Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου...

Όποιος επιθυμεί να αναλύσει το λούμπεν προλεταριάτο, δεν θα δυσκολευτεί να βρει εκπροσώπους του μαζεμένους σε ένα σημείο. Αρκεί να πάει σε μια ποδοσφαιρική κερκίδα, ιδίως αν έχει ντέρμπι, όπως το κυριακάτικο ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό. Εκεί θα διαπιστώσει την ικανότητα της απαίδευτης, μη πολιτικοποιημένης εργατικής και μεσαίας τάξης να συλλαμβάνει μέρος τής αλήθειας, αλλά και την ανικανότητά της να αντιλαμβάνεται όλες της τις διαστάσεις, δαιμονοποιώντας τον αντίπαλο κι αγιοποιώντας τον χορηγό...

"Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου", μπορεί πολύ άνετα να τιτλοφορηθεί η αντιπαράθεση, ενίοτε και βίαια, αντίπαλων οπαδικών στρατών. Κι αυτό έχει ως συνέπεια ιστορικές ομάδες να ταυτίζονται με συχνά άνομα συμφέροντα ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούν ακόμα και με όρους μαφίας για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει να είσαι με τον Β. Μαρινάκη, ΠΑΟΚ με τον Ιβ. Σαββίδη, ΠΑΟ με τον Γ. Αλαφούζο και ΑΕΚ με τον Δ. Μελισσανίδη σύμφωνα με αυτήν τη λογική που μας μετατρέπει από φιλάθλους σε λακέδες επιχειρηματιών...

Πόσα πραγματικά χωρίζουν έναν μεροκαματιάρη οπαδό τού Ολυμπιακού από έναν αντίστοιχο του ΠΑΟΚ; Και γιατί η ανθρώπινη ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου δεν ικανοποιείται από συλλογικότητες που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά από σωματεία που παίζουν μπάλα ή μπάσκετ στις πλάτες μας;

Γιατί ο καπιταλισμός μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερο να ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η άκριτη στοίχιση πίσω από λεφτάδες θα ωφελήσει κι εμάς τους ίδιους. Γιατί να στοιχίζομαι στο πλευρό των φτωχών ή των προσφύγων κι όχι του Β. Μαρινάκη ή του Ιβ. Σαββίδη για να παίρνω κι εγώ λίγη από την όποια αίγλη τους; Κάπως έτσι, επομένως, σκοτωνόμαστε σαν μαριονέτες για ένα οφσάιντ την ώρα που οι κουκλοπαίκτες μας συνεχίζουν να πλουτίζουν ασύστολα από το μόχθο μας...

Πλέον είμαστε στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Συζητάνε και ξανασυζητάνε στην κυβέρνηση και στους αρμόδιους θεσμούς για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε νέο νόμο προκειμένου, για παράδειγμα, να μην μπορεί να εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο ο οποιοσδήποτε με πιστόλι. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν απαιτείται ισχυρότερη νομοθετική επιβολή, αλλά αυτό που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε οι νόμοι ούτε οι κανονισμοί, αλλά η εφαρμογή τους. Φαντάζομαι, επίσης, πως δεν προβλέπεται σε καμιά αθλητική νομοθεσία η ανακοίνωση απόφασης ξημερώματα Κυριακής προκειμένου να περιοριστεί το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση από τη λούμπεν εξέγερση των αγριεμένων παοκτζήδων που θέλουν πρωτάθλημα μετά από 33 χρόνια κι ας έρθει όπως έρθει...

Από εκεί και πέρα, οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από ώριμες για να αποδεχθούμε τον... θατσερισμό όσον αφορά το ποδόσφαιρο. Σε διαφορετική περίπτωση οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε τραγωδία παρόμοια με εκείνη του Χέιζελ το 1985...

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι κατά πόσο η πολιτική ηγεσία- και δεν αναφέρομαι μόνο στην κυβέρνηση- διαθέτει τη βούληση να τα βάλει με τους κατά καιρούς προστάτες και χορηγούς της. Θα τολμήσει, για παράδειγμα, το Μαξίμου να αντιπαρατεθεί με τον Ιβ. Σαββίδη, τον οποίο χρησιμοποίησε ως "λαγό" στις τηλεοπτικές άδειες κι ως Δούρειο Ίππο για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης; Έχει το θάρρος ο Κ. Μητσοτάκης να θίξει τον οικογενειακό του φίλο Β. Μαρινάκη ή τον κολλητό τού Αντ. Σαμαρά, τον Δ. Μελισσανίδη;...

Κακώς εξεμάνη ο Αλ. Τσίπρας μετά κι από τα τελευταία γεγονότα στην Τούμπα, αφού όχι μόνο δεν έχει κάνει τίποτα τα τελευταία τρία χρόνια για να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και με την υιοθέτηση Σαββίδη έχει συμπράξει στην κατάντια του. Κι αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνο τη μπάλα, αφού η περιλάλητη μάχη κατά τής διαπλοκής έχει περιοριστεί στην εξαφάνιση μόνο των αντίπαλων προς την κυβέρνηση μιντιαρχών, τραπεζιτών κι επιχειρηματιών και την υπόθαλψη των φίλων, μαζί με τη δημιουργία καινούριων ολιγαρχών και δορυφόρων τους...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν αρκεί η διακοπή τού πρωταθλήματος, αλλά απαιτείται η απόσυρση των ελληνικών ομάδων από τα κύπελλα Ευρώπης, όπου έτσι κι αλλιώς δεν θαμπώνουν με την παρουσία τους. Εν προκειμένω τουλάχιστον έχουμε φτάσει στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

 

ΔΟΛιοι και MEGAλοι μιντιάρχες, στο facebook είναι η αλήθεια...

Δεν μπορώ να πω, έχει το ενδιαφέρον της η μάχη για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, όπως το MEGA κι ο ΔΟΛ, από επιχειρηματίες με ξεκάθαρη κλίση είτε προς την κυβέρνηση είτε προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Το μιντιακό σκηνικό είναι ολοφάνερο ότι αλλάζει, αν και στη σύλληψή του παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με το το προηγούμενο, αφού η διαπλοκή απλώς αλλάζει μάσκες στην προσπάθειά της να ελέγχει την πολιτική εξουσία. Μήπως, όμως, όλος αυτός ο ανταγωνισμός είναι άνευ ουσίας; Μήπως, δηλαδή, Μαρινάκης- Σαββίδης- Βαρδινογιάννης- Μελισσανίδης κι όλα τα άλλα καλά παιδιά βγάζουν ο ένας τα μάτια τού άλλου για προϊόντα- δυστυχώς έτσι κατάντησε η ενημέρωση της κοινής γνώμης- τα οποία είναι πλήρως απαξιωμένα από το λαό;...

Αν οι μιντιάρχες, παλιοί και νέοι, ήταν τόσο έξυπνοι όσο καμώνονται πως είναι θα είχαν πιάσει το νόημα ήδη από το δημοψήφισμα. Αν τα συμβατικά μίντια διέθεταν πραγματική επιρροή, το "ναι" θα είχε επικρατήσει με σταλινικό ποσοστό. Συνέβη, ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο, πετώντας τη συστημική προπαγάνδα στο καλάθι των αχρήστων. Δεν θυμάμαι, επίσης, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον σαραντάρη, πολλώ δε μάλλον νεώτερο, να διαβάζει εφημερίδα- ακόμα κι αθλητική- ή περιοδικό, ενώ ακόμα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί, όπως φαίνεται κι από σχετικές έρευνες, ναι μεν παρακολουθούνται περισσότερο, αλλά η επίδρασή τους στη διαμόρφωση πεποιθήσεων είναι ελάχιστη, αφού η αξιοπιστία τους είναι μηδενική...

Η επαγγελματική δημοσιογραφία, αν θεωρήσουμε επαγγελματισμό την παραγωγή- αναπαραγωγή ψευδών ειδήσεων και τις δημόσιες σχέσεις, έχει χάσει, και δικαίως, την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όποιος, επομένως, δεν θέλει να σκορπά τα λεφτά του σε ανούσιες επενδύσεις θα ήταν προτιμότερο να τα διοχετεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εκεί παίζεται πλέον το παιχνίδι τής επικοινωνίας...

Είναι πολύ πιθανότερο κάποιος να πιστέψει μια είδηση την οποία κοινοποιεί ένας φίλος του στο facebook, ανεξαρτήτως της πηγής προέλευσής της, παρά κάτι που διαβάζει πρωτογενώς σε μια ιστοσελίδα. Φυσικά η αποκαλούμενη "δημοσιογραφία των πολιτών" αρκετές φορές μοιάζει σαν να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου περισσότερο σε ένα μέντιουμ παρά σε ένα γιατρό, αλλά μαρτυρά, αν μη τι άλλο, και την αηδία τού λαού για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας...

Και πολύ άργησε το λουκέτο...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" δεν περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο αποτελεσματικότερων λύσεων για οποιοδήποτε πρόβλημα. Στην περίπτωση, ωστόσο, του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γι' αυτό και η διακοπή τού Κυπέλλου, ύστερα από τα νέα θλιβερά επεισόδια στην Τούμπα, δεν ήταν καθόλου κακή επιλογή. Θα έλεγα, μάλιστα, πως ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, και να διακόψει και το πρωτάθλημα, ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτήν την ντροπή για την οποία δεν μπορώ να βρω αθώους. Δεν νομίζω, άλλωστε, πως υπάρχουν πολλοί υγιείς φίλαθλοι που θα τους λείψει αυτό που παιζόταν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και το οποίο είχε τόσο ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα όσο οι αγώνες κατς στις ΗΠΑ. Τουλάχιστον στους τελευταίους βλέπεις και κάποιο θέαμα, μολονότι γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι στημένοι. Στην Ελλάδα αν ο Ολυμπιακός χάσει έστω κι ένα βαθμό όλοι υποψιάζονται πως κι αυτό έγινε γιατί ήθελε να τα κονομήσει στο στοίχημα ο Β. Μαρινάκης...

Το πρωτάθλημα δεν μπορεί να διεξάγεται όσο το λυμαίνεται μια εγκληματική οργάνωση, τη δράση τής οποίας γνωρίζουν ακόμα και γυναίκες που το μόνο που ξέρουν από μπάλα είναι οι κοιλιακοί τού Νικοπολίδη και του Ρονάλντο. Ο Ολυμπιακός είναι σαφώς η καλύτερη ομάδα στη χώρα αλλά αυτό θα ήταν αδύνατο να μην συμβαίνει όταν επί χρόνια τα έσοδά του είναι υπερπολλαπλάσια, λόγω βρέξει χιονίσει συμμετοχής του στο Champions League και του ότι έχει δικό του γήπεδο με λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων, σε σύγκριση με τους εγχώριους ανταγωνιστές του. Γι' αυτό και στον Πειραιά είναι προκλητικό να παρουσιάζονται ως θύματα μιας σάπιας κατάστασης για την οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό και οι ίδιοι. Ποιος ελέγχει επί χρόνια τα διοικητικά όργανα του ελληνικού ποδοσφαίρου και τη διαιτησία; Πόσες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες αποφάσεων εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων που προσβάλλουν κάθε έννοια δικαιοσύνης; Για να μην αναφερθώ στις δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος παραγόντων ή δημοσιογράφων των οποίων τον ηθικό αυτουργό αναγνωρίζουν ακόμα και οι στρουθοκάμηλοι...

Από την άλλη, εξάλλου, είναι αστείο ακόμα και να συζητούμε πως την κάθαρση στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα φέρουν ο Γ. Αλαφούζος, ο Δ. Μελισσανίδης ή ο Ιβ. Σαββίδης. Ο καθένας από την πλευρά του επιθυμεί να γκρεμίσει το μαρινακισμό δίχως να χρειαστεί να επενδύσει χρήματα για να εγκαθιδρύσει τη δική του κυριαρχία, προμετωπίδα τής οποίας φυσικά και δεν θα είναι το 50-50. Είμαστε μικρή χώρα και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς έχει κάνει ο καθένας την περιουσία του, αν για παράδειγμα χρησιμοποίησε λαθραίους τρόπους για να το πετύχει. Γι' αυτό και μόνο η πολιτεία και μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο τού Αυγεία, η οποία έχει βρομίσει όλο τον τόπο. Και στην προκειμένη περίπτωση, εξάλλου, δεν χωρούν ασπιρίνες και λοιπά ημίμετρα αλλά απαιτούνται τομές. Σε αυτό το πλαίσιο, το γκρέμισμα του υφιστάμενου καθεστώτος- διαδικασία την οποία καθυστέρησε πάντως η κυβέρνηση- είναι μια καλή αρχή...  

Στο μπουρδέλο οι μόνοι παρθένοι είναι αυτοί που το επισκέπτονται για πρώτη φορά, κανείς άλλος...

Αν επιθυμεί κάποιος να δει πώς λειτουργεί η διαπλοκή χωρίς μασκαρέματα και πώς πολιτεύονται οι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες, για τους οποίους η πλειονότητα του λαού οφείλει να κάνει το σκατό της παξιμάδι προκειμένου να σταθούν όρθιοι σε αυτές τις δύσκολες εποχές και για να έχει και το πόπολο δουλειά, δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει από το να παρακολουθήσει εκ του σύνεγγυς το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Αν στους υπόλοιπους τομείς η διαπλοκή φορά το σμόκιν και το προσωπείο τής φιλανθρωπίας και της φιλοπατρίας προκειμένου να πετυχαίνει αυτό που πραγματικά θέλει υπογείως και πίσω από κλειστές κουρτίνες, στη μπάλα δεν νιώθει την ανάγκη ούτε καν να κρατά τα προσχήματα. Ετσι κι αλλιώς στο ποδόσφαιρο αν κάποιος, για παράδειγμα, πετυχαίνει γκολ με το χέρι ή από θέση οφσάιντ έχουμε τόσες κάμερες πλέον στα γήπεδα που είναι σε θέση να το αντιληφθεί ο καθένας...

Στον αγωνιστικό χώρο δεν μπορείς να βαφτίζεις το κρέας ψάρι και τα μεγάλα λόγια είτε μετουσιώνονται σε σπουδαίες πράξεις είτε είσαι ανοιχτώς υπόλογος για την αποτυχία σου. Οι μαρινάκηδες, οι αλαφούζοι, οι μελισσανίδηδες ή οι σαββίδηδες, ωστόσο, έχουν στη διάθεσή τους κατευθυνόμενες ρυπαροφυλλάδες κι οπαδικούς στρατούς που τους επιτρέπουν να αλωνίζουν ελεύθερα, έχοντας το λαϊκό έρεισμα στο πλευρό τους. Πολλές φορές μάλιστα, τηρώντας κι αυτήν τη μαφιόζικη τακτική, αδικούν κατάφωρα ώστε να παραδειγματίζονται εκείνοι που τολμούν να υψώνουν ακόμα μπαϊράκι αντίστασης στην απόλυτη σήψη. Ετσι κι αλλιώς την επομένη η "ομαδάρα" θα δικαιωθεί από φανατισμένους, αργυρώνητους δημοσιογράφους κι από επαγγελματίες οπαδούς που έχουν στη διάθεσή τους και τηλεοπτικό βήμα για να σκεπάζουν με τα εμέσματά τους οποιαδήποτε φωνή λογικής...

Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω αγώνα μεταξύ ελληνικών ομάδων κι αποφάσισα να κάνω την εξαίρεση με το ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Αισθάνθηκα δικαιωμένος γιατί δεν είχα χάσει νωρίτερα κι άλλες ώρες από τη ζωή μου βλέποντας δύο ομάδες που όταν άλλαζαν μια μπαλιά μεταξύ τους αυτό αμέσως βαφτιζόταν οργανωμένη επίθεση για να έχουμε να λέμε, ένα διαιτητικό τρίο αδύναμο να σηκώσει το βάρος τής σύγκρουσης με τους πολυεκατομμυριούχους πάτρωνές του, μια μερίδα οπαδών για την οποία αν δεν νικά η "ομαδάρα" δεν υπάρχει νόημα να ολοκληρώνεται ένα ματς, αλλά κι επαγγελματίες παίκτες και προπονητές με συμπεριφορά χούλιγκαν. Περισσεύουν, άλλωστε, οι συγκρίσεις με αγώνες επιπέδου Champions League όπου κι εκεί οι διαιτητές κάνουν χοντρά λάθη, αλλά υπάρχουν κι ομαδάρες χωρίς εισαγωγικά και με όλα τα γράμματα κεφαλαία που αντεπεξέρχονται σε οποιαδήποτε δυσκολία. Θα σας παρακαλέσω, επίσης, να μην μου αρχίσετε επιχειρήματα του τύπου "δεν φταίει η κιτρινόμαυρη ομαδάρα, αλλά η ερυθρόλευκη, η πράσινη, η μαυρόασπρη ή η πορτοκαλοροδακινοβερικοκί που μας προκάλεσε". Τέτοιου είδους ρητορική μπορεί να την αποδεχθώ από ανήλικους, όχι όμως από ενήλικες οι οποίοι μάλιστα ασχολούνται επαγγελματικώς με τον αθλητισμό. Σε ένα μπουρδέλο οι μόνοι παρθένοι ενδεχομένως να είναι αυτοί που το επισκέπτονται για πρώτη φορά. Κανένας άλλος...

Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα θα ζητούσα από τον υφυπουργό Αθλητισμού να διακόψει εδώ και τώρα το πρωτάθλημα της Super League και να απαιτήσει τη μη συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα της επόμενης περιόδου. Το να διεξάγονται αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών είναι σαφώς ένα μέτρο προς τη σωστή κατεύθυνση και περισσότερο δρακόντειο από όσα άλλα έχουν εφαρμοστεί μέχρι σήμερα, αλλά δεν είναι αρκετό. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τόσο άρρωστο που αν δεν του κόψεις κάποιο "χέρι" ή "πόδι" δεν πρόκειται να επιβιώσει έτσι κι αλλιώς. Κάθε χρόνο απαξιώνεται όλο και περισσότερο και στο τέλος θα βλέπουμε εντελώς άδεια γήπεδα, ακόμα κι αν δεν υπάρχει σχετική άνωθεν απαγόρευση, στα οποία ο Β. Μαρινάκης θα πετά φωτοβολίδες στον Γ. Αλαφούζο, στον Δ. Μελισσανίδη και στον Ιβ. Σαββίδη και τούμπαλιν αφού δεν θα υπάρχει κανένας άλλος εκεί τριγύρω για να το κάνει...

Ο αριθμός των υγιών φιλάθλων, οι οποίοι δεν θέλουν νίκη πάση θυσία για να μην χάσει η "προεδράρα" τα εκατομμύρια του Champions League. αυξάνεται ημέρα με την ημέρα. Δεν ζούμε πλέον στην εποχή όπου βλέπαμε στην "Αθλητική Κυριακή" μερικές φάσεις από κάθε ματς τής Α' Εθνικής μίας φορά την εβδομάδα και ήμασταν ικανοποιημένοι για τη μπάλα που μας πρόσφεραν. Ορεξη να έχει κανείς και μπορεί με χίλιους δυο τρόπους να βλέπει κάθε ημέρα ματσάρες, οι οποίες φυσικά διεξάγονται σε άλλες χώρες. Γι' αυτό και Σταύρε Κοντονή οι συνθήκες για ολική ρήξη και στο χώρο τού ποδοσφαίρου είναι υπερώριμες. Κάνε μας με τις πρωτοβουλίες σου να μην μιλάμε για μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για εξυγίανση...