Ο Μαρινάκης στη Μακρόνησο...

Όταν η κυβέρνηση ήταν στριμωγμένη στα σκοινιά με αφορμή τη διαχείριση του προσφυγικού στα νησιά ένα από τα επιχειρήματα για τα κλειστά κέντρα- φυλακές ήταν η "υγειονομική βόμβα" που συνιστούσαν και λόγω κοροναΐού οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες. Στη συνέχεια, όμως, τον ιό έφεραν στη χώρα μας κυρίως πλούσιοι επιχειρηματίες, καθώς και χριστιανοί άρτι αφιχθέντες από τους Αγίους Τόπους. Κι όταν κάποιοι το επισημαίνουν, τότε αυτομάτως μετατρέπονται σε παλιάνθρωπους που δεν σέβονται τον πόνο τού άλλου. Η υποκρισία στα καλύτερά της...

Με την προ μερικών εβδομάδων κυβερνητική λογική θα έπρεπε να κλειστούν σε φυλακές κι ο Β. Μαρινάκης, η σύζυγος Αλαφούζου και οι πιστοί χριστιανοί των Ιεροσολύμων προκειμένου να προστατευτεί το κοινωνικό σύνολο. Φυσικά και δεν ασπάζομαι τέτοιες λογικές, απλώς υπενθυμίζω πως η κυβέρνηση σχεδιάζει και ξερονήσια για τους πρόσφυγες. Θα είχε το γούστο του, ομολογώ, να δω τους ιδιοκτήτες τού Ολυμπιακού και του ΠΑΟ, μαζί με ορισμένους θεοσεβούμενους, στη Μακρόνησο. Η Ιστορία θα έβγαζε βαθιά χαχανητά...

Είναι λογικό να λαμβάνονται μέτρα για να μην διασπαρεί και στην Ελλάδα ο κοροναΐός, όπως στην Ιταλία, και οικονομικής ανακούφισης όσων πλήττονται. Το ζητούμενο είναι, όμως, οι ενισχύσεις να φτάσουν σε όλους κι όχι μόνο στα αφεντικά.

Να κατευθυνθούν, για παράδειγμα, και στους εργαζόμενους στον τουρισμό, στα θέατρα, στα κέντρα διασκέδασης, στα γυμναστήρια ή όπου αλλού κι όχι μόνο στους ιδιοκτήτες- επιχειρηματίες. Και να μην βρίσκει αφορμή η κυβέρνηση, όπως βρήκε, για να απαλλάξει τους εργοδότες από την ευθύνη δήλωσης του ωραρίου και των υπερωριών των εργαζόμενων. Αυτός ο κόσμος χωρίζεται κατά βάση ταξικώς κι αυτό φαίνεται σε κάθε ευκαιρία...

Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου...

Όποιος επιθυμεί να αναλύσει το λούμπεν προλεταριάτο, δεν θα δυσκολευτεί να βρει εκπροσώπους του μαζεμένους σε ένα σημείο. Αρκεί να πάει σε μια ποδοσφαιρική κερκίδα, ιδίως αν έχει ντέρμπι, όπως το κυριακάτικο ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό. Εκεί θα διαπιστώσει την ικανότητα της απαίδευτης, μη πολιτικοποιημένης εργατικής και μεσαίας τάξης να συλλαμβάνει μέρος τής αλήθειας, αλλά και την ανικανότητά της να αντιλαμβάνεται όλες της τις διαστάσεις, δαιμονοποιώντας τον αντίπαλο κι αγιοποιώντας τον χορηγό...

"Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου", μπορεί πολύ άνετα να τιτλοφορηθεί η αντιπαράθεση, ενίοτε και βίαια, αντίπαλων οπαδικών στρατών. Κι αυτό έχει ως συνέπεια ιστορικές ομάδες να ταυτίζονται με συχνά άνομα συμφέροντα ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούν ακόμα και με όρους μαφίας για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει να είσαι με τον Β. Μαρινάκη, ΠΑΟΚ με τον Ιβ. Σαββίδη, ΠΑΟ με τον Γ. Αλαφούζο και ΑΕΚ με τον Δ. Μελισσανίδη σύμφωνα με αυτήν τη λογική που μας μετατρέπει από φιλάθλους σε λακέδες επιχειρηματιών...

Πόσα πραγματικά χωρίζουν έναν μεροκαματιάρη οπαδό τού Ολυμπιακού από έναν αντίστοιχο του ΠΑΟΚ; Και γιατί η ανθρώπινη ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου δεν ικανοποιείται από συλλογικότητες που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά από σωματεία που παίζουν μπάλα ή μπάσκετ στις πλάτες μας;

Γιατί ο καπιταλισμός μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερο να ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η άκριτη στοίχιση πίσω από λεφτάδες θα ωφελήσει κι εμάς τους ίδιους. Γιατί να στοιχίζομαι στο πλευρό των φτωχών ή των προσφύγων κι όχι του Β. Μαρινάκη ή του Ιβ. Σαββίδη για να παίρνω κι εγώ λίγη από την όποια αίγλη τους; Κάπως έτσι, επομένως, σκοτωνόμαστε σαν μαριονέτες για ένα οφσάιντ την ώρα που οι κουκλοπαίκτες μας συνεχίζουν να πλουτίζουν ασύστολα από το μόχθο μας...