσω το ηρωικό του παράδειγμα...

 
 

Για τους συνετούς, αμέτοχους νοικοκυραίους την 27η Οκτωβρίου ακολουθεί η 29η...

Απορώ γιατί το καθεστώς επιτρέπει ακόμα τον εορτασμό τής 28ης Οκτωβρίου. Ισως από συνήθεια, ίσως γιατί φροντίζει να μη διδάσκει ή να μην δίνει έμφαση στο Επος της Αλβανίας, που αυτό από μόνο του είναι αρκετό να μας πείσει πως από το 2010 και μετά τα κάναμε όλα λανθασμένα, αλλά στις στρατιωτικές παρελάσεις και στις μαθήτριες με τις μίνι φούστες. Αν υποθέσουμε πως υπάρχει μετά θάνατον ζωή και συναντήσουμε τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για να μη γίνει η χώρα μας ιταλική αποικία, αυτούς που έτρωγαν χιόνι αλλά πολεμούσαν ακόμα και δίχως χέρια και πόδια, τί θα τους πούμε; Πως εμείς δειλιάσαμε να πούμε ένα όχι στο μνημόνιο γιατί φοβηθήκαμε πως θα μας διώξουν από το ευρώ; Πώς θα κοιτάξουμε στα μάτια τούς αγωνιστές τής Εθνικής Αντίστασης που αρνήθηκαν να γίνουν γερμανοτσολιάδες και το πλήρωσαν με τη ζωή τους; Ποιά θα είναι η δικαιολογία μας; Πως θυσιάσαμε ό,τι ιερότερο έχει ένας άνθρωπος, την αξιοπρέπειά του δηλαδή, γιατί χεστήκαμε πάνω μας με την ιδέα και μόνο πως θα μας πετάξουν από την Ε.Ε. και θα χρειαστεί να χρησιμοποιούμε διαβατήριο για να πηγαίνουμε τριημεράκια στο Μιλάνο και στο Παρίσι; Πώς θα σταθούμε δίπλα σε εκείνους που άφησαν πίσω τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα στην πατρίδα για να πολεμήσουν το φασισμό όταν εμείς τον κάναμε κοινοβουλευτική δύναμη με φιλοδοξία εξουσίας;...

Η 28η Οκτωβρίου είναι καταραμένη ημέρα για τους συνετούς, αμέτοχους νοικοκυραίους. Εκείνοι προτιμούν να θυμούνται συνθηκολογήσεις, λαϊκές ήττες, εθνικές ταπεινώσεις για να μπορούν να δικαιολογούν τη στάση ζωής τους, που ταιριάζει σε δούλους κι όχι σε ελεύθερους πολίτες. Η λογική, άλλωστε, υπαγόρευε και το 1940 να μην πάμε κόντρα στους ισχυρούς τού πλανήτη γιατί θα βγαίναμε χαμένοι. Ποιά ήταν η Ελλαδίτσα για να τα βάλει με μουσολίνηδες και Χίτλερ; Μόνο που τότε δεν υπήρχαν πάγκαλοι και πρετεντέρηδες για να δημιουργούν ενοχές στον ελληνικό λαό με σκοπό να κάτσει στα αβγά του. Η ελίτ δεν είχε διαθέσιμα τα μέσα μαζικής προπαγάνδας που έχει σήμερα στην υπηρεσία της ώστε αντί να μας ξυπνά το φιλότιμο να μας βομβαρδίζει με ένα συνεχόμενο όσο και υποκριτικό "μαζί τα φάγαμε"...

Ο Μεταξάς, σαν άλλος ρεζίλης των Παπανδρέου, πολύ θα ήθελε να υπογράψει ένα αντίστοιχο μνημόνιο με τη Ρώμη και να πει ένα "και τί να έκανα;". Μόνο που θα είχε να αντιμετωπίσει ένα λαό που δεν ήταν αποχαυνωμένος από το ναρκωτικό τής καλοπέρασης κι από το χυδαίο συμβιβασμό που λέγεται μεσαία τάξη. Αντί για την τρομοκράτηση των δελτίων των οκτώ οι έλληνες άκουγαν μέσα τους τη φωνή τού Λεωνίδα να τους καλεί να μιμηθούν το δικό του "μολών λαβέ". Και υπάκουσαν στην ιστορική τους ευθύνη γι' αυτό και σήμερα όλοι θα πρέπει να γονατίζουμε ενώπιον του αίματος που έχυσαν αυτοί οι άνθρωποι που η Ιστορία τούς έκανε τη χάρη να γίνουν ήρωες. Οχι γιατί κέρδισαν στους Αγιους Σαράντα και στο Τεπελένι, αλλά γιατί δεν κιότεψαν να δώσουν τη μάχη. Ηξεραν ότι το πιθανότερο ήταν να γυρίσουν νεκροί στα σπίτια τους κι όμως χαμογελούσαν. Κι εμείς τα δειλά, καλομαθημένα, χειραγωγήσιμα, ψοφοδεή ανθρωπάκια ακόμα τρέμουμε μήπως χάσουμε και τις τελευταίες μας τραπεζικές καταθέσεις...

Είναι αλήθεια ότι όσοι αποφεύγουν τις μάχες ζουν περισσότερο. Του φευγάτου η μάνα, άλλωστε, δεν έκλαψε ποτέ. Το έχει κάνει κι ο γράφων επανειλημμένως και ύστερα δεν μπορεί να κοιμηθεί από τις τύψεις. Τί νόημα έχει, όμως, να φτάσεις τα εκατό, γερός, δυνατός, επιτυχημένος, πάντοτε πρόθυμος να υπηρετείς τα αφεντικά σου, να περιφρονείς τους μια φόρα κι έναν καιρό φίλους σου, να το παίζεις ουδέτερος όταν τα γεγονότα σε καλούν να σταθείς με κάποιους και να εναντιωθείς σε άλλους, όταν θα πεθάνεις έτσι κι αλλιώς και η παρουσία σου σε αυτόν τον πλανήτη δεν θα είναι παρά μια σταγόνα στον ωκεανό; Σέβομαι τους ιδεολογικούς μου αντιπάλους που χρησιμοποιούν επιχειρήματα αντί για ύβρεις για να στηρίζουν τις θέσεις τους. Μπορώ να κατουρήσω, ωστόσο, δίχως να το μετανιώσω πάνω στα άνευρα, άψυχα, πρόωρα γερασμένα μυαλά ανδρείκελων που δεν ζώνονται φυσεκλίκια όταν βλέπουν τον εχθρό να πλησιάζει, αλλά πιάνουν στασίδι στην εξέδρα για να παρακολουθήσουν από απόσταση τη μάχη και στο τέλος να πανηγυρίσουν με την πλευρά των νικητών.

Και δεν αναφέρομαι μόνο σε εκείνους που διαβάλλουν και υπονομεύουν προκειμένου να μη χάσουν τα κεκτημένα τους, αλλά και σε αυτούς που δεν θέλουν να αναμειγνύονται όταν πιστεύουν ότι η φωτιά δεν τους αφορά. Πάντοτε έρχεται, όμως, εκείνη η ημέρα για τα ετερόφωτα, εθελόδουλα μηδενικά που η πυρκαγιά κυκλώνει και το δικό τους σπίτι. Και τότε δεν υπάρχει κανένας εκεί γύρω να τους γλιτώσει, πόσω μάλλον αυτοί στους οποίους υποτάχθηκαν και οι οποίοι γνωρίζουν πόσο αναλώσιμες είναι οι μετριότητες που κάποια στιγμή μπορεί να μπέρδεψαν τη σκιά τους με το μπόι τους. Αλίμονο, οι νεκροί τού Επους της Αλβανίας και της Εθνικής Αντίστασης πρέπει να λησμονηθούν το γρηγορότερο, έχουμε κι ένα τρίτο μνημόνιο να περάσουμε άλλωστε...